1335/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1335 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1335/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Χριστόφορο Κοσμίδη, προεδρεύοντα αρεοπαγίτη, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου και Σοφία Τζουμερκιώτη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 7η Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέα Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος Ν. Ρ. του Κ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Εμμανουήλ Τσαλικίδη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Γ. Γ. του Δ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-7-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν η 2744/2014 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 744/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-1-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης, Αρετή Παπαδιά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την 4176β'/9-6-2017 έκθεση επιδόσεως της Α. Α., δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Πειραιά, ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με την πράξη ορισμού δικασίμου και με πρόσκληση του αναιρεσείοντος προς την αναιρεσίβλητη για να παραστεί στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως σ' αυτήν. Η αναιρεσίβλητη, όμως, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου της εν λόγω δικασίμου ούτε κατέθεσε κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ δήλωση μη παραστάσεως σ' αυτή. Επομένως, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει παρά τη δικονομική απουσία της αναιρεσίβλητης (ΚΠολΔ 568 παρ.4 και 576 παρ.2).

2. Στο άρθρο 2 παρ.5 της 6/28-02-2012 Πράξεως του Υπουργικού Συμβουλίου (στο εξής: ΠΥΣ), η οποία εκδόθηκε κατά νομοθετική εξουσιοδότηση του άρθρου 1 παρ.6 του ν. 4046/2012 ("Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Μνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας" και εντός του πλαισίου της χορηγηθείσας εξουσιοδότησης (ΟλΣτΕ 2307/2014), ορίσθηκε ότι "Οι διατάξεις των παραγράφων 1, 4 και 5 του άρθρου 9 του ν. 1876/1990 παύουν να ισχύουν".

Στις εν λόγω καταργηθείσες διατάξεις του ν. 1876/1990 "Ελεύθερες Συλλογικές Διαπραγματεύσεις κλπ", που ρύθμιζαν μεταξύ άλλων και το ζήτημα της "μετενέργειας" των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (στο εξής: ΣΣΕ), ορίζονταν τα ακόλουθα: Στην παρ.1 ότι "Οι ΣΣΕ συνάπτονται για ορισμένο ή αόριστο χρόνο. Κάθε ΣΣΕ που προβλέπει διάρκεια ισχύος πέρα από ένα έτος, θεωρείται ότι έχει αόριστη διάρκεια.

Η διάρκεια της ισχύος δεν μπορεί να είναι μικρότερη από ένα έτος". Στην παρ.4 ότι "Οι κανονιστικοί όροι ΣΣΕ που έληξε ή καταγγέλθηκε, εξακολουθούν να ισχύουν επί ένα εξάμηνο και εφαρμόζονται και στους εργαζόμενους που προσλαμβάνονται στο διάστημα αυτό, με την επιφύλαξη των διατάξεων της παρ.2 του άρθρου 8".

Και στην παρ.5 ότι "Μετά την πάροδο του εξαμήνου οι υφιστάμενοι όροι εργασίας εξακολουθούν να ισχύουν μέχρις ότου λυθεί ή τροποποιηθεί η ατομική σχέση εργασίας". Αντί των διατάξεων αυτών, με το άρθρο 2 της ως άνω 6/28-02-2012 ΠΥΣ ορίσθηκαν τα ακόλουθα: Στην παρ.1 "Οι ΣΣΕ συνάπτονται εφεξής για ορισμένο χρόνο ισχύος, η διάρκεια του οποίου δεν μπορεί να είναι μικρότερη από ένα (1) έτος και δεν μπορεί να υπερβαίνει τα τρία (3) έτη".

Στην παρ.2 "ΣΣΕ που βρίσκονται σε ισχύ, ήδη 24 μήνες μέχρι την 14-2-2012 ή και περισσότερο, λήγουν [την] 14-2-2013". Στην παρ.3 "ΣΣΕ που την 14-2-2012 βρίσκονταν σε ισχύ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 24 μηνών, λήγουν με τη συμπλήρωση τριών (3) ετών από την ημερομηνία έναρξης [της] ισχύος τους, εκτός και αν καταγγελθούν νωρίτερα κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 12 του ν. 1876/ 1990".

