Supreme Court dismisses appeal against defamation conviction for false public reports on administrative authorities.

Απόφαση 1338 / 2020 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1338/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Γεωργίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γ. Παπαηλιάδη - Εισηγητή, Βασιλική Ηλιοπούλου, Μαρία Βασδέκη και Νικόλαο Βεργιτσάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 9 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Παπαγεωργίου, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ά. Ζ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεωργιο Γκεσούλη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5779/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα - υποστηρίζοντα την κατηγορία Γ. Π. του Ι., κάτοικο ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Βαντσίδη.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11.11.2019 αίτησή του και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 28/1.11.2019, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 1628/2019.

Αφού άκουσε

Τον Εισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 11-11-2019 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 28/11-11-2019 αίτηση του Ά. Ζ. του Ι. και Κ., κατοίκου ... (οδός ...), ασκήθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, Π. Μ., από τον ίδιο προσωπικά, για αναίρεση της υπ' αριθμό 5779/2019 (όχι 5579/2019 όπως εκ παραδρομής αναγράφηκε στην οικεία έκθεση), καταδικαστικής απόφασης του Γ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Η προαναφερομένη αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, διότι η προσβαλλομένη απόφαση καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο, που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού τμήματος του εν λόγω Πρωτοδικείου, στις 1-11-2019, με αριθμό .... Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 1, 2 και 3, 474 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ.) και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των λόγων της.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 του προϊσχύσαντος Π.Κ., κατά την πρώτη των οποίων, "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή", και κατά τη δεύτερη "αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.

Μαζί με τη φυλάκιση μπορεί να επιβληθεί και χρηματική ποινή". Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 362 και 363 του νέου Π.Κ., όπως ισχύουν από 1-7-2019 (Νόμος 4619/2019), κατά την πρώτη των οποίων, "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή" και κατά τη δεύτερη "αν στην περίπτωση του προηγουμένου άρθρου, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή".

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των προαναφερθεισών διατάξεων των εν λόγω άρθρων προκύπτει ότι το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης προϋποθέτει είτε ισχυρισμό ενώπιον τρίτου ψευδούς γεγονότος που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου, είτε διάδοση σε τρίτον τέτοιου γεγονότος, το οποίο ανακοινώθηκε προηγουμένως στον υπαίτιο από άλλον.

Ως γεγονός δε, κατά την έννοια των πιο πάνω διατάξεων, θεωρείται κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου, που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν, υποπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτικό απόδειξης, καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά, αναφερόμενη στο παρόν ή στο παρελθόν, που υποπίπτει στις αισθήσεις και αντίκειται στην ηθική και την ευπρέπεια.

Για την υποκειμενική θεμελίωση του εν λόγω εγκλήματος απαιτείται άμεσος δόλος, που συνίσταται στην ηθελημένη ενέργεια του ισχυρισμού ή της διαδόσεως ενώπιον τρίτου του ψευδούς γεγονότος, εν γνώσει του δράστη, με την έννοια της βασιμότητας, ότι αυτό είναι ψευδές και δύναται να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου.

Δεν αρκεί δηλαδή ο απλός ή ο ενδεχόμενος δόλος (Α.Π. 45/2020). Η νεότερη αυτή διάταξη του Π.Κ. είναι δυσμενέστερη σε σχέση με την προηγουμένη, αφού με αυτήν προβλέπεται ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή, ενώ με την προϊσχύσασα διάταξη προβλέπετο ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών και δυνητικά και χρηματική ποινή.

Συνεπώς, στην προκειμένη περίπτωση, κατ' εφαρμογή του άρθρου 2 παρ. 1 του Π.Κ., εφαρμοστέα τυγχάνει η προγενέστερη διάταξη του άρθρου 363 του Π.Κ., ήτοι η διάταξη όπως αυτή ίσχυε πριν την τροποποίησή της με το Νόμο 4619/2019, καθότι αυτή οδηγεί, για τον προαναφερθέντα λόγο στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναίρεσης, όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος, προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά κατ' επιλογή.

Επίσης, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης. Σε περίπτωση δε που εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα, αφού δεν εξαιρέθηκαν ρητά.

Για την πληρότητα της αιτιολογίας της καταδικαστικής απόφασης πρέπει, εκτός άλλων, να αναφέρονται σ' αυτήν και συγκεκριμένα, για το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης είναι αναγκαία η αναφορά, ότι το γεγονός, που αποτέλεσε περιεχόμενο του ισχυρισμού ή της διάδοσης, είναι ψευδές και ότι ο ισχυρισμός ή η διάδοση έγιναν ενώπιον τρίτου.

Στην έννοια του τρίτου διαλαμβάνεται οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο ή αρχή, που έλαβαν γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού ή της διάδοσης και γενικώς οποιοσδήποτε άλλος πλην του δυσφημουμένου έλαβε γνώση των ανωτέρω. Η ύπαρξη του δόλου που απαιτείται, κατά το άρθρο 26 παρ. 1 του Π.Κ., για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, δεν είναι κατ' αρχήν ανάγκη να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών, που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται, ότι προκύπτει από την πραγμάτωση των περιστατικών τούτων.

Όταν όμως, αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η "εν γνώσει" ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης ή η τέλεση της πράξης με τον "σκοπό" πρόκλησης ορισμένου αποτελέσματος, δηλαδή άμεσος δόλος ή υπερχειλής δόλος, η ύπαρξη αυτού πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, με παράθεση των περιστατικών που δικαιολογούν, ότι υπήρχε το στοιχείο της γνώσης και του σκοπού.

Και τούτο, διότι, σε σχέση με τον άμεσο δόλο, η γνώση, ως ενδιάθετη βούληση, επιβάλλεται να εξειδικεύεται και να συνοδεύεται από εκδηλώσεις του δράστη, εις τρόπον ώστε να συνάγεται σαφώς, ότι το περιεχόμενο του ισχυρισμού ή της διάδοσης ήταν αποτέλεσμα της ενσυνείδητης ενέργειάς του, διαφορετικά η απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Υπάρχει, όμως, και στις περιπτώσεις αυτές η εν λόγω αιτιολογία, όταν, σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης, ο σχετικός με το ψευδές γεγονός ισχυρισμός του δράστη θεμελιώνεται σε προσωπική πεποίθηση ή αντίληψη του ιδίου ή σε δική του πράξη ή παράλειψη, οπότε είναι αυτονόητη η σχετική γνώση του χωρίς να απαιτείται παράθεση άλλων, σχετικών με τη γνώση, περιστατικών.

Τέλος, λόγο αναίρεσης, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ., αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή συντρέχει, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.

Όμως, δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ή της εσφαλμένης ερμηνείας ή εφαρμογής του νόμου, πλήττεται ανεπιτρέπτως η, αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (Α.Π. 45/2020, Α.Π. 1705/2019).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλομένης υπ' αριθμό 5779/2019 καταδικαστικής απόφασής του, το Γ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα επί λέξει πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος στη Θεσσαλονίκη, στις 10.10.2014, 13.10.2014 και 8.12.2014, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, ενώπιον τρίτων ισχυ¬ρίστηκε για κάποιον άλλον εν γνώσει του ψευδές γεγονός που μπορούσε να βλάψει την τιμή και υπόληψη του.

