1351/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1351 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1351//2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Λ. Π. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Κόλια.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Π. Δ. του Ν. και 2. Β. συζ. Π. Δ. το γένος Θ. Τ., κατοίκων ... ως ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα του ανήλικου υιού τους Ν. Δ. του Π., οι οποίος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεώνη Σγουράκη-Παπασπυροπούλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 20-7-2004 και 15-3-2004 αγωγές και την από 1-11-2005 παρεμπίπτουσα αγωγή των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 32992/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 2742/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 13-4-2010 αίτησή του και τους από 16-3-2011 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου ανέγνωσε την από 16-3-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων καθώς και την καταδίκη των αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Παραβιάζεται δε ο κανόνας δικαίου, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 36/1988). Eξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης, ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (ΟλΑΠ 1/1999).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 922 Α.Κ. "προστηθείς", για την αδικοπραξία του οποίου ευθύνεται κατά τους όρους της διάταξης αυτής το πρόσωπο που δέχεται τις υπηρεσίες του, είναι εκείνος που με τη βούληση του τελευταίου ως "προστήσαντος" απασχολείται διαρκώς ή παροδικώς στη διεκπεραίωση υποθέσεως και γενικά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων αυτού κάτω από τις οδηγίες και τις εντολές του ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως των καθηκόντων του.

Δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη δικαιοπρακτικής σχέσης, αλλά η πρόστηση μπορεί να στηρίζεται και σε πραγματικό γεγονός ή να γίνεται ευκαιριακά για μία μόνο συγκεκριμένη πράξη. Έτσι, δεν έχει σημασία ο τρόπος πρόσληψης του προστηθέντος, ούτε αν η πρόσληψη του έγινε από άλλον και όχι από τον προστήσαντα, αρκεί ότι ο προστηθείς ενεργούσε υπό τις οδηγίες και εντολές του τελευταίου ως προς τον τρόπο εκπλήρωσης των καθηκόντων του (πρβλ.

ΑΠ 121/2002, ΑΠ 687/2011, 844/2010, 316/2009, 1134/2007). Από την παραπάνω διάταξη συνάγεται ότι ο προστήσας ευθύνεται για τις ζημίες που προξένησε ο προστηθείς σε τρίτον, όχι μόνο κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας που ανατέθηκε σ' αυτόν, αλλά και κατά κατάχρηση της υπηρεσίας του, η οποία υπάρχει όταν η ζημιογόνος πράξη τελέστηκε μέσα στα όρια των καθηκόντων που ανατέθηκαν στον προστηθέντα ή με την ευκαιρία ή με αφορμή την υπηρεσία, αλλά κατά παράβαση των εντολών και οδηγιών που δόθησαν & αυτόν ή καθ' υπέρβαση των καθηκόντων του, εφόσον, όμως, μεταξύ της ζημιογόνου ενέργειας του προστηθέντος και της υπηρεσίας που του ανατέθηκε υπάρχει εσωτερική συνάφεια, υπό την έννοια ότι η αδικοπραξία δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει χωρίς την πρόστηση ή ότι η τελευταία υπήρξε το αναγκαίο μέσο για την τέλεση της αδικοπραξίας (ΑΠ 959/2004, 926/2004, 22/2004, 957/2003, 651/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε κατά λέξη τα ακόλουθα: " Οι δεύτερος και τρίτος των εναγομένων Λ. Π. (σημ: εδώ αναιρεσείων) και Γ. Π., είναι ιδιοκτήτες ομόρων επιχειρήσεων ... ο πρώτος αναψυκτηρίου ... με το διακριτικό τίτλο "FUN PLANET ACTION" και ο δεύτερος αναψυκτηρίου - παιδικών δεξιώσεων ..., με το διακριτικό τίτλο "FUN PLANET".

Ωστόσο τη λειτουργία και εκμετάλλευση των ανωτέρω, ομοίων δραστηριοτήτων επιχειρήσεων, ασκούν από κοινού οι παραπάνω που είναι αδέλφια. Στα πλαίσια της δραστηριότητας τους αυτής, το Σεπτέμβριο του 2002, οι ανωτέρω είχαν προσλάβει το Γ. Δ. (πρώτο εναγόμενο) προκειμένου ο τελευταίος να απασχοληθεί στην επιχείρηση του παιδότοπου ιδιοκτησίας του τρίτου εναγομένου (Γ.

