Supreme Court allows appeal against administrative court ruling on public employee salary disputes involving private law contracts.

Απόφαση 1343 / 2019 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1343/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Σοφία Καρυστηναίου, προεδρεύουσα αρεοπαγίτη, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Σοφία Τζουμερκιώτη και Γεώργιο Δημάκη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 16η Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας Παρέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, Μαρία Οικονόμου, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις Της αναιρεσίβλητης: Έ. Σ. του Δ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Ουρανίας Σιόρεντα, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-4-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 3341/2013 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 1202/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί το αναιρεσείον με την από 19-6-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Αρετή Παπαδιά. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 2 ΚΠολΔ, τα πολιτικά δικαστήρια απαγορεύεται να επεμβαίνουν σε διοικητικές διαφορές ή υποθέσεις που υπάγονται σε διοικητικά δικαστήρια ή αρχές. Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ.1 του ν. 1406/1983, στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων υπάγονται όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας, που δεν έχουν υπαχθεί μέχρι σήμερα.

Ενδεικτικά, κατά το άρθρο 1 παρ.2 περ. θ' του ίδιου νόμου, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ.3 του ν. 2721/1999, στις διαφορές αυτές περιλαμβάνονται και αυτές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά, εκτός των άλλων, στις κάθε είδους αποδοχές (δεδουλευμένες ή μη) του προσωπικού εν γένει του Δημοσίου, των ΟΤΑ πρώτου και δεύτερου βαθμού και των ΝΠΔΔ, οι οποίες ρυθμίζονται από διατάξεις κανονιστικού περιεχομένου.

Ως "αποδοχές", για την εφαρμογή της διάταξης αυτής, νοούνται οι αποδοχές του προσωπικού που συνδέεται με το Δημόσιο, τους ΟΤΑ ή τα ΝΠΔΔ με σχέση δημόσιου δικαίου. Απ' αυτό έπεται, κατ' αντιδιαστολή, ότι οι διαφορές που αφορούν στις αποδοχές των μισθωτών που συνδέονται με το Δημόσιο με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου υπάγονται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων (ΑΕΔ 11/1992, ΑΠ 1255/2013).

Και περαιτέρω, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, διαφορές, που αναφύονται κατά τη σύσταση, αλλοίωση, εξέλιξη ή την εν γένει λειτουργία μιας σχέσης ή σύμβασης εργασίας ιδιωτικού δικαίου με αντισυμβαλλόμενο το Δημόσιο, τους ΟΤΑ ή τα ΝΠΔΔ, συνιστούν διαφορές ιδιωτικού δικαίου και υπάγονται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων (ΑΕΔ 3/2004, ΣτΕ 3071/2013, ΑΠ 873/2002).

Κατά το άρθρο 559 αρ.4 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το πολιτικό Δικαστήριο δέχθηκε ότι έχει δικαιοδοσία σε υπόθεση, που κατά νόμο, υπάγεται στη δικαιοδοσία των διοικητικών Δικαστηρίων. Ο λόγος αυτός ιδρύεται και αν ακόμη δεν έγινε σχετική επίκληση της έλλειψης δικαιοδοσίας ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας, αφού αφορά τη δημόσια τάξη (άρθρο 562 παρ.2 εδ.γ' ΚΠολΔ).

2. Στην προκείμενη περίπτωση, με την από 22.04.2013 (αρ.κατ.62285/26-04-2013) αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η ενάγουσα εκθέτει ότι το έτος 2005 προσλήφθηκε από το νπιδ με την επωνυμία " Εργο Πολιτών ", εποπτευόμενο από το Υπουργείο Πολιτισμού-Τουρισμού, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ,ως υπάλληλος γραφείου και απασχολήθηκε σ' αυτό μέχρι το έτος 2011.

Ότι το άνω νπιδ καταργήθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 56 παρ.1 εδ.στ, 3 του ν.4002/2011, οι αρμοδιότητες του μεταβιβάσθηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και το μόνιμο και το με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προσωπικό που υπηρετούσε στα καταργημένα νομικά πρόσωπα μεταφέρθηκε σε κενές οργανικές θέσεις του Υπουργείου Πολιτισμού κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στις διατάξεις αυτές ..Ότι με το άρθρο 34 παρ.6.

του ν.4024/2011 που δημοσιεύθηκε την 27.10.2011 προβλέφθηκε ότι το προσωπικό των καταργηθέντων νομικών προσώπων εντάσσεται από 27-10-2011 στην εργασιακή εφεδρεία του άρθρου 37 παρ. 7 του ν. 3986/2011, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο. 34 παρ. 1 του ν. 4024/2011. Ότι εν συνεχεία με βάση αυτή τη διάταξη νόμου με την υπ' αριθ. πρωτ. ΥΠΠΌΤ/ΔΙΟΙΚ/ΤΔΠΕΦ/.../14-12-2011 διαπιστωτική πράξη του Υπουργού Πολιτισμού εντάχθηκε η ενάγουσα στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας από την 27-10-201 1 και με χρονική διάρκεια 12 μηνών, ήτοι μέχρι την 27-10-2012.

