1353/20151353/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1353 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1353/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χρυσικού), Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού, Αθανάσιο Καγκάνη και Χαράλαμπο Μαχαίρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, και τους Προϊστάμενους των Δ.Ο.Υ. Β’ Βόλου και Α’ Λάρισας ως Δ.Ο.Υ. υποδοχής της Δ.Ο.Υ. ..., το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Εμμανουήλ Μουστάκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Σ. Σ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/6/2007 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 52/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 537/2010 του Εφετείου Λάρισας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 4/7/2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Μαχαίρας ανέγνωσε την από 4/5/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αναίρεση. Ο αναιρεσίβλητος ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 4-7-2013 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, υπ’ αριθ. 537/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Λάρισας, η οποία δέχθηκε κατ’ ουσία την από 20-8-2008 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ’ αριθ. 52/2008 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας, η οποία είχε απορρίψει ως κατ’ ουσία αβάσιμη την από 28-6-2007 ανακοπή του αναιρεσείοντος κατά του υπ’ αριθ. .../2007 πίνακα κατάταξης δανειστών του συμβ/φου Παλαμά Καρδίτσας, Γεωργίου Στυλιαρά, με την οποία αιτούνταν να μεταρρυθμισθεί ο εν λόγω πίνακας έτσι ώστε να συμπεριληφθούν στο προς διάθεση πλειστηρίασμα τα στην ανακοπή αναφερόμενα ποσά για τα οποία μη νομίμως είχε καταταγεί ο αναιρεσίβλητος και να καταταγεί σε αυτά το ανακόπτον-αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο προς μερική ικανοποίηση των αναγγελθεισών απαιτήσεών του και την οποία εξαφάνισε. Εν συνεχεία το Εφετείο αφού δίκασε την ανακοπή, με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε ως απαράδεκτη πλέον, λόγω της αοριστίας της την ανωτέρω ανακοπή. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 216§1, 585, 933 και 979§2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικόγραφο της ανακοπής κατά του πίνακα κατάταξης δανειστών στην αναγκαστική εκτέλεση πρέπει να περιέχει, εκτός από τα στοιχεία κάθε δικογράφου, που αναφέρονται στα άρθρ. 118 έως 120 του ίδιου Κώδικα, και τους λόγους της ανακοπής που αποτελούν την ιστορική της βάση (ΑΠ 1491/2003). Οι λόγοι αυτοί μπορεί να αφορούν είτε (α) την ύπαρξη της ίδιας της απαίτησης του ανακόπτοντος δανειστή ή του προνομίου της, στην περίπτωση που αυτή δεν κατατάχθηκε καθόλου ή ως προνομιακή στον προσβαλλόμενο πίνακα, οπότε ο ανακόπτων υποχρεούται να εκθέσει στην ανακοπή του, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την απαίτησή του ή το προνόμιό της, ώστε να είναι δυνατή η εκτίμηση από το δικαστήριο της νομιμότητας του λόγου της ανακοπής του και η