Π.) που λειτουργούσε στη δεύτερη ... και εκμεταλλεύονταν από κοινού οι ανωτέρω, μέχρι τον Ιούνιο του 2003, ως παιδοψυχαγωγός, τελών υπό τις οδηγίες και εντολές αυτών, υποχρεούμενος σε συμμόρφωση. Την 1-6-2003, οι ενάγοντες (σημ: εδώ αναιρεσίβλητοι) συνόδευσαν, τον ηλικίας τότε εννέα ετών, υιό τους Ν., σε παιδικό πάρτυ που είχε διοργανωθεί στον άνω παιδότοπο.

Ο ανήλικος παρέμεινε μέσα στο χώρο του καταστήματος, συμμετέχοντας σε διάφορα παιχνίδια μαζί με τα άλλα ... παιδιά, ενώ οι ενάγοντες ... μαζί με άλλους γονείς σε εκτός του καταστήματος τραπέζια, χωρίς να έχουν άμεση οπτική επαφή με ... τα παιδιά. Μετά από ώρα και πριν τελειώσει η εκδήλωση, ο ανήλικος έτρεξε στους γονείς του ανήσυχος., ζήτησε επίμονα να φύγει από το πάρτυ.

Κατά την επιστροφή ... παραπονιόταν για έντονο πόνο στο γεννητικό του όργανο όταν δε έφθασαν στην οικία κλαίγοντας από τον πόνο που του προκαλούσε η διούρηση, τους ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια του πάρτυ, ο παιδοψυχαγωγός είχε βάλει επανειλημμένα το χέρι του μέσα στο παντελόνι του και χάιδευε τα γεννητικά του όργανα.

Αναστατωμένοι οι ενάγοντες, επέστρεψαν με το παιδί τους στον παιδότοπο και αφού βρήκαν τον ... από τους επιχειρηματίες Λ. Π. του εξέθεσαν τι είχε συμβεί. Ο τελευταίος κάλεσε τον προστηθέντα στην υπηρεσία του παιδοψυχαγωγό Γ. Δ., τον οποίο ο ανήλικος υπέδειξε ως το δράστη της πράξης λέγοντας "εκείνος με την αλογοουρά" Αμέσως μετά οι ενάγοντες αρνούμενοι την πρόταση του ...

δεύτερου εναγομένου να εξετάσει ο ίδιος στην τουαλέτα του καταστήματος τον ανήλικο, οδήγησαν αυτόν στο ... Νοσοκομείο ... όπου εξετάστηκε από ιατρό ... ο οποίος διαπίστωσε ότι είχε προκληθεί αναστροφή της πόσθης του πέους του ανηλίκου ... προέβη στην ανάταξη αυτής ... . Την επομένη ημέρα οι ενάγοντες μετέβησαν στο ...

τμήμα Ασφάλειας ... και κατήγγειλαν το γεγονός ... . Για την άνω ... αδικοπρακτική συμπεριφορά του Γ. Δ. οι ενάγοντες υπέβαλαν ... έγκληση σε βάρος του ..., ο οποίος τελικά κρίθηκε ένοχος από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο ... αποπλάνησης παιδιού και καταδικάστηκε ... Από τα ανωτέρω, αποδείχθηκε ότι μεταξύ των ανωτέρω, αφενός Γ.

Δ. και αφετέρου των εναγομένων Λ. Π. και Γ. Π., υφίστατο σχέση πρόστησης κατά την έννοια του άρθρου 922 ΑΚ, δοθέντος ότι, ο πρώτος είχε προσληφθεί για την παροχή της άνω εργασίας από τους τελευταίους, τελούσε δε, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, υπό τις οδηγίες και εντολές αυτών, οι οποίοι συνεπώς όφειλαν να ελέγξουν το βιογραφικό και την προσωπικότητα του παιδοψυχαγωγού, λαμβάνοντας έτσι μέριμνα για την ασφαλή φύλαξη και διασκέδαση των ανηλίκων παιδιών που οι γονείς τους εμπιστεύονται.

Και τούτο δοθέντος ότι, η απασχόληση του παραπάνω προστηθέντος παιδοψυχαγωγού έγινε προς το σκοπό εξυπηρέτησης των επαγγελματικών και οικονομικών συμφερόντων των εναγομένων, οι οποίοι και ωφελούνται από τη δραστηριότητα αυτού ...δεύτερος των εναγομένων Λ. Π., αρνούμενος την ύπαρξη σχέσης πρόστησης μεταξύ αυτού και του Γ.