Ότι μετά τη θέση της ενάγουσας σε εργασιακή εφεδρεία το εναγόμενο κατ' ουσίαν έπαψε να αποδέχεται τις υπηρεσίες της, γεγονός που ισοδυναμεί με καταγγελία της σύμβασης εργασίας της, η οποία είναι άκυρη, γιατί έγινε κατά παράβαση του νόμου, των συνταγματικών αρχών, κατά κατάχρηση δικαιώματος και χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης.

Με βάση το ιστορικό αυτό η ενάγουσα ζήτησε να αναγνωριστεί η ακυρότητα της καταγγελίας της εργασιακής της σύμβασης με προειδοποίηση, να υποχρεωθεί το εναγόμενο να αποδέχεται την εργασία της εντάσσοντας την σε κενή οργανική θέση ΔΕ διοικητικού γραμματέων στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, να υποχρεωθεί το εναγόμενο να της καταβάλει για μισθούς υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από 27-10-2011 ( που τέθηκε σε εργασιακή εφεδρεία ) έως 31-03-2013 συνολικό ποσό 16.388,00 ευρώ, άλλως από 27-10-2012 (που λύθηκε η σχέση εργασίας της) μέχρι 31-03-2013,4.820 ευρώ, νομιμοτόκως.

Σύμφωνα, τέλος, με την επικουρική βάση της αγωγής της επιδιώκει, αν κριθεί ότι η απόλυση της είναι νόμιμη, να υποχρεωθεί το εναγόμενο να της καταβάλει ως αποζημίωση απόλυσης 1.928 ευρώ, νομιμοτόκως. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που έκανε δεκτή αυτή κατά τα κύρια αιτήματα της, αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας υποχρέωσε το εναγόμενο να καταβάλλει την ενάγουσα ως μισθούς υπερημερίας ποσό 16.388 ευρώ νομιμοτόκως από την ημέρα που κάθε κονδύλιο κατέστη απαιτητό και υποχρέωσε το εναγόμενο να αποδέχεται στο μέλλον την παροχή της εργασίας της ενάγουσας απασχολώντας τη στην ίδια ή εντάσσοντάς τη σε κενή οργανική θέση ΔΕ διοικητικού γραμματέων στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού.

3. Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών δικάζοντας κατόπιν έφεσης του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου, επικύρωσε την εκκαλουμένη που είχε κρίνει ομοίως εκτός του παρεπομένου αιτήματος καταβολής τόκων, κατά το οποίο εξαφάνισε αυτή, δίκασε κατά τούτο εκ νέου την αγωγή και υποχρέωσε το εναγόμενο στην καταβολή τόκων με έναρξη τοκογονίας το χρόνο επίδοσης της αγωγής επί του πρωτοδίκως επιδικασθέντος ποσού 16.388 ευρώ.

Με το περιεχόμενο αυτό η υπό κρίση διαφορά κατά τα ρηθέντα στην προηγηθείσα μείζονα σκέψη (αρ.1) είναι διαφορά ιδιωτικού δικαίου και κατά συνέπεια, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που με την προσβαλλόμενη απόφαση του ερεύνησε αυτή κατ' ουσία, δεν υπερέβη τη δικαιοδοσία των τακτικών πολιτικών δικαστηρίων, όπως αβασίμως διατείνεται το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με τον πρώτο από τον αρ. 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο.

Ειδικότερα, η προβαλλόμενη από το αναιρεσείον αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την κρίση αυτού περί συνδρομής δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων προέβη, καθ' υπέρβαση αυτής, ουσιαστικά σε έλεγχο νομιμότητας της υπ' αρ.ΥΠΠΟΤ/ΔΙΟΙΚ/ΤΔΠΕΦ.../28-2-2012 ΚΥΑ με την οποία η αναιρεσίβλητη μεταφέρθηκε αναδρομικά από 22-8-2011 έως 26-10-2011 σε συνιστώμενη προσωποπαγή θέση της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία καταργήθηκε αυτοδίκαια την 27-10-2011 οπότε με την υπ αριθ.ΥΠΠΟΤ/ΔΙΟΙΚ/ΤΔΠΕΦ/.../14-12-2011 πράξη του Υπουργού Πολιτισμού διαπιστώθηκε η ένταξη της αναιρεσίβλητης σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας, είναι αβάσιμη.

Και τούτο διότι αντικείμενο της δικαστικής διάγνωσης είναι η λειτουργία της σχέσης εργασίας ιδιωτικού δικαίου με το αναιρεσείον και όχι το κύρος των πράξεων της διοίκησης οι οποίες εκδόθηκαν, κυριαρχικά, στο πλαίσιο μιας διοικητικής διαδικασίας που προβλέπεται στο νόμο. Τη νομιμότητα δε των ανωτέρω πράξεων της διοίκησης μπορούσε να ερευνήσει το πολιτικό δικαστήριο παρεμπιπτόντως (ΟλΑΠ 1/2018 ).

Επομένως, ο πρώτος από τον αριθμό 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος της αιτήσεως είναι αβάσιμος.

