Supreme Court dismisses appeal on permanent disability assessment, upholding lower court's evaluation of evidence.

Απόφαση 1333 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1333/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Μαρί Δεργαζαριάν και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: O. H. του X., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Νικολιδάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "Ε. Π. «Α. και ήδη «Ε. Π. Μ. Α.", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργουλόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 16-2-2023 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-7-2018 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1492/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1637/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9-8-2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρί Δεργαζαριάν, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τη κρινόμενη από 9-8-2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρα 681Α', 666, 670 - 676 ΚΠολΔ), όπως ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015) με αριθμό 1637/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που απέρριψε τόσο την έφεση του αναιρεσείοντος-εκκαλούντος όσο και την έφεση της εκκαλούσας- αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας κατά της υπ' αριθ. 1492/2019 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει κατά ένα μέρος δεκτή ως κατ` ουσία βάσιμη η αγωγή του αναιρεσείοντος. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη Γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρα 495 παρ. 1 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, σύμφωνα με το άρθρο 564 παρ. 3 ΚΠολΔ (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα που ασκούνται από 1-1-2016, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του ν. 4335/2015, αφού από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε ο αναιρεσείων επικαλείται επίδοση αυτής (άρθρα 552, 553 παρ. 1β, 556, 558, 564 παρ. 3 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των προβαλλόμενων κατ` ιδίαν λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 929 του ΑΚ, "σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του" και κατά τη διάταξη του άρθρου 298 του ίδιου Κώδικα "η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία) καθώς και το διαφυγόν κέρδος.

Τέτοιο κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί". Από τις προαναφερόμενες διατάξεις συνάγεται, ότι, σε περίπτωση παράνομης και υπαίτιας βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η αποζημίωση, εκτός από τη θετική ζημία, δηλαδή τη μείωση της περιουσίας, περιλαμβάνει και την αποθετική τοιαύτη (διαφυγόν κέρδος).

Την έννοια του διαφυγόντος κέρδους, η οποία αποτελεί έννοια νομική και όρο εφαρμογής του άρθρου 298 του ΑΚ, παρέχει η διάταξη αυτή κατά την οποία "(ως τοιούτο) λογίζεται το κέρδος εκείνο, που προσδοκά κανείς με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις, και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί" (ΑΠ 1155/2007).

Προκύπτει, επίσης, ότι το διαφυγόν κέρδος αποτελεί ζημία, η οποία θα επέλθει στο μέλλον και κατ` ανάγκην συνδέεται με την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν εμφανίζει τη βεβαιότητα της θετικής ζημίας. Για την απόδειξή της, που είναι δύσκολη για τον ζημιωθέντα συγκριτικά με την θετική ζημία, ο νόμος αρκείται σε απλή πιθανολόγηση.

Έτσι, η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 298 εδ. β` του ΑΚ έχει ουσιαστικό μεν χαρακτήρα, εφόσον καθορίζει τα στοιχεία της αξιώσεως αποζημιώσεως, αλλά και δικονομικό χαρακτήρα, εφόσον επιτρέπει στο δικαστή να αρκεσθεί σε απλή πιθανολόγηση (ΑΠ 1306/2003). Εν όψει αυτών, στην περίπτωση που από την εκτίμηση των αποδείξεων προκύψει, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ότι η ζημία του ενάγοντος, που εμφανιζόταν, κατά την αγωγή, ως πιθανή, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, είναι απλώς ενδεχόμενη, η αγωγή απορρίπτεται ως κατ` ουσίαν αβάσιμη ως προς το στοιχείο της πιθανότητας του διαφυγόντος κέρδους, με την έννοια που προαναφέρθηκε.

Για να επιδικαστεί αποζημίωση για την μελλοντική ζημία θα πρέπει να είναι δυνατός ο προσδιορισμός αυτής κατά το χρόνο της αποφάσεως, είτε εφάπαξ, είτε κατά χρονικές περιόδους. Όταν, όμως, αυτή δεν είναι απλώς μέλλουσα, αλλά η πραγμάτωσή της εξαρτάται και από άλλους αστάθμητους παράγοντες, οι οποίοι είναι ενδεχόμενο να επέλθουν στο μέλλον και των οποίων η τυχόν μέλλουσα πραγματοποίηση είναι αδύνατο να προβλεφθεί, κατά τους κανόνες της κοινής πείρας, τότε δεν επιδικάζεται, ως πρόωρη, και επιδικάζεται μόνο όταν γεννηθεί (AΠ 736/2019, ΑΠ 1448/2018, ΑΠ 325/2016, ΑΠ 1105/2015, ΑΠ 2156/2013, ΑΠ 869/2013).

Η απόρριψη της αγωγής γίνεται για τυπικούς και όχι για ουσιαστικούς λόγους δημιουργεί περιορισμένο δεδικασμένο, το οποίο εκτείνεται μόνο στα κριθέντα δικονομικά ζητήματα, όχι δε στην ύπαρξη ή μη ουσιαστικού δικαιώματος που έχει καταχθεί σε δίκη δηλ. η τελεσίδικη απόφαση με την οποία απορρίπτεται η αγωγή ως προώρως ασκηθείσα δεν δημιουργεί, ως προς τούτο δεδικασμένο, γιατί δεν πρόκειται για τομή της διαφοράς (ΑΠ 1751/2017, ΑΠ 1105/2015, ΑΠ 2153/2013, ΑΠ 1379/ 2010).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, εσωτερικού ή διεθνούς. Ο κανόνας παραβιάζεται, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα δικαίου διαφορετική έννοια από την αληθινή, είτε, με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί ή όταν εφαρμόσθηκε εσφαλμένως (ΟλΑΠ 31/2009, ΑΠ 1092/2022, ΑΠ 756/2021, ΑΠ 501/2021).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ) περί των πραγμάτων κρίση του, ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, σχετικά με τις συνθήκες που έλαβε χώρα το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα: "Στις 13-11-2017 και ώρα 12.45' ο ενάγων O.

H. (αναιρεσείων) οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, ιδιοκτησίας του, κινείτο στην περιοχή της Ελευσίνας Αττικής, επί της οδού Παγκάλου, με κατεύθυνση από Νότο προς Βορρά. Η οδός Παγκάλου είναι μονόδρομος, ευθεία, με πλάτος οδοστρώματος 6 μέτρα και το ανώτατο όριο ταχύτητας ορίζεται σε 50 χιλιόμετρα ανά ώρα, λόγω κατοικημένης περιοχής.