Δ., ισχυρίστηκε ότι, ουδέποτε προσέλαβε και απασχόλησε τον ανωτέρω στην επιχείρηση όπου έλαβε χώρα το άνω περιστατικό, αφού αυτή λειτουργούσε στο όνομα και υπό την εποπτεία του αδελφού του ... Γ. Π.. Ο ισχυρισμός του όμως αυτός δεν γίνεται αποδεκτός ως ακριβής για τους εξής λόγους: 1) Η εργοδοτική σχέση μεταξύ των ανωτέρω δύο, ουσιαστικά ομολογείται από τον ...

Λ. Π.. Ο τελευταίος εξεταζόμενος ενόρκως την 16-11-2004 ενώπιον του πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης, μετά την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του Γ. Δ. για την άνω πράξη, κατέθεσε ότι είναι ιδιοκτήτης της επιχείρησης "PLANET" ότι στο παιδικό πάρτυ που έγινε την 1-6-2003 στην άνω επιχείρηση παρευρισκόταν και ο ίδιος μαζί με άλλα άτομα της επιχείρησης και ότι η σύμβαση που είχε με το Γ.

Δ. ήταν ορισμένου χρόνου και έληγε την 1η εβδομάδα του 2003. Επίσης, η εργαζόμενη, ως σερβιτόρα στον παιδότοπο ... ότι υπεύθυνος της επιχείρησης στον οποίο διαμαρτυρήθηκαν οι γονείς του ανηλίκου, ήταν ο Λ. Π. ... Ο ίδιος ο Γ. Δ. ... αναφέρει ότι το Σεπτέμβριο του 2002 παρείχε τις υπηρεσίες του ως παιδοψυχαγωγός, στον παιδότοπο με την επωνυμία "FUN PLANET", ιδιοκτησίας των εναγομένων Λ.

και Γ. Π., υπό τις οδηγίες και εποπτείες των οποίων εργαζόταν. Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται από ... τα επικαλούμενα από τον δεύτερο εναγόμενο αντίγραφα, α) αποσπασμάτων ατομικών λογαριασμών ενσήμων Ι.Κ.Α., β) βεβαίωσης καταβολής ετήσιων αποδοχών από 1-1-2003 έως 8-6-2003 του Γ. Δ., γ) ειδικού βιβλίου καταχώρησης νεοπροσλαμβανόμενου προσωπικού της ατομικής επιχείρησης καθενός των δευτέρου και τρίτου των εναγομένων, φέρουν ως εργοδότη του Γ.

Δ., τον τρίτο αυτών Γ. Π., αφού δεν έχει σημασία ο τρόπος πρόσληψης του προστηθέντος, ούτε αν η πρόσληψη του έγινε από άλλον και όχι από τον προστήσαντα, αρκεί ότι ο προστηθείς ενεργούσε (όπως εδώ), υπό τις οδηγίες και εντολές του τελευταίου, ως προς τον τρόπο εκπλήρωσης των καθηκόντων του ... Και είναι μεν αλήθεια ότι, η προπεριγραφείσα συμπεριφορά του άνω παιδοψυχαγωγού εκδηλώθηκε, όχι απλώς με την ευκαιρία της υπηρεσίας του με την άνω ιδιότητα στον εν λόγω παιδότοπο, αλλά εκδηλώθηκε κατά κατάχρηση αυτής.

Ωστόσο, η βλάβη και η προσβολή που επήλθε στον ανήλικο Ν., τελεί οπωσδήποτε σε αιτιώδη σύνδεσμο με την εκτέλεση της υπηρεσίας που του είχε ανατεθεί, με την έννοια ότι η άνω άδικη πράξη και η εξ αυτής προκληθείσα στον ανήλικο βλάβη, δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς την πρόστηση, η οποία υπήρξε το αναγκαίο μέσο για την τέλεση της.

Αν δηλαδή ο Γ. Δ. δεν απασχολείτο με την ιδιότητα του παιδοψυχαγωγού στον άνω παιδότοπο, δεν θα μπορούσε να απομονώσει τον ανήλικο και να προβεί στην παραπάνω προκλητική σε βάρος του άδικη πράξη, που κατέτεινε στη διέγερση ή την ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας του. Έξω από τη σφαίρα της συγκεκριμένης επαγγελματικής του δραστηριότητας θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να επιτύχει τον άνω νοσηρό σκοπό του.

Ενόψει όλων αυτών, υφίσταται αντικειμενική ευθύνη του δευτέρου και τρίτου των εναγομένων, για την αποκατάσταση της ζημίας, που ο άνω προστηθείς προκάλεσε στον ανήλικο υιό των εναγόντων Ν. ... Από την παραπάνω αδικοπρακτική συμπεριφορά ... ο ανήλικος ... υπέστη ηθική βλάβη, αφού διαταράχθηκε η ψυχική του ισορροπία και προσβλήθηκε στην αγνότητα του δικαιούται συνεπώς εύλογη χρηματική ικανοποίηση το ύψος της οποίας πρέπει ν α ορισθεί στο ποσό των 44.000 ευρώ.

