1328/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1328 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1328/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Μαρία Τζανακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: Γ. Λ. του Ι., κατοίκου ... Αττικής και προσωρινά διαμένοντος στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Πετρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου - καθ' ου η κλήση: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως εκ του νόμου ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "COMMERCIAL VALUE ΑΑΕ", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-5-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3073/2009 μη οριστική και 3449/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1394/2014 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 20-2-2017 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 942/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία ανέβαλε τη συζήτηση της κρινόμενης από 20-2-2017 αίτησης για αναίρεση της 1394/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 18-7-2018 κλήση του καλούντος.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Βρυνιώτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[Α] Από τη παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη με την κρινόμενη, από 20-02-2017 και με ειδικό αριθμό κατάθεσης 115/2017 αίτηση του αναιρεσείοντος κατά του αναιρεσιβλήτου με την επωνυμία Επικουρικό Κεφάλαιο ασφάλισης ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων" ως ειδικού εκ του νόμου διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Commercial Value" λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της και κατά της 1394/2014 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών, (από προφανή παραδρομή αναγράφηκε στην αίτηση αναίρεσης Μονομελούς Εφετείου Αθηνών αντί Εφετείου Αθηνών Τριμελούς-) αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Ο ενάγων άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την από 31-05-2008 αγωγή του (κατά της Φ. Δ. και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Commercial Value AAE" ισχυριζόμενος ότι κατά τον αναφερόμενο στην αγωγή τόπο και χρόνο και λοιπές ειδικότερα συνθήκες, η πρώτη εναγομένη οδηγώντας το με αριθμ.κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων ζημίες στην δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, προκάλεσε από υπαιτιότητά της (αμέλεια) αυτοκινητικό ατύχημα, κατά τη σύγκρουση του εν λόγω αυτοκινήτου, με την οδηγούμενη από τον ίδια (ενάγοντα) υπ'αριθμ.κυκλοφορίας ... ΙΧ δίκυκλη μοτοσυκλέτα, της ιδιοκτησίας του, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του και τις υλικές ζημίες της μοτοσυκλέτας του. Με βάση το ιστορικό αυτό, ζήτησε, να υποχρεωθούν οι εναγόμενες, εις ολόκληρον η καθεμία να του καταβάλουν, συνολικά 146.848,77€ για θετική ζημία και διαφυγόντα κέρδη, όπως τα επιμέρους κονδύλια αναλύονται στην αγωγή.

Επί της άνω αγωγής εκδόθηκε, αρχικά, η 3073/2009 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία κρίθηκαν, συνυπαίτιοι στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος αμφότεροι οι εμπλακέντες σ'αυτό οδηγοί και δη η εναγόμενη, κατά ποσοστό 20%, επιπλέον δε ο τελευταίος, συνυπαίτιος στην έκταση του τραυματισμού του στο κεφάλι, κατά ποσοστό 30%, επειδή δεν έφερε κατά την οδήγηση της μοτοσυκλέτας του προστατευτικό κράνος. Ακολούθως, με την άνω απόφαση έγινε δεκτή εν μέρει η αγωγή και υποχρεώθηκαν οι εναγόμενες, καθεμία εις ολόκληρον, να καταβάλουν στον ενάγοντα, το συνολικό ποσό των 20.106,752€ με το νόμιμο τόκο. Με την ίδια ως άνω απόφαση διετάχθη η επανάληψη της συζήτησης της αγωγής όσον αφορά τα αναγραφόμενα στο σκεπτικό της κονδύλια, προκειμένου να προσκομισθεί, επιμέλεια του ενάγοντα βεβαίωση από το ΤΣΜΕΔΕ από την οποία να προκύπτει εάν ο ενάγων επιδοτήθηκε ή δικαιούται επιδότησης καθώς και τα ποσά με τα οποία επιδοτήθηκε ή δικαιούται να επιδοτηθεί.

Ακολούθως, με την από 12-10-2009 κλήση του ενάγοντος επαναφέρθηκε προς συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, η ως άνω αγωγή του κατά των εναγομένων (Φ. Δ. και ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο ασφάλισης ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων" ως ειδικού διαδόχου της αρχικώς εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Commercial Value AAE", λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της" και επ' αυτής εκδόθηκε η 3449/2010 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε εν μέρει την αγωγή αυτή (κατά το μέρος που επαναφερόταν προς έρευνα της ουσιαστικής βασιμότητάς της) και υποχρέωσε τους παραπάνω εναγομένους να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας στον ενάγοντα, το συνολικό ποσό των 78.356,76€ νομιμοτόκως.