Κατά την χρονική αυτή στιγμή η κατάσταση της οδού ήταν υγρή, λόγω βροχόπτωσης. Τον ίδιο χρόνο ο Π. Τ. (μη διάδικος στην παρούσα δίκη), οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της Α. Ζ., που ήταν ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στην εναγόμενη (αναιρεσίβλητη) ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Ε.

Π. Α..Ε..Γ..Α.." κινείτο στην ίδια ως άνω περιοχή, επί της οδού Κίμωνος, με κατεύθυνση από Ανατολή προς Δύση. Η οδός Κίμωνος είναι μονόδρομος, ευθεία, με πλάτος οδοστρώματος 4,50 μέτρα και το ανώτατο όριο ταχύτητας ορίζεται σε 50 χιλιόμετρα ανά ώρα, λόγω κατοικημένης περιοχής. Στο σημείο που η οδός Παγκάλου διασταυρώνεται με την οδό Κίμωνος, δεξιά σε σχέση με την πορεία της μοτοσυκλέτας του ενάγοντος, υπάρχει επί της οδού Κίμωνος ρυθμιστική πινακίδα Ρ-2 για υποχρεωτική διακοπή πορείας.

Όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου στην εναγόμενη αυτοκινήτου έφθασε στην διασταύρωση των ανωτέρω οδών, εισήλθε σε αυτήν, χωρίς να διακόψει την πορεία του και χωρίς να ελέγξει την κίνηση των κινουμένων από αριστερά του, επί της οδού Πελοπίδα οχημάτων, όπως είχε υποχρέωση από την ανωτέρω σήμανση και έτσι παρεμβλήθηκε αιφνίδια στην πορεία της μοτοσυκλέτας του ενάγοντος και σε μικρή απόσταση από αυτήν, με συνέπεια, προκειμένου να αποφύγει ο ενάγων την σύγκρουση με το Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο, να ενεργήσει απότομη πέδηση και ελιγμό προς τα αριστερά, λόγω όμως της ολισθηρότητας του οδοστρώματος η μοτοσυκλέτα του ανετράπη αριστερά της πορείας της, με συνέπεια, να τραυματιστεί ο ενάγων και να υποστεί υλικές ζημίες η μοτοσυκλέτα του.

Από τις προαναφερόμενες συνθήκες του ατυχήματος προκύπτει ότι αυτό οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του Π. Τ., ο οποίος δεν διέκοψε την πορεία του αυτοκινήτου που οδηγούσε, πριν εισέλθει στην επίδικη διασταύρωση και δεν παραχώρησε προτεραιότητα, όπως όφειλε, στη κινούμενη κανονικά αριστερά του, επί της οδού Παγκάλου, μοτοσυκλέτα του ενάγοντος, με αποτέλεσμα να συμβεί το τροχαίο ατύχημα.

Ο ισχυρισμός της εναγόμενης ότι ο οδηγός του Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου είχε περιορισμένη ορατότητα, λόγω της ύπαρξης τριών (3) κάδων απορριμμάτων αριστερά του, δεν δικαιολογεί την ανεξέλεγκτη είσοδό του στην διασταύρωση, αλλά αντίθετα αυτός όφειλε να είναι για τον λόγο αυτό ιδιαίτερα προσεκτικός κατά την είσοδό του στην διασταύρωση.

Εξάλλου, ο Π. Τ. στην από 13-11-2017 υπεύθυνη δήλωση ατυχήματος προς την εναγόμενη, δήλωσε ότι παραβίασε το SΤΟΡ, αλλά και κατά την εξέτασή του στις 14-12-2017, ενώπιον των προανακριτικών υπαλλήλων, αποκρίθηκε ότι φταίει για το ατύχημα. Στοιχεία που να θεμελιώνουν συνυπαιτιότητα του ενάγοντος στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος δεν προέκυψαν, καθόσον ο ενάγων κινείτο κανονικά στο ρεύμα πορείας του και παρά τον αιφνιδιασμό του από την παραβίαση από τον προαναφερθέντα οδηγό του Ι.Χ.Ε., της επί της οδού Κίμωνος ρυθμιστικής πινακίδας (Ρ-2) SΤΟΡ, τροχοπέδησε και ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό αριστερά, ο οποίος όμως ήταν αναποτελεσματικός, διότι, λόγω της ολισθηρότητας του οδοστρώματος η μοτοσυκλέτα του ανετράπη.

Το γεγονός ότι δεν υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των ανωτέρω οχημάτων, δεν ασκεί καμία έννομη επιρροή, καθόσον στην έννοια της σύγκρουσης περιλαμβάνεται και η περίπτωση κατά την οποία προς αποφυγή της πρόσκρουσης με άλλο όχημα, η οποία βάσει των συνθηκών της συγκεκριμένης περίπτωσης φαίνεται αναπόφευκτη, ο οδηγός του ενός οχήματος κατευθύνει αυτό σε άλλο σημείο (...).

Επίσης δεν προέκυψε ότι ο ενάγων κινείτο με ταχύτητα μεγαλύτερης από την επιτρεπόμενη των 50 χιλ. ανά ώρα, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η εναγόμενη.

Συνεπώς η ένσταση συνυπαιτιότητας που πρότεινε παραδεκτά πρωτοδίκως η εναγόμενη και επαναφέρει με τον πρώτο λόγο της έφεσής της, είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη έκρινε αποκλειστικά υπαίτιο του ατυχήματος τον οδηγό του ασφαλισμένου στην εναγόμενη οχήματος και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο πρώτος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρείας.

Περαιτέρω, όπως αποδείχθηκε, ο ενάγων μετά το ατύχημα διακομίσθηκε με ασθενοφόρο στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο "ΑΤΤΙΚΟΝ" όπου διαπιστώθηκε ότι έχει υποστεί, κάκωση γόνατος αριστερά, κάκωση ποδοκνημικής αριστερά, οίδημα γόνατος και οίδημα ποδοκνημικής αριστερά, ενώ ο ακτινολογικός έλεγχος ήταν αρνητικός για κάταγμα.

Επίσης διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ιστορικό χειρουργικής αποκατάστασης πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Εξήλθε από το νοσοκομείο αυθημερόν με οδηγίες, για βάδιση χωρίς φόρτιση με δύο βακτηρίες μασχάλης, φαρμακευτική αγωγή, του συστήθηκε μαγνητική τομογραφία αριστερού γόνατος και επανεξέταση στα Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία της Α' Ορθοπεδικής Κλινικής και του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια δύο (2) εβδομάδων (βλ.