4. Η διαπίστωση της αναγκαιότητας ως προς την ίδρυση ή κατάργηση οργανικών θέσεων με ίδρυση ή κατάργηση οργανισμών στο δημόσιο τομέα αποτελεί αντικείμενο της εκτελεστικής λειτουργίας του Κράτους και των υποκείμενων φορέων δημόσιας εξουσίας (άρθρο 26 παρ.2, 82 παρ.1, 83 παρ.1 και 101 επ. του Συντάγματος). Η αναγκαιότητα αυτή πρέπει να σταθμίζεται, όπως αναφέρθηκε, σύμφωνα με τις αρχές της ορθολογικής οργάνωσης και της οικονομικότητας της δημόσιας διοίκησης.

Η στάθμισή της, όμως, που γίνεται στο πλαίσιο μιας νόμιμης διοικητικής διαδικασίας και αποβλέπει στην εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού, αποτελεί πάντοτε κυβερνητική επιλογή και ευθύνη. Κατόπιν, η στάθμιση αυτή, ως πολιτική βούληση για την οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, εκτελείται με τις αντίστοιχες κανονιστικές διατάξεις.

Η δικαστική λειτουργία του Κράτους έχει την υποχρέωση να μην εφαρμόζει νόμο, του οποίου το περιεχόμενο είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος). Ομοίως, οι δικαστικοί λειτουργοί σε καμιά περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις, οι οποίες έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος (άρθρο 87 παρ.2 του Συντάγματος).

Κατά τη συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις αυτές, όμως, τα δικαστήρια ουδόλως έχουν τη δικαιοδοσία να ελέγχουν την ορθότητα της κυβερνητικής πολιτικής [μεταξύ άλλων και] ως προς την οργάνωση της δημόσιας διοίκησης. Ένας τέτοιος έλεγχος μόνο οριακός θα μπορούσε να είναι, υπό την έννοια ότι η εφαρμογή των σχετικών, πολιτικών επιλογών και των συναφών κανονιστικών διατάξεων πρέπει να είναι πρόσφορη για την επίτευξη του επιδιωκόμενου, δημόσιου σκοπού και να μην πλήττει δυσαναλόγως σπουδαιότερα συμφέροντα των προσώπων, τα οποία αναπτύσσουν, νομίμως, τις δραστηριότητές τους, στον ίδιο χώρο και χρόνο (άρθρο 25 παρ.1 εδ.

δ' του Συντάγματος). (ΑΠ1339/2018) 5. Με τη διάταξη του άρθρου Άρθρο 56 παρ.1 περ στ, 3 και 4 υπό τον παράτιτλο "Κατάργηση συμβουλίου, υπηρεσιών και νομικών προσώπων του δημόσιου τομέα " του ν.4002/2011 (ΦΕΚ Α180/22.8.2011) ορίζονται τα ακόλουθα' 1. Από τη δημοσίευση του παρόντος καταργούνται οι πιο κάτω υπηρεσίες, συμβούλια και νομικά πρόσωπα του δημόσιου τομέα, καθώς και οι διατάξεις που προβλέπουν τη σύσταση, τις αρμοδιότητες και τα όργανα διοίκησης, διέπουν τη λειτουργία τους και ρυθμίζουν σχετικά θέματα, ως εξής:

α)... στ) Τα άρθρα 1 έως και 15 του ν. 3390/2005 (Α' 233) σχετικά με τη σύσταση και λειτουργία του Ν.Π.Ι.Δ Εθελοντικός Οργανισμός 'Έργο Πολιτών", με έδρα την Αθήνα που εποπτεύεται από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού. 3. Το μόνιμο και με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προσωπικό των καταργούμενων υπηρεσιών και φορέων της υποπαραγράφου 1 και οι δικηγόροι που έχουν προσληφθεί σε αυτούς με σχέση έμμισθης εντολής, με την επιφύλαξη ειδικότερων ρυθμίσεων της υποπαραγράφου 1 της παρούσας παραγράφου, μετατάσσονται ή μεταφέρονται με κοινή απόφαση του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και του κατά περίπτωση Υπουργού που εποπτεύει τον φορέα που καταργείται ή του Υπουργού στον οποίο υπάγεται η καταργούμενη υπηρεσία, στην Κεντρική Υπηρεσία του οικείου Υπουργείου και καταλαμβάνει κενές οργανικές θέσεις αντίστοιχης κατηγορίας, κλάδου, βαθμού και ειδικότητας για τις οποίες κατέχει τα τυπικά προσόντα.

Αν δεν υπάρχουν κενές οργανικές θέσεις η μετάταξη ή μεταφορά γίνεται σε προσωποπαγείς που συνιστώνται με την απόφαση μετάταξης ή μεταφοράς.4. Ειδικότερα ζητήματα σχετικά με την κατάργηση των πιο πάνω υπηρεσιών και νομικών προσώπων...., θέματα υπηρεσιακής κατάστασης του μετατασσόμενου ή μεταφερόμενου προσωπικού ... , ρυθμίζονται κατά περίπτωση με απόφαση των Υπουργών στους οποίους μεταβιβάζονται οι αρμοδιότητες ή που εποπτεύουν τους καταργούμενους φορείς και υπηρεσίες.

Κατά το άρθρο 65 του ίδιου νόμου υπό τον παράτιτλο Γενικές Διατάξεις παρ. 1,8 και 11 αυτού ορίζεται ότι 1. Μετατάξεις και μεταφορές του ανωτέρω προσωπικού από νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου και ανώνυμες εταιρείες προς το Δημόσιο και Ν.Π.Δ.Δ. συνυπολογίζονται στους περιορισμούς των παραγράφων 1 και 7 του άρθρου 11 του ν. 3833/2010 (Α' 40).8.

