1347/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1347 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1347 /2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : ..........., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Κλουδά, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου : ...................., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Κρυσταλλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-1-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και τη από 30-3-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 96/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 1656/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 4 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υποθέσεως προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 24.1.2005 αγωγή του ο αναιρεσίβλητος ζήτησε να ρυθμισθεί η επικοινωνία του με τα τέκνα του, η επιμέλεια των οποίων έχει ανατεθεί στην εναγόμενη σύζυγό του ως εξής: α) κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο τους μονούς μήνες και κάθε τέταρτο Σαββατοκύριακο τους ζυγούς μήνες στην Αθήνα και τα υπόλοιπα Σαββατοκύριακα στα .........., β) δέκα ημέρες στις διακοπές του Πάσχα κάθε έτους, μετά από προηγούμενη ειδοποίηση της εναγομένης, γ) δέκα ημέρες στις διακοπές των Χριστουγέννων κάθε έτους, μετά από προηγούμενη ειδοποίηση της εναγομένης και δ) ένα μήνα στις διακοπές του καλοκαιριού κατά τις ειδικότερα οριζόμενες στην αγωγή ημέρες.

Ειδικότερα, όσον αφορά τις ημέρες επικοινωνίας με τα τέκνα του στα ........, ο ενάγων δήλωνε στην αγωγή του ότι αποδέχεται "και την ύπαρξη της μητέρας". Με την προσβαλλόμενη απόφασή του το Εφετείο ρύθμισε την επικοινωνία αυτή ως εξής: α) το τρίτο Σαββατοκύριακο κάθε μήνα και από ώρα 10.00 του Σαββάτου μέχρι ώρα 20.00 της Κυριακής, β) κατά τις εορτές των Χριστουγέννων κάθε έτους, από ώρα 10.00 της 23ης Δεκεμβρίου μέχρι ώρα 20.00 της 29ης Δεκεμβρίου, κατά τα έτη που λήγουν σε ζυγό αριθμό, και από ώρα 10.00 της 30ης Δεκεμβρίου μέχρι ώρα 20.00 της 5ης Ιανουαρίου, κατά τα έτη που λήγουν σε μονό αριθμό, γ) κατά τις εορτές του Πάσχα από ώρα 10.00 της Μ.

Δευτέρας μέχρι ώρα 20.00 της Κυριακής του Πάσχα, κατά τα έτη που λήγουν σε ζυγό αριθμό και από ώρα 10.00 της Δευτέρας της Διακαινησίμου μέχρι ώρα 20.00 της Κυριακής του Θωμά, κατά τα έτη που λήγουν σε μονό αριθμό και δ) από ώρα 10.00 της 1ης Ιουλίου μέχρι ώρα 20.00 της 15ης Ιουλίου, κατά τα έτη που λήγουν σε μονό αριθμό και από ώρα 10.00 της 1ης Αυγούστου μέχρι ώρα 20.00 της 15ης Αυγούστου, κατά τα έτη που λήγουν σε ζυγό αριθμό.

Περαιτέρω, όρισε ότι ο ενάγων θα παραλαμβάνει τα ως άνω ανήλικα από την κατοικία της μητέρας και θα τα επιστρέφει ο ίδιος προσωπικώς στο ίδιο μέρος. Ενόψει αυτών, το Εφετείο δεν επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν και δεν υπέπεσε έτσι στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 9 ΚΠολΔ. Ειδικότερα η παρουσία της αναιρεσείουσας (μητέρας) κατά τα Σαββατοκύριακα δεν αποτελούσε περιεχόμενο της αιτήσεως του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος απλώς δήλωνε ότι την αποδέχεται στις περιπτώσεις επικοινωνίας με τα τέκνα του στα ..............., η δε προηγούμενη ειδοποίηση της αναιρεσείουσας κατά την επικοινωνία του τις ημέρες διακοπών Χριστουγέννων και Πάσχα κατέστη άνευ αντικειμένου, αφού με την απόφαση προσδιορίσθηκε ακριβώς ο χρόνος ενάρξεως και λήξεως της επικοινωνίας.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ανωτέρω αναιρετική πλημμέλεια είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Εξάλλου, η από 21.12.2005 έφεση του αναιρεσιβλήτου περιλαμβάνει κεφάλαιο σχετικό με την επιδικασθείσα πρωτοδίκως εις βάρος του διατροφή των τέκνων του, με την έφεση δε αυτή, όπως συνάγεται από το όλο περιεχόμενό της, ο εκκαλών στρέφεται κατά της αναιρεσείουσας, όχι μόνον ατομικώς αλλά και υπό την ιδιότητά της ως ασκούσας την επιμέλεια των τέκνων τους.