Ειδικότερα ο κατηγορούμενος (σε συνέχεια της με αριθμό πρωτ. .../13.8.2014 καταγγελίας του, της υπ' αριθμ. ...27.8.2014 ένστασης του και της από .../25-9-2014 καταγγελίας του στο πλαίσιο σχετικής αντιδικίας με τον πολιτικώς ενάγοντα, Γ. Π. του Ι., συνέταξε την από 6-10- 2014 αναφορά του, με συνημμένο σε αυτή, το με όμοια ημεροχρονολογία κείμενο, το οποίο τιτλοφορήθηκε ως "..." και ακολούθως κοινοποίησε τα έγγραφα αυτά, αποστέλλοντας τα εξακολουθητικά (δύο φορές), στο ...

όπου και έλαβαν από το Τμήμα Γενικού Πρωτοκόλλου τους αριθμούς .../13.10.2014 και .../13.10.2014, στην Υπηρεσία της Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης, όπου έλαβαν το ίδιο αριθμό πρωτ. .../8.12.2014, στο ... προσωπικά, όπου έλαβαν τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../13-10-2014, στον Αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων Περιβάλλοντος και Καθαριότητας του ..., κ.

Α. Π., όπου τα δύο έγγραφα έλαβαν και πάλι τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../10.10.2014, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης, όπου τα έγγραφα έλαβαν τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../13-10-2014 και στο Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, όπου τα έγγραφα έλαβαν τον αριθμό .../13.10.2014, διαλαμβάνοντας, γεγονότα ψευδή και συκοφαντικά σε βάρος του εγκαλούντος Γ.

Π. με τον οποίο υπήρχε από ετών αντιδικία, η οποία είχε ανακύψει διότι ο κατηγορούμενος προσέβαλε το δικαίωμα (σύγχρησης και ελεύθερης πρόσβασης του πολιτικώς ενάγοντα, προβαίνοντας σε κατασκευές στους κοινόχρηστους χώρους της ταράτσας και της πυλωτής, σε οικοδομή που ανεγέρθηκε δυνάμει της υπ' αριθμ. ...1.1993 οικοδομικής άδειας της Διεύθυνσης Πολεοδομίας, επί της οδού ..., στη συνοικία ...

του ..., όπου αμφότεροι (εγκαλών και κατηγορούμενος), ετύγχαναν εξ αδιαιρέτου συγκύριοι κατά ποσοστό 66% (εγκαλών) και 34% (κατηγορούμενος) επί ενός οικοπέδου εμβαδού 313,74 τμ, επί του οποίου ανεγέρθηκε οικοδομή και έγινε σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας ο δε εγκαλών απέκτησε τα διαμερίσματα του 1ου, 2ου , 3ου και 4ου ορόφου, τα οποία μεταβίβασε από επαχθή και χαριστική αιτία, ο δε κατηγορούμενος (έλαβε) διαμέρισμα που καταλαμβάνει τον 5° όροφο, με ποσοστό συνιδιοκτησίας 27/100 και επί των κοινοχρήστων και κοινοκτήτων χώρων και ως παρακολουθήματα μία αποθήκη στο υπόγειο της οικοδομής, μία θέση στάθμευσης αυτοκινήτου στην πυλωτή της οικοδομής και την αποκλειστική χρήση του κτίσματος του δώματος (τα¬ράτσας) εμβαδού 10,90 τ.μ.

ποσοστό, όπου αρχικώς προοριζόταν να στεγάσει το μηχανισμό του ανελκυστήρα της οικοδομής, μολονότι δε επανειλημμένα επελήφθησαν τα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια, τα οποία έκριναν την έκταση των δικαιωμάτων καθενός εκάστου των προαναφερομένων διαδίκων (κατηγορουμένου και πολι¬τικώς ενάγοντος), οι δε κατασκευές του κατηγορούμενου χαρακτηρίσθηκαν ως αυ¬θαίρετες δυνάμει σχετικών συνταχθεισών εκθέσεων αυτοψίας, ο δε κατηγορούμενος υποχρεώθηκε να άρει ή να αποκαταστήσει αυτές πάρα ταύτα ο προανάφερε, έλαβε σε βάρος του εγκαλούντος με τις καταγγελλόμενες σχεδόν ταυτόλογες αναφορές του -μεταξύ άλλων-τα εξής ψευδή και συκοφαντικά, αναφερόμενος στο ιστορικό της αναφυείσας αντιδικίας, στον τρόπο κατασκευής των επίδικων κατασκευ¬ών και τον τρόπο σύνταξης των εκθέσεων αυτοψίας : "....( ο εγκαλών) προσπαθεί vc παρουσιάσει τον θύτη (εαυτό του) ως θύμα.

Το πραγματικό αντικείμενο όμως της αντιδικίας μας έχει τεράστιο ηθικό μέγεθος, καθώς είναι τόσο η άρνηση του Γ. Π. να τηρήσει τις γραπτές και προφορικές συμφωνίες (καταχρώμενος της ιδιαίτερης εμπιστοσύνης της αδερφής μου που του εμπιστεύθηκε το μερίδιο της) όσο και με στρεψόδικες και ανήθικες μεθόδους επιχειρεί να με εξαντλήσει ηθικά και οικο¬νομικά, μέχρι που να με εξαναγκάσει να εγκαταλείψω τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μου (ή δικαίων μου υπ' αριθμ. .../2014 αναφορά).

Οι συμφωνίες τις οποίες εγώ επικαλούμαι, ενώ ο κύριος Π. επιχειρεί να παρουσιάσει ως ανύπαρκτες, αφορούσαν αρχικά την αδελφή μου Ε. (Ν.) Ζ.- Τ. και κατόπιν την τροποποίηση τους μετά από πρόταση του κ. Π. (σελ. 1 επίδικης αναφοράς).... Οι πραγματικά σατανικές μεθοδεύσας του κ. Π., αποκαλύφθηκαν στην πλήρη έκταση τους, μόλις πρόσφατα, όταν κατά την αυτοψία που διενεργήθηκε στην Υπηρεσία σας, στις 20.8.2014 αποκαλύφθηκε όπως αναφέρω στις ...27.8.2014 ένσταση μου) ότι ο κύριος Π.

κατασκεύασε το κτίσμα του δώματος, του οποίου μου είχε παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση με το ...21.10.1993 εργολαβικό κατά σχεδόν ένα τμ μικρότερο..." (σελ. 2 αναφορών).... 12) Επειδή έχοντας πλέον εμπειρία από τις παραπειατικές τακτικές του κ. Π. και του Δικηγόρου του) φοβόμουν ότι με τα πολυσέλιδα υβρεολόγια τους και τις παρεμβάσεις τους θα δημιουργούσαν στην Υπηρεσία σας σύγχυση και α¬ποπροσανατολισμό..., (σελ. 5 αναφοράς).

Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος διέλαβε ψευδώς στο από 6.10.2014 σημείωμα με τον τίτλο "..." ότι: "...Οι αρχικές συμφωνίες με την αδελφή μου Ε. (Ν.) Ζ.-Τ. έγιναν όταν εκείνη αποφάσισε το 1991, να πουλήσει το μερίδιο της στο πατρικό μας οικόπεδο...προσέφερε το μερίδιο της μόνο στον στενό της φίλο Γ. Π. στον οποίο είχε απόλυτη εμπιστοσύνη...με την αδερφή μου είχαμε συνεννοηθεί να ανεγείρουμε μόνοι μας οικοδομή...

μεταξύ των συμφωνηθέντων ήταν ότι στο ισόγειο θα κατασκευάζαμε καταστήματα (τα οποία θα χρησιμοποιούσαμε ως γραφεία μας, έχοντας τη δυνατότητα λόγω του μεγάλου επιτρεπόμενου ύψους να διπλασιά¬σουμε το εμβαδόν τους με ημιόροφο και στο υπόγειο γκαράζ.... Κατά τα προσχέδια θα ελάμβανα εγώ εκτός από τη θέση στάθμευσης στο υπόγειο ένα κατάστημα 30 τμ στο ισόγειο, το οποίο θα μπορούσε να έχει τελικό ωφέλιμο χώρο 60 τμ...

Μετά την ο¬λοκλήρωση της συμφωνίας τους, με βάση τα ανωτέρω η αδερφή μου και ο κ. Γ. Π., μου την παρουσιάσανε από κοινού. Η αδερφή μου μάλιστα μου είπε ενώπιον του "ο Γ. θα είναι από εδώ και μπρος στη θέση μου" Τα λόγια της αδελφής μου ήταν ο λόγος που έκτοτε ενεργούσα σαν να είχε απέναντι μου έναν αδερφό, ανυποψίαστος για οποιαδήποτε ανέντιμη πράξη.

Απ' ότι αποδείχθηκε όμως από τις εξελίξεις μέχρι σήμερα ο κ. Γ. Π., θεώρησε εξ αρχής ότι βρήκε την ευκαιρία της ζωής του και πίστευε ότι (εκτός του ότι αγόρασε ένα τμήμα προνομιακού οικοπέδου στο λιγότερο από το 1/4 της αξίας του) θα μπορούσε απο¬βάλλοντας εμένα να χειρίζεται την οικοδομή σαν να είναι ιδιοκτησία του.

Κατέστρωσε λοιπόν εξαρχής ένα σχέδιο υφαρπαγής μέρους του μεριδίου μου και άρχισε να το εφαρμόζει μόλις ετοίμασα τα προσχέδια της αρχιτεκτονικής μελέτης, την οποία η συμφωνία με την αδελφή μου προέβλεπε ότι θα εκπονούσα εγώ. Συγκεκριμένα με βάση το σχέδιο του εξαπάτησης και εκβιασμού μου, ο κ. Π. μου πρότεινε τροποποίηση της αρχικής συμφωνίας με την αδελφή μου ως εξής:

Στο υπόγειο αποκλείοντας οποιαδήποτε συνεργασία με τον κ Π. Α., για να μην μπει τρίτος συνιδιοκτήτης) να μη γίνει γκαράζ αλλά αποθήκες. Στο ισόγειο να μη γίνουν κατα¬στήματα αλλά πυλωτή. Σε αντιστάθμισμα δε του δικού μου καταστήματος γραφείου και της θέσης στο υπόγειο γκαράζ θα ελάμβανα 1) την αποκλειστική χρήση του κτίσματος του δώματος, στο οποίο θα κατασκεύαζε εκείνος εξαρχής όλες εκείνες τις εγκαταστάσεις που θα επέτρεπαν την αυτόνομη χρήση του ως γραφείο -κατοικία.

Για όσες από αυτές τις εγκαταστάσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν εμφανώς, θα κατασκεύαζε τις απαραίτητες υποδομές. 2) Την αποκλειστική χρήση τμήματος του δώματος δίπλα στο κτίσμα περίπου 20 τμ, όπου θα μπορούσα να επεκτείνω το γραφείο-κατοικία μου, μετά την παράδοση της οικοδομής από αυτόν ως κατασκευαστή. 3) Την αποκλειστική χρήση μίας θέσης στάθμευσης στην πυλωτή, υπεράνω μιας αποθήκης που θα ελάμβανα στο υπόγειο.

Θα μου επέτρεπε δε να βγάλω άδεια για περίκλειστη θέση στάθμευσης, η οποία συνενούμενη με εσωτερική κλίμακα με την υπόγεια αποθήκη θα αποτελούσε ένα γραφείο συνολικού ωφέλιμου χώρου, περίπου 25 τμ . Παρόλο που ο κ. Π. ζήτησε και συμπλήρωσα την ανταλλαγή με μετρητά δέχθηκα την πρόταση του επειδή εκτός της αδερφικής εμπιστοσύνης, τα προτεινόμενα ήταν μια συνήθης πρακτική εργολάβων να προσφέρουν (ανέξοδα για αυτούς) χώρους όπως κτίσματα δώματος ή ημιυπαίθριους.

Δεν γνωρίζω όμως κανέναν κατασκευαστή που να προχώρησε σε καταγγελίες για αυθαιρεσίες στις οποίες ο ίδιος προέτρεψε. ...Μετά δε την ολοκλήρωση της κατασκευής από τον κ. Π., εγκαταστάθηκα στο διαμέρισμα μου του 5ου ορόφου και στο υπερκείμενο γραφείο μου. Όσον αφορά την επέκταση του γραφείου στο παρακείμενο τμήμα του δώματος δεν προχώρησα σε καμία μόνιμη κατασκευή...προχώρησα όμως στη δημιουργία φυτωρίου...από δε το χειμώνα του 1996 το περιέβαλα με προστατευτικά υαλοπετάσματα θερμοκηπίου.

Καθόλο το διάστημα 1995-2008 ο κ. Π. δεν προέβαλε την παραμικρή αντίρρηση για τις δραστηριότητες μου αυτές... τα μόνα προβλήματα...προέρχονταν από την εχθρική συμπεριφορά των ενοικιαστών του Μ. Κ. και Π. Λ., την οποία απέδιδα τότε στον χαρακτήρα τους και όχι (όπως τώρα αποδείχθηκε) στις μεθοδεύσεις του κ. Π..... Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά το θάνατο της αδερφής μου και κυρίως μετά το 2007, όταν προφανώς ο κ.

Π. θεώρησε ότι μπορούσε πλέον να αποχω¬ρήσει στη δεύτερη φάση του σχεδίου του. Έτσι όταν την άνοιξη του 2008 απο¬συναρμολόγησα τα υαλοπετάσματα του θερμοκηπίου, αιφνιδίως ο κ. Π. απαίτησε να μην τα επανασυναρμολογήσω. Αφού ματαίως επιχείρησα να αποφύγω τη ρήξη ενημερώνοντας το γιο του, συνάδελφο I Π., επανασυναρμολόγησα το θερμοκήπιο ...και τοποθέτησα εγώ το διαχωριστικό κιγκλίδωμα της θέσης μου στάθμευσης, το οποίο βόσα συμφωνίας μας και του συνταχθησομένου κανονισμού έπρεπε να είχε κατασκευάσει ο κ.