Και στην παρ.4 "Οι κανονιστικοί όροι ΣΣΕ που θα λήξει ή θα καταγγελθεί, εξακολουθούν να ισχύουν επί ένα τρίμηνο από τη λήξη ή την καταγγελία [της]. Κανονιστικοί όροι ΣΣΕ που έχει ήδη λήξει ή καταγγελθεί ισχύουν για ένα τρίμηνο από την ισχύ του ν. 4046/2012. Με την πάροδο του τριμήνου και εφόσον εν τω μεταξύ δεν έχει συναφθεί νέα ΣΣΕ, εξακολουθούν να ισχύουν από τους κανονιστικούς αυτούς όρους αποκλειστικώς οι όροι εκείνοι που αφορούν α) το βασικό μισθό ή το βασικό ημερομίσθιο και β) τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικινδύνου εργασίας, εφόσον τα επιδόματα αυτά προβλέπονταν στις ΣΣΕ που έληξαν ή καταγγέλθηκαν, ενώ παύει αμέσως να ισχύει κάθε άλλο προβλεπόμενο σε αυτές επίδομα.

Η προσαρμογή των συμβάσεων στις διατάξεις του προηγουμένου εδαφίου γίνεται χωρίς να απαιτείται προηγούμενη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων. Οι όροι του τρίτου εδαφίου που διατηρούνται, εξακολουθούν να ισχύουν μέχρις ότου αντικατασταθούν από εκείνους της νέας ΣΣΕ ή της νέας ή της τροποποιημένης ατομικής σύμβασης".

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι με την έκδοση της ΠΥΣ 6/28-02-2012 (και σε αντίθεση προς τα μέχρι τότε ισχύοντα κατά τις καταργούμενες διατάξεις του άρθρου 9 του ν. 1876/1990), η λεγόμενη "μετενέργεια" των ΣΣΕ, ήτοι η παράταση της ισχύος κανονιστικών όρων μετά τη λήξη της χρονικής διάρκειας ή την καταγγελία της ΣΣΕ στην οποία περιέχονται, περιορίσθηκε ως προς τη διάρκεια και το περιεχόμενο.

Ειδικότερα, προκειμένου για ΣΣΕ που είχαν λήξει ή καταγγελθεί πριν από την ισχύ του εξουσιοδοτικού (ως προς την έκδοση της ΠΥΣ) ν. 4046/2012, η οποία άρχισε την 14-2-2012, ορίσθηκε ότι η "μετενέργεια" ισχύει (γενικώς) μόνο για ένα τρίμηνο και ότι μετά την πάροδο του τριμήνου αυτού περιορίζεται (ειδικώς) μόνο στους κανονιστικούς όρους που αναφέρονται στο βασικό μισθό (ή ημερομίσθιο) και σε τέσσερα (μόνο) επιδόματα, τα οποία κατονομάζονται περιοριστικά και προσδιορίζονται ως "ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικινδύνου εργασίας".

Οπότε, κατά ρητή πρόβλεψη του νέου νόμου (τέταρτο εδάφιο της παρ.4 του άρθρου 2 της ως άνω ΠΥΣ), οι ατομικές συμβάσεις εργασίας "προσαρμόζονται", για το μέλλον, στις διατάξεις του τρίτου εδαφίου της ίδιας παραγράφου, ήτοι περιλαμβάνουν μόνο τους ως άνω κανονιστικούς όρους που συνεχίζουν να "μετενεργούν" και όχι τους υπόλοιπους.

Και, μάλιστα, η προσαρμογή αυτή είναι επιτρεπτό να επέλθει μονομερώς, με πρωτοβουλία του εργοδότη, χωρίς να απαιτείται η προηγούμενη, σύμφωνη γνώμη των εργαζόμενων. Τέλος, λόγω της γενικότητας που υπάρχει στη διατύπωση του δευτέρου εδαφίου της παρ.4 του άρθρου 2 της ως άνω ΠΥΣ, τα προαναφερθέντα ισχύουν για όλες της ΣΣΕ που είχαν λήξει ή καταγγελθεί πριν από την ισχύ του ν. 4046/2012, ήτοι και γι' αυτές των οποίων οι κανονιστικοί όροι, σύμφωνα με την ήδη καταργηθείσα παρ.5 του άρθρου 9 του ν. 1876/1990, είχε θεωρηθεί ότι "μετά την πάροδο εξαμήνου" από τη λήξη ή την καταγγελία "εξακολουθούν να ισχύουν, μέχρις ότου λυθεί ή τροποποιηθεί η ατομική σχέση εργασίας".

