Supreme Court dismisses appeal regarding evidence distortion in voluntary jurisdiction proceedings under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1340 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1340/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μαΐου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Β. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεώργιο Παπανικολάου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Του Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια της Παρέδρου του Ν.Σ.Κ. Κωνσταντίνας Χριστοπούλου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 83Μ/23-3-2001 προσφυγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 321/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1844/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9-4-2006 αίτησή της. Εκδόθηκε η 1351/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση της υπόθεσης απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε με την από 12-11-2011 κλήση της η αναιρεσείουσα.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 21-4-2008 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αθανάσιου Πολυζωγόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Ως έγγραφο η παραμόρφωση του περιεχομένου του οποίου ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.20 ΚΠολΔ, νοείται αυτό που προβλέπεται ως αποδεικτικό μέσο στα άρθρα 339 και 432 επ. ΚΠολΔ. Οι γνωμοδοτήσεις προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης δεν αποτελούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, αλλά έγγραφο με ειδική ρύθμιση που εκτιμάται, κατ' άρθρο 390 ΚΠολΔ, ελεύθερα από το δικαστήριο. Ενόψει τούτων, οι ως άνω γνωμοδοτήσεις δεν υπόκεινται σε παραμόρφωση με την έννοια του άρθρου 559 αριθ 20 ΚΠολΔ, όπως τα άλλα αποδεικτικά έγγραφα και, επομένως, δεν ιδρύεται ο προβλεπόμενος από την εν λόγω διάταξη λόγος αναιρέσεως (ΑΠ 406/2006). Στην προκειμένη περίπτωση; με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα επικαλείται το εδάφιο 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από τη διάταξη αυτή πλημμέλεια, γιατί παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 8-3-2002 εκθέσεως αυτοψίας -φωτοερμηνείας του δασολόγου Α. Α., που αφορά το χαρακτήρα της επίδικης έκτασης, της οποίας αναγνωρίστηκε κυρία με την 48V2000 απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων Χαλκιδικής. Όμως, σύμφωνα με τα όσα προεκτέθηκαν ο ανωτέρω λόγος δεν ιδρύεται και γι' αυτό ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως νομικά αβάσιμος.

2. Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ.11 περ γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποί το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335,338,339, 341 και 346 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τις μαρτυρικές καταθέσεις του Ά. Α. και του Προέδρου της Κοινότητας Σταγείρων τις οποίες είχε επικαλεστεί και ν' αποδείξει τη βασιμότητα των λόγων της εφέσεώς της, αναφορικά με το δασικό ή μη χαρακτήρα της επίδικης έκτασης. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και την ειδική μνεία ότι έλαβε υπόψη τις καταθέσεις ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου των μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εξετίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τις καταθέσεις των μαρτύρων που προαναφέρθηκαν.

3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 744 ΚΠολΔ κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας το δικαστήριο μπορεί και αυτεπαγγέλτως να διατάξει κάθε μέτρο πρόσφορο για την εξακρίβωση πραγματικών γεγονότων, ακόμα και εκείνων που έχουν προταθεί και ιδιαίτερα γεγονότων που συντελούν στην προστασία των ενδιαφερομένων ή της έννομης σχέσης ή του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος.

Με τη διάταξη αυτή εισάγεται απόκλιση από τη ρύθμιση του άρθρου 106 ΚΠολΔ και καθιερώνεται για τις υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας το ανακριτικό σύστημα, το οποίο παρέχει στο δικαστήριο ελευθερία αυτεπάγγελτης ενέργειας και συλλογής αποδεικτικού υλικού και εξακρίβωσης πραγματικών γεγονότων, ακόμη και μη προταθέντων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Έτσι, κατά την ως άνω διαδικασία, δεν ιδρύονται λόγοι αναιρέσεως από τα εδάφια 10, 12 και 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το δικαστήριο εδώ δεν είναι υποχρεωμένο να εκδώσει προδικαστική απόφαση και να διατάξει αποδείξεις. Επιπλέον, στην εκούσια αυτή διαδικασία ισχύει η ελεύθερη απόδειξη και στο πλαίσιο αυτής ο δικαστής για την δικανική του πεποίθηση λαμβάνει υπόψη του κάθε πρόσφορο αποδεικτικό στοιχείο ακόμη και άκυρο ή ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα, μη πληρούνται τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα ή αποδεικτικά μέσα εκτός του καταλόγου του άρθρου 339ΚΠολΔ, και αποδεσμεύεται, σύμφωνα με τα άρθρα 744 και 759ΚΠολΔ, από τους αποδεικτικούς τύπους της αυστηρής απόδειξης (ΑΠ 2228/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδονται στο Εφετείο πλημμέλειες από το εδάφιο του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, με την προσβαλλόμενη απόφασή του εφάρμοσε εσφαλμένα τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της αποδείξεως, αξιώνοντας από την εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα ν' αποδείξει τον μη δασικό χαρακτήρα της ανωτέρω έκτασης. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με τα όσα προεκτέθηκαν, απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλητου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-4-2006 αίτηση της Μ. Β. για αναίρεση της 1844/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