133/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 133 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 133/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καλούντων: 1. Π. χας Π. Μ., το γένος Δ. Π., 2) Α. χας Γ. Μ., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας της Α. Γ. Μ., 3) Π. Γ. Μ., 4) Π. Γ. Μ. ήδη συζύγου Γ. Μ., ως κληρονόμων (2ης, 3ου, 4ης) του αρχικού διαδίκου Γ. Μ. του Π., 5. Ζ. θυγ. Π. Μ., 6. Ο. θυγ. Π. Μ. χας Ε. Γ. και 7. Δ. Π. Μ., κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παύλο Ντόκα.

Των αναιρεσιβλήτων-καθών η κλήση: 1) Μ. χα Α. Μ., 2) Μ. Α. Μ., 3) Δ. Α. Μ., 4) Β. Α. Μ., κατοίκων ..., ως κληρονόμων του αρχικού διαδίκου Α. Μ. Μ., οι οποίοι 1,2,3,4 δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, 5. Ζ. συζ. Σ. Π., το γένος Μ. Μ. και 6. Η. Μ. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι 5η και 6ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πώποτα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-4-1996 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 99/1997 του ίδιου Δικαστηρίου και 811/2000 μη οριστική, 716/2005 οριστική του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 31-10-2006 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 2304/2009 απόφαση Αρείου Πάγου η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 20-4-2010 κλήση τους .

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 31-3-2008 έκθεση του αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Λεωνίδα Ζερβομπεάκου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Επειδή, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 576 παρ. 1, 2 και 3, 568 παρ. 1 και 4, 498 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, αν κατά την συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει αν επισπεύδει αυτός την συζήτηση ή, όταν την επισπεύδει άλλος , αν κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, σε αποφατική δε περίπτωση να κηρύξει απαράδεκτη την συζήτηση ως προς όλους τους διαδίκους. Στην προκειμένη περίπτωση από τις υπ' αριθμ. 6164/16.4.2007, 6166/16.4.2007, 6165/ 16.4.2007, 6167/16.4.2007 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού στο Πρωτοδικείο Καρδίτσης ..., τις υπ' αριθμ. 478/10.6.2010, 483/17.6.2010, και 481/11.6.2010 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελητού στο Πρωτοδικείο Καρδίτσης ..., καθώς και της υπ' αριθμ. 12613/4.3.2011 εκθέσεως επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης ..., προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της ενδίκου από 31/10/2006 αιτήσεως της Π. Μ. κ.λ.π. για αναίρεση της 716/2005 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης, καθώς και ακριβές αντίγραφο της από 20/4/2010 κλήσεως, μαζί με την κάτω από αυτή από 13/5/2010 πράξη της Προέδρου του Γ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, διά της οποίας - μετά την ματαίωση της συζητήσεως κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 16/4/2008 και την, με την υπ' αριθμ. 2304/2009 απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Αρείου Πάγου, κύρυξη ως απαραδέκτου της συζητήσεως κατά την νέα, μετά την ματαίωση της συζητήσεως, ορισθείσα δικάσιμο της 23/9/2009-ορίσθηκε δικάσιμος για την συζήτηση της ένδικης αιτήσεως αναίρεσης της 3796/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών η στην αρχή της παρούσης αποφάσεως μνημονευομένη δικάσιμος (της 18/5/2011), νομίμως και εμπροθέσμως επεδόθησαν προς τους πρώτη, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο εκ των αναιρεσιβλήτων Μ. χήρα Α. Μ., Μ. Μ., Δ. Μ. και Β. Μ. (ως κληρονόμων του αρχικώς πρώτου εναγομένου Α. Μ., αποβιώσαντος προ της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως), με την επιμέλεια των αναιρεσειόντων, οι οποίοι, διά του πληρεξουσίου των δικηγόρου Καρδίτσης Παύλου Ντόκα, επισπεύδουν την συζήτηση. Πλην όμως αυτοί, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδριάσεως του παρόντος δικαστηρίου, δεν εμφανίσθηκαν κατά την συζήτηση στην ανωτέρω δικάσιμο της 18/5/2011, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από την οικεία της σειρά στο πινάκιο, ούτε κατέθεσαν σχετική δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ. 1 και 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Επομένως, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία τους, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

