1351/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1351 / 2016 (Α Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1351/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Γεώργιο Παπαηλιάδη, Αλεξάνδρα Κακκαβά, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Ναυσικά Φράγκου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Ιουλίου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Άννας Ζαΐρη και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1)Ν. Π. του Λ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαϊωάννου και 2)Σ. Λ. του Λ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Πυρομάλλη, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 341/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Λαμίας. Με πολιτικώς ενάγουσα την Μ. Π. του Χ., κάτοικο ..., που παρέστη με τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ιουλία Ψαλλίδα και Χρήστο Γιαταγάνα.

Το Τριμελές Πλημ/κείο Λαμίας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις: 1) Με αριθμ.πρωτ..../19-4-2016 αίτηση αναίρεσης του Ν. Π. και 2) Με αριθμ.πρωτ..../20-4-2016 αίτηση αναίρεσης και στους από 30 Ιουνίου 2016 προσθέτους λόγους του Σ. Λ., οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 613/2016.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης και να γίνει δεκτή η ένσταση που υπεβλήθη από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της πολιτικώς ενάγουσας.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 509 § 2 εδ. α Κ.Ποιν.Δ, "εκτός από τους λόγους που αναφέρονται στην έκθεση για την αναίρεση (άρθρο 473 παρ.2 και 474 παρ. 2), μπορεί να προταθούν και πρόσθετοι λόγοι με έγγραφο που κατατίθεται δεκαπέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από την ορισμένη για την συζήτηση της αναίρεσης ημέρα στο γραμματέα της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, και συντάσσεται ατελώς σχετική έκθεση επάνω στα έγγραφα που κατατίθενται. Αν δεν τηρηθεί η παραπάνω προθεσμία, οι πρόσθετοι λόγοι είναι απαράδεκτοι". Η προθεσμία των 15 ημερών, στην οποία, κατ’ άρθρο 16 § 1 εδ. β ΚΠΔ, δεν υπολογίζεται η ημέρα καταθέσεως του δικογράφου των προσθέτων λόγων, και η ημέρα συζητήσεως έχει σκοπό την προπαρασκευή του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και των άλλων διαδίκων που μετέχουν στην συζήτηση της αναιρέσεως, προκειμένου να αποκρούσουν ή να υποστηρίξουν, ανάλογα με το έννομο συμφέρον τους, τους πρόσθετους λόγους.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι κρινόμενες αιτήσεις υπ’ αριθμ.: .../19-4-2016 του Ν. Π. και .../20-4-2016 του Σ. Λ., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 341/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λαμίας έχουν ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω κατ’ ουσίαν και να συνεκδικασθούν ως συναφείς.

Αντιθέτως, εν όψει του ότι η συζήτηση των ως άνω αιτήσεων αναιρέσεως ορίσθηκε για την 15-7-2016, οι από 29-6-2016 πρόσθετοι λόγοι, που, ως εκ της σχετικής εκθέσεως καταθέσεως προκύπτει, ο δεύτερος αναιρεσείων Σ. Λ. κατέθεσε στην Γραμματεία της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου στις 30-6-2016, εφ’ όσον μεταξύ της άνω ημερομηνίας καταθέσεως τους και της τοιαύτης συζητήσεως της εν λόγω αιτήσεως του για αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν παρεμβάλλονται, σύμφωνα με το ημερολόγιο του οποίου γίνεται χρήση, 15 ημέρες, είναι συμφώνως προς τις αναφερόμενες στην αρχή της παρούσας σκέψης διατάξεις και αιτιολογίες, απαράδεκτοι και απορριπτέοι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ.

α’ Π.Κ., ορίζεται ότι "όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών" και κατά τη διάταξη του άρθρου 28 του Π.Κ., ορίζεται ότι "από αμέλεια πράττει όποιος, από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν".

Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει, ότι για τη θεμελίωση της αξιόποινης πράξεως της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται αντικειμενικά μεν πρόκληση σωματικής βλάβης, άλλου, υποκειμενικά δε α) μη καταβολή από το δράστη της επιβαλλομένης κατ’ αντικειμενική κρίση, προσοχής την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει, βάσει των νομικών κανόνων, των συνηθειών που επικρατούν στις συναλλαγές και της κοινής πείρας και λογικής και με βάση τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και β) δυνατότητα αυτού, βάσει των προσωπικών περιστάσεων γνώσεων και ικανοτήτων του να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο, από έλλειψη της προαναφερομένης προσοχής, είτε δεν προέβλεψε (άνευ συνειδήσεως αμέλεια), είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν (συνειδητή αμέλεια) και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ τις πράξης ή παράλειψης του δράστη και του επελθόντος αποτελέσματος.

Η παράλειψη ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, αφού το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται, στη μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε παράλειψη. Όταν όμως η αμέλεια δεν συνίσταται σε ορισμένη παράλειψη, αλλά αποτελεί σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή και των όρων του άρ. 15 ΠΚ, στην οποία ορίζεται ότι, όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκληση του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος.