Για όλες τις περιπτώσεις αυτοδίκαιης μεταφοράς προσωπικού καταργούμενων ή συγχωνευόμενων ή τιθέμενων σε καθεστώς λύσης και εκκαθάρισης φορέων, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, εκδίδεται διαπιστωτική πράξη του Υπουργού που εποπτεύει τον φορέα υποδοχής ή του αρμόδιου Υπουργού που προΐσταται των υπηρεσιών υποδοχής, η οποία δημοσιεύεται σε περίληψη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και 11.

Το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από τη δημοσίευση της παρούσας έως την κοινοποίηση των πράξεων μεταφοράς ή μετάταξης και ανάληψης υπηρεσίας του προσωπικού που τακτοποιείται, θεωρείται για κάθε συνέπεια ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας του προσωπικού αυτού στους φορείς υποδοχής που καταβάλλουν και τις αντίστοιχες αποδοχές του για το διάστημα αυτό.

Στη συνέχεια κατά τη διάταξη του άρθρου 34 παρ.5 υπό τον παράτιτλο " κατάργηση κενών θέσεων ιδιωτικού δικαίου και εργασιακή εφεδρεία " του ν.4024/2011 (ΦΕΚ226/27.10.2011) "Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015" , οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου των φορέων που καταργούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 56 του ν. 4002/ 2011 (Α' 180), εντάσσονται από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου στην εργασιακή εφεδρεία που προβλέπεται στην παρ. 7 του άρθρου 37 του ν. 3986/2011.και β) Η παράγραφος 3 του άρθρου 56 του ν. 4002/2011 καταργείται.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 37 παρ.7 του ν.3986/2011 όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 34 παρ.1 του ν.4024/2011 (ΦΕΚ226/27-10-2011 )υπό τον παράτιτλο Κατάργηση κενών θέσεων ιδιωτικού δικαίου και εργασιακή εφεδρεία "7. α) Το προσωπικό που τίθεται σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας εντάσσεται σε πίνακες κατάταξης από το ΑΣΕΠ, με βάση αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια (όπως τυπικά προσόντα, εμπειρία, οικογενειακή κατάσταση, ηλικία, προϋπηρεσία, ειδικές γνώσεις κ.λπ.).

Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, καθορίζονται τα αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια που προβλέπονται στο προηγούμενο εδάφιο, η διαδικασία κατάρτισης του πίνακα και κάθε άλλο σχετικό θέμα για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου.

Από τους εν λόγω πίνακες κατάταξης, το ανωτέρω προσωπικό: αα) μπορεί να μεταφέρεται ύστερα από αίτηση του με την ίδια σχέση εργασίας σε φορείς του δημόσιου τομέα του άρθρου 1 του ν. 3812/2009 (Α' 234), εφόσον υπάρχουν αιτήματα των φορέων αυτών για πλήρωση θέσεων τακτικού προσωπικού, σε ποσοστό 10% των ετήσιων προσλήψεων, με βάση τα απολογιστικά στοιχεία του προηγούμενου έτους, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του άρθρου 11 του ν. 3833/2010, ββ) επιλέγεται ύστερα από αίτηση του κατά προτεραιότητα σε ποσοστό 30% επί του συνόλου των εκάστοτε θέσεων που προκηρύσσονται για απασχόληση προσωπικού ορισμένου χρόνου σε υπηρεσίες και φορείς του δημόσιου τομέα, γγ) προηγείται έναντι όλων των λοιπών κατηγοριών για την επιλογή υποψηφίων για μερική απασχόληση, σύμφωνα με το ν. 3250/2004, εφόσον υποβάλει αίτηση.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις η τυχόν επιλογή για απασχόληση επιφέρει διακοπή της καταβολής των αποδοχών της εργασιακής εφεδρείας, γ) Το προσωπικό που εντάσσεται στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας συνεχίζει να λαμβάνει για χρονικό διάστημα δώδεκα (12) μηνών, και εφόσον προβλέπεται από ειδικότερες διατάξεις μέχρι είκοσι τέσσερις (24) μήνες, από την ένταξη του στο καθεστώς αυτό, αποδοχές ίσες με το 60% του βασικού μισθού που ελάμβανε κατά το χρόνο εισόδου του στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας δ) Για το προσωπικό που εντάσσεται στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας καταβάλλονται από τον φορέα προέλευσης οι εισφορές εργοδότη και ασφαλισμένου που αναλογούν για κύρια σύνταξη, επικουρική ασφάλιση, πρόνοια και υγειονομική περίθαλψη, υπολογιζόμενες επί των τακτικών αποδοχών που ελάμβανε ο εργαζόμενος κατά το χρόνο ένταξης του στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας κατά τον ίδιο χρόνο.

Αν ο φορέας προέλευσης έχει καταργηθεί, οι ως άνω εισφορές, καθώς και η τυχόν οφειλόμενη αποζημίωση λόγω απόλυσης καταβάλλονται από τον Ο.Α.Ε.Δ.. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μπορεί κατ' εξαίρεση του προηγούμενου εδαφίου να καθορίζεται διαφορετικός φορέας καταβολής των αποδοχών ή και των εισφορών του προηγούμενου εδαφίου και να ρυθμίζεται κάθε άλλο σχετικό θέμα.

