Supreme Court dismisses appeal on tort damages claim, ruling civil procedure costs apply instead of tort liability.

Απόφαση 1345 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1345/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη , Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : Χ1 και Χ2, τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Βασίλης Σπανουδάκης.

Των αναιρεσιβλήτων : Ψ1, Ψ2, τις οποίες εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Σπύρος Λάλας και Ψ3, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Κωνσταντίνου Βελεγράκη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16.06.2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 01.02.2005 προσεπίκληση της πρώτης και δεύτερης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 567/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 108/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14.03.2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης ανέγνωσε την από 21.02.2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 914 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση αδικοπραξίας σε βάρος άλλου, ο υπεύθυνος βαρύνεται με την αποκατάσταση της ζημίας του παθόντος, η οποία αιτιωδώς συνδέεται με το ζημιογόνο γεγονός. Στη ζημία αυτή περιλαμβάνεται κατ'αρχήν, εφόσον καταλαμβάνεται από το προστατευτικό πεδίο της διάταξης του άρθρου 914 ΑΚ και η δαπάνη στην οποία εκουσίως υποβάλλεται ο παθών για την επιδίωξη των αστικών αξιώσεων κατά του υπευθύνου, όπως είναι τα πριν και διαρκούσης της δίκης δικαστικά και τα εκτός δίκης έξοδα. 'Όμως η άσκηση της ουσιαστικού δικαίου αξιώσεως για την επιδίωξη τέτοιων δικαστικών και λοιπών συναφών εξόδων υποχωρεί στο μέτρο που μπορεί να ασκηθεί μία δικονομικού δικαίου αξίωση, όπως είναι η προβλεπόμενη από τις διατάξεις των άρθρων 176, 178, 181, 184 και 189 του ΚΠολΔ.

Υπό την αντίθετη εκδοχή στο πεδίο της αδικοπρακτικής ζημίας θα ετίθεντο εκποδών οι περί δικαστικής δαπάνης διατάξεις του ΚΠολΔ, οι οποίες ειδικώς ρυθμίζουν το ζήτημα κατ' αποκλεισμό άλλων διατάξεων που θα μπορούσαν να στηρίζουν ανάλογο αίτημα (ΑΠ 1609/2007). Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες, ισχυρίσθηκαν με την ένδικη αγωγή τους ότι οι δύο πρώτες εναγόμενες (αναιρεσίβλητες) δικηγόροι, εμφανιζόμενες ότι ενεργούν για λογαριασμό της εταιρείας ΑΔΕΛΕ ΜΑΡΕ ΑΕ", στην οποία είναι μέτοχοι, με τη συνεργασία του τρίτου εναγομένου, ο οποίος είναι επίσης μέτοχος στην πιο πάνω εταιρεία, ενεργώντας από κοινού και με σκοπό να τους προκαλέσουν βλάβη άσκησαν εναντίον τους, χωρίς να έχουν την κατά νόμο πληρεξουσιότητα α) την από 19-4-2000 αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου, και β) την από 22-5-2000 αίτηση συντηρητικής κατάσχεσης, από τις οποίες παραιτήθηκαν από το δικόγραφό τους χωρίς να γίνει εκκαθάριση των εξόδων από το μονομελές πρωτοδικείο, κατ' άρθρ 679 επομ.

ΚΠολΔ και γ) την από 18-1-2001 αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου, επί της οποίας εκδόθηκε η 15/2003 απόφαση αυτού, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή και καταδικάσθηκαν οι τώρα εναγόμενοι (τότε ενάγουσες) να πληρώσουν τα από 600 ευρώ έξοδα των τότε και τώρα εναγόντων, γιατί παραστάθηκαν χωρίς πληρεξουσιότητα. 'Ότι για την αυθαίρετη αυτή συμπεριφορά των εναγομένων υπέστησαν ζημία 102.914 ευρώ, ποσό που δαπάνησαν για την αμοιβή δικηγόρων τους προς αντιμετώπιση των πιο πάνω διαδικαστικών πράξεων.

Με βάση το ιστορικό αυτό οι ενάγοντες ζήτησαν να αναγνωρισθεί ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας τους α) το ποσό των 102.914 ευρώ ως αποζημίωση για τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκαν για την αμοιβή των δικηγόρων τους για την ενέργεια των παραπάνω διαδικαστικών πράξεων και β) το ποσό των 25.000 ευρώ στον καθένα ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστησαν από την αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων.

Όπως προεκτέθηκε στη μείζονα σκέψη της παρούσας τα αξιούμενα κονδύλια δεν μπορούν να αποτελέσουν κονδύλια των δικαστικών εξόδων με τις διατάξεις περί αδικοπραξιών, αλλά η ικανοποίηση αυτών επιτυγχάνεται με βάση τις διατάξεις του ΚΠολΔ για τα δικαστικά έξοδα. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε την αγωγή για τα παραπάνω κονδύλιά της ως μη νόμιμη.

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν έσφαλε και ο τ' αντίθετα υποστηρίζων, από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Ακολούθως τούτων η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη σε βάρος των αναιρεσειόντων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14.3.2007 αίτηση του Χ1 και Χ2 για αναίρεση της 108/2007 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις

2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουνίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