Από την τελευταία αυτή διάταξη συνάγεται ότι αναγκαία προϋπόθεση εφαρμογής της, είναι η ύπαρξη ιδιαίτερης (δηλαδή ειδικής και όχι γενικής) νομικής υποχρέωσης του υπαιτίου προς παρεμπόδιση του εγκληματικού αποτελέσματος. Η υποχρέωση αυτή μπορεί να πηγάζει κυρίως: α) από ρητή διάταξη νόμου, β) από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη θέση του υπόχρεου, γ) από ειδική σχέση που θεμελιώθηκε, είτε συνεπεία συμβάσεως, είτε απλώς από προηγούμενη ενέργεια, από την οπαία ο υπαίτιος της παραλείψεως αναδέχθηκε εκουσίως την αποτροπή κινδύνων στο μέλλον, δ) από προηγούμενη πράξη του υπαιτίου (ενέργεια ή παράλειψη), συνεπεία της οποίας δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επελεύσεως του εγκληματικού αποτελέσματος.

Η τυχόν συντρέχουσα συνυπαιτιότητα του παθόντος ή και τρίτου, δεν αναιρεί την ύπαρξη αμελείας του δράστη και την ποινική ευθύνη του, εκτός εάν αυτή συνετέλεσε αποκλειστικά στο αποτέλεσμα που επήλθε, οπότε αίρεται ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος.

Περαιτέρω στο Ν. 2956/2001 Αναδιάρθωση ΟΑΕΔ και άλλες διατάξεις στο άρθρο 22 Κατοχύρωση Εργασιακών Δικαιωμάτων των Προσωρινά Απασχολουμένων, στην παρ. 11, ορίζεται ότι "Οι μισθωτοί με σύμβαση ή σχέση προσωρινής απασχόλησης απολαμβάνουν όσον αφορά την ασφάλεια, και την υγεία κατά την εργασία το ίδιο επίπεδο προστασίας με αυτό που παρέχεται στους άλλους εργαζομένους του έμμεσου εργοδότη.

Ο έμμεσος εργοδότης, με την επιφύλαξη συμβατικής πρόβλεψης για συνευθύνη σωρευτικά και της Ε.Π.Α. Εταιρείας Προσωρινής Απασχόλησης είναι υπεύθυνος για τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελείται η εργασία του μισθωτού και για το εργατικό ατύχημα. Το άρθρο 22 του Ν J2956/2001 αντικαταστάθηκε με την διάταξη του άρθρου 38 του Ν. 3846/2010, όμως στην παράγραφο 11 του άρθρου αυτού, επαναλαμβάνεται αυτούσια η προαναφερθείσα διάταξη της παραγράφου 11 αυτού (Ν. 2956/2001).

Προσέτι στο Π.Δ. 16/1996 Προδιαγραφές ασφάλειας εργασιακών χωρών στο άρθρο 10 Προσάρτηση Παραρτημάτων, στο παράρτημα Ι, στην παράγραφο 13.4 ορίζεται ότι "Οι οδοί κυκλοφορίας που προορίζονται για οχήματα, πρέπει να βρίσκονται σε αρκετή απόσταση από τις θύρες, πύλες, διαβάσεις πεζών, διαδρόμους και κλιμακοστάσια.

Με βάση τις διατάξεις αυτές, ως εργατικό θεωρείται το ατύχημα από βίαιο συμβάν, το οποίο επέρχεται κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής σε εργάτη ή υπάλληλο των εργασιών ή επιχειρήσεων και από το οποίο προκαλείται βλάβη, η οποία είναι αποτέλεσμα βίαιης και αιφνίδιας επενέργειας εξωτερικού αιτίου, συνδεομένου οπωσδήποτε με αυτή (εργασία) λόγω της εμφάνισης του κατά την εκτέλεση της ή εξ αφορμής αυτής, θα πρέπει δε το αίτιο στο οποίο οφείλεται το εργατικό ατύχημα να μην ανάγεται αποκλειστικά στην οργανική ή παθολογική προδιάθεση του παθόντος και το οποίο συνεπώς δεν θα συνέβαινε χωρίς την εργασία και τις περιστάσεις εκτέλεσης της.

Εξάλλου, η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν εκτίθεται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά , τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, αναφέρονται οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους υπήχθησαν τα περιστατικά που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και πρέπει να προκύπτει από την απόφαση με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ του ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Τέλος, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ του ΚΠοινΔ και η εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της απόφασης που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασαφείς, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 341/2016 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λαμίας, οι αναιρεσείοντες κατηγορούμενοι, κηρύχθηκαν, σε δεύτερο βαθμό, ένοχοι σωματικής βλάβης από αμέλεια με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου και καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών έκαστος, η οποία ποινή και ανεστάλη επί τριετία.

Στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αυτής 341/2016 αποφάσεως διαλαμβάνεται ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση, του άνω δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά. "Από την αποδεικτική διαδικασία, που έγινε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, και ειδικότερα από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, τα έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και αναφέρονται αναλυτικά ανωτέρω, από τις απολογίες των, πρώτου και δευτέρου κατηγορουμένων, και γενικά από όλη τη συζήτηση της υπόθεσης αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Ο πρώτος κατηγορούμενος, Ν. Π. είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ανώνυμης εταιρίας με επωνυμία "...", και διακριτικό τίτλο "...", η οποία δραστηριοποιείται στην πρόσληψη εργαζομένων που παραχωρεί σε τρίτες επιχειρήσεις κατόπιν συμφωνίας τους. Ο δεύτερος κατηγορούμενος, Σ. Λ., είναι νόμιμος εκπρόσωπος και τεχνικός σύμβουλος της ανώνυμης εταιρίας με επωνυμία "..." και διακριτικό τίτλο "...", που έχει σκοπό τη μελέτη, κατασκευή και εκμετάλλευση του έργου "Αυτοκινητόδρομος ΙΟΝΙΑ ΟΔΟΣ από Αντίρριο μέχρι Ιωάννινα, ΠΑΘΕ Αθήνα (Α/Κ Μεταμόρφωσης) - Μαλιακός (Σκάρφεια) και Συνδετήριος Κλάδος του ΠΑΘΕ Σχηματάρι - Χαλκίδα" στα πλαίσια της από 19-12-2006 σύμβασης παραχώρησης με το "ελληνικό δημόσιο".

Οι προαναφερόμενες εταιρίες σύναψαν την από 16-1-2008 σύμβαση, με την οποία η "..." ανέλαβε την υποχρέωση με αμοιβή να προτείνει υποψηφίους υπαλλήλους (5 για προσωπικό γραφείου και 160 για διόδια και συντήρηση) στη "...", τους οποίους μετά την έγκριση της τελευταίας θα προσελάμβανε η πρώτη εταιρία προσωρινής απασχόλησης.

Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, η "..." (άμεσος εργοδότης), την οποία εκπροσωπούσε νόμιμα ο πρώτος κατηγορούμενος, με την από 13-6-2008 σύμβαση προσωρινής απασχόλησης προσέλαβε την πολιτικώς ενάγουσα, Μ. Π., για να παρέχει εργασία με την ειδικότητα του εισπράκτορα διοδίων στην επιχείρηση "..." (έμμεσος εργοδότης) για το χρονικό διάστημα από 13-6-2008 μέχρι 30-9-2008 σύμφωνα με τις εντολές, τις οδηγίες και τις υποδείξεις του έμμεσου εργοδότη διά των εκπροσώπων και εντεταλμένων αυτού.

Από τα ανωτέρω, αποδεικνύεται ότι ο πρώτος κατηγορούμενος με την ιδιότητα του ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρίας "..." έχει και την ιδιότητα του άμεσου εργοδότη της πολιτικώς ενάγουσας, ενώ ο δεύτερος κατηγορούμενος με την ιδιότητα του ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρίας "..." για τα θέματα α) της σύμβασης παραχώρησης σχετικά με το προαναφερόμενο έργο, που περιλαμβάνει και την εκμετάλλευση των διοδίων του αυτοκινητόδρομου Αθηνών, β) της εκπροσώπησης ενώπιον των κρατικών αρχών και των δικαστηρίων, γ) των εμπορικών και συμβάσεων μισθώσεων, δ) των συμβάσεων με συμβούλους, ε) των συμβάσεων εργασίας, στ) της διαχείρισης της ιδιοκτησίας της εταιρίας - πληρωμών, καθώς και για άλλα θέματα, όπως λεπτομερώς αναφέρονται στο με αριθμό 10127/3-9-2008 ΦΕΚ, έχει και τη ιδιότητα του έμμεσου εργοδότη της πολιτικώς ενάγουσας.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι στον όρο 8 της ανωτέρω από 13-6-2008 σύμβασης προσωρινής απασχόλησης προβλέπεται ότι η "εταιρία" (άμεσος εργοδότης) υποχρεούται να τηρεί τους όρους υγιεινής ασφάλειας και να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία και εθιμική πρακτική σε συνεννόηση με τον "έμμεσο εργοδότη", το οποίο υπό το πρίσμα του άρθρου 22 § 11 Ν 2956/2001, αλλά και του άρθρου 125 Ν 4052/2012, αποτελεί συμβατική πρόβλεψη για την ανάληψη υποχρέωσης σωρευτικής ευθύνης του άμεσου εργοδότη με αυτή του έμμεσου εργοδότη για τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας.

Η ανάληψη της υποχρέωσης αυτής (συνευθύνη) συνδέεται άρρηκτα με τη σύναψη γενική σύμβαση ασφάλισης υπέρ των εργαζομένων του άμεσου εργοδότη για τα ατυχήματα πού ενδέχεται να συμβούν σ’ αυτούς (εργαζόμενους) (βλ. το με αριθμό ... ανανεωτήριο συμβόλαιο της με αριθμό ... αρχικής σύμβασης με την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...").

Ακολούθως, αποδείχθηκε ότι η πολιτικώς ενάγουσα άρχισε να εργάζεται, στις 13-6-208. όπως προαναφέρθηκε, χωρίς καμία πραγματική εκπαίδευση, πέραν της παράδοσης, εγγράφου εγχειριδίου και κάποιων προφορικών οδηγιών, στα διόδια Τραγάνα, στον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδας, όπου λειτουργούσαν κυτία (ταμεία) μόνο στο ρεύμα κυκλοφορίας προς Αθήνα, ενώ για το ρεύμα κυκλοφορίας προς Λαμία υπήρχε ελευθερία διέλευσης.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η αρχική πρόβλεψη ήταν τα συγκεκριμένα διόδια να αποσυναρμολογηθούν και να μεταφερθούν στην περιοχή της Αρκίτσας, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιηθούν εργασίες ανακαίνισης, παρά μόνον όταν αποφασίστηκε, μέχρι το μήνα Αύγουστο του έτους 2009, να διατηρηθούν και να ανακατασκευαστούν στο σημείο αυτό της Τραγάνας, όπως κατέθεσε και ο δεύτερος μάρτυρας υπεράσπισης.

Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η πρόταση για την παραμονή των διοδίων στην Τραγάνα και η ανακατασκευή τους, στην οποία περιλαμβάνεται και η ολοκλήρωση της υπόγειας διάβασης, προτάθηκε από την εταιρία με την επωνυμία "..." που εκπροσωπεί νόμιμα ο δεύτερος κατηγορούμενος στις 3-3-2009 και το Ελληνικό Δημόσιο απλά συναίνεσε στην πρόταση τους (βλ.

το με αριθμό πρωτοκόλλου ... από 18-6-2009 του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ έγγραφο, το με αριθμό πρωτοκόλλου ... από 3-3-2009 έγγραφο του ΝΕΑΣ ΟΔΟΥ, σύμβαση μελέτης και κατασκευής προσάρτημα 3, τη με αριθμό πρωτοκόλλου .../l 8-08-2009 βεβαίωση περάτωσης εργασιών της .... Εξάλλου, όπως κατέθεσε ο πρώτος μάρτυρας υπεράσπισης, ο άμεσος εργοδότης ενημερωνόταν για τις συνθήκες εργασίας, υγιεινής και ασφαλείας από τον έμμεσο εργοδότη πριν τη σύναψη της σύμβασης μεταξύ τους και παραχώρησης των εργαζομένων.

Το ζήτημα ότι δεν αναφέρεται ρητά ο όρος "εργατικό ατύχημα" στην από 13-6-2008 σύμβαση προσωρινής απασχόλησης της πολιτικώς ενάγουσας, δεν ενδιαφέρει στην κρινόμενη υπόθεση, καθόσον οι συνθήκες εργασίας, υγιεινής και ασφάλειας για τις οποίες ο άμεσος εργοδότης ανέλαβε σωρευτική υποχρέωση με τον έμμεσο εργοδότη, παράγουν - προκαλούν εργατικό ατύχημα.

Επίσης δεν συνδέεται με την ευθύνη των κατηγορούμενων η προσωπική γνωριμία των πρώτου και δεύτερου κατηγορούμενων με την πολιτικώς ενάγουσα καθόσον η ευθύνη τους προσδιορίζεται στην ιδιαίτερη νομική υποχρέωση τους που θεμελιώνεται στο νόμο, δηλαδή στο άρθρο 22 § 11 Ν 2956/2001 (μεταγενέστερα 125 Ν 4052/2012), και στην από 16-1-2008 ιδιωτική συμφωνία μεταξύ των εταιριών που εκπροσωπούν οι πρώτος και ο δεύτερος κατηγορούμενοι και στην από 13-6-2008 σύμβαση προσωρινής απασχόλησης της πολιτικώς ενάγουσας.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι στις 30-8-2008, στον Άγιο Κωνσταντίνο Λαμίας, στα διόδια Τραγάνας, η πολιτικώς ενάγουσα ξεκίνησε τη βάρδια της περί ώρα 14.00’ , επειδή δε ήταν το τελευταίο ταμείο προς τα γραφεία των διοδίων, αφού προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον προϊστάμενο βάρδιας γραφεία και δεν το πέτυχε, συνεννοήθηκε με τους συναδέλφους της που είχαν ανάγκη από επιπλέον κέρματα (πεντάλεπτα), καθόσον τη συγκεκριμένη ημέρα (τέλος καλοκαιριού - ημέρα Σάββατο) υπήρχε αυξημένη κίνηση οχημάτων προς την Αθήνα, έκλεισε το ταμείο της κανονικά, σύμφωνα με τις οδηγίες του έμμεσου εργοδότη (μπάρα, κώνος και φωτεινή κόκκινη ένδειξη για τους οδηγούς), εξήλθε από αυτό φορώντας τι ειδικό διακριτό (φωσφορούχο) γιλέκο, πήγε στα γραφεία διασχίζοντας το ρεύμα κυκλοφορίας της οδού προς Λαμία, πήρε τα κέρματα από την προϊσταμένη βάρδιας (δεύτερη μάρτυρα κατηγορίας) (βλ.

κατάθεση μαρτύρων κατηγορίας Λ. και Τ.), και επιστρέφοντας στο ταμείο της παρασύρθηκε στον προηγούμενο διάδρομο από το κυτίο 2, όπου εργαζόταν, όπου ήταν ελεύθερη η διέλευση οχημάτων με όριο ταχύτητας 50 χιλιόμετρα ανά ώρα (Ρ - 32), από το αριθμό πινακίδων κυκλοφορίας ... ΙΧΕ, που οδηγούσε η Ν. Δ., με την οποία έχει παύσει η ποινική δίωξη μετά τη δήλωση της πολιτικώς ενάγουσας, όπως προαναφέρθηκε.

