1341/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1341 / 2016 (Α Ποιν. Διακ., ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1341/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Γεώργιο Παπαηλιάδη, Αλεξάνδρα Κακκαβά, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου - Εισηγήτρια και Παρασκευή Καλαϊτζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Ιουλίου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Άννας Ζαΐρη και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Β. του Γ., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Μάρκελλο, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 20/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Φεβρουαρίου 2016 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 326/2016.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 501 του Κ.Ποιν.Δικ., "αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παρ. 2 του άρθρου 340, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη ....... Η απόφαση που απορρίπτει την έφεση μπορεί να προσβληθεί μόνο με αναίρεση.

Η διάταξη του άρθρου 349 για αναβολή της συζήτησης εφαρμόζεται και υπέρ του εκκαλούντος που δεν μπόρεσε να εμφανιστεί για λόγους ανώτερης βίας κλπ........". Κατά δε την διάταξη της παρ. 3 του ίδιου άρθρου, η οποία προστέθηκε ως παρ. 4 με το άρθρο 13 παρ. 8 του ν. 1941/1991 και αριθμήθηκε ως παρ. 3 με το άρθρο 48 παρ. 2 του ν. 3160/2003, "εάν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και συντρέχει η περίπτωση του άρθρου 370 εδ.

β’ και γ’ , το δικαστήριο παρά την απουσία του εκκαλούντος προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως". Εξ άλλου, κατά την διάταξη του άρθρο 370 του Κ.Ποιν.Δικ. "Η ποινική δίκη τελειώνει ... β) με την οριστική παύση της ποινικής δίωξης, όταν έχει γίνει παραίτηση από το δικαίωμα της έγκλησης ή όταν έχει γίνει ανάκλησή της ή όταν έχει αμνηστευθεί ή πράξη ή έχει παραγραφεί το αξιόποινό της ή όταν ο κατηγορούμενος έχει πεθάνει, γ) με την κήρυξη της ποινικής δίωξης απαράδεκτη στις περιπτώσεις που υπάρχει δεδικασμένο (άρθρο 57), ή όταν δεν υπάρχει ή έγκληση, αίτηση ή άδεια (άρθρα 41 και 55) που απαιτείται για τη δίωξη".

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των ως άνω άρθρων (501 και 370 του Κ.Ποιν.Δικ.) προκύπτει, το μεν, ότι παρέχεται στον εκκαλούντα -κατηγορούμενο το δικαίωμα να ζητήσει την αναβολή της δίκης, όταν δεν μπορεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο και να υποστηρίξει την έφεσή του, για σοβαρούς λόγους υγείας ή λόγους ανώτερης βίας, το δε, ότι σε περίπτωση που ο εκκαλών - κατηγορούμενος δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια του συνηγόρου του, προς υποστήριξη της εφέσεώς του, το εφετείο, εφόσον δεν συντρέχει περίπτωση οριστικής παύσεως ή κηρύξεως απαράδεκτης της ποινικής διώξεως, ερευνά αν ο εκκαλών κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, οπότε και απορρίπτει την έφεση ως ανυποστήρικτη.

Προηγούμενη έρευνα, στην περίπτωση αυτή, του παραδεκτού της ασκήσεως της εφέσεως δεν απαιτείται. Μόνο εάν το εφετείο διαπιστώσει ότι συντρέχει περίπτωση οριστικής παύσεως της ποινικής διώξεως διότι έχει γίνει παραίτηση από το δικαίωμα της εγκλήσεως ή έχει γίνει ανάκλησή της ή έχει αμνηστευθεί η πράξη ή έχει παραγραφεί το αξιόποινό της ή ο κατηγορούμενος - εκκαλών έχει πεθάνει, ή περίπτωση κηρύξεως της ποινικής διώξεως απαράδεκτης λόγω δεδικασμένου ή ελλείψεως της εγκλήσεως, αιτήσεως ή άδειας που απαιτείται για την δίωξη, οφείλει να ερευνήσει αν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, αν δηλαδή είναι παραδεκτή και, σε καταφατική περίπτωση, παρά την απουσία του εκκαλούντος, προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως, με την οριστική παύση ή την κήρυξη απαράδεκτης της ποινικής διώξεως (Α.Π. 507/2014).