Περαιτέρω κατ' αμφοτέρων των ως άνω οριστικής και εν μέρει οριστικής αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και κατά των άνω εναγομένων της ένδικης αγωγής ο ενάγων άσκησε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών την από 08-07-2012 και υπ'αυξ. αριθμό καταθ. 5090/2012 έφεσή του• και το εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο, όπως αυτό εκπροσωπήθηκε νόμιμα ως ειδικός διάδοχος της αρχικώς εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία: "Commercial Value AAE" λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της, την από 12-11-2010 και υπ'αυξ. αριθμό κατάθεσης 10761/2010 έφεσή του, καθώς και αντέφεση δια των ενώπιον του Εφετείου κατατεθεισών προτάσεών του.

Ακολούθως το Εφετείο Αθηνών (Τριμελές) με την 1394/2014 απόφασή του αφού κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της έφεσης του ενάγοντος ως προς την πρώτη εφεσίβλητη• συνεκδίκασε τις προαναφερόμενες αντίθετες εφέσεις και την αντέφεση, έκρινε αποκλειστικά υπαίτια την πρώτη εναγόμενη (οδηγό και ιδιοκτήτρια του ΙΧΕ αυτοκινήτου) στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος και συνυπαίτιο τον ενάγοντα στην έκταση του τραυματισμού του στο κεφάλι, κατά ποσοστό 30% λόγω του ότι δεν φορούσε κατά τον χρόνο του ατυχήματος προστατευτικό κράνος• δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία αυτές, εξαφάνισε τις 3073/2009 και 3449/2010 (μη οριστική και οριστική, αντίστοιχα) αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε την ένδικη από 31-05-2008 αγωγή, δέχθηκε αυτή εν μέρει και υποχρέωσε το εναγόμενο επικουρικό κεφάλαιο να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 7.264,18€ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Ήδη, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσης, ο αναιρεσείων, με την κρινόμενη αίτησή του, ζητεί για τους λόγους που αναφέρει σ'αυτή, την αναίρεση της προσβαλλόμενης μ' αυτή 1394/2014 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Η αναίρεση είναι εμπρόθεσμη ασκηθείσα εντός της τριετούς καταχρηστικής προθεσμίας από τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης, στις 28-02-2014 (βλ. Πλήρη ΟλΑΠ 10/2018) και παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλομένων λόγων της.

[Β] Σύμφωνα με τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων - ενάγων, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου την εκ του αριθμού 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο απέρριψε εσφαλμένα ως απαράδεκτη την εκ μέρους του ασκηθείσα στις 18-07-2012 έφεση κατά της 3073/2009 εν μέρει οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κρίνοντας κατά παράβαση του άρθρου 513 παρ.1 εδ.β' αυτήν (έφεση) ως ασκηθείσα εκπροθέσμως, λόγω εκπνοής της κατ'άρθρο 518 παρ.3 τριετούς καταχρηστικής προθεσμίας για την άσκησή της από τη δημοσίευση της ως άνω εν μέρει οριστικής απόφασεως (ημεροχρονολογία δημοσίευσης 14-07-2009 και ημεροχρονολογία κατάθεσης της άνω έφεσης η 18-07-2012).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο ως προς την παραπάνω αιτίαση δέχθηκε ότι:

«Η Β' έφεση του ενάγοντος Γ. Λ. ως προς την υπ' αρ. 3073/2009 μη οριστική απόφαση είναι εκπρόθεσμη καθόσον από την ημεροχρονολογία δημοσίευσης αυτής (14-07-2009) και μέχρι ημεροχρονολογία κατάθεσης της Β' έφεσης (18-07-2012) παρήλθε χρονικό διάστημα το οποίο υπερβαίνει τα τρία έτη. Ακολούθως το Εφετείο εκτίμησε αυτή ως αντέφεση, κατ' άρθρο 523 αριθμ.1 ΚΠολΔ εξέτασε όλους τους λόγους της, τη δέχθηκε κατ'ουσία και εξαφάνισε τις εκκαλούμενες 3073/2009 μη οριστική και 3449/2010 οριστική, αποφάσεις, του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Κατόπιν αυτών και ανεξαρτήτως της βασιμότητας ή μη του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος περί εμπροθέσμου ασκήσεως της έφεσής του, ο άνω λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, ελλείψει εννόμου συμφέροντος (αρθρ.556 αριθμ.2 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω από τις διατάξεις των άρθρων 298 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι ο παρά το νόμο ζημιώσας άλλον υπαιτίως υποχρεούται σε αποζημίωση, η οποία περιλαμβάνει τη διαφορά μεταξύ της ενεστώσας περιουσιακής κατάστασης του ζημιωθέντος και εκείνης στην οποία θα βρισκόταν αυτός αν δεν συνέβαινε το ζημιογόνο γεγονός. Γι' αυτό, όταν εξ αυτού προκύπτει και κάποια ωφέλεια που τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με αυτό, πραγματική ζημία είναι ότι υπολείπεται μετά την αφαίρεση της ωφέλειας. Από τη γενική αυτή αρχή εξαίρεση εισάγει η διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 ΑΚ κατά την οποία, επί θανατώσεως ή βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η αξίωση αποζημίωσης δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει την υποχρέωση να αποζημιώσει ή να διατρέφει αυτόν που αδικήθηκε υπό την έννοια ότι δικαιούται αυτός να απαιτήσει και τις δύο παροχές, δηλαδή την ζημιά και την ωφέλεια και όταν αυτές έχουν ως αιτία το ίδιο επιζήμιο γεγονός (ΟλΑΠ 807/1973).