Αποτέλεσμα του ατυχήματος ήταν ο βαρύς τραυματισμός της πολιτικώς ενάγουσας και συνίσταται σε συντριπτικό κάταγμα της αριστερής κνήμης, το οποίο αντιμετωπίστηκε χειρουργικά με τοποθέτηση εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Η τελευταία νοσηλεύθηκε στην ορθοπεδική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας από 30-8-2008 μέχρι 18-9-2008, κατά το οποίο από 3-9-2008 μέχρι 8-9-2008 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για πιθανή πνευμονική εμβολή (βλ.

τα πιστοποιητικά νοσηλείας, εισιτήριο και εξιτήριο του ανωτέρω Νοσοκομείου). Στη συνέχεια, στις 13-12-2010 και 25-8-2011 εξετάσθηκε στο Νευρολογικό Τμήμα του ιδίου ως άνω Νοσοκομείου και διαπιστώθηκε ότι πάσχει από μετατραυματική αγχώδη διαταραχή με μελαγχολικό συναίσθημα μετά από τραυματισμό (βλ. σχετικά πιστοποιητικά του ιδίου Νοσοκομείου).

Από τα ανωτέρω, αποδεικνύεται ότι οι πρώτος και ο δεύτερος κατηγορούμενοι, Ν. Π. και Σ. Λ., πέραν της ευθύνης της οδηγού του οχήματος Ν. Δ., και πιθανής συνυπαιτιότητας της πολιτικώς ενάγουσας, ευθύνονται για τον τραυματισμό της τελευταίας, καθόσον ήταν υποχρεωμένοι από την ιδιότητα τους ως νόμιμοι εκπρόσωποι ο πρώτος της εταιρίας με την επωνυμία "...

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ", ως άμεσος εργοδότης, και ο δεύτερος της εταιρίας με την επωνυμία "...", ως έμμεσος εργοδότης, να καταβάλλουν ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή στις συνθήκες ασφαλούς εργασίας ώστε να αποτρέψουν την επέλευση του προπεριγραφόμενου εργατικού ατυχήματος. Ωστόσο ο πρώτος και ο δεύτερος κατηγορούμενοι από αμέλεια δεν απέτρεψαν την πρόκληση σωματικής βλάβης της πολιτικώς ενάγουσας ενώ είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση, η οποία συνίσταται στο ότι κατά τον ανωτέρω τόπο και χρόνο, δεν μερίμνησαν για την υλοποίηση ασφαλούς πρόσβασης των εργαζομένων από τις θέσεις εργασίας τους από και προς τον εργασιακό χώρο των γραφείων, παρά το γεγονός ότι στο σημείο υπήρχε υπόγεια διάβαση πεζών που συνδέει τα κυτία (ταμεία) των διοδίων με τα γραφεία της εταιρίας, ωστόσο αυτή δεν ήταν προσβάσιμη, δεδομένου ότι η είσοδος και έξοδος της είχαν αποκλειστεί με χόρτα και εντός αυτής δεν υπήρχε φωτισμός, με αποτέλεσμα όταν η πολιτικώς ενάγουσα επιχείρησε να διασχίσει κάθετα τη λωρίδα μεταξύ δύο κυτίων, προκειμένου να εισέλθει στο κυτίο όπου εργάζονταν, να παρασυρθεί από το προαναφερόμενο IXE αυτοκίνητο και να τραυματιστεί πολύ σοβαρά, γεγονός που θα είχε αποφευχθεί εάν οι τελευταίοι είχαν φροντίσει για τη συντήρηση της υπόγειας διάβασης, που θα καθιστούσε εφικτή τη μέσω αυτής διέλευση στο σταθμό διοδίων.

Η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του πρώτου κατηγορούμενου ως άμεσου εργοδότη, και του δευτέρου, ως έμμεσου εργοδότη, εφόσον όπως προαναφέρθηκε είναι συνυπεύθυνοι για τον τραυματισμό της πολιτικώς ενάγουσας, πέραν των προαναφερόμενων νόμου και συμβάσεων, θεμελιώνεται και στο άρθρο 10 του ΠΔ 16/1996 "Ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας στους χώρους εργασίας σε συμμόρφωση με την οδηγία 89/654/ΕΟΚ", στο παράτημα 1 του οποίου περιλαμβάνεται η παράγραφος 13.4, στην οποία ορίζεται ότι οι οδοί κυκλοφορίας που προορίζονται για οχήματα πρέπει να βρίσκονται σε αρκετή απόσταση από θύρες, πύλες, διαβάσεις πεζών, διαδρόμους και κλιμακοστάσια, το οποίο για την κρινόμενη υπόθεση προσδιορίζεται από την ανυπαρξία ασφαλούς διέλευσης των εργαζομένων εντός των κυτίων (ταμείων) των διοδίων από αυτά προς το κτίριο των γραφείων, από όπου ξεκινούσαν για την εργασία, όπου πήγαιναν κατά το διάλειμμα τους, για οποιαδήποτε άλλη, σωματική ή μη ανάγκη τους, καθώς και για την παραλαβή κερμάτων, όπως από τη συνήθεια είχε καθιερωθεί όταν ο μοναδικός προϊστάμενος της βάρδιας αδυνατούσε, επειδή ήταν απασχολημένος κατά την έλευση των χρηματαποστολών.

