132/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 132 / 2011 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 132/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Παναγιώτη Κομνηνάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Γενικό Νοσοκομείο Βόλου ΑΧΙΛΛΟΠΟΥΛΕΙΟ", που εδρεύει στο Βόλο και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σοφία Αποστολάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Π. του Α. και 2) Α. Ο. του Β., κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Κοσσυβάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 262/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 137/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 2-10-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας διάβασε την από 16-12-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 201/1975, κατά την οποία "Από 1ης Ιανουαρίου 1976 εις το απασχολούμενον προσωπικόν των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων ν.δ. 2592/1953 επί οκτάωρον ημερησίως καταβάλλεται αμοιβή δια μίαν ώραν ημερησίως υπολογιζόμενη κατά τις διατάξεις του εδαφίου γ' της παραγράφου 3 του άρθρου 5 του ν.δ. 4548/1966 και από 1-1-1977 αμοιβή για δύο ώρας ημερησίως", προκύπτει, ότι η πρόσθετη αυτή αμοιβή καταβάλλεται ως κίνητρο για την προσέλευση μισθωτών σε θέσεις προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, ενόψει της εξαιρετικά επίπονης εργασίας και του μικρού ύψους των αποδοχών, όπως αναφέρεται και στην εισηγητική έκθεση.

Η αμοιβή αυτή δεν αποτελεί αντάλλαγμα για απασχόληση πέραν του νομίμου ωραρίου, αλλά αποτελεί τμήμα των νομίμων αποδοχών του προσωπικού, το οποίο κατά την έναρξη ισχύος του ν. 201/1975 είχε νόμιμη υποχρέωση παροχής οκτάωρης ημερήσιας απασχολήσεως. Η μεταγενέστερη δια νόμου μείωση του νομίμου ωραρίου εργασίας δε συνεπάγεται την κατάργηση ή τη μείωση της εν λόγω πρόσθετης αμοιβής, διότι η οκτάωρη ημερήσια απασχόληση προβλέπεται από το νόμο για τον προσδιορισμό των εργαζομένων που δικαιούνται της αμοιβής και όχι ως ουσιαστική προϋπόθεση για την εκάστοτε καταβολή αυτής.

Επομένως την πρόσθετη αυτή αμοιβή δικαιούνται όσοι απασχολούνται κατά πλήρες ωράριο σε θέσεις προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, το οποίο κατά τον κρίσιμο χρόνο της ενάρξεως ισχύος του ν. 201/1975 είχε υποχρέωση οκτάωρης ημερήσιας απασχολήσεως. Η εν λόγω δε αμοιβή λόγω της φύσεώς της ως μέρους των νομίμων αποδοχών των ανωτέρω κατηγοριών εργαζομένων, δεν αποτελεί επίδομα και για το λόγο αυτό δεν καταργήθηκε με το άρθρο 19 του ν. 1505/1984 (ΑΕΔ 10/2005, ΑΠ Ολ. 15/2009, ΑΠ Ολ. 24/2008).

Από τα ανωτέρω δε παρέπεται ότι την ως άνω πρόσθετη παροχή δικαιούνται ευθέως από το ν. 201/1975, και όσοι δεν υπηρετούσαν σε νοσηλευτικά ιδρύματα κατά το χρόνο ενάρξεως της ισχύος του, αλλά προσλήφθηκαν μεταγενέστερα. Και τούτο διότι, όπως προαναφέρθηκε, η πρόσθετη αυτή αμοιβή χορηγήθηκε ως κίνητρο για την προσέλευση μισθωτών σε θέσεις προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων και κατά συνέπεια αφορούσε και τους μετά την έναρξη ισχύος του εν λόγω νόμου.

Αντίθετη εκδοχή δε θα ήταν σύμφωνη προς το σκοπό του νόμου, ο οποίος προσδιορίζεται ρητώς στην εισηγητική έκθεση Στην προκειμένη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε έφεση του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί την αγωγή ως νόμιμη και βάσιμη κατ' ουσία, δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι από το χρόνο προσλήψεώς τους κατά το έτος 2001 παρέχουν την εργασία τους στο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον νοσοκομείο, που αποτελεί Ν.Π.Δ.Δ., δικαιούνται την πρόσθετη αμοιβή του ν. 201/1975.

Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας, το οποίο ακολούθως απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος, δεν παραβίασε την προαναφερθείσα ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 ν. 201/1975 και κατά συνέπεια, ο σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο εν λόγω δικαστήριο η σχετική από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Εξάλλου, κατά τις διατάξεις των άρθρων 48 παρ. 3 και 49 του ν.δ. 496/1974 "περί λογιστικού των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου", ο χρόνος παραγραφής των αξιώσεων των υπαλλήλων του ν.π.δ.δ., που συνδέονται με αυτό με σχέση εργασίας δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, για καθυστερούμενες αποδοχές ή πάσης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις από αδικαιολόγητο πλουτισμό, είναι δύο ετών και αρχίζει από το τέλος του οικονομικού έτους, κατά το οποίο γεννήθηκε η αξίωση και είναι δυνατή η δικαστική επιδίωξη αυτής.

Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο, δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει ότι, η αγωγή των αναιρεσιβλήτων ασκήθηκε στις 27-12-2005 (χρόνος επιδόσεώς της, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 442Β/27-12-2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Βόλου, Δ.

Ν.), ότι οι ένδικες αξιώσεις αυτών αναφέρονται στο χρονικό διάστημα από 1-1-2003 έως 31-12-2003 και ότι από του τέλους του οικονομικού έτους κατά το οποίο γεννήθηκαν οι αξιώσεις αυτές, δηλαδή από 1-1-2004, δεν παρήλθε ο διετής χρόνος της παραγραφής. Με την κρίση του αυτή το εν λόγω δικαστήριο δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και επομένως, ο σχετικός, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-10-2008 αίτηση του αναιρεσείοντος ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΒΟΛΟΥ (ΑΧΙΛΛΟΠΟΥΛΕΙΟ)", για αναίρεση της υπ' αριθ. 137/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Φεβρουαρίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