Η ερμηνεία αυτή συνάγεται από τον ορισμό του τετάρτου εδαφίου της παρ.4 του άρθρου 2 της ως άνω ΠΥΣ, περί μονομερούς "προσαρμογής" των ατομικών συμβάσεως στο νέο δίκαιο, ήτοι τροποποίησης αυτών σύμφωνα με τα οριζόμενα στο τρίτο εδάφιο της ίδιας παραγράφου (ΑΠ 876/2018).

3. Περαιτέρω, με την 58032/2713/6-8-2008 (ΦΕΚ Β' 1657/14-8-2008) απόφαση του Υπουργού Εργασίας, από 20-6-2008 κηρύχθηκε υποχρεωτική, η από 3-6-2008 ΣΣΕ "Για τους όρους αμοιβής και εργασίας του υπαλληλικού προσωπικού των ναυτιλιακών πρακτορείων και ναυτιλιακών επιχειρήσεων όλης της χώρας". Κατά το άρθρο 1 αυτής, στις διατάξεις της υπάγονται οι πάσης φύσεως εργαζόμενοι όλης της χώρας, με σύμβαση μισθώσεως εξηρτημένης εργασίας στις πάσης φύσεως ναυτιλιακές και ακτοπλοϊκές επιχειρήσεις, ναυτικά πρακτορεία καθώς και γραφεία ταξιδιών που εκδίδουν εισιτήρια ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και που είναι μέλη των παραπάνω εργοδοτικών και εργατικών οργανώσεων.

Σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 3 στοιχ.4 και 7, από την έναρξη ισχύος της ΣΣΕ τα κατώτερα όρια των βασικών μηνιαίων μισθών του προσωπικού του άρθρου 1 καθορίζονται για το από 1-9-2009 έως 31-12-2009 χρονικό διάστημα για τα κλιμάκια 1, 2 και 3 αντιστοίχως στα ποσά των 1027, 1181,11 και 1225,37 ευρώ, επί των οποίων χορηγούνται μηνιαίως εκτός άλλων και τα ακόλουθα επιδόματα α) επιστημονικό επίδομα στους πτυχιούχους οποιασδήποτε ανωτάτης σχολή σε ποσοστό 18% και στους πτυχιούχους οποιασδήποτε ανωτέρας σχολής σε ποσοστό 10% και β) διαχειριστικό επίδομα 8% στους ταμίες και τους απασχολούμενους με εισπράξεις και πληρωμές.

Η ισχύς αυτής ορίσθηκε διετής με έναρξη από 1-1-2008. Ενόψει της κήρυξής της ως υποχρεωτικής, η εφαρμογή της επεκτείνεται και πέραν από τα μέλη των εργοδοτικών και εργατικών οργανώσεων που την έχουν συνάψει, ήτοι και στους εργαζόμενους και εργοδότες του κλάδου ή του επαγγέλματος που αυτή αφορά, οι οποίοι θα μπορούσαν με τις δραστηριότητές τους να είναι μέλη των οργανώσεων που μετείχαν στη σύναψή της (άρθρο 11 παρ.2 του ν. 1876/1990, ΑΠ 56/2012).

Κατά το άρθρο 37 παρ.5 ν. 4024/2011, η εφαρμογή των διατάξεων των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 11 του ν. 1876/1990 αναστέλλεται όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015, που είχε εγκριθεί με το ν. 3985/2011. Τέλος, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, δηλαδή με την απόδοση στον κανόνα δικαίου έννοιας μη αληθινής ή μη αρμόζουσας ή έννοιας περιορισμένης, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, ΑΠ 56/2012).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση η παράβαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών γεγονότων, που ανελέγκτως έγινε δεκτό ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση (ΑΠ 625/2008, ΑΠ 38/2008).

4. Στην προκείμενη περίπτωση, με την ήδη τελεσίδικη και παραδεκτά προσβαλλόμενη 744/2015 απόφαση, το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς δέχθηκε τα ακόλουθα ουσιώδη: Ότι ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων, ο οποίος διατηρεί στον Πειραιά ναυτικό πρακτορείο, την 18-6-2010 προσέλαβε την ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, προκειμένου να εργαστεί ως υπάλληλος με πλήρη απασχόληση, με το σύστημα της πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας επί οκτώ ώρες κάθε ημέρα, για την έκδοση εισιτηρίων, έναντι μηνιαίου μισθού 700 ευρώ.