Τα παραπάνω αποδεικνύονται ιδίως από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, αλλά και από το γεγονός ότι η προϊσταμένη της βάρδιας δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια επίπληξης της πολιτικώς ενάγουσας ή αναφοράς του γεγονότος στη διεύθυνση των διοδίων. Ειδικότερα, οι πρώτος και δεύτερος κατηγορούμενοι, ενώ γνώριζαν ότι από το κτίριο των γραφείων μέχρι τα κυτία (ταμεία), όπου εργαζόταν η πολιτικώς ενάγουσα, ήταν αναγκασμένη να διασχίζει την εθνική οδό στην κατεύθυνση από Αθήνα προς Λαμία, από όπου τα οχήματα διέρχονταν ελεύθερα, δεν φρόντισαν να κατασκευάσουν διάβαση που να συνδέει τον εργασιακό χώρο των ταμείων με το χώρο των γραφείων, ώστε η πρόσβαση των εργαζομένων να είναι ασφαλής, είτε με άλλο τρόπο ρύθμισης της κυκλοφορίας των οχημάτων από την κατεύθυνση της ελεύθερης διέλευσης ώστε να μην είναι επικίνδυνη για τους εργαζομένους, όπως καταγράφεται στην έκθεση έρευνας της τεχνικής επιθεωρήτριας του Υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.

Επιπλέον, οι πρώτος και ο δεύτερος κατηγορούμενοι, με τις προαναφερόμενες ιδιότητες τους θα μπορούσαν να αποτρέψουν την επέλευση του ένδικου ατυχήματος και τραυματισμού της πολιτικώς ενάγουσας εάν είχαν αποκαταστήσει και συντηρήσει την υπόγεια διάβαση που υπήρχε στα διόδια Τραγάνας, και της οποίας η πρόσβαση δεν ήταν δυνατή, αφού η είσοδος και η έξοδος της είχαν αποκλειστεί από χόρτα ενώ δεν υπήρχε και φωτισμός εντός αυτής.

Οι ισχυρισμοί των πρώτου και δεύτερου κατηγορούμενων α) ότι δεν προβλέπεται ρητά από το νόμο η κατασκευή υπόγειας διάβασης σε εργασιακό χώρο διοδίων αλυσιτελώς προβάλλεται, καθόσον ο νόμος περιλαμβάνει γενικότερες διατάξεις ώστε να εφαρμόζονται σε περισσότερες περιπτώσεις με την κατάλληλη υπαγωγή, β) ότι με την ιδιότητα του ο πρώτος ως άμεσος εργοδότης και ο δεύτερος ως τεχνικός σύμβουλος δεν γνώριζαν, αλλά και αν γνώριζαν, δεν είχαν τη δυνατότητα να επιβάλλουν στην εταιρία με την επωνυμία "..." να κατασκευάσει υπόγεια διάβαση, δεν σχετίζεται με την ιδιαίτερη νομική υποχρέωση, όπως προσδιορίστηκε ανωτέρω, την οποία υπέχουν αμφότεροι ώστε να εξασφαλίσουν ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον εφόσον ο σκοπός του νόμου για τους εργοδότες νομικά πρόσωπα είναι ο ορισμός εκπροσώπου φυσικού προσώπου το οποίο επιμελείται τις υποχρεώσεις του εκπροσωπούμενου, γ) ότι δεν χρησιμοποιούνται υπόγειες διαβάσεις στα διόδια πανελλαδικά, το οποίο δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας, εντούτοις αποδείχθηκε ότι κατά την επέλευση του ένδικου εργατικού ατυχήματος υπόγεια διάβαση λειτουργούσε στα διόδια Αφιδνών, και σε κάθε περίπτωση πρέπει να σημειωθεί ότι η υπόγεια διάβαση στα διόδια Τραγάνας πραγματοποιήθηκε μετά το ατύχημα (τουλάχιστον στις 18-8-2009) και λειτουργεί μέχρι σήμερα, όπως κατέθεσαν όλοι οι μάρτυρες, δ) ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος εκπροσωπεί την εταιρία με την επωνυμία "..." από κοινού με άλλον και δεν δύναται να είναι κατηγορούμενος μόνος, αλυσιτελώς προβάλλεται, καθόσον η ευθύνη του κάθε εκπροσώπου νομικού προσώπου είτε είναι από κοινού είτε χωριστά κρίνεται αυτοτελώς για τον καθένα, και ε) ότι η υπόγεια διάβαση ήταν ημιτελής και δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εάν δεν κατασκευαστεί εκ νέου (15 μέτρα επιπλέον), δεν σχετίζεται με την υποχρέωση των πρώτου και δεύτερου κατηγορουμένων, οι οποίοι έπρεπε να διασφαλίσουν την ασφαλή διέλευση των εργαζομένων από την εθνική οδό, γεγονός που θα μπορούσαν να πράξουν με ελάχιστο κόστος για τον καθαρισμό και φωτισμό του υπάρχοντος οργανισμού της υπόγειας διάβασης.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω και εφόσον αποδείχθηκαν η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια με παράλειψη για τους πρώτο και δεύτερο κατηγορούμενους, πρέπει αυτοί να κηρυχθούν ένοχοι, με την ανάγνωση της ελαφρυντικής περίστασης της προηγούμενης έντιμης, ατομικής, οικογενειακής, επαγγελματικής και γενικά κοινωνικής ζωής.