άμυνα του καθ’ ου, δεν επιτρέπεται δε η συμπλήρωση των απαιτούμενων για τη θεμελίωση της απαίτησής του περιστατικών με τις προτάσεις του ή με άλλα έγγραφα και μάλιστα με το περιεχόμενο της αναγγελίας και των εγγράφων που κατατίθενται μέσα στην ίδια με την επίδοση αυτής προθεσμία και αποδεικνύουν την απαίτηση, (β) είτε σε προβολή ενστάσεων του ανακόπτοντος κατά της απαίτησης του καθ’ ου, που κατατάχθηκε στον προσβαλλόμενο πίνακα, (γ) είτε σε απλή αμφισβήτηση ή άρνηση από τον ανακόπτοντα της καταταχθείσας απαίτησης του καθ’ ου ή του προνομίου της, οπότε ο τελευταίος υποχρεούται να επικαλεσθεί με τις προτάσεις του και να αποδείξει τα παραγωγικά της απαίτησής του ή του προνομίου της πραγματικά περιστατικά (ΑΠ 1783/2001), αρκεί δε στην περίπτωση αυτή μόνη η άρνηση της απαίτησης του καθ’ ου από τον ανακόπτοντα για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος της ανακοπής του, αφού ο καθ’ ου βαρύνεται πλέον αυτός να αποδείξει την ύπαρξη, το μέγεθος και τον τυχόν προνομιακό χαρακτήρα της απαίτησής του (ΑΠ 404/2003, 1666/2003, 1340/2004, 1501/2006). Όμως ακόμη και όταν ο λόγος της ανακοπής δεν αφορά την απαίτηση του ανακόπτοντος ή του προνομίου της υποχρεούται αυτός να προσδιορίσει με την ανακοπή του την απαίτησή του κατά το είδος, το ποσό και τα θεμελιωτικά αυτής πραγματικά περιστατικά, αφού η ύπαρξη απαίτησής του είναι σε κάθε περίπτωση αναγκαία για να δικαιολογείται το έννομο συμφέρον του και κατ’ επέκταση η ενεργητική νομιμοποίησή του για την άσκηση της ανακοπής (ΑΠ 440/2004, 849/2009, 1949/2009, 1281/2011). Κατά την έννοια αυτή αρκεί να προσδιορίζονται αυτές με βάση τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την αναγγελία των ίδιων απαιτήσεων κατά το άρθρ. 55§1 του ΚΕΔΕ (ν.δ/γμα 356/1974), σύμφωνα με το οποίο, ο πίνακας χρεών, που συνοδεύει την αναγγελία, πρέπει να περιλαμβάνει το ονοματεπώνυμο του οφειλέτη, το είδος και το ποσό των χρεών, το οικονομικό έτος στο οποίο ανήκουν, τη χρονολογία της βεβαίωσής τους, καθώς και μνεία της τυχόν υπάρχουσας για κάθε χρέος ασφάλειας (ΑΠ 1195/2004). Περαιτέρω η εξειδίκευση της απαίτησης του ανακόπτοντος ήδη με το δικόγραφο της ανακοπής του είναι αναγκαία και όταν στηρίζει την απαίτησή του σε έγγραφα με αποδεικτική δύναμη έναντι του καθ’ ου η εκτέλεση ή στο δεδικασμένο απόφασης, αφού η αποδεικτική δύναμη των εγγράφων αυτών, καθώς και το δεδικασμένο απόφασης που εκδόθηκε μεταξύ του ανακόπτοντος και του καθ’ ου η εκτέλεση, δεν δεσμεύουν τρίτους, όπως είναι οι λοιποί δανειστές που αναγγέλθηκαν (ΑΠ 387/2001, 1501/2006, 270/2012).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, προκύπτουν από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης και της ένδικής ανακοπής (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) και τα ακόλουθα: "...