την από 13-11-2017 Ιατρική Βεβαίωση-Γνωμάτευση και την με αρ. πρωτ. ../13-2-2018 Ιατρική Βεβαίωση του άνω Νοσοκομείου). Κατά την επανεξέτασή του στις 27-11-2017 στα Τακτικά Εξωτερικά Ιατρεία της Α' Ορθοπεδικής Κλινικής του άνω Νοσοκομείου, διαπιστώθηκε ότι παρουσίαζε πιθανή συνδεσμική κάκωση αριστερού γόνατος και ξένα σώματα στην άρθρωση του αριστερού γόνατος και συστήθηκε βάδιση με μερική φόρτιση με βακτηρίες και περαιτέρω αναρρωτική άδεια δέκα έξι (16) ημερών, σε συνέχεια με την προηγούμενη (βλ.

την από 27-11-2017 Ιατρική Γνωμάτευση του άνω Νοσοκομείου). Στις 22-12-2017 ο ενάγων διενήργησε στο Ιατρικό Διαγνωστικό Κέντρο Α. Δ. Μ., μαγνητική τομογραφία αριστερής ποδοκνημικής και αριστερού γόνατος. Όσον αφορά την μαγνητική της αριστερής ποδοκνημικής διαπιστώθηκε οστεοχόνδρινη αλλοίωση της έσω τροχιλίας του αστραγάλου με μικρές εστίες παθολογικού σήματος στο υποχόνδρινο οστούν και επίσης αλλοιώσεις χονδροπάθειας στην αρθρική επιφάνεια της κνήμης - Ακέραιοι ελέγχονται οι σύνδεσμοι της ποδοκνημικής - Υπάρχει ήπια πάχυνση του πρόσθιου άπω κνημοπεροναίου συνδέσμου και ελαφρά εξοίδηση στην κνημοπεροναία συνδέσμωση θα μπορούσε να είναι στο πλαίσιο παλαιότερης κακώσεως με επούλωση (βλ.

την από 22-12- 2017 μαγνητική τομογραφία του ακτινοδιαγνώστη ιατρού Σ. Ν.). Όσον δε αφορά την μαγνητική τομογραφία αρ. γόνατος διαπιστώθηκαν: Αλλοιώσεις εκφυλιστικής οστεοαρθροπάθειας - Ευρήματα μετά προηγηθείσα επέμβαση αποκατάστασης ρήξεως του προσθίου χιαστού με μη ανάδειξη του μοσχεύματος στην αναμενόμενη πορεία του ενδεικτικό ρήξεως αυτού - Υπάρχουν ευμεγέθη ελεύθερα σωμάτια εντός της αρθρώσεως - Διακρίνονται επίσης αλλοιώσεις χονδροπάθειας σε όλα τα διαμερίσματα - Μικρή περιοχή βράχυνσης στο έσω μηνίσκο στην λευκή ζώνη του οπισθίου κέρατος που θα μπορούσε να είναι μετεγχειρητικής αιτιολογίας ή να οφείλεται σε ρήξη, όπως επίσης και περιοχές βραχύνσεως στο πρόσθιο και οπίσθιο κέρας του έξω μηνίσκου θα μπορούσαν να οφείλονται σε μετεγχειρητικό εύρημα ή ρήξη - Συσχέτιση με το χειρουργικό ατομικό αναμνηστικό - Υπάρχει ελαφρώς αυξημένη ποσότητα υγρού στην άρθρωση και ήπια αντιδραστική υμενική πάχυνση - Οστικό οίδημα σημειώνεται στην πρόσθια έσω μοίρα του έσω κνημιαίου κονδύλου (βλ.

την από 22-12-2017 μαγνητική τομογραφία του ιδίου ως άνω ιατρού). Στις 27-12-2017 ο ενάγων εισήχθη στην Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας "ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ" πάσχων από τραυματική επανάρρηξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου αριστερού γόνατος σε έδαφος παλαιάς συνδεσμοπλαστικής πρόσθιου χιαστού συνδέσμου.

Έγινε μερική εξωμηνισκεκτομή και προετοιμασία του γόνατος για νέα συνδεσμοπλαστική πρόσθιου χιαστού συνδέσμου σε επόμενο χειρουργείο. Επίσης αφαιρέθηκε ένα ελεύθερο οστεοχόνδρινο σώμα. Ακόμη διαπιστώθηκε ότι πάσχει από οίδημα και άλγος αριστερής ποδοκνημικής, με οστικό οίδημα στην περιοχή και οστεοχόνδρινη βλάβη, με ενδεχόμενο να χρειαστεί αρθροσκόπηση ποδοκνημικής, εάν τα συμπτώματα δεν υποχωρήσουν με την συντηρητική αντιμετώπιση (βλ.

το με αρ. πρωτ. ../12-1-2018 πιστοποιητικό του άνω Νοσοκομείου). Έλαβε εξιτήριο στις 30-12-2017, του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια ενός (1) μηνός, αντιβιοτική και αντιπηκτική αγωγή και οδηγίες για επανεξέταση στα Τ.Ε.Ι. για αφαίρεση ραμμάτων σε 15 ημέρες και νέο ακτινολογικό έλεγχο σε ένα (1) μήνα (βλ. τα από 30-12-2017 εξιτήρια).

Κατά την επανεξέτασή του στις 6-2-2018 στο Εξωτερικό Ιατρείο της Ορθοπεδικής Κλινικής του ανωτέρω Νοσοκομείου, διαπιστώθηκε ότι έπασχε από επαναρρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου του αριστερού γόνατος και από ελεύθερα οστεοχόνδρινα ελεύθερα σώματα και έγινε σύσταση για αναρρωτική άδεια ενός (1) μηνός σε συνέχεια της προηγούμενης (βλ.

την από 6-2-2018 Βεβαίωση του Διευθυντή της Ορθοπεδικής Κλινικής Σ. Π.). Περαιτέρω, συνεπεία των ανωτέρω κακώσεων ο ενάγων βάδιζε με την βοήθεια δύο (2) βακτηριών μασχάλης από τον χρόνο του ατυχήματος μέχρι 27-2-2018 και είχε ανάγκη περιποίησης και φροντίδας από άλλο πρόσωπο (βλ. το με αρ. πρωτ. 30504/12-7-2018 Πιστοποιητικό Εξέτασης του Διευθυντή της Ορθοπεδικής του ανωτέρω Νοσοκομείου Σ.