Ακολούθως η προσβαλλόμενη απόφαση κήρυξε ενόχους τους αναιρεσείοντες Ν. Π. και Σ. Λ. με την αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης της προηγούμενης του αδικήματος έντιμης ατομικής, οικογενειακής επαγγελματικής και γενικά κοινωνικής ζωής κατά το άρθρο 84 § 2α ΠΚ, του ότι στον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδας, την 30η Αυγούστου 2008, όντες υπόχρεοι λόγω του επαγγέλματος τους, να καταβάλουν ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, από αμέλεια δεν απέτρεψαν, ενώ είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση, την πρόκληση σωματικής κάκωσης άλλου, διότι πίστεψαν ότι αυτή δεν θα επέρχονταν ενώ η Ν.

Δ. προκάλεσε, κατά την οδήγηση οχήματος σωματική κάκωση άλλου από αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει, ώστε να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη της. Συγκεκριμένα, στον άνω χρόνο, στα διόδια της Τραγάνας, οι ανωτέρω κατηγορούμενοι, και δη ο πρώτος ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας με την επωνυμία "...", η οποία είχε προσλάβει την ήδη εγκαλούσα, Μ.

Π., για να παράσχει εργασία στην εταιρεία "...", της οποίας τεχνικός σύμβουλος και νόμιμος εκπρόσωπος για τα θέματα της Σύμβασης Παραχώρησης σχετικά με το έργο ΠΑΘΕ Αυτοκινητόδρομος Αθηνών είναι ο δεύτερος εξ αυτών, δεν μερίμνησαν για την υλοποίηση ασφαλούς πρόσβασης των εργαζομένων από τις θέσεις εργασίας τους από και προς τον εργασιακό χώρο των γραφείων, καθότι ναι μεν στο σημείο υπήρχε υπόγεια διάβαση πεζών που συνδέει τα κυτία (ταμεία) των διοδίων με τα γραφεία της εταιρίας, ωστόσο αυτή δεν ήταν προσβάσιμη, δεδομένου ότι η είσοδος και έξοδος της είχαν αποκλειστεί με χόρτα και εντός αυτής δεν υπήρχε φωτισμός, με αποτέλεσμα όταν η ήδη εγκαλούσα επιχείρησε να διασχίσει κάθετα τη λωρίδα μεταξύ δύο κυτίων, προκειμένου να εισέλθει στο κυτίο όπου εργαζόταν, να παρασυρθεί από το με αριθμό πινακίδων κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ, που οδηγούσε η Ν. Δ., η οποία κινούνταν με κατεύθυνση από Αθήνα προς Λαμία, χωρίς να έχει διαρκώς τεταμένη την προσοχή της και με υπερβολική ταχύτητα, ήτοι τουλάχιστον 70χιλ., καίτοι πλησίαζε σε σταθμό διοδίων και στην πορεία της υπήρχε ρυθμιστική πινακίδα Ρ-32, κατά την οποία το ανώτατο επιτρεπτό όριο ήταν 50χιλ., και έτσι να τραυματιστεί η εγκαλούσα, η οποία υπέστη κάκωση αριστερής κνήμης, και ποδοκνημικής, ο δε τραυματισμός της οφείλεται αιτιωδώς στις ως άνω πράξεις και παραλείψεις των πρώτου και δεύτερου κατηγορουμένων, ενώ θα είχε αποφευχθεί εάν οι τελευταίοι είχαν φροντίσει για τη συντήρηση της υπόγειας διάβασης, που θα καθιστούσε εφικτή τη μέσω αυτής διέλευση στο σταθμό διοδίων.

Και τους καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως έξι (6) μηνών έκαστον, η οποία ανεστάλη επί τριετία.

Με αυτά, που δέχθηκε το ως άνω δικαστήριο, κατ’ αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του την κατά τα παραπάνω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει, με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ανωτέρω αξιόποινης πράξης, για τη οποία καταδικάστηκαν οι αναιρεσείοντες τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά καθώς και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους υπήγαγε τα προαναφερθέντα πραγματικά περιστατικά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 14, 15, 26 παρ. 1β, 28 παρ.

Ια και 314 παρ. Ια, 315 παρ. 1β ΠΚ, των άρθρων 22 παρ. 11 του Ν. 2956/2001, 125 παρ. 1 και 2 του Ν.4052/2012, του 10 παρατήματος 1 παρ. 13, 4 του ΠΔ 16/1996, σε συνδυασμό προς τους όρους της από 16-1-2008 ως άνω συμφωνίας μεταξύ των εταιριών, της από 13-6-2008 συμβάσεως προσωρινής απασχολήσεως της παθούσης και των άρθρων 173 και 200 ΑΚ αναφορικά, με την ερμηνεία του όρου 8 της τελευταίας των συμβάσεων αυτών (από 13-6-2008 συμβάσεως προσωρινής απασχολήσεως), τις οποίες ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε.