ε) Η ένταξη στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας λογίζεται ως προαναγγελία απόλυσης για κάθε έννομη συνέπεια και οι αποδοχές που καταβάλλονται στο προσωπικό που εντάσσεται, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην υποπαράγραφο γ', συμψηφίζονται με την αποζημίωση λόγω απόλυσης που τυχόν οφείλεται κατά τη λήξη του χρόνου της εργασιακής εφεδρείας, στ) Αν ο εργαζόμενος συνάψει οποιασδήποτε μορφής εργασιακή σχέση ή ασκήσει ελευθέριο επάγγελμα ή επιτήδευμα κατά τη διάρκεια της εργασιακής εφεδρείας, το καταβαλλόμενο σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο ποσοστό βασικού μισθού, περικόπτεται κατά το μέρος που οι πάσης φύσεως αποδοχές από την εργασιακή σχέση που συνάφθηκε ή το εισόδημα από το ελευθέριο επάγγελμα ή επιτήδευμα που ασκήθηκε, υπερβαίνουν τις αποδοχές που ελάμβανε κατά την είσοδο του στην εργασιακή εφεδρεία.

Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ρυθμίζονται ο τρόπος υπολογισμού του εισοδήματος σε μηνιαία βάση από την τυχόν άσκηση ελευθερίου επαγγέλματος ή επιτηδεύματος, τα ειδικότερα ζητήματα ασφάλισης, καταβολής των εισφορών εργαζομένου και εργοδότη, ο τελικός δικαιούχος φορέας των εισφορών και κάθε αναγκαίο θέμα για την εφαρμογή των διατάξεων του προηγούμενου εδαφίου.

Επίσης, κατά την παρ.9 του άρθρου 34 αρ.9 ν.4024/2011,οι διατάξεις του παρόντος άρθρου κατισχύουν κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης ή ρήτρας ή όρου συλλογικής σύμβασης εργασίας, διαιτητικής απόφασης ή ατομικής σύμβασης εργασίας ή συμφωνίας. Εξ άλλου με το άρθρο 43 του ως άνω Νόμου 4024/2011 ορίσθηκε ότι η ισχύς του νόμου αυτού αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στις επί μέρους του διατάξεις.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού, με τις ως άνω ρυθμίσεις τέθηκε σε εφαρμογή το μέτρο της εργασιακής εφεδρείας, όπως αυτό προβλέπεται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής και στο άρθρο 37 παρ. 7 του Ν. 3986/2011, προκειμένου να τηρηθούν οι δεσμεύσεις της χώρας έναντι των εταίρων δανειστών για την ένταξη [σε αυτό] 30.000 εργαζομένων του δημόσιου τομέα, την εξοικονόμηση 300.000.000 ευρώ εντός του έτους 2012 και την ολοκλήρωση της διαδικασίας μέχρι τα τέλη του 2011.

Επίσης, σύμφωνα με την έκθεση αυτή, κύρια οφέλη από τη λήψη του μέτρου αυτού είναι η άμεση διασφάλιση οργανωτικών, λειτουργικών και δημοσιονομικών αποτελεσμάτων προς την κατεύθυνση του στρατηγικού στόχου που είναι ο περιορισμός του κράτους και η μείωση της δημόσιας δαπάνης, χωρίς να προκαλείται εκτεταμένη αναστάτωση του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης και του ευρύτερου δημόσιου τομέα και ούτε, για τη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, να επιβαρύνονται οι άνω φορείς με την καταβολή αποζημίωσης απόλυσης, που δημοσιονομικά θα ήταν ιδιαίτερα δυσμενής.

Εν όψει του προαναφερθέντος σκοπού, η κατά τα άνω επέμβαση του νομοθέτη για τη θέσπιση καθεστώτος εργασιακής εφεδρείας, στην οποία εντάσσονται, οι εργαζόμενοι με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου των φορέων που καταργούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 56 του ν. 4002/ 2011 (Α' 180), , με βάση τις διαλαμβανόμενες διασφαλίσεις δεν παραβιάζει τις θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές που κατοχυρώνονται από τις διατάξεις των άρθρων 5 (ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας),22 παρ.1 (προστασία εργασίας) και 25 παρ.1 εδ.δ (αρχή αναλογικότητας) του Συντάγματος.

Και τούτο διότι σε περιπτώσεις παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, ο νομοθέτης, υποκείμενος σε οριακό μόνο δικαστικό έλεγχο, μπορεί να θεσπίσει μέτρα άμεσης περιστολής δαπανών που συνεπάγονται οικονομική επιβάρυνση μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού, στοχεύοντας παράλληλα στη βελτίωση της μελλοντικής δημοσιονομικής και οικονομικής κατάστασης (ΟλΣτΕ 668/2012, ΟλΣτΕ 1283/2012, ΟλΣτΕ 3372/2015, ΟλΕλΣυν. 742/2015, ΟλΕλΣυν. 1388/2018, ΕΔΔΑ υπόθ.