Κατ' ακολουθία ... το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατέληξε στην αυτή κρίση ... ορθώς το νόμο ερμήνευσε και τις αποδείξεις εκτίμησε, οι δε περί του εναντίου λόγοι της έφεσης πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι ...". Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 922 ΑΚ, σε συνδυασμό με τις περί αδικοπραξιών διατάξεις του ΑΚ, υπήγαγε δε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα στις διατάξεις αυτές.

Διέλαβε δε στην απόφαση του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές διατυπώσεις αιτιολογίες για τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης δηλαδή: α) για την ύπαρξη σχέσης πρόστησης μεταξύ του ήδη αναιρεσείοντος και του αδικοπραγήσαντος Γ. Δ., κατά την τέλεση της άδικης πράξης εκ μέρους αυτού σε βάρος του ανηλίκου, την κατάφαση της οποίας στήριξε στις συγκεκριμένες παραδοχές, β) για τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της άδικης πράξης του προστηθέντος και του επελθόντος στον ανήλικο ζημιογόνου αποτελέσματος, γ) για την εσωτερική συνάφεια μεταξύ της παράνομης και υπαίτιας ενέργειας του προστηθέντος, που εκδηλώθηκε κατά κατάχρηση της υπηρεσίας που του είχε ανατεθεί και ζημιογόνου αποτελέσματος, ό την έννοια ότι η άνω άδικη πράξη και η εξαιτίας αυτής προκληθείσα στον ανήλικο βλάβη δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς την πρόστηση, η οποία υπήρξε το αναγκαίο μέσο για την τέλεση της, και την συνεπεία αυτών θεμελίωση αντικειμενικής ευθύνης του αναιρεσείοντος.

Έτσι καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των άνω διατάξεων, τις οποίες το Εφετείο ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου παρεβίασε, τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από τον αναιρεσείοντα με τον πρώτο, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναιρετικό λόγο της κύριας αίτησης αναίρεσης, τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, κατά το δεύτερο σκέλος αυτού, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., το δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, τον τρίτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, κατά το πρώτο σκέλος του, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., και κατά το τελευταίο σκέλος του, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., και τον τέταρτο πρόσθετο λόγο εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα.

Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 10 του Κ.ΠολΔ., λόγος αναίρεσης ότι το δικαστήριο, παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, απορρίπτεται ως αβάσιμος όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την κρίση του σχημάτισε από τα μνημονευόμενα σ' αυτήν (απόφαση) αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 821/1991, 575/1978).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, αφού έλαβε υπόψη όλα τα μνημονευόμενα σ' αυτή αποδεικτικά μέσα, και "τα έγγραφα που νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι", μεταξύ των οποίων και τα συγκεκριμένα έγγραφα που με επίκληση προσκόμισε ο ήδη αναιρεσείων προς απόδειξη του ισχυρισμού του ότι ο Γ.

Δ. δεν προσελήφθη από τον ίδιο, αλλά από τον αδελφό του, σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα περί της αβασιμότητας του ισχυρισμού αυτού του αναιρεσείοντος και ότι αντιθέτως ο Γ. Δ., είχε προσληφθεί για την παροχή της άνω εργασίας του στην πραγματικότητα από τον ήδη αναιρεσείοντα και τον αδελφό του Γ.

Π., υπό τις οδηγίες και εντολές των οποίων τελούσε, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά, χωρίς απόδειξη και ειδικότερα τα ανωτέρω και συνακόλουθα ο αντίθετος, από το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ., κατά το πρώτο σκέλος του, πρώτος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος.

Με τις λοιπές διαλαμβανόμενες στο λόγο αυτό αιτιάσεις ότι "από τα προσκομισθέντα και επικληθέντα έγγραφα ... απεδείχθη ότι η πρόσληψη του Γ. Δ. εγένετο από τον Γ. Π. ..." ότι "από κανένα αποδεικτικό μέσο ... δεν απεδείχθη ότι προσέλαβα στην ατομική μου επιχείρηση παιδικών δεξιώσεων ... τον προαναφερόμενο παιδοψυχαγωγό" , υπό την επίφαση του λόγου αυτού, πλήττεται απαραδέκτως, η ανεπίδεκτη αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των αποδείξεων.

