Greece Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of representation and vague legal grounds.

Απόφαση 1330 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1330/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Απριλίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ. Χ. του Ι., 2. Π. Μ. του Γ., 3. Α. Μ. του Ν., 4 Χ. Σ. του Δ., όλων των ανωτέρω κατοίκων ..., 5. Θ. Μ. του Κ., κατοίκου ..., 6. Χ. Γ. του Η., 7. Μ. Μ. του Ι., συζ. Ν. Κ., 8. Ε. Τ. του Ι., 9. Α. Τ. του Ε., 10 Σ. Κ. του Χ. και 11 Ε. Π. του Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ηλία Φουφόπουλο και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Λ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Άγγελο Σκαρίμπα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:4181/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 812/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-4-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 20-4-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το άρθρο 576 παρ.3 εδ.β' ΚΠολΔ, σε περίπτωση απλής ομοδικίας αν κάποιος δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αναίρεσης χωρεί νομίμως, ως προς όσους εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιοι δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων Ηλίας Φουφόπουλος δεν προκύπτει να έχει πληρεξουσιότητα για επίσπευση της συζητήσεως ως προς την Α. Μ.. Άρα ως προς αυτήν η συζήτηση της αναίρεσης πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη.

2. Με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ. Ειδικότερα προσάπτεται σ' αυτήν η αιτίαση ότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1117 ΑΚ και 2 παρ.1, 4 παρ.1, 5 παρ1α και 13 ν. 3741/1929 και στη συνέχεια οι αναιρεσείοντες, αφού εκθέτουν τις νομικές σκέψεις τους, καταλογίζουν στην πληττομένη ότι έσφαλε στην ερμηνεία κα εφαρμογή των διατάξεων αυτών, χωρίς όμως να προσδιορίζουν ειδικότερα ποιο ήταν το νομικό σφάλμα που αποδίδουν στην απόφαση αυτή. Επομένως ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί. προεχόντως ως απαράδεκτος.

3. Ο αναιρετικός λόγος του άρθρ. 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, ιδρύεται μόνο αν το δικαστήριο της ουσίας παρείδε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, όχι δε απλώς αρνήσεις ή επιχειρήματα.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην εφετειακή απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 182 ΑΚ, ότι τα μέρη θα ήθελαν την κατά μετατροπή άκυρη συμφωνία συστάσεως διαιρεμένων ιδιοκτησιών στους επίδικους χώρους στάθμευσης της πολυκατοικίας, σε έγκυρη συμφωνία των αρχικά συμβαλλομένων μερών για παραχώρηση δικαιώματος αποκλειστικώς χρήσεως των χώρων αυτών από τον εκάστοτε κύριο των διαμερισμάτων που περιήλθαν στον οικοπεδούχο, διότι τούτο δεν αποδεικνύεται από κανένα στοιχείο. Η αιτίαση αυτή δεν έχει αυτοτέλεια, διότι συνιστά άρνηση της αγωγής και δεν θεμελιώνει τον προτεινόμενο από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο και άρα πρέπει αυτός να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

4. Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση των αιτιολογιών αναφέρεται σε ¨ζήτημα' που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. 'Ζήτημα' δε αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, για τους οποίους το δικαστήριο οφείλει να διαλάβει τις αναγκαίες, για την ευδοκίμηση ή την απόρριψή τους, παραδοχές.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι περιέχει αντιφατικές διατάξεις διότι ενώ δέχεται ότι το περιεχόμενο του 8ου όρου του κανονισμού ήταν η δυνατότητα στον οικοπεδούχο και στην εργολήπτρια εταιρεία για μονομερή κατά την κρίση τους διαρρύθμιση των οριζοντίων ιδιοκτησιών που περιέχεται στον καθένα και ενώ στον ίδιο όρο ετίθετο απαγόρευση να μη μεταρρυθμίζονται οι κοινόχρηστοι χώροι κατά τον παραπάνω τρόπο, αποφάνθηκε εντελώς αντιφατικά ότι ορθώς ο αναιρεσίβλητος και η αδελφή του προέβησαν σε μονομερή τροποποίηση της πράξεως σύστασης οροφοκτησίας (πράξη .../2001 Συμ/φου Πειραιώς Ελένης Λιωνής), τροποποιώντας ανεπίτρεπτα τους κοινόχρηστους χώρους της πυλωτής και τους σ' αυτήν διαρρυθμισμένους χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων.

Η τελευταία όμως κρίση της προσβαλλομένης αποφάσεως εκφέρεται εκ περισσού, διότι δεν περιλαμβάνεται στις κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου, με βάση το άρθρο 182ΑΚ, οι οποίες έχουν ως εξής: "Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι η αληθής βούληση των συμβαλλομένων στην πράξη σύστασης της οροφοκτησίας και Κανονισμό της πολυκατοικίας, όπως τροποποιήθηκε, δηλαδή της οικοπεδούχου, της εργολήπτριας εταιρείας και του έκτου των εναγομένων Χ.

Γ. (ο οποίος στο μεταξύ είχε γίνει συνιδιοκτήτης του οικοπέδου δυνάμει του .../1977 συμβολαίου του παραπάνω Συμ/φου Γεωργίου Αθαν. Παπαστεργίου), ήταν να παραχωρηθεί σε κάθε περίπτωση το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης των εν λόγω χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων στην οικοπεδούχο προς εξυπηρέτηση των διαμερισμάτων που έλαβε ως αντιπαροχή.

Κάτω, δηλαδή, από την άκυρη συμφωνία συστάσεως διαιρεμένων ιδιοκτησιών στους παραπάνω χώρους στάθμευσης καλύπτεται, κατά μετατροπή της άκυρης αυτής συμφωνίας, έγκυρη συμφωνία των συμβαλλομένων για παραχώρηση δικαιώματος αποκλειστικής χρήσης των χώρων αυτών από τον εκάστοτε κύριο των διαμερισμάτων που περιήλθαν στην οικοπεδούχο, η οποία έχει περιβληθεί τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου και έχει υποβληθεί σε μεταγραφή και την οποία έγκυρη συμφωνία θα ήθελαν οι συμβαλλόμενοι να ισχύει, αν γνώριζαν την ακυρότητα της πρώτης''.

Όμως, η ως άνω πληττομένη κρίση της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης δεν στηρίζεται το διατακτικό της, το οποίο είναι σύμφωνη με τις ανωτέρω αναγκαίες παραδοχές της. Άρα δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ προβαλλόμενος αναιρετικός λόγος και συνεπώς πρέπει αυτός να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες (πλην της τρίτης Α. Μ.) στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς την τρίτη αναιρεσείουσα Α. Μ. της από 19-4-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 812/2010 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Απορρίπτει την ίδια παραπάνω αναίρεση ως προς τους λοιπούς αναιρεσείοντες. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