Κουφάκη και ΑΔΕΔΥ κατά Ελλάδος), δεδομένου μάλιστα ότι δια των μέτρων αυτών επιδιώκεται συγχρόνως ο θεμιτός σκοπός του εξορθολογισμού και περιορισμού του διογκωμένου δημοσίου τομέα (ΑΠ 1143/2015), ενώ παράλληλα με τις επί μέρους συγκεκριμένες ρυθμίσεις επιτρέπει στους εργαζομένους που εντάσσονται στο καθεστώς αυτό να καλύπτουν μέρος τουλάχιστον των βασικών βιοτικών τους αναγκών και λαμβάνει ειδικές πρόνοιες για την άμβλυνση των δυσμενών συνεπειών που αυτοί υφίστανται, ούτως ώστε να μην θίγεται ο πυρήνας των συνταγματικά κατοχυρωμένων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Εξ άλλου το προσωπικό που απασχολείται στο Δημόσιο, ΟΤΑ, Ν.Π.Δ.Δ. και γενικότερα σε φορείς του δημοσίου τομέα, με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, όπως η αναιρεσίβλητη κατέχοντας αντίστοιχες οργανικές θέσεις, μπορεί ν' απολυθεί με καταγγελία της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αυτού από τον εργοδότη φορέα του, με βάση τις σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις.

Μάλιστα η δυνατότητα πρόβλεψης αντίθετης ρύθμισης που περιορίζει το δικαίωμα αυτό σε συγκεκριμένους λόγους με ρυθμίσεις συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κανονισμών εργασίας κλπ (περίπτωση, η οποία δεν συντρέχει στην ένδικη υπόθεση, αφού, με βάση τον Κανονισμό Λειτουργίας του αναιρεσίβλητου, δεν προβλέπεται κάτι σχετικά) καταργήθηκε με το άρθρο 5 παρ. 2 της με αριθμό 6/2012 Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ Α 28.2.2012), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 1 παρ.6 του Ν. 4046/2012 και που εφαρμόζεται, κατά την εν λόγω διάταξη, και για τους οργανισμούς που υπάγονται ή είχαν υπαχθεί κατά το παρελθόν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (σχετ.

ΟλΑΠ 11/2017). Επομένως, εφ' όσον μπορούσε να λάβει χώρα από τον εργοδότη καταγγελία της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου της πιο πάνω με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου της αναιρεσίβλητης, με την επιφύλαξη της περίπτωσης συνδρομής κατάχρησης δικαιώματος, περί της οποίας δεν πρόκειται, ήταν καθόλα επιτρεπτή η εκ μέρους του νομοθέτη επιλογή του ολιγότερου επαχθούς θεσμού της εργασιακής εφεδρείας για το συνδεόμενο με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου προσωπικού του καταργούμενου με το άρθρο 56ν.4002/2011 νπιδ "Εργο Πολιτών", πολλώ δε μάλλον που λόγω της άμεσης ανάγκης περικοπής δημοσίων δαπανών, τούτο θα οδηγούσε εκ των πραγμάτων σε απολύσεις για λόγους οικονομικούς.

Το με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προσωπικό άλλωστε δεν απολαμβάνει, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, του καθεστώτος της μονιμότητας, σε αντίθεση με τους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους του στενού δημόσιου τομέα και, επομένως, δεν μπορούν να εφαρμοσθούν επ* αυτού, ούτε και αναλόγως, οι διατάξεις του άρθρου 103 παρ. 2 και 4 του Συντάγματος.(ΑΠ668/2019).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες διατάξεις (ανωτέρω με αρ.5) του άρθρου 37 παρ.7 ν.3986/2011,όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 34 παρ.1ν.4024/2011 η ένταξη στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας λογίζεται ως προαναγγελία απόλυσης για κάθε έννομη συνέπεια με τις αναφερόμενες εκεί διασφαλίσεις.

Οι διατάξεις του άρθρου αυτού κατισχύουν κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης ή ρήτρας ή όρου συλλογικής σύμβασης εργασίας....ή συμφωνίας (αρ.9 άρθρου 34 ν.4024/2011). Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι στην περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας ιδιωτικού δικαίου λόγω ένταξης του μισθωτού σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας πρόκειται για αυτοδίκαιη απόλυση υπό προθεσμία και όχι για καταγγελία της συμβάσεως εργασίας οπότε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα ακυρότητας αυτής για έλλειψη των νομίμων προϋποθέσεων κύρους αυτής κατά τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας.

6. Στην προκείμενη περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δέχθηκε τα ακόλουθα ουσιώδη: Ότι η ενάγουσα-αναιρεσίβλητη προσλήφθηκε την 18-11-2005, κατόπιν διαγωνισμού και προκηρύξεως, νομίμως δημοσιευθείσας στον ημερήσιο τύπο, δυνάμει συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στο ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΡΓΟ ΠΟΛΙΤΩΝ", το οποίο συστάθηκε βάσει του ν. 3390/2005 και το οποίο εποπτευόταν από το Υπουργείο Πολιτισμού - Τουρισμού, ως υπάλληλος γραφείου στην κατηγορία ΔΕ Διοικητικών Γραμματέων, με αντικείμενο εργασίας τη γραμματειακή υποστήριξη της Διεύθυνσης Εθελοντισμού καθώς και τη γραμματειακή υποστήριξη στο Παρατηρητήριο της Κοινωνίας των Πολιτών.