Π. εξαρχής. Άρχισε τότε ένας λυσσαλέος δικαστικός αγώνας από τον κ. Π., στον οποίο συμπαρέσυρε και την οικογένεια του και στον οποίο εξαρχής ενέπλεξε ο κ. Π. και την Πολεοδομία. Στις 21.1.2009 ο κ. Π. καταθέτει την .../21-1-2009 κα¬ταγγελία για αυθαίρετα κτίσματα και άλλες αυθαίρετες κατασκευές, αναφέροντας ψευδώς ως έτος κατασκευής του θερμοκηπίου το 2008.

Παράλληλα καταθέτει μήνυση στο Πταισματοδικείο...... Όμως τα προαναφερόμενα περιστατικά ήταν εν γνώσει του ψευδή και συκοφαντικό και μπορούσαν να επιφέρουν μείωση της τιμής και υπόληψης του εγκαλούντος καθόσον ήταν αντίθετα με την ευπρέπεια και την ηθική, δοθέντος ότι τα αληθή τα οποία καλώς γνώριζε ο κατηγορούμενος, ήταν ότι στην πολυκατοικία που ανεγέρθηκε πέραν της κυριότητας 85% εξ αδιαιρέτου που παραχωρήθηκε στον Α.

Ζ. επί ενός διαμερίσματος 5ου ορόφου, του είχε παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση του κτίσματος επί του δώματος συνολικού εμβαδού 10,90 τμ, που προοριζόταν για το μηχανισμό του ανελκυστήρα, μία απο¬θήκη στο υπόγειο και μία θέση στάθμευσης στην πυλωτή και ποσοστό 34% εξ αδιαιρέτου επί του δικαιώματος της καθ' ύψος μελλοντικής επέκτασης της οικοδομής, ο δε εγκαλών έλαβε όλες τις λοιπές οριζόντιες ιδιοκτησίες (διαμερίσματα) τεσσάρων ορόφων με τις ισάριθμες θέσεις στάθμευσης που μεταβίβασε στους άλλους ενάγοντες και ποσοστό 66% εξ αδιαιρέτου από το απομένον ποσοστό της καθ' ύψος επέκτασης της οικοδομής, όπως και το 15% εξ αδιαιρέτου του 5ου ορόφου, το οποίο αργότερα μεταβίβασε νόμιμα στον κατηγορούμενο.

Ότι ακολούθως ο κατηγορούμενος, αυθαί¬ρετα και χωρίς καμία προηγούμενη συμφωνία και συναλλαγή με τον εγκαλούντα όπως ισχυρίζεται, μετέτρεψε το κτίσμα εμβαδού 10,90 τμ, σε χώρο γραφείου, ότι κατασκεύασε δίπλα στο κτίσμα φυτώριο, το οποίο στέγασε το Δεκέμβριο του 2008 κατασκευάζοντας και κτίσμα 18.81 τμ με κουφώματα αλουμινίου, υαλοπίνακες, ενώ επικάλυψε τη στέγη με πολυκαρβουνικά φύλλα και τοποθέτησε πόρτα εισόδου, ενώ μεταγενέστερα κατασκεύασε και τζάκι με καπνοδόχο.

Αφού δε με τον τρόπο αυτό κατέλαβε μέρος του κοινόχρηστου χώρου, το φθινόπωρο του 2007 κατέλαβε και άλλο μέρος της ταράτσας, 30 τμ, εναποθέτοντας μπάζα, απορρίμματα, όγκους χωμάτων και τσιμεντόλιθους, ακόμη δε το έτος 2009 κατασκευάσθηκε από τον κατηγορούμενο σιδερένιο κιγκλίδωμα μήκους 6 μέτρων στην πυλωτή της οικοδομής, διαχωρίζοντας τη θέση στάθμευσης του αυτοκινήτου του από τις λοιπές και παρεμποδί¬ζοντας την ελεύθερη πρόσβαση των λοιπών συνιδιοκτητών στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Όλα τα ανωτέρω έγιναν δεκτά δυνάμει της υπ' αριθμ. 2584/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και ακολούθως της υπ' αριθμ. 533/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία επικύρωσε την πρωτόδικη πολιτική απόφαση (πλην του σκέλους της που επιδίκαζε κονδύλιο για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης), μάλιστα ο κατηγορούμενος υποχρεώθηκε να κα¬τεδαφίσει το παράνομο κτίσμα συνολικού εμβαδού 18.81 τμ που είχε κατασκευάσει στο δώμα της οικοδομής, να προβεί στην αποκομιδή όλων των οικοδομικών υλικών, μπαζών, τσιμεντόλιθων, χωμάτων και λοιπών συναφών υλικών και να αφαιρέσει το σιδηρούν κιγκλίδωμα που είχε τοποθετήσει στην πυλωτή της ως άνω οικοδομής.

Ο δε κατηγορούμενος, επικαλούμενος ανύπαρκτες συμφωνίες, παράνομες ενέργειες και παραβάσεις στις οποίες δήθεν προέβη ο εγκαλών, εμφάνιζε τον Γ. Π., ως άτομο που εξαπατά τους αντισυμβαλλόμενους του και μετέρχεται μεθοδεύσεων προκειμένου να μην εκπληρώσει όσα υποσχέθηκε, ότι προβαίνει σε ψευδείς καταγγελίες, αποδίδοντας στον εγκαλούντα παράνομες πράξεις που τέλεσε ο ίδιος, τα δε γεγονότα που διέλαβε στην αναφορά ο κατηγορούμενος και στο έγγραφο που τιτλοφορείται ως "..." περιήλθαν σε γνώση -μεταξύ άλλων- των υπαλλήλων, των γραμματέων του ...

και των λοιπών υπηρεσιών στις οποίες κοινοποιήθηκαν, του ..., του Αντι..., του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, στην προπεριγραφόμενη πράξη του προέβη ο κατηγορούμενος, εν γνώσει του ψεύδους και της αναληθείας των όσων ισχυρίσθηκε και διέδωσε, παρά τα αντιθέτως υποστηριζόμενα από τον συνήγορο υπεράσπισής του, δεδομένου ότι τελούσε σε γνώση των προγενέστερων εκδοθέντων σε βάρος του πα¬ραπάνω δικαστικών αποφάσεων και της επιβολής σ' αυτόν προστίμου για την κατασκευή των προπεριγραφόμενων αυθαίρετων κατασκευών, προσέβαλε δε την επαγγελματική φήμη, την εντιμότητα και την αξιοπιστία του πολιτικώς ενάγοντα.

Με βάση τα προαναφερόμενα, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος για την αποδιδόμενη σ' αυτόν πράξη".

Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας, που δίκασε, όπως προεκτέθηκε, σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα της αξιόποινης πράξης της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ' εξακολούθηση, που αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα (10) μηνών, ενώ ανέστειλε την εκτέλεση της ανωτέρω ποινής φυλάκισης για μία τριετία, με το ακόλουθο, κατά πιστή μεταφορά, διατακτικό: "

Κηρύσσει τον κατηγορούμενο ΕΝΟΧΟ, για την πράξη της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ' εξακολούθηση και συγκεκριμένα του ότι: Στη Θεσσαλονίκη, στις 10.10.2014, 13.10.2014 και 8.12.2014, με περισσότε¬ρες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, ενώπιον τρίτων ισχυρίστηκε για κάποιον άλλον εν γνώσει του ψευδές γεγονός που μπορούσε να βλάψει την τιμή και υπόληψη του.

Ειδικότερα ο κατηγορούμενος (σε συνέχεια της με αριθμό πρωτ. .../13.8.2014 καταγγελίας του, της υπ' αριθμ. ...27.8.2014 ένστασης του και της από .../25-9-2014 καταγγελίας του στο πλαίσιο σχετικής αντιδικίας με τον εγκαλούντα Γ. Π. του Ι., συνέταξε την από 6-10-2014 αναφορά του, με συνημμένο σε αυτή, το με όμοια ημεροχρονολογία κείμενο, το οποίο τιτλοφορήθηκε ως "..." και ακολούθως κοινοποίησε τα έγγραφα αυτά, αποστέλλοντας τα εξακολου¬θητικό (δύο φορές), στο ...

όπου και έλαβαν από το Τμήμα Γενικού Πρωτοκόλλου τους αριθμούς .../13.10.2014 και .../13.10.2014, στην Υπηρεσία της Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης, όπου έλαβαν το ίδιο αριθμό πρωτ. .../8.12.2014, στο ... προσωπικά, όπου έλαβαν τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../13-10-2014, στον Αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων Περιβάλλοντος και Καθαριότητας του ..., κ.

Α. Π., όπου τα δύο έγγραφα έλαβαν και πάλι τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../10.10.2014, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης, όπου τα έγγραφα έλαβαν τον ίδιο αριθμ. πρωτ. .../13-10-2014 και στο Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, όπου τα έγγραφα έλαβαν τον αριθμό .../13.10.2014, διαλαμβάνοντας, γεγο¬νότα ψευδή και συκοφαντικά σε βάρος του εγκαλούντος Γ.

Π. με τον οποίο υπήρχε από ετών αντιδικία, η οποία είχε ανακύψει διότι ο κατη¬γορούμενος προσέβαλε το δικαίωμα σύγχρησης και ελεύθερης πρόσβασης του εγκαλούντος, προβαίνοντας σε κατασκευές στους κοινόχρηστους χώρους της ταράτσας και της πυλωτής, σε οικοδομή που ανεγέρθηκε δυνάμει της υπ1 αριθμ. ...1.1993 οικοδομικής άδειας της Διεύθυνσης Πολεοδομίας, επί της οδού ..., στη συνοικία ...

του ..., όπου αμφότεροι (εγκαλών και κατηγορούμενος), ετύγχαναν εξ αδιαιρέτου συγκύριοι κατά ποσοστό 66% (εγκαλών) και 34% (κατηγορούμενος) επί ενός οικοπέδου εμβαδού 313,74 τμ, επί του οποίου ανεγέρθηκε οικοδομή και έγινε σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας, ο δε εγκαλών απέκτησε τα διαμερίσματα του 1ου , 2ου, 3ου, 4ου ορόφου, τα οποία μεταβίβασε από επαχθή και χαριστική αιτία, ο δε κατηγορούμενος (έλαβε) διαμέρισμα που καταλαμβάνει τον 5° όροφο, με ποσοστό συνιδιοκτησίας 27/100 και επί των κοινοχρήστων και κοινοκτήτων χώρων και ως παρακολουθήματα μία αποθήκη στο υπόγειο της οικοδομής, μία θέση στάθμευσης αυτοκινήτου στην πυλωτή της οικοδομής και την αποκλειστική χρήση του κτίσματος του δώματος (ταράτσας) εμβαδού 10,90 τμ ποσοστό, όπου αρχικώς προοριζόταν να στεγόσβ το μηχανισμό του ανελκυστήρα της οικοδομής, μολονότι δε επανειλημμένα επελήφθησαν τα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια, τα οποία έκρι¬ναν την έκταση των δικαιωμάτων καθενός εκάστου των προαναφερομένων διαδίκων (κατηγορουμένου και πολιτικώς ενάγοντος), οι δε κατασκευές του κατηγορούμενου χαρακτηρίσθηκαν ως αυθαίρετες δυνάμει σχετικών συνταχθεισών εκθέσεων αυτοψίας, ο δε κατηγορούμενος υποχρεώθηκε να άρει ή να αποκαταστήσει αυτές, πάρα ταύτα ο προαναφερθείς διέλαβε σε βάρος του εγκαλούντος με τις καταγγελλόμενες σχεδόν ταυτόλογες αναφορές του -μεταξύ άλλων-τα εξής ψευδή και συκοφαντικά, αναφερόμενος στο ιστορικό της αναφυείσας αντιδικίας, στον τρόπο κατασκευής των επίδικων κατασκευών και τον τρόπο σύνταξης των εκθέσεων αυτοψίας : "....( ο εγκαλών) προσπαθεί να παρουσιάσει τον θύτη (εαυτό του) ως θύμα.

Το πραγματικό αντικείμενο όμως της αντιδικίας μας έχει τεράστιο ηθικό μέγεθος, καθώς είναι τόσο η άρνηση του Γ. Π. να τηρήσει τις γραπτές και προφορικές συμφωνίες (καταχρώμενος της ιδιαίτερης εμπιστοσύνης της αδερφής μου που του εμπιστεύθηκε το μερίδιο της) όσο και με στρεψόδικες και ανήθικες μεθόδους επιχειρεί να με εξαντλήσει ηθικά και οικονομικό, μέχρι που να με εξαναγκάσει να εγκαταλείψω τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μου (ή δικαίων μου υπ' αριθμ. .../2014 αναφορά).

Οι συμφωνίες τις οποίες εγώ επικαλούμαι, ενώ ο κύριος Π. επιχειρεί να παρουσιάσει ως ανύπαρκτες, αφορούσαν αρχικά την αδελφή μου Ε. (Ν.) Ζ.- Τ. και κατόπιν την τροποποίηση τους μετά από πρόταση του κ. Π. (σελ. 1 επίδικης αναφοράς).... Οι πραγματικά σατανικές μεθοδεύσεις του κ. Π., αποκαλύφθηκαν στην πλήρη έκταση τους, μόλις πρόσφατα, όταν κατά την αυτοψία που διενεργήθηκε στην Υπηρεσία σας, στις 20.8.2014 αποκαλύφθηκε όπως αναφέρω στις ...27.8.2014 ένσταση μου) ότι ο κύριος Π.