Με την υπ’ αρ. κατ. 259/2007 ανακοπή, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας, το ανακόπτον Ελληνικό Δημόσιο, εξέθεσε ότι με επίσπευση της εταιρίας με την επωνυμία "ΑΤΕ ΛΗΖΙΝΓΚ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ", εκπλειστηριάστηκε αναγκαστικά η κινητή περιουσία της οφειλέτιδας εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ... ΑΕΒΕ",, αντί πλειστηριάσματος 365.000 ευρώ, ότι λόγω ανεπάρκειας του επιτευχθέντος πλειστηριάσματος, ο επί του πλειστηριασμού υπάλληλος στον προσβαλλόμενο πίνακα κατατάξεως δανειστών, που συνέταξε, αφού προαφαίρεσε τα έξοδα εκτελέσεως, στο υπόλοιπο ποσό του πλειστηριάσματος, ύψους 319.616,04 ευρώ, κατέταξε τυχαία, υπό την αίρεση της τελεσίδικης επιδικάσεως της απαιτήσεως του, τον καθού η ανακοπή δικηγόρο, για την ικανοποίηση απαιτήσεως του, που φέρεται ότι οφείλεται από την παροχή προς την οφειλέτιδα εταιρία νομικών υπηρεσιών, ότι στον ίδιο πλειστηριασμό είχε αναγγελθεί, με τις από 1-2-2007 και 5-2-2007 αναγγελίες του, το ανακόπτον δια των προϊσταμένων των ΔΟΥ ... και Β’ ... για τα ποσά των 2.828.690,12 και 808.249,06 ευρώ αντίστοιχα, για απαιτήσεις του, κατά της οφειλέτιδας εταιρίας, προερχόμενες από τέλη χαρτοσήμου, ΦΠΑ, ΦΜΑ, "υπέρ διαφόρων τρίτων, έσοδα λοιπών περιπτ.", των οικονομικών ετών 1996 έως 2003 και 2006, που βεβαιώθηκαν ταμειακά από 5-4-2001 έως 2-10-2006 και είναι ληξιπρόθεσμες, κατά την έννοια του άρθρου 5 του ΚΕΔΕ. Οτι αρνείται την ύπαρξη και το μέγεθος της ως άνω απαιτήσεως του καθού και ζήτησε τη μεταρρύθμιση του προσβαλλόμενου πίνακα, ώστε ο καθού η ανακοπή να αποβληθεί και στη θέση του να καταταγεί αυτό (ανακόπτον) για τις ως άνω αναγγελθείσες απαιτήσεις του. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η εκκαλούμενη υπ’ αρ. 52/2008 απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας), η οποία απέρριψε την ανακοπή ως κατ’ ουσία αβάσιμη. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονείται το εκκαλούν για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ζητεί να εξαφανισθεί και να γίνει δεκτή η ανακοπή του. Με το παραπάνω περιεχόμενο η ένδικη ανακοπή είναι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αόριστη, διότι αν και το ανακόπτον ζητεί την προνομιακή κατάταξη των απαιτήσεων του στον πίνακα, δεν προσδιορίζει σ’ αυτή τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν τις επί μέρους απαιτήσεις του και δικαιολογούν το έννομο συμφέρον του. Ειδικότερα στον ενσωματωμένο στο δικόγραφο της ανακοπής πίνακα χρεών του άρθρου 55 του ΚΕΔΕ τα παρακάτω επί μέρους χρέη, που αναφέρονται στην αναγγελία της ΔΟΥ ..., περιγράφονται ως εξής: α) τα υπ’ αρ, 1έως 7 ως "υπέρ διαφόρων τρίτων", τα υπ’ αρ. 14 έως 23 ως "έσοδα λοιπών περιπτ.", γ) τα υπ’ αρ.8 έως 13 ως "τέλη χαρτοσήμου" και δ) το υπ’ αρ. 25 ως "ΦΠΑ οριστική βεβ.", ενώ το χρέος, που αναφέρεται στην αναγγελία της ΔΥΟ Β’ ... περιγράφεται ως "ΦΜΑ οριστική βεβ.". Τα ανωτέρω κονδύλια είναι αόριστα, διότι δεν περιγράφεται και δεν εξειδικεύεται η αιτία, για την οποία καθορίστηκε και βεβαιώθηκε ταμειακά καθένα από τα χρέη αυτά. Συγκεκριμένα α) για το χρέος, που αναφέρεται ως ΦΠΑ, δεν προσδιορίζεται το αντικείμενό του, δηλ. ποια οικονομική δραστηριότητα αφορά, β) για το χρέος, που αναφέρεται