Ειδικότερα εκτίθενται στην απόφαση α) ότι η αμέλεια των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων, συνίσταται στο ότι με την ιδιότητα τους ο πρώτος, ως νομίμου εκπροσώπου της εταιρείας με την επωνυμία "...", η οποία είχε προσλάβει την εγκαλούσα Μ. Π. για να παράσχει εργασία στην εταιρία "..." της οποίας τεχνικός σύμβουλος και νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο δεύτερος εξ αυτών, ενώ γνώριζαν ότι από το κτίριο των γραφείων μέχρι τα κυτία (ταμεία) όπου εργαζόταν η πολιτικώς ενάγουσα ήταν αναγκασμένη να διασχίσει την εθνική οδό στην κατεύθυνση από Αθήνα προς Λαμία, από όπου τα οχήματα διέρχονταν ελεύθερα, δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν ασφαλή πρόσβαση της παθούσης από την θέση εργασίας της (κυτίο - ταμείο των διοδίων) προς τον εργασιακό χώρο των γραφείων και αντιστρόφως, διαδρομή που σε εκτέλεση της εργασίας της ήταν υποχρεωμένη να πραγματοποιεί είτε κατασκευάζοντας κατάλληλη προς τούτο διάβαση είτε καθιστώντας βατή την υπάρχουσα στο σημείο, αποκλεισμένη από χόρτα και μη ηλεκτροδοτούμενη υπόγεια διάβαση πεζών που συνέδεε το κυτίο -ταμείο της παθούσης με τα γραφεία της εταιρείας, με αποτέλεσμα όταν η παθούσα επιχείρησε να διασχίσει κάθετα τη λωρίδα μεταξύ δύο κυτίων, προκειμένου να εισέλθει στο κυτίο όπου εργαζόταν, να παρασυρθεί από το προαναφερόμενο ΙΧΕ αυτοκίνητο και να τραυματισθεί πολύ σοβαρά, γεγονός, που μετά πιθανότητος που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας, θα είχε αποφευχθεί εάν οι τελευταίοι σε κάθε περίπτωση είχαν φροντίσει για τη συντήρηση της υπόγειας διάβασης που θα καθιστούσε εφικτή τη μέσω αυτής διέλευση της οδού στον εν λόγω σταθμό διοδίων, η δε τελευταία αυτή παραδοχή από μόνη της στηρίζει, κατά τούτο το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, β) ότι η ανωτέρω νομική υποχρέωση τους επήγαζε από τις προδιαληφθείσες νομικές διατάξεις, την από 16-1-2008 ως άνω συμφωνία παραχωρήσεως των εν λόγω εταιριών και την από 13-6-2008 σύμβαση προσωρινής απασχόλησης της παθούσης.

Το ότι στην τελευταία σύμβαση δεν αναφέρεται ρητά ο όρος "εργατικό ατύχημα" δεν έχει έννομη επιρροή στην κρινόμενη υπόθεση, εφόσον οι συνθήκες εργασίας υγιεινής και ασφαλείας για τις οποίες ο άμεσος εργοδότης ανέλαβε, σωρευτική υποχρέωση με τον έμμεσο εργοδότη, παράγουν -προκαλούν το εργατικό ατύχημα, γ) το είδος της αμέλειας αυτής, ήτοι η ενσυνείδητη αμέλεια κατά την οποία προέβλεψαν οι αναιρεσείοντες ότι από την συμπεριφορά τους (ως άνω παραλείψεις τους) μπορεί να επέλθει το αξιόποινο αποτέλεσμα πίστευσαν όμως ότι θα το αποφύγουν δ) οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες επήλθε ο τραυματισμός της παθούσας Μ.

Π. και ε) ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της αμέλειας των αναιρεσειόντων και του επελθόντος αποτελέσματος, του τραυματισμού της παθούσας, υπό την έννοια ότι αν οι αναιρεσείοντες τηρούσαν την ανωτέρω υποχρέωση τους, όπως όφειλαν και μπορούσαν να κάνουν, το εν λόγω επιζήμιο αποτέλεσμα μετά πιθανότητος που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας δεν θα επήρχετο.

Επομένως οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις των αναιρεσειόντων είναι αβάσιμες και απορριπτέες.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω οι συναφείς από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Ε του ΚΠΔ, λόγοι αναιρέσεως των κρινόμενων αιτήσεων είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Οι λοιπές αιτιάσεις των αναιρεσειόντων υπό την επίφαση της ελλείψεως της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και της εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των ανωτέρω ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί την εκτίμηση των αποδείξεων και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτες.

Μετά ταύτα, ελλείψει άλλου λόγου αναιρέσεως για έρευνα, οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ) και στη δικαστική δαπάνη της πολιτικώς ενάγουσας (άρθρα 176, 183Κ.Ποιν.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 18-4-2016 (με αριθμ. πρωτ. .../19-4-2016 και από 19-4-2016) (με αριθμ. πρωτ. .../20-4-2016) αιτήσεις των Ν. Π. και Σ. Λ. αντιστοίχως για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 341/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Λαμίας.

Απορρίπτει αυτές και τους από 29-6-2016 προσθέτους λόγους αναιρέσεως του Σ. Λ.. Και

Καταδικάζει, τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ για τον καθένα και στη δικαστική δαπάνη της πολιτικώς ενάγουσας που ανέρχεται σε πεντακόσια (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουλίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 1 Σεπτεμβρίου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