Ότι το ως άνω ΝΠΙΔ καταργήθηκε την 22-08-2011 με το άρθρο 56 παρ. 1 εδ. στ' του ν. 4002/2011, οι αρμοδιότητες του μεταβιβάστηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και με βάση το άρθρο 56 παρ. 3 του άνω νόμου ορίσθηκε ότι το μόνιμο προσωπικό και το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που υπηρετεί στα καταργημένα νομικά πρόσωπα μεταφέρεται, σε κενές οργανικές θέσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, αντίστοιχης κατηγορίας, κλάδου, βαθμού και ειδικότητας βάσει των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων που κατέχει έκαστος, μετά από την έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης, από τον Υπουργό Πολιτισμού και τον Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, με την οποία θα καθορίζονταν αναλυτικά οι λεπτομέρειες της μεταφοράς του προσωπικού στις αντίστοιχες Υπηρεσίες του Υπουργείου.

Ότι με τη διάταξη του της παρ. 11 του άρθρου 65 του ίδιου νόμου προβλέφθηκε ότι το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από τη δημοσίευση του νόμου (22-8-2011) έως την κοινοποίηση των πράξεων μεταφοράς και ανάληψης υπηρεσίας του προσωπικού που τακτοποιείται, θεωρείται για κάθε συνέπεια ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας του προσωπικού αυτού στους φορείς υποδοχής που καταβάλλουν τις αντίστοιχες αποδοχές του για το διάστημα αυτό.

Ότι ακολούθως με το άρθρο 34 παρ. 6 του ν. 4024/2011 που δημοσιεύθηκε την 27-10-2011, προβλέφθηκε ότι το προσωπικό των καταργηθέντων νομικών προσώπων εντάσσεται από 27-10-2011 στην εργασιακή εφεδρεία του άρθρου 37 παρ. 7 του ν. 3986/2011, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 34 παρ. 1 του ν. 4024/2011, παρά το γεγονός ότι κατά τον τρόπο αυτό δεν υπήρχε δυνατότητα να εκδοθούν από τον Υπουργό Πολιτισμού και τον Υπουργό ΔΜΗΔ, οι αποφάσεις μεταφοράς προσωπικού που προβλέπονταν από τις διατάξεις του άρθρου 56 παρ. 3 ν. 4002/2011.

Ότι εν συνεχεία, με βάση αυτή τη διάταξη νόμου με την αριθ. πρωτ. ΥΠΠΌΤ/ ΔΙΌΙΚ/ ΤΔΠΕΦ/ .../14-12-2011 διαπιστωτική πράξη του Υπουργού Πολιτισμού διαπιστώθηκε η ένταξη της ενάγουσας στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας από 27-10-2011 και με χρονική διάρκεια 12 μηνών. Ότι την 14-3-2012, ήτοι μετά την ένταξη της ενάγουσας στο καθεστώς εργασιακής εφεδρείας, εκδόθηκε η προβλεπόμενη κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 56 παρ. 3 του Ν. 4002/2011, με αριθ.

πρωτ. ΥΠΠΟΤ/ΔΙΟΙΚ/ΤΔΠΕΦ.../28-2-2012 ΚΥΑ, με την οποία η ενάγουσα μεταφέρθηκε αναδρομικά από 22-08-2011 έως 26-10- 2011 με την ίδια σχέση εργασίας σε συνιστώμενη προσωποπαγή θέση της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού. Ότι με την ίδια ως άνω ΚΥΑ προβλέφθηκε η κατάργηση της προσωποπαγούς θέσης στην οποία τοποθετήθηκε, οπότε αυτή έπρεπε να μεταφερθεί σε κενή οργανική θέση της κατηγορίας ΔΕ Διοικητικού, η οποία υφίστατο τουλάχιστον μέχρι την 27-10- 2011, πλην όμως το εναγόμενο από προφανή δυσλειτουργία των αρμοδίων διοικητικών οργάνων δεν εξέδωσε τις σχετικές αποφάσεις μεταφοράς.

Ότι η εργασιακή εφεδρεία εξομοιώνεται με την προμήνυση απόλυσης, ταυτόχρονα δε, προβλέπεται η καταβολή των αποδοχών μέρους ή όλου του διαστήματος εργασιακής εφεδρείας από την ίδια αποζημίωση απόλυσης, δηλαδή, πρόκειται για ένα νέο είδος απόλυσης υπό προθεσμία, δυσμενέστερο από το γενικώς ισχύον των Ν.2112/1920 και 3198/1955, κατά το οποίο από την καταγγελία και μέχρι τη λύση της σύμβασης εργασίας ο εργαζόμενος εξακολουθεί να εργάζεται λαμβάνοντας κανονικά τις αποδοχές του και στην συνέχεια του καταβάλλεται η αποζημίωση, χωρίς οι αποδοχές του να αντλούνται από την οφειλόμενη αποζημίωση.