ως ΦΜΑ, δεν προσδιορίζεται το μεταβιβασθέν ακίνητο, γ) για τα χρέη, που αναφέρονται σε τέλη χαρτοσήμου, δεν προσδιορίζεται το αντικείμενο τους, δηλ. ποια έγγραφα αφορούν και δ) για τα υπόλοιπα χρέη, που αναφέρονται ως "υπέρ διαφόρων τρίτων" και "ως έσοδα λοιπών περιπτ." δεν προσδιορίζεται καθόλου η αιτία αυτών. ... ... . Επομένως η ανακοπή έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας....". Όμως υπό το προεκτεθέν περιεχόμενο και αίτημά της, η ένδικη ανακοπή του Ελληνικού Δημοσίου είναι επαρκώς ορισμένη ως προς τα στοιχεία που απαιτούνται για να θεμελιώσουν τις απαιτήσεις για τις οποίες αναγγέλθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 979 παρ. 2, 933, 585 και 216 ΚΠολΔ και δεν απαιτούνταν, για την πληρότητα αυτής να εκτίθενται σ’ αυτήν και άλλα πραγματικά περιστατικά προς θεμελίωση της απαίτησής του (ανακόπτοντος και ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου), αλλά αρκούσε για το ορισμένο της ένδικης ανακοπής και την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος του ανακόπτοντος για την άσκησή της, η αναφορά των άνω απαιτήσεών του, κατά της καθ’ ής η εκτέλεση, αφού με την ενσωμάτωση στην ανακοπή του των αναγγελιών για τις ως άνω απαιτήσεις του και των πινάκων χρεών του κατά της καθ’ ης η εκτέλεση, εξειδικεύονται με πληρότητα και σαφήνεια όλα εκείνα τα στοιχεία των απαιτήσεών του και του εντεύθεν εννόμου συμφέροντος αυτού προς άσκηση της ένδικης ανακοπής.

Ειδικότερα, το ανακόπτον και ήδη αναιρεσείον Δημόσιο, με την ένδικη ανακοπή του εκθέτει ότι με την επίσπευση της ανώνυμης εταιρείας ΑΤΕ ΛΗΖΙΝΓΚ ΑΕ και την αναγκαστική εκτέλεση που επακολούθησε σε βάρος της κινητής περιουσίας της οφειλέτριας εταιρείας ΕΛΛΗΝΙΚΑ ... ΑΕΒΕ, επετεύχθη εκπλειστηρίασμα 365.000 ευρώ και συντάχθηκε πίνακας κατάταξης που προσβλήθηκε. Το αναιρεσείον, συνεχίζει, ότι αναγγέλθηκε νόμιμα για απαίτησή του ύψους 2.828.690,12 ευρώ και 808.249,06 ευρώ για χρέη προς τη ΔΟΥ ... κλπ. Στο διανεμητέο πλειστηρίασμα προκειμένου να αποδοθεί στον αναιρεσίβλητο πληρεξούσιο δικηγόρο ως αμοιβή περιελήφθη το ποσό 319.616,04 ευρώ, την οποία αμφισβητεί και ζητεί να μεταρρυθμισθεί ο υπ’ αρ. .../24-5-2007 προσβαλλόμενος πίνακας του συμβ/φου Παλαμά, Γεωργίου Βασ. Στυλιάρα ώστε να αποβληθεί ο καθού και να καταταγεί το ίδιο για το ανωτέρω ποσό. Με την ανακοπή του το αναιρεσείον, στην οποία ενσωματώνει την από 1-2-2007 υπ’ αρ. 9000/2/2007 αναγγελία του και την από 5/2/2007 υπ’ αρ. 2151/9/2007 αναγγελία του και τους σ’ αυτές συνημμένους πίνακες χρεών, περιγράφει επαρκώς την απαίτησή του κατά τα ανωτέρω στοιχεία, που η αναιρεσιβαλλομένη θεωρεί ανεπαρκή για τη θεμελίωση της απαίτησης του αναιρεσείοντος, ήτοι το ΑΦΜ της οφειλέτριας εταιρείας (ΕΛΛΗΝΙΚΑ ... ΑΒΕΕ), τα στοιχεία της βεβαίωσης εκάστης οφειλής, τον αριθμό, την ημερομηνία, το οικονομικό έτος, και το είδος της κάθε οφειλής, καθώς το κεφάλαιο και τους τόκους, όπως επίσης και τις προσαυξήσεις εκάστης οφειλής, προκειμένου να καταλήξει στα αναφερόμενα στην ανακοπή του ποσά.