Π.). Τις υπηρεσίες αυτές για το διάστημα, από 13-11-2017 έως 27-2-2018, προσέφερε η σύζυγός του Ε. Η., με εντατικοποίηση των προσπαθειών της, επιπλέον των υπηρεσιών που του προσέφερε λόγω της συζυγικής τους σχέσης και συνεπώς ο ενάγων δικαιούται να απαιτήσει από την εναγόμενη, το ποσό που θα ήταν υποχρεωμένος να καταβάλει σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο θα προσλάμβανε για αυτόν τον σκοπό.

Έτσι, αν ο ενάγων προσλάμβανε άλλο πρόσωπο προς παροχή των ως άνω υπηρεσιών θα δαπανούσε το ποσό των 600 ευρώ μηνιαίως για τους τρεις (3) πρώτους μήνες για 8ωρη απασχόληση ημερησίως και το ποσό των 300 ευρώ για τις λοιπές δέκα πέντε (15) ημέρες για 4ωρη απασχόληση ημερησίως και όχι μεγαλύτερο ποσό όπως ζητεί ο ενάγων με την αγωγή του, λαμβανομένης υπόψη, της πραγματικής κατάστασης της υγείας του, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα ιατρικά έγγραφα, σε συνδυασμό με τις κρατούσες στον οικείο επαγγελματικό τομέα συναλλακτικές συνθήκες και αντιλήψεις.

Συνεπώς, ο ενάγων δικαιούται για την ανωτέρω αιτία το συνολικό ποσό των 2.100 ευρώ (600 ευρώ X 3 μήνες + 300 ευρώ για τις 15 ημέρες) και από την καταβολή του ποσού αυτού δεν απαλλάσσεται η εναγόμενη - υπόχρεη προς αποζημίωση, διότι η οικειοθελής εκ μέρους της συζύγου του προσφορά των υπηρεσιών αυτών δεν δύναται να αποβεί προς όφελος της εναγόμενης.

Η αδυναμία του ενάγοντος προς αυτοεξυπηρέτηση προέκυψε από τα ανωτέρω ιατρικά έγγραφα και ιδίως το προαναφερόμενο με αρ. πρωτ. …/12-7-2018 πιστοποιητικό εξέτασης και είναι απορριπτέα όσα αντίθετα ισχυρίζεται η εναγόμενη. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη δέχθηκε τα ίδια και επιδίκασε το ανωτέρω ποσό, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθούν ως κατ' ουσίαν αβάσιμοι, ο πρώτος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος-ενάγοντος και ο τρίτος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας- εναγόμενης.

Περαιτέρω, ο ενάγων με την αγωγή του ισχυρίζεται ότι κατά το χρονικό διάστημα από 13-11-2017 έως 27-2-2018, για την καλύτερη αντιμετώπιση της κατάστασης της υγείας του, σύμφωνα με τις συστάσεις των θεραπόντων ιατρών του, ελάμβανε βελτιωμένη διατροφή, πέραν της συνήθους, αποτιμώμενης σε 15 ευρώ ημερησίως και έτσι δαπάνησε συνολικά, για το άνω διάστημα, το ποσό των 1.590 ευρώ, που δικαιούται να λάβει από την εναγόμενη.

Από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, δεν προέκυψε ότι ο ενάγων είχε ανάγκη να λάβει βελτιωμένη διατροφή, ούτε εξάλλου προσκομίζεται ιατρική βεβαίωση ή πιστοποιητικό, στο οποίο να αναγράφεται σχετική ιατρική σύσταση, ενόψει του ότι η βελτιωμένη διατροφή δεν χορηγείται σε κάθε σωματική κάκωση, αλλά μόνο όταν επιβάλλεται για ιατρικούς λόγους.

Επομένως το αγωγικό αυτό κονδύλιο είναι απορριπτέο ως κατ' ουσίαν αβάσιμο. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη δέχθηκε τα ίδια και απέρριψε το σχετικό αγωγικό κονδύλιο ως κατ' ουσίαν αβάσιμο, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο δεύτερος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος-ενάγοντος.

Ακολούθως, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων για την αποκατάσταση της υγείας του συνεπεία των σωματικών βλαβών που υπέστη, δαπάνησε: α) στις 30-11-2017 για την διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας κατά γόνυ αρθρώσεως-κάτω, το ποσό των 35,54 ευρώ ως συμμετοχή του, πέραν του ποσού που κατέβαλε ο ασφαλιστικός του φορέας (βλ.

την Α 181371/30-11-2017 απόδειξη παροχής υπηρεσιών της ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΕ-ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ), β) στις 22- 12-2017 για την διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας κατά γόνυ αρθρώσεως-κάτω ημιμορίου μηρού και μαγνητικής τομογραφίας άκρου ποδός και ποδοκνημικής αρθρώσεως, το συνολικό ποσό των 71,08 ευρώ, ως συμμετοχή του, πέραν του ποσού που κατέβαλε ο ασφαλιστικός του φορέας (βλ.

την Α 82879/22-12-2017 απόδειξη παροχής υπηρεσιών της ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ), γ) το ποσό των 120 ευρώ στον φυσιοθεραπευτή Κ./νο Π. για την διενέργεια, 10 lazer, 10 tens, 10 διαθερμιών, 10 κινησιοθεραπειών, προς αποκατάσταση του χειρουργημένου γόνατος (βλ. την 62/13-2-2018 πρωτότυπη απόδειξη παροχής υπηρεσιών), πρέπει δε να σημειωθεί ότι η αναγκαιότητα της φυσιοθεραπευτικής αγωγής συστήθηκε από τους ορθοπεδικούς ιατρούς στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας (βλ.

το με αρ. πρωτ. 30504/12-7-2018 πιστοποιητικό εξέτασης του νοσοκομείου) απορριπτομένου ως αβασίμου του αντίθετου ισχυρισμού της εναγόμενης και δ) στις 7-3-2018 το ποσό των 30 ευρώ στον πλαστικό χειρουργό Λ. Π., για εξέταση-προεγχειρητικό έλεγχο (βλ. την …/7- 3-2018 πρωτότυπη απόδειξη παροχής υπηρεσιών). Επομένως δαπάνησε συνολικά το ποσό των 256,62 ευρώ.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη δέχθηκε τα ίδια, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο δεύτερος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας-εναγόμενης. Εν συνεχεία, όσον αφορά την αγωγική αξίωση για δαπάνη μελλοντικής πλαστικής αποκατάστασης των δύσμορφων ουλών στο αριστερό γόνατο, αριστερό μηρό και αριστερή κνήμη, συνολικού ποσού 7.984 ευρώ, σύμφωνα με την από 7-3-2018 Ιατρική Γνωμάτευση του πλαστικού χειρουργού Λ.