Δεν έχει όμως την εξουσία το Εφετείο, στην περίπτωση κατά την οποίαν δεν εμφανισθεί ο εκκαλών, να εφαρμόσει τον επιεικέστερο νόμο, που τυχόν ισχύει μετά την δημοσίευση της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι τοιαύτη δυνατότητα δεν παρέχεται σ’ αυτό από το νόμο, αφού με τις ανωτέρω διατάξεις (501 παρ. 3 και 370 εδ.

β’ και γ’ ) ρυθμίζονται αποκλειστικώς και εξαντλητικώς οι περιπτώσεις που το Εφετείο, παρά την απουσία του εκκαλούντος, δεν απορρίπτει ως ανυποστήρικτη την έφεση, ούτε δε παρόμοια εξουσία μπορεί να αντλήσει με ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 514 εδ. τελευταίο του Κ.Ποιν.Δικ., κατά το οποίο "Κατ’ εξαίρεση, ακόμα και αν δεν εμφανισθεί ο αναιρεσείων, ο Άρειος Πάγος εφαρμόζει αυτεπαγγέλτως τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά τη δημοσίευση της απόφασης" (Α.Π. 832/2014).

Εξ άλλου, η, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δικ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, απαιτείται όχι μόνον για την απόφαση περί της ενοχής, δηλαδή την καταδικαστική ή απαλλακτική για την κατηγορία απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά για όλες τις αποφάσεις, ανεξάρτητα αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε.

Έτσι, η παρεμπίπτουσα απόφαση που απορρίπτει την αίτηση του κατηγορουμένου περί αναβολής της δίκης για σοβαρούς λόγους υγείας ή ανώτερης βίας, κατά το άρθρο 349 του Κ.Ποιν.Δικ., πρέπει να είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένη, παρά το ότι η παραδοχή ή απόρριψη τέτοιας αιτήσεως έχει αφεθεί στην ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου.

Συνίσταται δε η, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της παρεμπίπτουσας αυτής αποφάσεως, στην αναφορά των πραγματικών περιστατικών που αποδείχθηκαν κατά την διαδικασία στο ακροατήριο, των αποδείξεων που τα θεμελιώνουν, καθώς και των συλλογισμών, με βάση τους οποίους κατέληξε το δικαστήριο στην απορριπτική του αιτήματος κρίση του (Ολ.ΑΠ 7/2005).

Ομοίως ιδιαιτέρως αιτιολογημένη πρέπει να είναι και η απόφαση, με την οποία, απορρίπτεται, λόγω της μη εμφανίσεως του εκκαλούντος, η έφεσή του, ως ανυποστήρικτη, αρκεί δε για την πληρότητα της αποφάσεως αυτής η μνεία του αποδεικτικού κλητεύσεώς του και η ημερομηνία τούτου, ώστε να προκύπτει η εμπρόθεσμη κλήτευσή του (εκκαλούντος) κατά την διάταξη του όρθρου 166 του Κ.Ποιν.Δικ. (Α.Π. 22/2015, Α.Π. 737/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επιτρεπτή, για τον έλεγχο του παραδεκτού και της βασιμότητας των λόγων αναιρέσεως, επισκόπηση του φακέλου της δικογραφίας προκύπτει ότι ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, με την πρωτόδικη 1867/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κορίνθου, κηρύχθηκε ένοχος της παραβάσεως του άρθρου 25 παρ. 1δ του ν. 1882/1990 κατ’ εξακολούθηση, την οποία φέρεται ότι τέλεσε κατά το χρονικό διάστημα από 31.8.2008 έως 1.7.2013 και καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως τριών (3) ετών, ανασταλείσα επί τριετία.

Κατά της αποφάσεως αυτής o αναιρεσείων - κατηγορούμενος άσκησε την υπ’ αριθμ. 188/24.6.2015 έφεση. Το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου, με την προσβαλλομένη υπ’ αριθμ. 20/12.1.2016 απόφασή του, εφόσον δεν συνέτρεχε κανένας λόγος οριστικής παύσεως της ποινικής διώξεως ή κηρύξεως αυτής απαραδέκτου, απέρριψε την ως άνω έφεση, λόγω μη εμφανίσεως του εκκαλούντος - κατηγορουμένου, κατά την ορισθείσα δικάσιμο της 12.1.2016, ως ανυποστήρικτη.

Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως και των ενσωματωμένων σ’ αυτήν πρακτικών, τα οποία δεν έχουν προσβληθεί για πλαστότητα, ούτε έχουν διορθωθεί κατά τούτο, κατά την εκφώνηση του ονόματος του εκκαλούντος - κατηγορουμένου, αυτός δεν εμφανίστηκε, ούτε αυτοπροσώπως, ούτε δια συνηγόρου, κατά την διάταξη του άρθρου 340 παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δικ.

και, συνεπώς, ουδέν αίτημα αναβολής της δίκης για οποιοδήποτε λόγο υπεβλήθη στο Δικαστήριο από οποιοδήποτε πρόσωπο. Επομένως, εφόσον ουδέν αίτημα αναβολής είχε υποβληθεί και καταχωρηθεί στα πρακτικά, το Δικαστήριο δεν υπείχε σχετική υποχρέωση να αποφανθεί και μάλιστα αιτιολογημένα επί μη υποβληθέντος αιτήματος και κατ’ ακολουθίαν οι αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι το Δικαστήριο δεν απάντησε και μάλιστα αιτιολογημένα στο νομίμως υποβληθέν από τον εκπροσωπούντα αυτόν συνήγορό του αίτημα αναβολής της δίκης, λόγω συμμετοχής του στην πανελλήνια απεργία των δικηγόρων, είναι αβάσιμες και απορριπτέες.

Ειδικότερα, το Τριμελές Εφετείο Ναυπλίου, με την προσβαλλομένη υπ’ αριθμ. 20/2016 απόφασή του, λόγω της μη εμφανίσεως του εκκαλούντος - κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, απέρριψε την έφεσή του, ως ανυποστήρικτη, με την ακόλουθη αιτιολογία: "Όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επιδόσεως του Π. Χ., Επιμελητού Δικ.

Εισαγγελίας Κορίνθου με χρονολογία 19.11.2015, το οποίο επισυνάπτεται στη δικογραφία, ο κατηγορούμενος έχει νόμιμα και εμπρόθεσμα κλητευθεί για να εμφανιστεί σήμερα στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου και να υποστηρίξει την έφεσή του κατά της απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κορίνθου, με αριθμό …/23-6-2015 με επίδοση εις χείρας του ιδίου της υπ’ αριθμ.

…/2015 κλήσεως του Εισαγγελέα Εφετών Ναυπλίου. Επομένως, αφού ο κατηγορούμενος δεν εμφανίσθηκε σήμερα στο Δικαστήριο, πρέπει να απορριφθεί η έφεσή του, ως ανυποστήρικτη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 320, 321, 326, 340 και 501 του Κ.Ποιν.Δικ., να του επιβληθούν τα έξοδα της δίκης, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ.1 του Κ.Ποιν.Δικ., όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 55 παρ.1 του Ν.3160/2003 και να διαταχθεί η εκτέλεση της εκκαλουμένης απόφασης".

Με αυτά που δέχθηκε το δικάσαν Δικαστήριο και απέρριψε την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος, ως ανυποστήρικτη, δεν παραβίασε τις αμέσως με τα υπερασπιστικά δικαιώματά του συνδεόμενες διατάξεις, αφού η κλήση για εμφάνισή του στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο επιδόθηκε εις χείρας του ιδίου, νομίμως και εμπροθέσμως, αρκεί δε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, για την πληρότητα της αιτιολογίας της προαναφερομένης αποφάσεως, η μνεία του αποδεικτικού κλητεύσεως του κατηγορουμένου - εκκαλούντος και η ημερομηνία τούτου (αποδεικτικού), ώστε να προκύπτει η εμπρόθεσμη κλήτευσή του, κατά την διάταξη του άρθρου 166 του Κ.Ποιν.Δικ.

Επομένως, ο συναφής πρώτος, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του Κ.Ποιν.Δικ., με τον οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος. Αλλά και ο έτερος λόγος αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Η’ του Κ.Ποιν.Δικ., με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι εκ των βεβαιωθέντων σε βάρος του χρεών υπέρ του Δημοσίου, για τα οποία κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε στην ως άνω ποινή, οι μη εξοφληθείσες οφειλές, με αύξοντες αριθμούς 26, 27, 28, 29 και 31 του πίνακα χρεών, έχουν πλέον παύσει να είναι αξιόποινες, κατά τις διατάξεις των άρθρων 66 παρ. 1β, 3β, περ.

