Supreme Court dismisses appeal against second-instance decision revoking suspension and converting sentence to fine as inadmissible.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a Thessaloniki Court of Appeal decision that revoked a suspended sentence and converted it to a fine. The appellant argued the appeal was permissible, but the Court held that such decisions do not constitute final judgments on the charge under Article 504(1) of the Code of Criminal Procedure. Consequently, the Court ruled the appeal inadmissible and ordered the appellant to pay the legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 504(1) K.P.D.; Art. 82 P.K.: A decision revoking a suspended sentence and converting it to a fine is not a final judgment on the charge and therefore does not admit appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1352 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
Αριθμός 1352/2006
ΤοΔικαστήριο του Αρείου Πάγου
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Εισηγητή, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Λάμπρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Ευγενία Ολυμπίου, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3085/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 270/2005.
Αφού άκουσε την πληρεξουσία του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 504 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., «όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη». Από την διάταξη αυτή προκύπτει ότι μεταξύ των σ' αυτή αναφερομένων αποφάσεων δεν καταλέγεται και η απόφαση του δικαστηρίου με την οποία ανακαλείται η χορηγηθείσα στον κατηγορούμενο αναστολή εκτέλεσης της ποινής που του επιβλήθηκε και στη συνέχεια γίνεται, κατά το άρθρο 82 του Π.Κ., μετατροπή της ποινής αυτής (Ολ. ΑΠ 466/1979).
ΙΙ.- Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, στρέφεται κατά της υπ' αριθμό 3085/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία ανακλήθηκε η χορηγηθείσα με την υπ' αριθμ. 1898/2000 καταδικαστική απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, αναστολή εκτέλεσης επί τριετία της επιβληθείσης με αυτή ποινής φυλάκισης των δέκα τεσσάρων (14) μηνών και δέκα πέντε ημερών, εξαιτία προηγούμενης του κατηγορούμενου καταδίκης και η ποινή αυτή μετατράπηκε σε χρηματική. Εφόσον όμως η απόφαση αυτή, δεν καταλέγεται όπως αναφέρθηκε μεταξύ των αποφάσεων που αναφέρονται στο άρθρο 504 παρ. 1 Κ.Π.Δ., δεν υπόκειται σε αναίρεση και η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, είναι εκ τούτου απαράδεκτη.
ΙΙΙ.- Κατά τη γνώμη όμως ενός μέλους του δικαστηρίου, του Αρεοπαγίτη Χρύσανθου Παπούλια, η απόφαση του δικαστηρίου με την οποία ανακαλείται η χορηγηθείσα στον κατηγορούμενο αναστολή εκτέλεσης της ποινής που του επιβλήθηκε και στη συνέχεια γίνεται, κατά το άρθρο 82 του Π.Κ., μετατροπή της ποινής αυτής, για την οποία (μετατροπή) το δικαστήριο που είχε εκδώσει την καταδικαστική απόφαση και είχε επιβάλλει την ποινή, είχε αδυναμία, ακριβώς λόγω της αναστολής να αποφανθεί, είναι τελειωτική επί της κατηγορίας, κατά την έννοια της αναφερόμενης διατάξεως, αφού μόνο με την απόφαση αυτή (για τη μετατροπή της ποινής), η οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την καταδικαστική απόφαση που την επέβαλε και την οποία συμπληρώνει και αποτελεί με αυτή ενιαίο σύνολο, το δικαστήριο αποφασίζει τελειωτικά για την κατηγορία και επομένως ως τέτοια η απόφαση αυτή, υπόκειται σε αναίρεση (Ολ. Α.Π. 5.2002). Επομένως κατά τη μειοψηφούσα γνώμη, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, δεν είναι απαράδεκτη, εκ της (μη «τελειωτικής») φύσεως της προσβαλλόμενης απόφασης.
IV.- Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 13 Ιανουαρίου 2005 αίτηση του ...., για αναίρεση της υπ' αριθμό 3085/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και,
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 29 Νοεμβρίου 2005. Και,
Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 6 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