Επομένως, είναι αβάσιμος ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε στην ίδια ως άνω αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 9 ΚΠολΔ, με το να αποφανθεί ως προς μη εκκληθέν κεφάλαιο, δεδομένου ότι η έφεση του αναιρεσιβλήτου δεν περιείχε σχετικό με τη διατροφή των τέκνων των διαδίκων κεφάλαιο.

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν (άρθρο 559 αριθμός 11 ΚΠολΔ) πρέπει, μεταξύ άλλων, να προσδιορίζονται στο αναιρετήριο οι αποδείξεις αυτές. Με το δεύτερο μέρος του δεύτερου λόγου της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η μομφή ότι, σχετικά με το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα έχει ιδιόκτητη κατοικία στα ............. Χαλκιδικής, έλαβε υπόψη και αξιολόγησε αποδεικτικό στοιχείο που δεν προσκομίσθηκε από τον αντίδικό της. Ο λόγος όμως αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν κατονομάζεται το αποδεικτικό αυτό στοιχείο.

Για να είναι πλήρης ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμός 20 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, πρέπει, εκτός άλλων, να προσδιορίζεται επακριβώς το έγγραφο, να αναφέρεται ποιο ακριβώς περιεχόμενο δέχθηκε το δικαστήριο ότι έχει και να παρατίθεται το αληθινό περιεχόμενό του, ώστε από τη σύγκριση με εκείνο που φέρεται ότι δέχθηκε η απόφαση να μπορεί ο Άρειος Πάγος να κρίνει αν υπάρχει διαγνωστικό σφάλμα. Στην προκειμένη περίπτωση, με το τρίτο μέρος του δευτέρου και το δεύτερο μέρος του τρίτου λόγου της κρινόμενης αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο το σφάλμα ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου και ειδικότερα ότι παραμόρφωσε α) έγγραφο προσκομισθέν από τον αναιρεσίβλητο "που πιστοποιεί το καταβαλλόμενο από τον ίδιο μηνιαίο μίσθωμα για τη διατήρηση καταστήματός του στην Αθήνα (εκμίσθωση φωτογραφείου)" και β) την από ............... ιατρική γνωμάτευση του ιατρού - παιδοψυχιάτρου ............... Οι λόγοι όμως αυτοί είναι απορριπτέοι ως αόριστοι. Διότι στην πρώτη μεν περίπτωση δεν προσδιορίζεται το έγγραφο, στην δεύτερη δε δεν παρατίθεται το αληθινό περιεχόμενό του.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως, η απόφαση δεν στερείται από νόμιμη βάση, όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (ΚΠολΔ 561 παράγραφος 1) και ειδικότερα τα επιχειρήματα του δικαστηρίου ή την ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί αυτό να εκτίθεται στην απόφαση σαφώς.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το πρώτο μέρος του τρίτου λόγου της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ, διότι η απόφασή του στερείται πληρότητας ως προς τις αιτιολογίες της. Η έλλειψη όμως αυτή δεν αφορά την παραδοχή ή μη εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας κρισίμων περιστατικών που θεμελιώνουν την κρίση του σχετικά με την ζητούμενη ρύθμιση της επικοινωνίας του αναιρεσίβλητου με τα τέκνα του, αλλ' εντοπίζεται στις αιτιολογίες που περιέχει η απόφαση σχετικά με την αξιολόγηση της προσκομιζόμενης από την αναιρεσείουσα από...............

ιατρικής γνωματεύσεως του ιατρού - παιδοψυχιάτρου .................. καθώς και της ένορκης καταθέσεως του μάρτυρα της διαδίκου αυτής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ήτοι αφορά την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων. Επομένως, ο λόγος αυτός κατά το άνω μέρος του είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Ο ίδιος λόγος, τέλος, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και κατά τα λοιπά μέρη του, με τα οποία, υπό το πρόσχημα των πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθ. 11 και 8, πλήττει την περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου, που αυτό σχημάτισε από την εκτίμηση των ως άνω αποδεικτικών μέσων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22.9.2006 αίτηση της ................................ για αναίρεση της 1656/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίσει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό τους στις 11 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