κατασκεύασε το κτίσμα του δώματος, του οποίου μου είχε παραχωρήσει την αποκλειστική χρήση με το ...21.10.1993 εργολαβικό κατά σχεδόν ένα τμ μικρότερο..." (σελ. 2 αναφορών).... 12) Επειδή έχοντας πλέον εμπειρία από τις παραττειστικές τακτι¬κές του κ. Π. και του Δικηγόρου του) φοβόμουν ότι με τα πολυσέλιδα υβρεολόγια τους και τις παρεμβάσεις τους θα δημιουργούσαν στην Υπηρεσία σας σύγχυση και αποπροσανατολισμό..., (σελ. 5 αναφοράς).

Περαιτέρω ο κατηγο¬ρούμενος διέλαβε ψευδώς στο από 6.10.2014 σημείωμα με τον τίτλο "..." ότι: "...Οι αρχικές συμφωνίες με την αδελφή μου Ε. (Ν.) Ζ.-Τ. έγιναν όταν εκείνη αποφάσισε το 1991, να πουλήσει το μερίδιο της στο πατρικό μας οικόπεδο...προσέφερε το μερίδιο της μόνο στον στενό της φίλο Γ. Π. στον οποίο είχε απόλυτη εμπιστοσύνη...με την αδερφή μου είχαμε συνεννοηθεί να ανεγείρουμε μόνοι μας οικοδομή...

μεταξύ των συμφωνηθέντων ήταν ότι στο ισόγειο θα κατασκευάζαμε καταστήματα (τα οποία θα χρησιμοποιούσαμε ως γραφεία μας, έχοντας τη δυνα¬τότητα λόγω του μεγάλου επιτρεπόμενου ύψους να διπλασιάσουμε το εμβαδόν τους με ημιόροφο και στο υπόγειο γκαράζ.... Κατά τα προσχέδια θα ελάμβανα εγώ εκτός από τη θέση στάθμευσης στο υπόγειο ένα κατάστημα 30 τμ στο ισόγειο, το οποίο θα μπορούσε να έχει τελικό ωφέλιμο χώρο 60 τμ...

Μετά την ολο¬κλήρωση της συμφωνίας τους, με βάση τα ανωτέρω η αδερφή μου και ο κ. Γ. Π., μου την παρουσιάσανε από κοινού. Η αδερφή μου μά¬λιστα μου είπε ενώπιον του " ο Γ. θα είναι από εδώ και μπρος στη θέση μου" Τα λόγια της αδελφής μου ήταν ο λόγος που έκτοτε ενεργούσα σαν να είχε απέναντι μου έναν αδερφό, ανυποψίαστος για οποιαδήποτε ανέντιμη πράξη.

Απ' ότι αποδείχθηκε όμως από τις εξελίξεις μέχρι σήμερα ο κ. Γ. Π., θεώρησε εξ αρχής ότι βρήκε την ευκαιρία της ζωής του και πίστευε ότι (εκτός του ότι αγόρασε ένα τμήμα προνομιακού οικοπέδου στο λιγότερο από το 1/4 της αξίας του) θα μπορούσε αποβάλλοντας εμένα να χειρίζεται την οικοδομή σαν να είναι ιδιοκτησία του.

Κατέστρωσε λοιπόν εξαρχής ένα σχέδιο υφαρ¬παγής μέρους του μεριδίου μου και άρχισε να το εφαρμόζει μόλις ετοίμασα τα προσχέδια της αρχιτεκτονικής μελέτης, την οποία η συμφωνία με την αδελφή μου προέβλεπε ότι θα εκπονούσα εγώ. Συγκεκριμένα με βάση το σχέδιο του εξαπά¬τησης και εκβιασμού μου, ο κ. Π. μου πρότεινε τροποποίηση της αρχικής συμφωνίας με την αδελφή μου ως εξής:

Στο υπόγειο αποκλείοντας οποι¬αδήποτε συνεργασία με τον κ Π. Α., για να μην μπει τρίτος συνιδιοκτήτης) να μη γίνει γκαράζ αλλά αποθήκες. Στο ισόγειο να μη γίνουν καταστήματα αλλά πυλωτή. Σε αντιστάθμισμα δε του δικού μου καταστήματος γραφείου και της θέσης στο υπόγειο γκαράζ θα ελάμβανα 1) την αποκλειστική χρήση του κτίσματος του δώματος, στο οποίο θα κατασκεύαζε εκείνος εξαρχής όλες εκείνες τις εγκα¬ταστάσεις που θα επέτρεπαν την αυτόνομη χρήση του ως γραφείο -κατοικία.

Για όσες από αυτές τις εγκαταστάσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν εμφανώς, θα κατασκεύαζε τις απαραίτητες υποδομές. 2) Την αποκλειστική χρήση τμήματος του δώματος δίπλα στο κτίσμα περίπου 20 τμ, όπου θα μπορούσα να επεκτείνω το γραφείο-κατοικία μου, μετά την παράδοση της οικοδομής από αυτόν ως κατασκευαστή. 3) Την αποκλειστική χρήση μίας θέσης στάθμευσης στην πυλωτή, υπεράνω μιας αποθήκης που θα ελάμβανα στο υπόγειο.

Θα μου επέτρεπε δε να βγάλω άδεια για περίκλειστη θέση στάθμευσης η οποία συνενούμενη με εσωτερική κλίμακα με την υπόγεια αποθήκη θα αποτελούσε ένα γραφείο συνολικού ωφέλιμου χώρου, πε¬ρίπου 25 τμ. Παρόλο που ο κ. Π. ζήτησε και συμπλήρωσα την ανταλλαγή με μετρητά δέχθηκα την πρόταση του επειδή εκτός της αδερφικής εμπιστοσύνης, τα προτεινόμενα ήταν μια συνήθης πρακτική εργολάβων να προσφέρουν (ανέξοδα για αυτούς) χώρους όπως κτίσματα δώματος ή ημιυπαίθριους.

Δεν γνωρίζω όμως κανέναν κατασκευαστή που να προχώρησε σε καταγγελίες για αυ¬θαιρεσίες στις οποίες ο ίδιος προέτρεψε. ...Μετά δε την ολοκλήρωση της κατασκευής από τον κ. Π., εγκαταστάθηκα στο διαμέρισμα μου του 5ου ορόφου και στο υπερκείμενο γραφείο μου. Όσον αφορά την επέκταση του γρα¬φείου στο παρακείμενο τμήμα του δώματος δεν προχώρησα σε καμία μόνιμη κατασκευή...προχώρησα όμως στη δημιουργία φυτωρίου...από δε το χειμώνα του 1996 το περιέβαλα με προστατευτικά υαλοπετάσματα θερμοκηπίου.

Καθόλο το διάστημα 1995-2008 ο κ. Π. δεν προέβαλε την παραμικρή αντίρρη¬ση για τις δραστηριότητες μου αυτές... τα μόνα προβλήματα...προέρχονταν από την εχθρική συμπεριφορά των ενοικιαστών του Μ. Κ. και Π. Λ., την οποία απέδιδα τότε στον χαρακτήρα τους και όχι (όπως τώρα αποδείχθηκε) στις μεθοδεύσεις του κ. Π..... Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά το θάνατο της αδερφής μου και κυρίως μετά το 2007, όταν προφανώς ο κ.