Αβάσιμος είναι επίσης ο ίδιος εκ του άρθρου 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., τρίτος πρόσθετος λόγος, κατά το σκέλος του αυτό, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στην εν λόγω αναιρετική πλημμέλεια, καθόσον η κρίση της, πως, ο ήδη αναιρεσείων δεν έλεγξε "την προσωπικότητα και το βιογραφικό του παιδοψυχαγωγού είναι αυθαίρετη και αναπόδεικτη". Και τούτο διότι, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα συνεξετίμησε τα μνημονευόμενα σ' αυτή αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, την ανώμοτη εξέταση της β' ενάγουσας, την ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, του Κ. Φ., διευθυντή των παιδικών κατασκηνώσεων "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, μεταξύ των οποίων τα έγγραφα της ποινικής διαδικασίας, με βάση τα οποία οδηγήθηκε στο άνω αποδεικτικό της πόρισμα. Συνακόλουθα, ο περί του αντιθέτου, ως άνω πρόσθετος λόγος, κατά το σκέλος του αυτό, είναι αβάσιμος. Με τις λοιπές διαλαμβανόμενες στο λόγο αυτό αιτιάσεις, όπως ότι "από ουδέν αποδεικτικό μέσο απεδείχθη ότι δεν ελέγξαμε την προσωπικότητα του παιδοψυχαγωγού Γ. Δ., ούτε ότι δεν ζητήθηκε βιογραφικό σημείωμα", πλήττεται απαραδέκτως η ανεπίδεκτη αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των αποδείξεων.

Ο τέταρτος πρόσθετος λόγος, με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, επί πλέον, η εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια, ότι έσφαλε "γιατί δεν αιτιολογεί το συμπέρασμα (της σχέσης πρόστησης του παιδοψυχαγωγού με τον αναιρεσείοντα), και γιατί αυτό δεν αναιρείται από τα προσκομισθέντα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η πρόστηση έγινε από το Γ. Π. και όχι από τον αναραισείοντα" και γιατί "δεν αναφέρει για ποιες αιτίες και αξιολογήσεις οι καταθέσεις έχουν ισχυρότερη αποδεικτική ισχύ από δημόσια έγγραφα ..." είναι απορριπτέος. Και τούτο διότι, με τις εν λόγω αιτιάσεις, το μεν πλήττεται απαραδέκτως η ανεπίδεκτη αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των αποδείξεων, το δε διότι, κατά τα, στη μείζονα σκέψη διαληφθέντα, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση εφόσον το αποδεικτικό της πόρισμα, όπως στην προκείμενη περίπτωση, διατυπώνεται σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα με τον τέταρτο πρόσθετο αναιρετικό λόγο, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., κατά το τελευταίο σκέλος του είναι αβάσιμα.

Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη που δεν του παρέχει ο νόμος ή δεν του προσέδωσε τέτοια δύναμη μολονότι την είχε κατά νόμο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα για τη συνδέουσα τον ήδη αναιρεσείοντα και τον αδικοπραγήσαντα παιδοψυχαγωγό Γ. Δ. σχέση πρόστησης, την οποία αρνήθηκε ο ήδη αναιρεσείων, διέλαβε τις προεκτεθείσες παραδοχές, καταλήγοντας ότι τα ανωτέρω γενόμενα δεκτά, δεν αναιρούνται από τα συγκεκριμένα και επικαλούμενα από τον ήδη αναιρεσείοντα, ως άνω έγγραφα τα οποία ειδικώς μνημονεύει και συναξιολογεί. Υπό τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, ουδόλως υπέπεσε στην αποδιδόμενη σ' αυτό με το δεύτερο λόγο της κύριας αίτησης αναίρεσης, πλημμέλεια της παραβιάσεως του άρθρου 559 αρ. 12 Κ.Πολ.Δ., καθόσον, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων δεν προσέδωσε σε οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο αποδεικτική δύναμη την οποία δεν είχε κατά νόμο, ούτε προσέδωσε τέτοια δύναμη μολονότι δεν την είχε κατά νόμο, αλλά οδηγήθηκε στο αποδεικτικό της πόρισμα συναξιολογώντας ισοδύναμα μεταξύ τους αποδεικτικά μέσα. Συνακόλουθα τα αντίθετα υποστηριζόμενα με το 2ο λόγο της κύριας αίτησης αναίρεσης, από τον αρ. 12 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα.

Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινομένη αίτηση, όπως αυτή διαμορφώθηκε με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του, τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-4-2010 αίτηση του Λ. Π. για αναίρεση της 2742/2009 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης όπως η αίτηση διαμορφώθηκε με το από 16-3-2011 δικόγραφο προσθέτων λόγων αναίρεσης.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