1348/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1348 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1348/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βιολέττα Κυτέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη, Δημήτριο Τζιούβα - Εισηγητή και Διονυσία Μπιτζούνη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ι. Α. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παρασκευόπουλο, για αναίρεση της υπ’ αριθ.1192/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Οκτωβρίου 2014, επιδοθείσα στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 23 Οκτωβρίου 2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1108/2014.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση και συγκεκριμένα μόνον ως προς το μέρος της μη αναγνώρισης της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 27 παρ.4 Ν.3459/2006, τη μετατροπή της ποινής και την επιμέτρηση της ποινής και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 470 εδ. α’ του Κ.Ποιν.Δ. "στην περίπτωση που ασκήθηκε ένδικο μέσο εναντίον καταδικαστικής αποφάσεως από εκείνον που καταδικάσθηκε η υπέρ αυτού, δεν μπορεί να γίνει χειρότερη η θέση του ούτε να ανακληθούν τα ευεργετήματα που δόθηκαν με την απόφαση που προσβάλλεται". Από τη διάταξη αυτή, η παραβίαση της οποίας συνιστά υπέρβαση εξουσίας και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η’ του Κ.Ποιν.Δ. λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως, προκύπτει ότι χειροτερεύει η θέση του κατηγορουμένου, όταν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που κρίνει επί ενδίκου μέσου που άσκησε ο ίδιος ή ασκήθηκε υπέρ αυτού, δεν του χορήγησε αναστολή εκτελέσεως της ποινής που του είχε χορηγηθεί από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και δεν του αναγνώρισε προβλεπόμενη από το νόμο ελαφρυντική περίσταση που του είχε αναγνωρίσει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, έστω και αν του αναγνώρισε άλλη προβλεπόμενη από το νόμο ελαφρυντική περίσταση, αφού, σύμφωνα με τις προβλέψεις του άρθρου 85 του Π.Κ. περί συρροής λόγων μειώσεως της ποινής (άρθρο 83 Π.Κ.) ή ελαφρυντικών περιστάσεων (άρθρο 84 Π.Κ.), η μείωση της ποινής εφαρμόζεται μόνο μία φορά, πλην όμως, κατά την επιμέτρηση της ποινής λαμβάνονται υπόψη όλοι οι λόγοι μειώσεώς της, όπως και όλες οι συντρέχουσες ελαφρυντικές περιστάσεις.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, που παραδεκτά επισκοπούνται για την έρευνα του βασίμου των προβαλλόμενων λόγων αναιρέσεως, προκύπτει ότι με την υπ’ αριθμ. 1980/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε για την αξιόποινη πράξη της αγοράς και κατοχής ναρκωτικών ουσιών με την αναγνώριση της από το άρθρο 27 παρ. 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006) ελαφρυντικής περιστάσεως, δηλαδή ότι συντέλεσε με δική του πρωτοβουλία στην ανακάλυψη και σύλληψη μεγαλέμπορου ναρκωτικών, καθώς και των ελαφρυντικών περιστάσεων της ειλικρινούς μετάνοιας και της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς που προβλέπονται από το άρθρο 84 παρ. 2 περ.

δ’ και ε’ του Π.Κ., του χορηγήθηκε δε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 27 παρ. 1 και 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006) και αναστολή εκτελέσεως της ποινής φυλακίσεως των τριών (3) ετών που του επιβλήθηκε για πέντε (5) χρόνια. Ακολούθως, μετά από την άσκηση εφέσεως κατά της αποφάσεως αυτής υπό του ιδίου του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 1192/2014 απόφασή του, αφού δέχθηκε τυπικά την έφεση κήρυξε ένοχο και καταδίκασε τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο σε ποινή φυλάκισης τριάντα (30) μηνών για την ως άνω αξιόποινη πράξη με την αναγνώριση των ελαφρυντικών περιστάσεων της ελικρινούς μετάνοιας και της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς που προβλέπονται από το άρθρο 84 παρ. 2 περ.

δ’ και ε’ του Π.Κ., παραλείποντας αφενός να αναγνωρίσει τη συνδρομή στο πρόσωπό του και της ελαφρυντικής περιστάσεως του ότι συντέλεσε με δική του πρωτοβουλία στην ανακάλυψη και σύλληψη μεγαλεμπόρου ναρκωτικών του άρθρου 27 παρ. 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006) που του είχε αναγνωρισθεί πρωτοδίκως και αφετέρου να του χορηγήσει κατ’ εφαρμογή του άρθρου 27 παρ. 1 και 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006) αναστολή εκτελέσεως της ποινής φυλακίσεως που του επιβλήθηκε για πέντε (5) χρόνια που του είχε χορηγηθεί πρωτοδίκως, (μετατρέποντας μάλιστα την ποινή που του επιβλήθηκε παρά τη διάταξη του άρθρου 82 παρ. 10 εδ.

α’ του Π.Κ.). Έτσι, όμως, που έκρινε το κατ’ έφεση δικάσαν δικαστήριο, κατέστησε χειρότερη τη θέση του τότε εκκαλούντος κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος και υπέπεσε στην πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας, ιδρυομένου του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η’ του Κ.Ποιν.Δ. σχετικού λόγου αναιρέσεως, όπως βασίμως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αναιρέσεως.

Επομένως, ενόψει τούτων, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Η’ Κ.Ποιν.Δ. πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας, είναι βάσιμος, παρελκούσης δε της έρευνας της βασιμότητας του δεύτερου λόγου της κρινόμενης αναιρέσεως ανεξαρτήτως του ότι αφορά και αυτός την μη αναγνώριση της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 27 παρ. 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006), την ποινή και τη μη χορήγηση αναστολής εκτελέσεως της ποινής και που καλύπτεται από την αναιρετική εμβέλεια του πρώτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παρέλειψε να αναγνωρίσει στον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο τη συνδρομή και της κατά τα ανωτέρω πρωτοδίκως αναγνωρισθείσης ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 27 παρ. 4 του Κ.Ν.Ν. (Ν. 3459/2006) και να του χορηγήσει αναστολή εκτελέσεως της ποινής σύμφωνα με αυτό, καθώς επίσης και ως προς την επιμέτρηση της ποινής (χωρίς να θιγεί η επί της ενοχής διάταξη) και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει τη με αριθμό 1192/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και μόνον ως προς την μη αναγνώριση της ελαφρυντικής περιστάσεως, του άρθρου 27 παρ.4 Κ.Ν.Ν. την επιμέτρηση της ποινής και την μετατροπή (και μη αναστολή) αυτής.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο συντεθησόμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Αυγούστου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