Legislator Case Law & Legislation
1351/2010 AI generated

Supreme Court dismisses appeal due to defendant's absence and lack of new grounds for appeal.

Case Number 1351/2010
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Court of First Instance's decision following a public hearing where the appellant failed to appear. The court confirmed that the appeal petition and summons were legally served on the absent party, validating the proceedings despite their absence. Consequently, the court rejected the appellant's arguments regarding procedural errors and ordered the appellant to pay the legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Articles 576(1)-(3) and 559(8) of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court may examine the case ex officiously if a party is absent, and an appeal is inadmissible if it relies solely on grounds already presented in lower court proceedings without new arguments.

Keywords

AI generated
appeal dismissal party absence legal service procedural default costs allocation

Cited Legislation

AI generated
Article 576(1)-(3) of the Code of Civil Procedure
Article 559(8) of the Code of Civil Procedure
Article 240 of the Code of Civil Procedure
Article 332 of the Code of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
Supreme Court Case 559/1974

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 1351 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1351/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Των αναιρεσιβλήτων: Ψ1 και 2. Ψ2 συζύγου Ψ1, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αγγελική Γουνοπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-2-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 42.313/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 1504/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 22-10-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 2-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1, 2 και 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποίος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός τους, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων δεν εμφανίσθηκε κατά την αναφερομένη στην αρχή της απόφασης αυτής συνεδρίαση κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου. Από την ... έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ... και προσκομίζουν οι αναιρεσίβλητοι που επισπεύδουν τη συζήτηση, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση της αίτησης αυτής επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον απολειπόμενο αναιρεσείοντα. Επομένως παρά την απουσία του η συζήτηση της υπόθεσης πρέπει να προχωρήσει.

Επειδή κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κλπ ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.Εξάλλου, κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ, για την επαναφορά ισχυρισμών που υποβλήθηκαν σε προηγούμενη συζήτηση στο ίδιο ή ανώτερο δικαστήριο αρκεί η επανυποβολή τους με σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης που τους περιέχουν· οι προτάσεις της προηγούμενης συζήτησης προσκομίζονται απαραιτήτως σε επικυρωμένο αντίγραφο.

Από την διάταξη αυτή σαφώς προκύπτει ότι η τοιαύτη αναφορά πρέπει να είναι σαφής και ορισμένη σε τρόπο, ώστε να προκύπτει από αυτήν ο εκ νέου επικαλούμενος ισχυρισμός, ο οποίος είχε προβληθεί κατά την προηγούμενη συζήτηση και επαναλαμβάνεται κατά τη νέα με την αναφορά στις προτάσεις της προηγούμενης συζήτησης (Ολ ΑΠ 559/1974).

Ειδικότερα αν ο διάδικος είχε νικηθεί πρωτοδίκως, η νόμιμη επαναφορά των ισχυρισμών του στο Εφετείο, πριν από την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, μόνο με λόγο περιεχόμενο στο δικόγραφο της έφεσης ή σε δικόγραφο προσθέτων λόγων πρέπει να γίνεται. Στην προκειμένη περίπτωση με το μοναδικό λόγο της αίτησης προβάλλεται η από τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δέχθηκε δεδικασμένο, που προέκυπτε από την 1804/1991 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και αφού έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσιβλήτων εξαφάνισε την εκκαλουμένη 42313/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και απέρριψε την ένδικη αγωγή με την οποία ο αναιρεσείων ενάγων ζητούσε να αναγνωριστεί η συγκυριότητά του επί των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων επιδίκων μερών της πολυκατοικίας και να υποχρεωθούν οι αναιρεσίβλητοι εναγόμενοι να άρουν την προσβολή επί των επιδίκων αυτών κοινοκτήτων και κοινοχρήστων μερών χωρίς οι εναγόμενοι αναιρεσίβλητοι να έχουν προτείνει παραδεκτά στο Εφετείο ένσταση δεδικασμένου.

Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης είναι αβάσιμος, αφού το δεδικασμένο λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως (άρθρο 332 ΚΠολΔ), το δε Εφετείο που έλαβε υπόψη του την ένσταση αυτή όχι παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν. Σε κάθε δε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι επίσης αβάσιμος, αφού όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και ιδίως από την από 17-3-2006 έφεσή τους τον ισχυρισμό περί δεδικασμένου πρότειναν οι εκκαλούντες αναιρεσίβλητοι με λόγο έφεσης, με τον οποίο είχαν παραπονεθεί για τη μη παραδοχή από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο της ενώπιον αυτού προβληθείσας ως άνω ένστασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-10-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 1504/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Απριλίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 8 Ιουλίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