Γ.. Π., αυτή κρίνεται απορριπτέα ως προώρως ασκηθείσα, διότι όπως προκύπτει από το με αρ. πρωτ. 1402/12-1-2018 Πιστοποιητικό του Διευθυντή της Ορθοπεδικής του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας, μετά την μερική εξωμηνισκεκτομή του αριστερού γόνατος στις 27-12-2017, έγινε προετοιμασία του γόνατος για νέα συνδεσμοπλαστική πρόσθιου χιαστού συνδέσμου σε επόμενο χειρουργείο, το οποίο μέχρι την συζήτηση της αγωγής δεν είχε πραγματοποιηθεί, με αποτέλεσμα, αφενός η χειρουργική πλαστική αποκατάσταση των δύσμορφων ουλών, κυρίως στο γόνατο, να παρίσταται αβέβαιη και υποθετική και αφετέρου η αντίστοιχη ζημία του ενάγοντος να μην είναι ασφαλώς προσδιορίσιμη, κατά την έκτασή της, ώστε να είναι δυνατός δικανικός συλλογισμός και η διαμόρφωση κρίσης για την μετά πιθανότητος, και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, επέλευσή της.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απέρριψε το αγωγικό αυτό κονδύλιο ως προώρως ασκηθέν με διαφορετική αιτιολογία, ορθά κατ' αποτέλεσμα εφάρμοσε τον νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει αφού αντικατασταθεί η αιτιολογία με την παρούσα, να απορριφθούν ως κατ' ουσίαν αβάσιμοι, ο τρίτος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος-ενάγοντος και ο τέταρτος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας- εναγόμενης.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων από 3-9-2014 έως την ημέρα του ατυχήματος, εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος και συγκεκριμένα, ως διανομέας φαγητών, στην επιχείρηση πιτσαρίας- καφετέριας που διατηρούσε ο Ι. Τ. στην…., επί των οδών…, απασχολούμενος επί είκοσι έξι (26) ημέρες τον μήνα, λαμβάνοντας ως ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές το ποσό των 1.026,12 ευρώ, από το οποίο, ποσό 205,61 ευρώ αντιστοιχεί στις μηνιαίες εργοδοτικές εισφορές του ΙΚΑ, οι οποίες περιλαμβάνονται στην αποζημίωση (...), πλέον των αναλογούντων επιδομάτων εορτών και αδείας (βλ.

την από 21-6-2018 Βεβαίωση του εργοδότη και τους πίνακες προσωπικού). Κατά το χρονικό διάστημα από 13-11-2017 έως και 27-2-2018 απουσίαζε από την εργασία του, λόγω των προαναφερθεισών αναρρωτικών αδειών που έλαβε, με αποτέλεσμα να απωλέσει το συνολικό ποσό των 3.941,42 ευρώ [1.026,12 ευρώ X 3 4/2 μήνες = 3.591,42 ευρώ + 200 ευρώ αναλογία επιδόματος Χριστουγέννων + 150 ευρώ αναλογία επιδόματος Πάσχα].

Σύμφωνα με την αρ. πρωτ. …/30-7-2018 Βεβαίωση του ΕΦΚΑ, ο ενάγων επιδοτήθηκε από τον ασφαλιστικό του φορέα λόγω ασθένειας για το ανωτέρω χρονικό διάστημα με το ποσό των 2.309,53 ευρώ και συνεπώς, μετά από αφαίρεση του ποσού αυτού, ο ενάγων απώλεσε για την ανωτέρω αιτία το ποσό των 1.631,89 ευρώ (3.941,42 - 2.309,53). Επίσης αποδείχθηκε ότι ο ενάγων από τις διανομές που πραγματοποιούσε ελάμβανε ως φιλοδωρήματα το ποσό των 10 ευρώ κατά μέσον όρο ημερησίως και έτσι για το διάστημα των ενενήντα (90) εργασίμων ημερών που απουσίαζε από την εργασία του απώλεσε το συνολικό ποσό των 900 ευρώ (10 ευρώ X 90 ημέρες), το οποίο θα εισέπραττε κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, ως φιλοδωρήματα, τα οποία λαμβάνονται υπόψη κατά τον υπολογισμό της αποζημίωσης, καθόσον αποτελούν αναμενόμενες αυξήσεις των εισοδημάτων (...).

Επομένως, ο ενάγων, για τις ανωτέρω αιτίες απώλεσε το συνολικό ποσό των 2.531,89 ευρώ (1.631,89 + 900), το οποίο δικαιούται να απαιτήσει από την εναγόμενη. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη δέχθηκε τα ίδια, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο πέμπτος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας- εναγόμενης.

Περαιτέρω, ο ενάγων με την αγωγή του ισχυρίζεται ότι συνεπεία του τραυματισμού του στο ένδικο τροχαίο ατύχημα παρουσιάζει μόνιμη μερική αναπηρία, τόσο για την άσκηση του επαγγέλματος του, όσο και για την άσκηση οιουδήποτε άλλου κοινωνικά και οικονομικά ισοδύναμου επαγγέλματος και ότι θα μειονεκτεί εφ' όρου ζωής στις οικογενειακές, επαγγελματικές και κοινωνικές σχέσεις και συναναστροφές και συνεπώς πρέπει να του επιδικαστεί, ως χρηματική παροχή εκ του άρθρου 931 του ΑΚ το ποσό των 50.000 ευρώ.

Ο ενάγων προσκομίζει α) το με αρ. πρωτ. …/12-7-2018 Πιστοποιητικό Εξέτασης του Διευθυντή της Ορθοπεδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας Σ. Π., στο οποίο αναφέρεται ότι ο ενάγων από 28-2-2018 και εφεξής, λόγω των προαναφερόμενων σωματικών κακώσεων από το τροχαίο, δεν είναι ικανός σε παρατεταμένη ορθοστασία, παρατεταμένη βάδιση, άνοδο και κάθοδο σε σκάλες και σωματική καταπόνηση, λειτουργίες που είναι απαραίτητες για την άσκηση του επαγγέλματος του ως διανομέα φαγητών με την οδήγηση δίκυκλης μοτοσυκλέτας αλλά και για την άσκηση οιουδήποτε συναφούς επαγγέλματος, ο ασθενής δηλαδή είναι εμφανές ότι παρουσιάζει μόνιμη μερική αναπηρία και β) την από 22-7-2018 ιατρική βεβαίωση του Ορθοπεδικού - Χειρουργού Θ.