ΙΙ.- Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα , τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά. Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. γ' του ιδίου Κώδικος λόγο αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα, περί της ουσιαστικής αβασιμότητας της ένδικης διεκδικητικής ακινήτου αγωγής των αναιρεσειόντων, έλαβε υπόψη του και συνεξετίμησε, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων". Από τη γενική αυτή βεβαίωση σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθίσταται αναμφίβολο, ότι το Εφετείο, παρόλο που δεν τα μνημονεύει ειδικώς και δεν τα αξιολογεί χωριστά, έλαβε υπόψη του και συνεξετίμησε και τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο δέκα επί μέρους έγγραφα, τα οποία προσεκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι αναιρεσείουσες, και ειδικότερα, 1) την υπ' αριθμ. .../19.10.1991 δήλωση αποδοχής κληρονομίας του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειουσών Π. Μ., ενώπιον του συμβολαιογράφου Καρδίτσης Ηλία Μπαλτά, 2) το υπ' αριθμ. .../18.7.1959 οριστικό παραχωρητήριο, 3) το υπ' αριθμ. .../19.9.1957 πληρεξούσιο, που συνέταξε ο συμβολαιογράφος Σκιάθου Σπυρίδων Μαργέλλος, 4) το υπ' αριθμ. .../29.8.1958 ανακλητήριο του άνω πληρεξουσίου, που συνέταξε ο ίδιος συμβολαιογράφος, 5) το υπ' αριθμ. Β34615/23.10.1961 έγγραφο της Διευθύνσεως Εποικισμού του Υπουργείου Γεωργίας, 6) την από 28/7/1963 βεβαίωση του τότε Προέδρου της Κοινότητος Γεφυρίων, 7) την από 20/5/1991 εξώδικη δήλωση των αναιρεσειόντων προς τον Α. Μ., 8) το υπ' αριθμ. Τ2179/ 20.11.1990 έγγραφο της Τοπογραφικής Υπηρεσίας Νομαρχίας Καρδίτσης , 9) την υπ' αριθμ. Ε9 δήλωση της Ζωής Μ. και 10) την υπ' αριθμ. 7/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου επί διεκδικητικής αγωγής της Δ.-Μ. Α. Κ..

Συνεπώς, ο πρώτος, κατά το πρώτο μέρος αυτού, και κατ' ορθή εκτίμησή του από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (και όχι από τον αριθμό 8, όπως αναγράφεται στο αναιρετήριο) λόγος αναιρέσεως, διά του οποίου υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ.- Επειδή, όπως συνάγεται από τις διατάξεις του άρθρου 529 του ΚΠολΔ στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται οι διάδικοι να επικαλεστούν και να προσκομίσουν νέα αποδεικτικά μέσα, εκτός αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται πρώτη φορά σ' αυτό ως απαράδεκτα, διότι, κατά την κυριαρχική κρίση του, ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας η από βαριά αμέλεια. Για το παραδεκτό του αποδεικτικού αυτού μέσου το Εφετείο δεν απαιτείται να διαλάβει στην απόφασή του ειδική αιτιολογία.

Συνεπώς, ο δεύτερος, κατά τα δύο πρώτα μέρη αυτού, λόγος αναιρέσεως και κατ' ορθή εκτίμησή του από τους αριθ. 11 περ. α' (και όχι από τον αριθ. 8 όπως αναγράφεται στο αναιρετήριο) και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που συνίσταται στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απαραδέκτως έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στο λόγο αυτό αποδεικτικά μέσα (έγγραφα), τα οποία για πρώτη φορά οι αναιρεσίβλητοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν με τις προτάσεις τους κατά την ενώπιον του Εφετείου συζήτηση, μετά το πέρας της οποίας εκδόθηκε (η προσβαλλόμενη), πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, κατ' αμφότερα τα ως άνω μέρη του, αφού, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, είναι επιτρεπτή στην κατ' έφεση δίκη η επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, ενόψει της μη μνείας στην προσβαλλόμενη απόφαση της συνδρομής, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της κατά το νόμο προβλεπόμενης εξαιρετικής περίπτωσης απαραδέκτου.