Κατ’ ακολουθίαν, το Εφετείο που δέχθηκε την έφεση του εκκαλούντος Ελληνικού Δημοσίου και ήδη αναιρεσείοντος, εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ’ αρ. 52/2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας που είχε απορρίψει την από 28-6-2007 ανακοπή του αναιρεσείοντος ως κατ’ ουσία αβάσιμη και εν συνεχεία αφού δίκασε επί της ανακοπής, έκρινε την ανακοπή ως αόριστη και την απέρριψε ως απαράδεκτη, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο με το να κηρύξει απαράδεκτο, καθόσον σύμφωνα με τα ανωτέρω η ανακοπή ήταν ορισμένη, γι’ αυτό ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης, από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι βάσιμος. Περαιτέρω, στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθούν και τα ακόλουθα: Το Εφετείο περιέλαβε στην προσβαλλομένη και τις σκέψεις: "...Αλλά και αν ακόμη ήθελε γίνει δεκτό ότι οι ανωτέρω απαιτήσεις του ανακόπτοντος, που αφορούν "τέλη χαρτοσήμου, ΦΠΑ και ΦΜΑ", προσδιορίζονται στην ανακοπή επαρκώς και συνεπώς ως προς αυτές η ανακοπή είναι ορισμένη και παραδεκτή και πάλι η ανακοπή θα ήταν απορριπτέα ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, διότι από τα προσκομιζόμενα με επίκληση από τους διαδίκους αποδεικτικά στοιχεία (έγγραφα) δεν αποδεικνύεται η αιτία κάθε επί μέρους χρέους, (το ανακόπτον, πλην των ως άνω αναγγελιών και πινάκων χρεών, τα οποία δεν προσδιορίζουν την αιτία κάθε επί μέρους χρέους, δεν προσκομίζει με επίκληση, κανένα άλλο σχετικό αποδεικτικό στοιχείο)...". Οι αναφορές όμως αυτές του Εφετείου, δεν συνιστούν σκέψεις προς στήριξη επάλληλης απορριπτικής διάταξης, όπως αυτές εκτιμώνται από την διατύπωσή τους, ιδία δε από τη διατύπωση των εκφράσεων, "...και αν ακόμη ήθελε γίνει δεκτό... ...θα ήταν απορριπτέα...", ούτε διατυπώθηκαν προκειμένου το Εφετείο να στηρίξει το μοναδικό αποδεικτικό του πόρισμα της απόρριψης της ανακοπής ως απαράδεκτης λόγω αοριστίας και σε αυτές και κατ’ επέκταση και σε επάλληλη κατ’ ουσίαν απόρριψη της ανακοπής, αλλά διατυπώθηκαν ως εκ περισσού και χωρίς να είναι απαραίτητες για την περαιτέρω στήριξη του διατακτικού της, στα πλαίσια σκέψεων "obiter dicta" του Εφετείου και επομένως δεν υπόκεινται αυτοτελώς σε λόγο αναίρεσης. Κατ’ ακολουθία, γενομένου δεκτού του μοναδικού λόγου αναίρεσης από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτή. Ακολούθως πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές κατά την παρ. 3 του άρθρ. 580 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 65§1 του ν. 4139/2013. Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσίβλητος, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος κατά την αναιρετική δίκη (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), στο οποίο όμως η αμοιβή του πληρεξούσιου δικηγόρου του, Παρέδρου του ΝΣΚ, θα επιδικασθεί μειωμένη, όπως στο διατακτικό ειδικότερα, δηλαδή κατά τα οριζόμενα στο άρθρ. 22§§1 και 3 του ν. 3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρ. 52§18 ΕισΝΚΠολΔ, σε συνδυασμό και με τα άρθρ. 5§12 του ν. 1738/1987 και 2 της υπ’ αριθ. 134423/1992 απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΟλΑΠ 1114/1986).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθ. 537/2010 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω έρευνα στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 30 Νοεμβρίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