Δ.. Κ., ο οποίος εξέτασε τον ενάγοντα στις 22-7-2018 και στο συμπέρασμα της ιατρικής του έκθεσης αναφέρει τα ίδια ως άνω και επιπροσθέτως ότι η μόνιμη μερική αναπηρία του ανέρχεται σε ποσοστό 30%. Ο ενάγων δεν επικαλείται ούτε και προσκομίζει απόφαση της αρμόδιας επιτροπής που να πιστοποιεί την μόνιμη αναπηρία και το ποσοστό της, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι είχε υποβληθεί στις 12-10-2007 στο Γενικό Νοσοκομείο Ελευσίνας "ΘΡΙΑΣΙΟ" σε χειρουργική αποκατάσταση λόγω ρήξεως του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου του αριστερού γόνατος και στις 2-2-2010 υπεβλήθη εκ νέου στην Κλινική "Α…" σε χειρουργική αποκατάσταση λόγω ρήξεως του πρόσθιου χιαστού του ιδίου γόνατος και από τότε και μέχρι τον χρόνο που συνέβη το τροχαίο ατύχημα δεν παρουσίασε κανένα πρόβλημα ο πρόσθιος χιαστός του αριστερού του γόνατος και δεν προέκυψε ότι τέθηκε ζήτημα μόνιμης αναπηρίας εξ αυτού του λόγου.

Πλήν όμως, ενώ κατά τα προαναφερθέντα έγγραφα ο ενάγων παρουσιάζει μόνιμη μερική αναπηρία και μάλιστα σε ποσοστό 30%, που τον καθιστά ανίκανο για την άσκηση του επαγγέλματος του διανομέα, το οποίο ασκούσε από ετών, αποδείχθηκε ότι εκείνος από 28-2-2018, την επομένη δηλαδή που έληξε η αναρρωτική του άδεια, εργάζεται ως διανομέας στον ίδιο ανωτέρω εργοδότη, ανελλιπώς, οδηγώντας μοτοσυκλέτα (βλ.

κατάθεση του μάρτυρος του ενάγοντος στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο), λαμβάνοντας 25 ένσημα εργασίας τον μήνα και ειδικά από τον Μάρτιο του 2018 έως και τον Σεπτέμβριο του 2019, είχε 25 + 4 ένσημα μηνιαίως, από δύο (2) εργοδότες, λαμβάνοντας τις ίδιες αποδοχές, όπως και πριν το ατύχημα, όπως προκύπτει από τα αντίγραφα της κατάστασης ενσήμων του ενάγοντος από το Ι.Κ.Α.- ΕΦΚΑ, που προσκομίζει και επικαλείται η εναγόμενη.

Με βάση όλα τα ανωτέρω αποδειχθέντα το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων δεν παρουσιάζει μόνιμη αναπηρία και οι σωματικές βλάβες που πράγματι προκλήθηκαν σε αυτόν και προκύπτουν από τις ανωτέρω ιατρικές βεβαιώσεις δημόσιων νοσοκομείων, δεν έχουν δυσμενή επίπτωση στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική του ζωή.

Επομένως το σχετικό αγωγικό κονδύλιο είναι απορριπτέο ως κατ' ουσίαν αβάσιμο. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμο το εν λόγω αίτημα, με αιτιολογία που πρέπει να συμπληρωθεί από την παρούσα, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο πέμπτος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος-ενάγοντος.

Περαιτέρω, όσον αφορά το κονδύλιο των εργασιών επισκευής της μοτοσυκλέτας του ενάγοντος, αυτό είναι επαρκώς ορισμένο, καθόσον για την πληρότητα του δικογράφου αγωγής με την οποία ζητείται αποζημίωση για την δαπάνη αποκατάστασης βλάβης πράγματος, δεν απαιτείται και ο καθορισμός αναλυτικά των επιμέρους ποσών που απαιτούνται για κάθε εργασία επισκευής, γιατί αυτά θα προκόψουν από τις αποδείξεις (...) και είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η ένσταση αοριστίας που πρότεινε παραδεκτά πρωτοδίκως η εναγόμενη και επαναφέρει με τον έβδομο λόγο της έφεσής της.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απέρριψε την ανωτέρω ένσταση και δέχθηκε το αγωγικό αυτό κονδύλιο ως κατ' ουσίαν βάσιμο επιδικάζοντας στον ενάγοντα το ποσό των 148,80 ευρώ, ορθά εφάρμοσε τον νόμο και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο έβδομος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας - εναγόμενης.

Επίσης, ενόψει των συνθηκών υπό τις οποίες συνέβη το ένδικο τροχαίο ατύχημα, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ασφαλισμένου στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτου, του είδους και της βαρύτητας των σωματικών βλαβών που υπέστη ο ενάγων, της στεναχώριας, του πόνου και της ταλαιπωρίας που δοκίμασε, της διάρκειας της ανικανότητας προς εργασία και προς αυτοεξυπηρέτηση, της ηλικίας του κατά τον χρόνο του ατυχήματος (37 ετών) και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης του ενάγοντος, καθόσον η ευθύνη της εναγόμενης είναι εγγυητική, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας πρέπει να επιδικαστεί σε αυτόν, ως χρηματική ικανοποίηση, το μετά την στάθμιση των ανωτέρω, και κρινόμενο ως εύλογο, ποσό των 10.000 ευρώ.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του δέχθηκε τα ίδια, ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθούν ως κατ' ουσίαν αβάσιμοι, ο τέταρτος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος - ενάγοντος και ο έκτος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας - εναγόμενης. Περαιτέρω, το νομίμως υποβαλλόμενο πρωτοδίκως αίτημα της εναγόμενης, περί εξαίρεσής της από την υποχρέωση καταβολής τόκων επιδικίας του άρθρου 346 του ΑΚ, το οποίο επαναφέρει με τον τελευταίο λόγο της έφεσής της, όσον αφορά πλέον την καταψηφιστική και μόνον διάταξη της εκκαλούμενης, είναι απορριπτέο ως αβάσιμο, καθόσον δεν συντρέχει εν προκειμένω τέτοιος λόγος εξαίρεσης.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη, δέχθηκε τα ίδια και υποχρέωσε την εναγόμενη να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 5.474,59 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής, ορθά εφάρμοσε τον νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ'ουσίαν αβάσιμος ο όγδοος λόγος της έφεσης της εκκαλούσας - εναγόμενης.