Ότι οι προβλέψεις περί δυνατότητας ένταξης στους πίνακες κατάταξης του ΑΣΕΠ., είτε πρόσληψης σε θέσεις τακτικού προσωπικού ή σε θέσεις μερικής απασχόλησης, για χρονικό διάστημα μέχρι τη λύση της σύμβασης εργασίας τους, με την παροχή προνομίων στους απολυόμενους για την δυνατότητα ανεύρεσης νέας θέσης εργασίας, είναι ουσιαστικά χωρίς αντικείμενο λόγω των δυσμενών συνθηκών που επικρατούν στον χώρο εργασίας, αλλά και όπως προκύπτει και από την αιτιολογική έκθεση του Ν. 4024/2011, όπου επισημαίνεται ότι με τις διατάξεις του νόμου για την εργασιακή εφεδρεία, όπως αυτό προβλέπεται στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής και στο άρθρο 37 παρ. 7 του Ν. 3986/2011 "επείγοντα μέτρα εφαρμογής μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015" με το μέτρο αυτό τηρούνται οι δεσμεύσεις της χώρας έναντι των εταίρων δανειστών για την ένταξη (σε εργασιακή εφεδρεία) 30.000 εργαζομένων του δημοσίου τομέα την εξοικονόμηση 300 εκ.

ευρώ εντός του 2012 και την ολοκλήρωση της διαδικασίας έως τα τέλη του 2011. Ότι σκοπός του νόμου είναι η εξοικονόμηση 300 εκ. ευρώ εντός του 2012 και το μέσο για την επίτευξη του σκοπού είναι η καταγγελία των συμβάσεων εργασίας 30.000 εργαζομένων μέσω της εργασιακής εφεδρείας. Ότι η ένδικη απόλυση (υπαγωγή στην εφεδρεία) σε συνδυασμό με τις απολύσεις και άλλων εργαζομένων που απασχολούνταν με παρόμοιο εργασιακό καθεστώς έγιναν αποκλειστικά και μόνο με σκοπό την εξοικονόμηση χρημάτων και ουδόλως συνδέονται με την ορθολογικότερη οργάνωση της δημόσιας διοίκησης.

Ότι, μετά την θέση της ενάγουσας σε εργασιακή εφεδρεία το εναγόμενο κατ' ουσίαν έπαψε να αποδέχεται τις υπηρεσίες της, γεγονός που ισοδυναμεί με καταγγελία της σύμβασης εργασίας, η οποία είναι άκυρη, γιατί έγινε χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης. Ότι το εναγόμενο που δεν αποδέχεται τις προσφερόμενες από την ενάγουσα υπηρεσίες κατέστη υπερήμερο ως προς την αποδοχή της εργασίας της και οφείλει σύμφωνα με το άρθρο 657 του ΑΚ αποδοχές υπερημερίας για το επίδικο χρονικό διάστημα.

Με βάση αυτά το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, δέχθηκε ότι δεν έσφαλε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που είχε κρίνει ομοίως, είχε αναγνωρίσει την ακυρότητα της γενόμενης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας της ενάγουσας, υποχρέωσε το εναγόμενο να αποδέχεται στο μέλλον την παροχή της εργασίας της ενάγουσας καθώς και να καταβάλει σε αυτήν το ποσό των 16.388 ευρώ για μισθούς υπερημερίας για το ένδικο χρονικό διάστημα, και απέρριψε τους αντίστοιχους με τα κεφάλαια αυτά λόγους έφεσης του εναγομένου - εκκαλούντος εδώ αναιρεσείοντος. 7.

Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερόμενες (αν. με αρ.5) ουσιαστικού δικαίου διατάξεις. Τούτο καθόσον κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, η αναιρεσίβλητη τέθηκε σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας όπως και το λοιπό με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου προσωπικό του καταργηθέντος νπιδ "Έργο Πολιτών" από 27.11.2011 του άρθρου 37 παρ.7 ν.3986/2011^όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο34 παρ.1 του ν.4024/2011, για την οποία εκδόθηκε αρμοδίως σχετική διαπιστωτική πράξη, που συνιστά αυτοδίκαιη απόλυση υπό προθεσμία κατά τις ανωτέρω συνταγματικά ανεκτές διατάξεις και όχι καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του αναιρεσείοντος, όπως έκρινε το Εφετείο με την προσβαλλομένη, οπότε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα ακυρότητας αυτής για έλλειψη των νομίμων προϋποθέσεων του κύρους της.

Επομένως, ο δεύτερος από τους λόγους της αιτήσεως κατά το μέρος του, με το οποίο το αναιρεσείον αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, είναι βάσιμος, Η έρευνα του δεύτερου λόγου κατά το μέρος που αποδίδεται η αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ καθώς και των λοιπών λόγων αποβαίνει περιττή τούτο διότι .η αναιρετική εμβέλεια του γενόμενου δεκτού λόγου της αιτήσεως καταλαμβάνει και τα λοιπά κεφάλαια της αναιρεσιβαλλομένης.

8. Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή (ΚΠολΔ 580 παρ.3).

Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου πρέπει, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του ,να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσίβλητης που ηττήθηκε, μειωμένα κατά το μέτρο της διάταξης του άρθρου 22 παρ.1 του ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1202/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή. -Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσίβλητη να πληρώσει στο αναιρεσείον τριακόσια (300) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 11 Νοεμβρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