Π. θεώρησε ότι μπορούσε πλέον να αποχωρήσει στη δεύτερη φάση του σχεδίου του. Έτσι όταν την άνοιξη του 2008 αποσυναρμολόγησα τα υαλοπετάσματα του θερμοκηπίου, αιφνιδίως ο κ. Π. απαίτησε να μην τα επανασυναρμολογήσω. Αφού ματαίως επιχείρησα να αποφύγω τη ρήξη ενημερώνοντας το γιο του, συνάδελφο I. Π., επανασυναρμολόγησα το θερμοκήπιο ...και τοποθέτησα εγώ το διαχωριστικό κιγκλίδωμα της θέσης μου στάθμευσης, το οποίο βάσει συμφωνίας μας και του συνταχθησομένου κανονισμού έπρεπε να είχε κατασκευάσει ο κ.

Π. εξαρχής. Άρχισε τότε ένας λυσσαλέος δικαστικός αγώνας από τον κ. Π., στον οποίο συμπαρέσυρε και την οικογένεια του και στον οποίο εξαρχής ενέπλεξε ο κ. Π. και την Πολεοδομία. Στις 21.1.2009 ο κ. Π. καταθέτει την .../21-1-2009 καταγγελία για αυθαίρετα κτίσματα και άλλες αυθαίρετες κατασκευές, αναφέροντας ψευδώς ως έτος κατασκευής του θερμοκηπίου το 2008.

Παράλληλα καταθέτει μήνυση στο Πταισματοδικείο...." Όλα τα ανωτέρω ήταν ψευδή και συκοφαντικά μπορούσαν να επιφέρουν μείωση της τιμής και υπόληψης του εγκαλούντος καθόσον ήταν αντίθετα με την ευπρέπεια και την ηθική, δοθέντος ότι τα αληθή τα οποία καλώς γνώριζε ο κατηγορούμενος ήταν ότι στην πολυκατοικία που ανεγέρθηκε πέραν της κυριότητας 85% εξ αδιαιρέτου που παραχωρήθηκε στον Α.

Ζ. επί ενός διαμερίσματος 5ου ορόφου, του είχε παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση του κτίσματος επί του δώματος συνολικού εμβαδού 10,90 τμ, που προοριζόταν για το μηχανισμό του ανελκυστήρα, μία αποθήκη στο υπόγειο και μία θέση στάθμευσης στην πυλωτή και ποσοστό 34% εξ αδιαιρέτου επί του δικαιώματος της καθ' ύψος μελλοντικής επέκτασης της οικοδομής ο δε εγκαλών έλαβε όλες τις λοιπές οριζόντιες ιδιοκτησίες (διαμερίσματα) τεσσάρων ορόφων με τις ισάριθμες θέσεις στάθμευσης που μεταβίβασε στους άλλους ενάγοντες και ποσοστό 66% εξ αδιαιρέτου από το απομένον ποσοστό της καθ1 ύψος επέκτασης της οικοδομής όπως και το 15% εξ αδιαιρέτου του 5ου ορόφου, το οποίο αργότερα μεταβίβασε νόμιμα στον κατηγορούμενο.

Ότι ακολούθως ο κατηγορούμενος, αυθαίρετα και χωρίς καμία προηγούμενη συμφωνία και συναλλαγή με τον εγκαλούντα όπως ισχυρίζεται, μετέτρεψε το κτίσμα εμβαδού 10,90 τμ, σε χώρο γραφείου, ότι κατασκεύασε δίπλα στο κτίσμα φυτώριο, το οποίο στέγασε το Δεκέμβριο του 2008 κατασκευάζοντας και κτίσμα 18.81 τμ με κουφώματα αλουμινίου, υαλοπίνακες, ενώ επικάλυψε τη στέγη με πολυκαρβουνικά φύλλα και τοποθέτησε πόρτα εισόδου, ενώ μεταγενέστερα κατασκεύασε και τζάκι με καπνοδόχο.

Αφού δε με τον τρόπο αυτό κατέλαβε μέρος του κοινόχρηστου χώρου, το φθινόπωρο του 2007 κατέλαβε και άλλο μέρος της ταράτσας, 30 τμ, εναποθέτοντας μπάζα, απορρίμματα, όγκους χωμάτων και τσιμεντόλιθους, ακόμη δε το έτος 2009 κατασκευάσθηκε από τον κατηγορούμενο σιδερένιο κιγκλίδωμα μήκους 6 μέτρων στην πυλωτή της οικοδομής, διαχωρίζοντας τη θέση στάθμευσης του αυτοκινήτου του από τις λοιπές και παρεμποδίζοντας την ελεύθερη πρόσβαση των λοιπών συ¬νιδιοκτητών στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Όλα τα ανωτέρω έγιναν δεκτά δυνάμει της υπ' αριθμ. 2584/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και ακολούθως της υπ' αριθμ. 533/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία επικύρωσε την πρωτόδικη πολιτική απόφαση (πλην του σκέλους της που επι¬δίκαζε κονδύλιο για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης), μάλιστα ο κατηγορούμενος υποχρεώθηκε να κατεδαφίσει το παράνομο κτίσμα συνολικού εμβαδού 18.81 τμ που είχε κατασκευάσει στο δώμα της οικοδομής, να προβεί στην αποκομιδή όλων των οικοδομικών υλικών, μπαζών, τσιμεντόλιθων, χωμάτων και λοιπών συναφών υλικών και να αφαιρέσει το σιδηρούν κιγκλίδωμα που είχε τοποθετήσει στην πυλωτή της ως άνω οικοδομής.

Ο δε κατηγορούμενος, επικαλούμενος ανύπαρκτες συμφωνίες, παράνομες ενέργειες και παραβάσεις στις οποίες δήθεν προέβη ο εγκαλών, εμφάνιζε τον Γ. Π., ως άτομο που εξαπατά τους αντισυμβαλλόμενους του και μετέρχεται μεθοδεύσεων προκειμένου να μην εκπληρώσει όσα υποσχέθηκε, ότι προβαίνει σε ψευδείς καταγγελίες αποδίδοντας στον εγκαλούντα παράνομες πράξεις που τέλεσε ο ίδιος, τα δε γεγονότα που διέλαβε στην αναφορά ο κατηγορούμενος και στο έγγραφο που τιτλοφορείται ως "..." περιήλθαν σε γνώση -μεταξύ άλλων- των υπαλλήλων, των γραμματέων του ...

και των λοιπών υπηρεσιών στις οποίες κοινοποιήθηκαν, του ... του Αντι..., του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης στην προπεριγραφόμενη πράξη του προέβη ο κατηγορούμενος εν γνώσει του ψεύδους και της αναληθείας των όσων ισχυρίσθηκε και διέδωσε, προσέβαλε δε την επαγγελματική φήμη, την εντιμότητα και την αξιοπιστία του εγκαλούντος".

Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, κατά την παραδεκτή αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και διατακτικού, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την απαιτούμενη από τις προαναφερθείσες διατάξεις του Συντάγματος και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ' εξακολούθηση, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις, από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1, 14, 26, 27, 79, 98 και 362-363 του Π.Κ., τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, δηλαδή, με ελλιπή ή αντιφατική αιτιολογία, οπότε δεν στέρησε την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα, η προσβαλλομένη απόφαση έλαβε υπόψη της και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίσθηκαν στο Δικαστήριο της ουσίας, τα οποία αναφέρει κατά το είδος τους (μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης, αναγνωσθέντα στο ακροατήριο έγγραφα, απολογία του κατηγορουμένου κ.λ.π.), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε κατά νόμο ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τί προκύπτει χωριστά από το καθένα από αυτά, ούτε και να προβεί σε αξιολογική συσχέτιση των κατ' ιδίαν αποδεικτικών μέσων.

Έτσι, με σαφήνεια δέχεται η προσβαλλομένη απόφαση, ότι ο αναιρεσείων: α) κοινοποίησε τις αναφορές στους ανωτέρω φορείς, β) οι αναφορές αυτές περιείχαν ψευδή γεγονότα, γ) τα γεγονότα αυτά μπορούσαν να επιφέρουν μείωση της τιμής και της υπόληψης του εγκαλούντος και ήδη υποστηρίζοντος την κατηγορία, δ) αιτιολογεί τη γνώση του, αφού σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης, ο σχετικός με το ψευδές γεγονός ισχυρισμός του δράστη, θεμελιώνεται σε προσωπική πεποίθηση ή αντίληψη του ιδίου ή σε δική του πράξη ή παράλειψη, οπότε είναι αυτονόητη η σχετική γνώση του δράστη, χωρίς να απαιτείται η παράθεση άλλων, σχετικών με τη γνώση περιστατικών (σελ. 15), ενώ κάνει μνεία των αποφάσεων των πολιτικών δικαστηρίων, όπου ο αναιρεσείων ήταν διάδικος, τα οποία καταδεικνύουν το αναληθές των ισχυρισμών του και ε) αναφέρει τα αληθή γεγονότα, που γνώριζε ο αναιρεσείων αιτιολογώντας τον τρόπο που είχε γνώση αυτών.

Τέλος, κατά το άρθρο 98 παρ. 1 του νέου Π.Κ. "Αν περισσότερες από μία πράξεις του ιδίου προσώπου συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, το δικαστήριο μπορεί, αντί να εφαρμόσει τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1, 96 παρ. 1 και 96Α παρ. 1, να επιβάλει μία και μόνη ποινή, για την επιμέτρηση της οποίας λαμβάνει υπόψη το όλο περιεχόμενο των μερικότερων πράξεων".

Από τη διάταξη αυτή, που θεσπίσθηκε με σκοπό την ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου, προκύπτει ότι προκειμένου περί εγκλήματος που τελέσθηκε κατ' εξακολούθηση, το οποίο αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση ομοειδούς πραγματικής συρροής εγκλημάτων, το αρμόδιο δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια, αντί να καταγνώσει περισσότερες της μιας και αντίστοιχες των επιμέρους πράξεων ποινές, να επιβάλει μία και μόνη ποινή εντός του πλαισίου της οριζόμενης από την οικεία διάταξη ποινής σύμφωνα με το υιοθετούμενο από τον Ποινικό Κώδικα και δυνητικά εφαρμοζόμενο σύστημα της ενιαίας ποινής (Α.Π. 1945/2019).

Κατ' εξακολούθηση έγκλημα είναι εκείνο, το οποίο τελείται από το ίδιο πρόσωπο και απαρτίζεται από περισσότερες ομοειδείς πράξεις, διακρινόμενες χρονικά μεταξύ τους, που προσβάλλουν το ίδιο έννομο αγαθό και κάθε μία περιέχει πλήρη τα στοιχεία ενός και του αυτού εγκλήματος, συνδέονται δε μεταξύ τους με την ταυτότητα της προς εκτέλεση απόφασης.

Για τη συνδρομή του άρθρου 98 του Π.Κ. απαιτούνται: α) ταυτότητα του προσβαλλομένου εννόμου αγαθού, β) ομοιότητα των επιμέρους πράξεων και γ) ύπαρξη χρονικής επαφής (Α.Π. 641/2019). Επί προσωπικών εννόμων αγαθών, όπως η τιμή για την ύπαρξη κατ' εξακολούθηση εγκλήματος, απαιτείται ταυτότητα του φορέα αυτών και επί ισχυρισμού ψευδούς και συκοφαντικού γεγονότος που απευθύνεται σε περισσότερους φορείς υπάρχει πράξη κατ' εξακολούθηση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών και της προσβαλλομένης απόφασης, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου και όπως ομολογεί ο ίδιος ο αναιρεσείων την από 6-10-2014 αναφορά του την κοινοποίησε σε πέντε φορείς και συγκεκριμένα στο ..., στην Υπηρεσία Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης, στο ..., προσωπικά, στον Αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων Περιβάλλοντος και Καθαριότητας του ..., Α.

Π. και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας-Θράκης και με τον τρόπο αυτόν εξακολουθητικά τέλεσε την ανωτέρω αξιόποινη πράξη και όσα περί του αντιθέτου διατείνεται ο αναιρεσείων είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Συνεπώς, οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ. πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης, με την οποίαν πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για έλλειψη νόμιμης βάσης, ως προς το στοιχείο της αναλήθειας και ως προς τα υποτιθέμενα γεγονότα τα οποία αναφέρονται ως αληθή αν και ήταν ψευδή, καθώς και οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ. τρίτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται η ίδια ως άνω απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων 362-363 και 98 του Π.Κ. και για έλλειψη νόμιμης βάσης, είναι αβάσιμοι και ως εκ τούτου απορριπτέοι. Οι εμπεριεχόμενοι, στους αναιρετικούς λόγους, ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος, περί του ότι από τα στοιχεία της υπόθεσης, δεν προκύπτει η εκ μέρους του τέλεση της παραπάνω αξιόποινης εξακολουθητικής πράξης, καθώς και οι συναφείς λοιπές αιτιάσεις περί την εκτίμηση των αποδείξεων, που συνιστούν αμφισβήτηση των εις βάρος του ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλομένης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού της πορίσματος, καθόσον αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων, απαραδέκτως προβάλλονται, δοθέντος ότι, με την επίφαση των ανωτέρω αναιρετικών αιτιάσεων, πλήττεται ανεπιτρέπτως η αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει η κρινομένη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη στο σύνολό της, να επιβληθεί σε βάρος του αναιρεσείοντος η πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του παρισταμένου υποστηρίζοντος την κατηγορία, Γ. Π. του Ι. (άρθρα 176 και 183 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί αυτός (αναιρεσείων) στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 578 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.), κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-11-2019 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 28/11-11-2019 αίτηση του Ά. Ζ. του Ι. και Κ., κατοίκου ... (οδός ...), που ασκήθηκε, με δήλωσή του, ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, Π. Μ., από τον ίδιο προσωπικά, για αναίρεση της υπ' αριθμό 5779/2019 (και όχι 5579/2019, όπως εκ παραδρομής αναγράφηκε στην οικεία έκθεση), καταδικαστικής απόφασης του Γ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη του υποστηρίζοντος την κατηγορία, το ύψος της οποίας καθορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Νοεμβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