Τέλος, δεδομένου ότι ο ενάγων με την αγωγή του ζητούσε να αναγνωριστεί ότι η εναγόμενη οφείλει να του καταβάλει ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη το ποσό των 50.000 ευρώ, το Δικαστήριο κρίνει ότι στη προκειμένη περίπτωση υπάρχει εύλογη αντιδικία από την εναγόμενη, που δικαιολογεί την εφαρμογή του εξαίρεσης του άρθρου 346 εδ.

δ' και ε' του ΑΚ και την επιδίκαση τόκων υπερημερίας. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του αναγνώρισε ότι η εναγόμενη οφείλει να καταβάλει στον ενάγοντα ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 10.000 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επίδοση της αγωγής, ορθά εφάρμοσε τον νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος ο έκτος λόγος της έφεσης του εκκαλούντος - ενάγοντος." Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο αφού συνεκδίκασε τις:

Α) από 11-11-2019 (αρ. εκθ. καταθ. 109966/8648/2019 και Β) από 12-9-2019 αρ. εκθ. καταθ 77969/6036/2019 εφέσεις, δέχθηκε τυπικά αυτές και τις απέρριψε στην ουσία τους.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης και κατά το πρώτο σκέλος αυτού ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη την εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια, καθόσον προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 929 περ. α ΑΚ, απορρίπτοντας ως προώρως ασκηθέν το κονδύλιο των 7.984 ευρώ που αιτήθηκε με την αγωγή του για δαπάνες αποκατάστασης των ουλών στο γόνατο, ήτοι το Δικαστήριο αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα ήταν αναγκαία για την εφαρμογή της προαναφερομένης διάταξης.

Με τις ανωτέρω όμως παραδοχές του το Εφετείο ερμήνευσε ορθά τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 297, 298, 914, 929, 930 του ΑΚ, στις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, τα οποία αρκούσαν για την εφαρμογή των ανωτέρω κανόνων δικαίου, τους οποίους δεν παραβίασε ευθέως, διότι με πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα.

Πιο συγκεκριμένα, κατά τις αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης, το προαναφερθέν κεφάλαιο απορρίφθηκε ως προώρως ασκηθέν, διότι το Εφετείο σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση περί του ότι η διαλαμβανόμενη στην αγωγή δαπάνη για μελλοντική διενέργεια πλαστικής αποκατάστασης των δύσμορφων ουλών στο αριστερό γόνατο, αριστερό μηρό και αριστερή κνήμη, συνολικού ποσού 7.984 ευρώ, παρίσταται αβέβαιη και υποθετική και η αντίστοιχη ζημία του ενάγοντος να μην είναι ασφαλώς προσδιορίσιμη, κατά την έκτασή της, ώστε να είναι δυνατός δικανικός συλλογισμός και η διαμόρφωση κρίσης για τη μετά πιθανότητος, και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, επέλευσή της, δεδομένου ότι όπως προκύπτει από το υπ' αριθ.

πρωτ. 1402/12-1-2018 Πιστοποιητικό του Διευθυντή της Ορθοπεδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας, μετά τη μερική εξωμηνισκεκτομή του αριστερού γόνατος στις 27-12-2017, έγινε προετοιμασία του γόνατος για νέα συνδεσμοπλαστική πρόσθιου χιαστού συνδέσμου σε επόμενο χειρουργείο, το οποίο μέχρι την συζήτηση της αγωγής δεν είχε πραγματοποιηθεί.

Ήτοι πριν από την διενέργεια της πλαστικής αποκατάστασης των ουλών, θα πρέπει να προηγηθεί άλλη επέμβαση, με αποτέλεσμα να μη μπορεί στο παρόν στάδιο να προσδιορισθεί με ασφάλεια από το Εφετείο η απαιτούμενη δαπάνη και συνακόλουθα η αντίστοιχη ζημία του αναιρεσείοντος. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 932 ΑΚ "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία της αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι` αυτήν χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου - θύματος (τόσο της ηθικής βλάβης όσο και της ψυχικής οδύνης) και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών, χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου (ΑΠ 1414/2019, ΑΠ 838/2017).

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ` αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 10/2017, ΑΠ 9/2015).

Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μία δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (ΑΠ 34/2022, ΑΠ 170/2020, ΑΠ 642/2020, ΑΠ 1414/2019).

Με τον ίδιο ως άνω πρώτο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και κατά το δεύτερο σκέλος αυτού, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ` υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή της διατάξεως, ουσιαστικού δικαίου, του άρθρου 932 του ΑΚ και της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας, επιδίκασε σ' αυτόν (αναιρεσείοντα) ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το χρηματικό ποσό των 10.000 ευρώ, το οποίο, όπως ισχυρίζεται, είναι καταφανώς χαμηλό σε σχέση με αυτά που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις.

Με αυτά, τα οποία ανωτέρω έκρινε και δέχθηκε το Εφετείο και καθόρισε τη χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης στο ποσό των 10.000,00 ευρώ δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι το εν λόγω ποσό, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπολείπεται και μάλιστα καταφανώς εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Ειδικότερα η προσβαλλόμενη απόφαση, προκειμένου να καθορίσει στο ως άνω ποσό το ύψος της οφειλόμενης στον αναιρεσείουντα χρηματικής ικανοποίησης για την ηθική βλάβη που υπέστη από την αδικοπρακτική συμπεριφορά του Π. Τ. (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη), οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, αναφέρεται ρητά στις αποδειχθείσες συνθήκες του ατυχήματος, στην αποκλειστική υπαιτιότητα του προαναφερομένου οδηγού και στις σωματικές βλάβες που υπέστη, αυτός (αναιρεσείων), ενώ εξ άλλου στο πλαίσιο της ελεύθερης από μέρους του Εφετείου εκτίμησης όλων των στοιχείων, που προσδιορίζουν το ύψος της οφειλόμενης χρηματικής ικανοποίησης, δεν είχε υποχρέωση το Εφετείο να αιτιολογήσει ειδικότερα την απόφασή του ως προς κάθε ένα από τα στοιχεία αυτά.