Ότι η ενάγουσα απασχολήθηκε στην ανωτέρω επιχείρηση έως την 5-5-2013, οπότε ο εναγόμενος κατήγγειλε άτυπα τη σύμβαση εργασίας, χωρίς επίδοση έγγραφης καταγγελίας και καταβολή αποζημίωσης. Ότι λόγω μη τήρησης των ανωτέρω προϋποθέσεων, η καταγγελία είναι άκυρη και ο εναγόμενος εργοδότης, που δεν αποδέχθηκε εφεξής τις υπηρεσίες της ενάγουσας, οφείλει μισθούς υπερημερίας.

Ότι η ενάγουσα, από την 30-5-2011, είναι πτυχιούχος του τμήματος Τουριστικών Επιχειρήσεων της σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Πατρών, γεγονός που γνώριζε ο εναγόμενος, γι' αυτό και έκτοτε δικαιούται επιστημονικό επίδομα ύψους 18%. Ότι, επίσης, δικαιούται ως εκδότρια εισιτηρίων - ταμίας στην επιχείρηση του εναγομένου διαχειριστικό επίδομα ύψους 8% για όλο το χρονικό διάστημα της απασχόλησής της.

Ότι επί της συμβάσεως εξηρτημένης εργασίας της ενάγουσας είχε εφαρμογή η ΣΣΕ του υπαλληλικού προσωπικού των ναυτιλιακών πρακτορείων και επιχειρήσεων όλης της χώρας, η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική από 20-6-2008 δυνάμει της ΥΑ 58032/2713/6-8-2008 (ΦΕΚ Β' 1657/14-8-2008). Ότι με βάση αυτή, η ενάγουσα δικαιούται: Α) για δεδουλευμένες αποδοχές του χρονικού διαστήματος από την πρόσληψη (18-6-2010) έως την απόλυσή της (5-5-2013), σύμφωνα με τους παρατιθέμενους στην προσβαλλόμενη απόφαση αναλυτικούς (και μη αμφισβητούμενους ως προς την αριθμητική ορθότητά τους) υπολογισμούς ως προς τα ποσά που κατά τις επί μέρους χρονικές περιόδους έπρεπε να λάβει σύμφωνα με το βασικό μισθό τής ως άνω ΣΣΕ, από τα οποία αφαιρούνται τα ποσά που έλαβε, αντιστοίχως, σύμφωνα με το συμφωνημένο μισθό, συνολικώς (4.041,72 + 5.773,32 + 5.316,70 =) 15,131,74 ευρώ, Β) για επιστημονικό επίδομα 18% του χρονικού διαστήματος από τη λήψη του πτυχίου της έως τον Απρίλιο 2013, το οποίο ουδόλως είχε λάβει, σύμφωνα με τους παρατιθέμενους υπολογισμούς και τον εκάστοτε ισχύοντα βασικό μισθό τής ως άνω ΣΣΕ, συνολικώς 4.941,76 ευρώ, Γ) για επίδομα ταμείου 8% του χρονικού διαστήματος από Ιούλιο 2010 έως Απρίλιο 2013, το οποίο ουδόλως είχε λάβει, σύμφωνα με τους παρατιθέμενους υπολογισμούς και τον εκάστοτε ισχύοντα βασικό μισθό τής ως άνω ΣΣΕ, συνολικώς 3.100,10 ευρώ, Δ) για επιδόματα εορτών και αδείας του χρονικού διαστήματος από την πρόσληψη έως την απόλυσή της (πλην επιδόματος αδείας 2013, για το οποίο βλ.

υπό στοιχείο Ζ), σύμφωνα με τους παρατιθέμενους υπολογισμούς ως προς τα ποσά που κατά τις επί μέρους χρονικές περιόδους έπρεπε να λάβει σύμφωνα με τις αποδοχές τής ως άνω ΣΣΕ, από τα οποία αφαιρούνται τα ποσά που έλαβε, αντιστοίχως, σύμφωνα με το συμφωνημένο μισθό, συνολικώς 3.872,40 ευρώ, Ε) για μισθούς υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από την επομένη της άκυρης καταγγελίας μέχρι την 30-9-2013 το ποσό των 7.411,05 ευρώ, ΣΤ) για αποζημίωση και προσαύξηση λόγω εργασίας κατά τις Κυριακές του χρονικού διαστήματος από την πρόσληψη έως την απόλυσή της, την οποία ουδόλως είχε λάβει, σύμφωνα με τους παρατιθέμενους υπολογισμούς σύμφωνα με τις αποδοχές τής ως άνω ΣΣΕ, συνολικώς 8.253,81 ευρώ και Ζ) για αποδοχές αδείας και επίδομα αδείας 2013, συνολικώς 771,98 ευρώ.