ΙV.- Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Το ουσιώδες στοιχείο αυτού του λόγου αναίρεσης αποτελεί η έλλειψη νόμιμης βάσης σε "ζήτημα", ήτοι ισχυρισμό που έχει αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε ως επιθετικό ή αμυντικό μέσο, το οποίο "ζήτημα" ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ενώ τα αναφερόμενα σχετικά με τις αιτιολογίες αποτελούν επεξηγηματικά στοιχεία του ουσιώδους στοιχείου. Εκ τούτων παρέπεται ότι η ελαττωματικότητα των αιτιολογιών, η σχετική με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν δημιουργεί τον υπό εξέταση λόγο αναιρέσεως αν το αποδεικτικό πόρισμα εκτίθεται σαφώς. Ωσαύτως, ο ίδιος λόγος αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν οι αιτιολογίες είναι ελλιπείς ή αντιφατικές ως προς τα γενόμενα δεκτά ή απορριπτόμενα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν είναι ουσιώδεις ισχυρισμοί , αλλά αντλούνται από το νόμο ή το πραγματικό υλικό για την ενίσχυση, την παραδοχή ή απόκρουση των αιτήσεων ή ενστάσεων.

Εν προκειμένω, με τους πρώτο, κατά το δεύτερο μέρος αυτού, και δεύτερο, κατά το τρίτο μέρος αυτού, λόγους αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια για έλλειψη νόμιμης βάσης, που συνίσταται, αντίστοιχα, α) στο ότι το Εφετείο "δεν αιτιολογεί ειδικά γιατί δεν λαμβάνει υπόψη του τα αναφερόμενα στο λόγο αυτό έγγραφα, αλλά αρκείται μόνο στην αόριστη αιτιολογία ότι έλαβε υπόψη του "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι" και β) στο ότι το Εφετείο δεν αιτιολογεί καθόλου γιατί λαμβάνει υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία για πρώτη φορά ενώπιόν του επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσίβλητοι. Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης, που συνίσταται στο ότι α) "εσφαλμένα η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται ότι ..., ενώ εμείς ασκήσαμε ... και κατά συνέπεια η αιτιολογία είναι εσφαλμένη" β) " εσφαλμένη και ανεπαρκής είναι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης κατά το σημείο που δέχθηκε ότι συστήθηκε ατύπως προίκα ..., αφού δεν αιτιολογεί για ποιο λόγο δεν συντάχθηκε προικοσυμβόλαιο ..." και γ) " εσφαλμένη είναι η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ως προς την αξιολόγηση της κατάθεσης του μάρτυρα Κ. Χ. και του μάρτυρα Χ. Γ., ενώ είναι σ' όλους γνωστό ότι ......". Όλοι οι ως άνω λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι η επικαλούμενη ελαττωματικότητα των αιτιολογιών σχετίζεται με την εκτίμηση των αποδείξεων και επιχειρήματα των αναιρεσειόντων, αντλούμενα από το πραγματικό υλικό προς υποστήριξη της αγωγής τους, που δεν ιδρύουν , σύμφωνα με τα προαναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, τον επικαλούμενο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Τέλος, ο τέταρτος από τον αριθ. 1 εδ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραβίασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια συγκεκριμένα διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάστηκαν και σε τι συνίσταται η παραβίασή τους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΟΓΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31/10/2006 αίτηση της Π. χήρας Π. Μ. κ.λ.π. για αναίρεση της 716/2005 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων αναιρεσιβλήτων Ζ. συζύγου Σ. Π. και Η. Μ., τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