αα και 71 παρ. 1 Ν. 4174/2013, που ίσχυαν κατά τον χρόνο δημοσιεύσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, απορρίπτοντας την έφεση ως ανυποστήρικτη και μη εφαρμόζοντας, όπως όφειλε, αυτεπαγγέλτως τις επιεικέστερες ως άνω διατάξεις, υπερέβη την εξουσία του, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος, καθόσον, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, εφόσον ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων δεν εμφανίστηκε κατά την συζήτηση της εφέσεώς του, καίτοι είχε κλητευθεί νομίμως και εμπροθέσμως και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος οριστικής παύσεως της ποινικής διώξεως ή κηρύξεως αυτής απαραδέκτου, ορθώς το δικαστήριο απέρριψε την έφεσή του ως ανυποστήρικτη και δεν υπερέβη την εξουσία του με το να μην ερευνήσει περίπτωση εφαρμογής επιεικέστερου νόμου.

Κατά την διάταξη του άρθρου 504 παρ. 1 του Κ.ΠοινΔικ., όταν ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της αποφάσεως η οποία, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως.

Έτσι, αν η υπόθεση που αναφέρεται σε ορισμένο έγκλημα διήλθε και από τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως από τον κατηγορούμενο κατά της πρωτοβάθμιας καταδικαστικής αποφάσεως, με το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως προσβάλλεται μόνο η απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου. Εξ άλλου, κατά την έννοια του άρθρου 501 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, εάν η έφεση, που άσκησε ο κατηγορούμενος, απορριφθεί ως ανυποστήρικτη, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που απέρριψε την έφεση και όχι η πρωτοβάθμια και, συνεπώς, οι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται σε πλημμέλειες της εν λόγω εφετειακής αποφάσεως (που απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη) και όχι σε πλημμέλειες της πρωτοβάθμιας αποφάσεως (Α.Π. 22/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και κατά τα λοιπά σκέλη αυτού μέμφεται την πρωτοβάθμια απόφαση, ισχυριζόμενος ότι: α) το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αν και ανέγνωσε το με αριθμό πρωτ. .../22.6.2015 έγγραφο του δικαστικού τμήματος της Δ.Ο.Υ. Κορίνθου, εκ του οποίου προέκυπτε ότι οι οφειλές που αναφέροντο στον πίνακα χρεών με αύξοντες αριθμούς 1,2,3,4,5,7,8,9,16,19,20,26 και 27 έχουν εξοφληθεί ολοσχερώς, ενώ έχουν πιστωθεί διάφορα ποσά στις οφειλές με αύξοντες αριθμούς 6,10,12,17,21,22,23,24 και 25 και, συνεπώς, οι οφειλές που αφορούσαν στα έτη βεβαιώσεως 2008 και 2009 είχαν όλες εξοφληθεί πλήρως, με αποτέλεσμα το ποσό της οφειλής να έχει διαμορφωθεί στο ποσό των 253.924,08 ευρώ, τον καταδίκασε για το συνολικό ποσό των 265.693,96 ευρώ, μη λαμβάνοντας υπόψη του την εξόφληση (πλήρη και μερική, κατά την προαναφερόμενη διάκριση) των ως άνω οφειλών και την, εξ αιτίας του γεγονότος αυτού, μείωση του συνολικά οφειλομένου ποσού και β) το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο: 1) κατά την επιμέτρηση της επιβληθείσας ποινής φυλακίσεως των τριών (3) ετών, δεν έλαβε υπόψη του την βαρύτητα του εγκλήματος και την προσωπικότητα του εγκληματία και 2) ότι η επιβληθείσα πρωτοδίκως ως άνω ποινή φυλακίσεως αντιβαίνει το μεν στις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία κυρώθηκε με το ΝΔ 53/1974 και έχει υπερνομοθετική ισχύ, κατά την διάταξη του άρθρου 28 παρ. 1 του Συντάγματος, το δε στις διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 1 εδ.

β’ του Συντάγματος. Οι λόγοι όμως αυτοί, σύμφωνα με όσα έχουν προεκτεθεί, είναι απαράδεκτοι και απορριπτέοι, αφού πλήττουν την πρωτοβάθμια απόφαση, κατά της οποίας, αφού ασκήθηκε έφεση, η υπόθεση διήλθε και τον δεύτερο βαθμό και η έφεση απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη, δεν χωρεί αναίρεση. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ’ αριθμ.9/2016 από 10-2-2016 αίτηση του Κ. Β. του Γ. κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 20/12.1.2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουλίου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Αυγούστου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