Μετά τις παραδοχές αυτές, με την προσβαλλομένη απόφαση, το εφετείο, αφού αναγνώρισε την ακυρότητα της καταγγελίας της ένδικης σύμβασης εργασίας και δέχθηκε ότι ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα για όλο το χρονικό διάστημα της απασχόλησής της, με βάση την προαναφερόμενη ΣΣΕ, συνολικό ποσό 44.841,53 ευρώ για τις ως άνω (υπό Α έως Ζ) αιτίες, απέρριψε την έφεση του εναγομένου και με τον τρόπο αυτό επικύρωσε την τότε εκκαλούμενη 2744/2014 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που είχε κρίνει ομοίως.

5. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται παραπάνω το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ότι οι κανονιστικοί όροι της από 3-6-2008 ΣΣΕ για τους όρους αμοιβής και εργασίας των υπαλλήλων των ναυτιλιακών πρακτορείων κλπ καταλαμβάνουν και την ένδικη σύμβαση εργασίας, ορθώς ερμήνευσε και προσηκόντως εφάρμοσε τις ισχύουσες σχετικές με την επέκταση ισχύος της ανωτέρω ΣΣΕ ουσιαστικές διατάξεις και διέλαβε σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες κατά τη διατύπωση του αποδεικτικού του πορίσματος.

Τούτο, καθόσον, οι κανονιστικοί όροι της ανωτέρω ΣΣΕ, που είχε κηρυχθεί υποχρεωτική με υπουργική απόφαση και ίσχυε μέχρι 31-12-2009, καταλάμβαναν και την εντός εξαμήνου από τη λήξη αυτής καταρτισθείσα από 18-6-2010 σύμβαση εξηρτημένης εργασίας της ενάγουσας, στην οποία ενσωματώθηκαν, μετά δε την πάροδο του εξαμήνου οι ίδιοι όροι εξακολουθούσαν να ισχύουν μέχρις ότου λυθεί ή τροποποιηθεί η ατομική σύμβαση εργασίας.

Περαιτέρω, όμως, κατά το μέρος που έγινε δεκτό ότι ο εναγόμενος οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα το προβλεπόμενο από την ανωτέρω ΣΣΕ διαχειριστικό επίδομα και μετά την 14-5-2012, έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 2 παρ.4 της ΠΥΣ 6/28-02-2012. Διότι από αυτές συνάγεται ότι μετά την 14-5-2012 η μετενέργεια των ΣΣΕ περιορίστηκε όπως ειδικότερα διαλαμβάνεται στη σκέψη 2 της παρούσας, με αποτέλεσμα να οφείλεται στην ενάγουσα μόνο ο βασικός μισθός και από τα ένδικα επιδόματα μόνο το επίδομα σπουδών και όχι το διαχειριστικό επίδομα, το οποίο δεν μετενεργεί μετά την 14-5-2012.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ και στου οποίου την αναιρετική εμβέλεια εμπίπτει το σφάλμα αυτό, είναι βάσιμος ως προς το μέρος τής μετά την 14-5-2012 αναγνώρισης αφ' ενός της υποχρέωσης καταβολής διαχειριστικού επιδόματος στην ενάγουσα (κονδύλιο Γ) και αφ' ετέρου συνυπολογισμού αυτού στη διαμόρφωση των αξιώσεων για δώρα εορτών και επίδομα αδείας, αποδοχές υπερημερίας και αποδοχές αδείας, ενώ είναι αβάσιμος κατά τα λοιπά.