Συνεπώς, η προσβαλλομένη ως προς το αίτημα αυτό ουδόλως παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας ή υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Επομένως, ο ανωτέρω εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Από τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ προκύπτει ότι "...η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προκλήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του". Ως αναπηρία θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, σύμφωνα με τις απόψεις της ιατρικής αλλά και κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Ως "μέλλον" εξάλλου, νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Στον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα, η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του και οι σχετικές δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας, καθ` όσον οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν έναντι των υγιών συναδέλφων τους.

Η διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ προβλέπει επιδίκαση από το Δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφ` όσον βεβαίως αυτές είναι μόνιμες και διαρκείς και επηρεάζει το μέλλον του. Η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ` ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας.

Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 931 ΑΚ που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός ευλόγου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί.

Το ποσόν του επιδικαζόμενου κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ ευλόγου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται βάσει του είδους και των συνεπειών της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως αλλά και της ηλικίας του παθόντος. Είναι πρόδηλον ότι η κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ αξίωση είναι διαφορετική τόσον από την αξίωση της διάταξης του άρθρου 929 ΑΚ για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, όσον και από την κατ` άρθρο 932 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς, είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση εκάστης εξ αυτών δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μίας των υπολοίπων (ΑΠ 929/2020, ΑΠ 158/2016, ΑΠ 774/2007, ΑΠ 765/2007, ΑΠ 514/2007, ΑΠ 154/2007).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση γιατί δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ο από αυτήν λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά τον νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου.

Αντίθετα, δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά τη διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις της αποφάσεως ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατά την διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για τον λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 521/2021, ΑΠ 464/2020, ΑΠ 1430/2019, ΑΠ 941/2018).

Ως ζητήματα, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν, δηλαδή, στη θεμελίωση ή την κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και η επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε η εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (ΟλΑΠ 1/1999, ΟλΑΠ 24/1992, ΑΠ 122/2020, 1373/2019, ΑΠ 918/2019, ΑΠ 564/2018).

Το πόρισμα, δηλαδή το συμπέρασμα που προκύπτει από τις αποδείξεις είναι σαφές, όταν αναφέρεται στην απόφαση χωρίς ενδοιασμούς (με βεβαιότητα) ότι αποδείχθηκε συγκεκριμένο γεγονός και δεν χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο εκφράσεις που κλονίζουν το πόρισμα, ως προϊόν πλήρους δικανικής πεποιθήσεως (ΑΠ 805/2021, ΑΠ 1397/2019, ΑΠ 1653/2018, ΑΠ 1206/2018).

Δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές μεν, αλλά πλήρεις αιτιολογίες, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 1388/2021, ΑΠ 145/2021, ΑΠ 605/2020, ΑΠ 30/2020). Τέλος, από την διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναιρέσεως από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, από το περιεχόμενο του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υποθέσεως που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 317/2021, ΑΠ 586/2020, ΑΠ 228/2020, ΑΠ 22/2020).

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη την εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια, όσον αφορά την απορρέουσα από τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ αυτοτελή αξίωση για ιδιαίτερη χρηματική παροχή, η οποία επιδικάζεται όχι μόνο όταν προκαλείται στον παθόντα περιουσιακή ζημία, λόγω αδυναμίας πορισμού οικονομικών ωφελημάτων, αλλά και όταν η αναπηρία ή η παραμόρφωση έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική, οικονομική και οικογενειακή εξέλιξη αυτού (παθόντα).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο απέρριψε τον λόγο έφεσης και το σχετικό αίτημα διαλαμβάνοντας στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή της ως άνω διάταξης.

Ειδικότερα δε διέλαβε τις εξής παραδοχές: 1) ενώ ο ενάγων παρουσιάζει μόνιμη μερική αναπηρία και μάλιστα σε ποσοστό 30%, που τον καθιστά ανίκανο για την άσκηση του επαγγέλματος του διανομέα, το οποίο ασκούσε από ετών, από 28-2-2018, την επομένη δηλαδή που έληξε η αναρρωτική του άδεια, εργάζεται ως διανομέας στον ίδιο ανωτέρω εργοδότη, ανελλιπώς, οδηγώντας μοτοσικλέτα λαμβάνοντας 25 ένσημα εργασίας τον μήνα και ειδικά από τον Μάρτιο του 2018 έως και τον Σεπτέμβριο του 2019, είχε 25 + 4 ένσημα μηνιαίως, από δύο (2) εργοδότες, 2) αποκομίζει τις ίδιες αποδοχές, όπως και πριν το ατύχημα, όπως προκύπτει από τα αντίγραφα της κατάστασης ενσήμων του ενάγοντος από το Ι.Κ.Α.- ΕΦΚΑ και 3) με βάση τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων δεν παρουσιάζει μόνιμη αναπηρία και οι σωματικές βλάβες που πράγματι προκλήθηκαν σε αυτόν και προκύπτουν από τις ανωτέρω ιατρικές βεβαιώσεις δημόσιων νοσοκομείων, δεν έχουν δυσμενή επίπτωση στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική του ζωή.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθά εφάρμοσε και δεν παραβίασε εκ πλαγίου την παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ. Περαιτέρω οι ως άνω επικαλούμενες από τον αναιρεσείοντα ως ελλείψεις, πέραν του ότι, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν συνιστούν τέτοιες, συνέχονται με την αξιολόγηση, στάθμιση και εκτίμηση των αποδείξεων, με τις οποίες, υπό την επίκληση της προβαλλόμενης πλημμέλειας της παραβάσεως εκ πλαγίου των άνω ουσιαστικών διατάξεων, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα του Εφετείου και, συνεπώς, απαραδέκτως προβάλλονται.

Κατ` ακολουθίαν, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίους προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί, κατά το άρθρο 495 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου, που καταβλήθηκε από τον αναιρεσείοντα, στο Δημόσιο Ταμείο.

Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει, κατά το σχετικό αίτημά της, να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του, όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό (άρθ. 176, 183, 191 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 9-8-2021 αίτηση του O.. H.. του X., για αναίρεση της υπ` αριθ. 1637/2021 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Αυγούστου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