6. Με το δεύτερο λόγο της αίτησης, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, επικαλούμενος εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 37 παρ.5 του ν. 4024/2011, με τις οποίες προβλέφθηκε η αναστολή της εφαρμογής των περί επέκτασης ρυθμίσεων του ν. 1876/1990 για όσο χρόνο θα διαρκέσει η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Η προβλεπόμενη, όμως, από την ανωτέρω διάταξη αναστολή αφορά μόνο στις περιπτώσεις ΣΣΕ οι οποίες έχουν συναφθεί μετά τη δημοσίευση του ν. 4024/2011. Έτσι, δεν καταλαμβάνει την από 3-6-2008 ΣΣΕ, η οποία είχε ήδη κηρυχθεί υποχρεωτική με ΥΑ και της οποίας οι κανονιστικοί όροι είχαν ήδη ενσωματωθεί στην ένδικη σύμβαση εργασίας και ίσχυαν μέχρι τη λύση ή την τροποποίησή της ή, πάντως, μέχρι την έναρξη ισχύος της ΠΥΣ 6/28-02-2012.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος. Ακόμη, η προσβαλλομένη απόφαση περιέχει πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες σε σχέση με την δι' υπουργικής αποφάσεως υποχρεωτική επέκταση της προαναφερόμενης ΣΣΕ μεταξύ των διαδίκων, οι οποίοι θα μπορούσαν με τις δραστηριότητές τους να είναι μέλη των οργανώσεων που μετείχαν στη σύναψή της, χωρίς να απαιτείται πραγματικά να είναι μέλη αυτών.

Συνεπώς, και ο τρίτος λόγος της αίτησης, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι δεν υπάρχουν παραδοχές ως προς το ότι οι διάδικοι υπήρξαν μέλη των οργανώσεων που συμβλήθηκαν στην από 3-6-2008 ΣΣΕ και αποδίδεται στην προσβαλλομένη η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

7. Με το άρθρο 1 του ν. 2916/2001 τα ΤΕΙ εντάχθηκαν στην ανώτατη εκπαίδευση και ορίσθηκαν τα εξής: "1. α) Η ανώτατη εκπαίδευση αποτελείται από δύο παράλληλους τομείς: αα) τον πανεπιστημιακό τομέα, ο οποίος περιλαμβάνει τα Πανεπιστήμια, τα Πολυτεχνεία και την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ββ) τον τεχνολογικό τομέα, ο οποίος περιλαμβάνει τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα". Από τις ανωτέρω διατάξεις οι οποίες επαναλαμβάνονται και στους μεταγενέστερους νόμους (άρθρο 1 του ν. 4009/2011, άρθρο 1 του ν. 4386/2016, άρθρο 1 του ν. 4485/2017) συνάγεται ότι τα ΤΕΙ έχουν ενταχθεί στην ανώτατη εκπαίδευση και αποτελούν έναν από τους δύο παράλληλους τομείς αυτής (πανεπιστημιακό και τεχνολογικό) και συγκεκριμένα τον τεχνολογικό τομέα. Στην προκείμενη περίπτωση το εφετείο, δεχόμενο ότι η ενάγουσα πτυχιούχος του τμήματος Τουριστικών Επιχειρήσεων της σχολής Διοίκησης και Οικονομίας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Πατρών δικαιούται το με βάση την προαναφερόμενη από 3-6-2008 ΣΣΕ (άρθρο 3 στοιχ..4 αυτής) προβλεπόμενο επίδομα σπουδών για πτυχιούχους "οποιασδήποτε" ανώτατης σχολής εκ ποσοστού 18%, ορθώς ερμήνευσε και προσηκόντως εφάρμοσε τις προαναφερόμενες διατάξεις, διότι το πτυχίο ΤΕΙ Πάτρας, το οποίο η ενάγουσα κατέχει, εντάσσεται στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα, ώστε να δικαιούται το προβλεπόμενο από τη ΣΣΕ επίδομα σπουδών, ως πτυχιούχος ανωτάτης σχολής.

Συνεπώς, οι αντίθετες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες καθώς και ο συναφής με αυτές τέταρτος λόγος της αίτησης.

8. Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και στην έκταση που κρίνεται βάσιμος ο πρώτος λόγος της αίτησης, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, του οποίου η συγκρότηση από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως, είναι εφικτή (ΚΠολΔ 580 παρ.3) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που δεν κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτού (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 744/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, ως προς το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς το αναιρεθέν μέρος στο ίδιο δικαστήριο, του οποίου η συγκρότηση από άλλο δικαστή είναι εφικτή.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη να πληρώσει στον αναιρεσείοντα χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 7η Ιουνίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα,την 8η Αυγούστου 2018

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