Περαιτέρω το άρθρο 31 του Ν.2496/1997, το οποίο εντάσσεται στο τρίτο κεφάλαιο του ανωτέρω νόμου που αφορά την ασφάλιση ατυχημάτων και ασθενειών, στην παράγραφο 1 αυτού ορίζει ότι "αν δεν συμφωνήθηκε κάτι άλλο η ασφάλιση ατυχημάτων περιλαμβάνει τις σωματικές βλάβες που προέρχονται από εξωτερική βίαιη αιφνίδια και ξένη προς την πρόθεση του ασφαλισμένου αιτία, εφόσον προκαλέσει προσωρινή ή νόμιμη, μερική ή ολική αναπηρία ή θάνατο η ανάγκη νοσηλείας" ενώ στη παράγραφο 3 αυτού ορίζει ότι "μπορεί να συμφωνηθεί η καταβολή ασφαλίσματος που αντιστοιχεί είτε στις συγκεκριμένες άμεσες ζημιές του ασφαλισμένου είτε στο τυχόν κατ' αποκοπή για κάθε περίπτωση συμφωνημένα ποσά εφάπαξ η σε περιοδικές παροχές είτε στην παροχή ιατροφαρμακευτικών και χειρουργικών υπηρεσιών. Αν συμφωνήθηκε η καταβολή των συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, έχουν εφαρμογή τα άρθρα 14 και 15 του παρόντος νόμου.

Εξάλλου, κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 14 του Ν. 2496/1997 "εάν ο λήπτης της ασφάλισης έχει αξίωση προς αποκατάσταση της ζημίας κατά τρίτου, η αξίωση περιέρχεται στον ασφαλιστή, στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε" ενώ κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου "ο λήπτης της ασφάλισης και σε περίπτωση ασφάλισης για λογαριασμό, ο ασφαλισμένος και ο τυχόν τρίτος δικαιούχος του ασφαλίσματος υποχρεούνται να διαφυλάξουν τα δικαιώματά τους κατά του τρίτου που περιέχονται στον ασφαλιστή. Παραβίαση της υποχρέωσης αυτής επάγεται ευθύνη των υπόχρεων προς αποκατάσταση κάθε ζημίας του ασφαλιστή. Με τις διατάξεις αυτές στις ασφαλίσεις προσωπικών κινδύνων ατυχήματος και ασθένειας στο μέτρο που αυτές λειτουργούν ως ασφαλίσεις ζημίας, καθιερώνεται η αποζημιωτική αρχή ή αρχή απαγόρευσης του πλουτισμού.

Έτσι κατά το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 3 του ανωτέρου άρθρου 31 Ν. 2496/1997, αν με την ασφαλιστική σύμβαση ατυχήματος και ασθενειών συμφωνηθεί η καταβολή συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, έχει εφαρμογή το άρθρο 14 παράγραφος 1 του ιδίου νόμου, λειτουργεί δηλαδή ο μηχανισμός της υποκατάστασης του ασφαλιστή κατά το υπόχρεου τρίτου και περιέχεται σε αυτόν η αξίωση, στην έκταση του ποσού που κατέβαλε για τις συγκεκριμένες άμεσες ζημιές. Η ασφαλιστική υποκατάσταση, αποτελεί εκχώρηση από το νόμο και επέρχεται αυτοδίκαια από το χρόνο καταβολής της ασφαλιστικής αποζημίωσης στο λήπτη της ασφάλισης.

Περαιτέρω από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 930 παρ.3 ΑΚ, 31 παρ.1 και 3, 14 παρ.1 και 3 του Ν. 2496/1997, το περιεχόμενο των οποίων εκτίθεται ανωτέρω, συνάγεται ότι στην ασφάλιση προσώπων κατά ατυχημάτων κατά το αποζημιωτικό σύστημα, στην οποία δηλαδή έχει συμφωνηθεί η καταβολή του ασφαλίσματος να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες άμεσες ζημιές του ασφαλισμένου για την αποκατάσταση των οποίων αυτός έχει αξίωση κατά του αστικώς υπευθύνου τρίτου, επέρχεται αυτοδίκαιη υποκατάσταση του ασφαλιστού στα δικαιώματα του ασφαλισμένου, κατά του τρίτου, η οποία έχει ως περαιτέρω συνέπεια, την έλλειψη δυνατότητας για σωρευτική ικανοποίηση του ζημιωθέντος ασφαλισμένου και από τον υπαίτιο της ζημίας και από τον ασφαλιστή.

Έτσι, αν ο ασφαλιστής κατέβαλε το ασφάλισμα στον ασφαλισμένο, ο μεν ασφαλισμένος δεν έχει μέχρι του ποσού αυτού και αξίωση αποζημιώσεως κατά του υπαιτίου τρίτου, ο δε ασφαλιστής υποκαθίσταται στα δικαιώματα του ασφαλισμένου κατά του αστικώς υπευθύνου τρίτου στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε μέσω του μηχανισμού της υποκατάστασης του άρθρου 14 παρ.3 του Ν. 2496/1997 (αντιστοίχου της καταργηθείσας του αυτού περιεχομένου, διατάξεως του αρ. 210 Εμπ Νόμου).

Η υποκατάσταση αυτή επέρχεται αυτοδικαίως χωρίς οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ του σφαλιστού και του ασφαλισμένου δεν υπάγεται στην διάταξη του άρθρου 488 ΑΚ και έχει τον χαρακτήρα εκχωρήσεως εκ του νόμου. Στην υποκατάσταση δε αυτή (αν ο ίδιος ο νόμος δεν ορίζει άλλως) δεν υπάρχει ανάγκη αναγγελίας κατ'αρθρο 460 ΑΚ εφόσον η τελευταία διάταξη δεν εφαρμόζεται στην εκχώρηση εκ του νόμου (ΑΠ 1334/2013 και 903/1996 εκδοθείσα υπό την ισχύ του άρθρου 210 του Εμπ Ν.).

Στην περίπτωση δηλαδή αυτή (της ασφαλίσεως προσώπων κατά ατυχημάτων, κατά το αποζημιωτικό σύστημα) δεν έχει εφαρμογή μετά την ισχύ του, ως άνω N. 2496/1997 η διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 ΑΚ, σύμφωνα με την οποία κατά την κρατούσα τότε στη θεωρία και νομολογία άποψη, προ της θέσεως σε ισχύ του ασφαλιστικού αυτού νόμου, ο ασφαλισμένος εδικαιούτο, αν δεν είχε συμφωνηθεί κάτι διαφορετικό, να εισπράξει αθροιστικώς αφενός το ασφάλισμα από τον ασφαλιστή και αφετέρου αποζημίωση από τον ζημιώσαντα τρίτο (ΑΠ 1411/2006, ΑΠ 1440/2007).

Επομένως ο ζημιώσας τρίτος ή ο ασφαλιστής του που έχει ασφαλίσει την ευθύνη αυτού από την πρόκληση αυτοκινητικού ατυχήματος, εναγόμενος από τον παθόντα σφαλισμένο, στον οποίο καταβλήθηκε το ποσό του ασφαλίσματος που αντιστοιχεί στις άμεσες ζημιές, προς καταβολή και της αποζημιώσεως, δικαιούται να προτείνει ισχυρισμό περί ελλείψεως νομιμοποιήσεως τούτου, εφόσον καταβάλλοντας στον πρώην δανειστή του (εν όψει του ότι επήλθε ήδη η υποκατάσταση) κινδυνεύει, ακολούθως να καταβάλει εκ νέου στον πραγματικό δικαιούχο της απαιτήσεως ασφαλιστή (βλ.

σχετικά ΑΠ 586/2010)».

[Γ] Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο ύστερα από αξιολόγηση όλων των νομίμως επικληθέντων και προσκομιζομένων αποδεικτικών μέσων δέχθηκε αναφορικά με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο τα ακόλουθα:

«Ο ενάγων είχε καταρτίσει με την ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ING" σύμβαση ασφάλισης ατυχήματος και ασθενείας, στα πλαίσια της οποίας η ως άνω ασφαλιστική εταιρία κατέβαλε σε αυτόν ασφάλισμα που αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες άμεσες ζημιές (π.χ. νοσήλια, αμοιβές ιατρών, φάρμακα) οπότε σύμφωνα με την παράγραφο 3 εδ. τελευταίο του άρθρου 31 του Ν. 2496/1997 έχει εφαρμογή το άρθρο 14 του τελευταίου αυτού νόμου και η ως άνω ασφαλιστική εταιρία που ικανοποίησε τον παθόντα ενάγοντα δικαιούται να αξιώσει από το εναγόμενο επικουρικό κεφάλαιο, όσα κατέβαλε στον τελευταίο. Δηλαδή αποκλείεται η σωρευτική απόληψη από τον ενάγοντα τόσο του ασφαλίσματος από την προαναφερθείσα ασφαλιστική εταιρία (ING) όσο και της αποζημιώσεως από το εναγόμενο επικουρικό κεφάλαιο.

Ειδικότερα η ως άνω ασφαλιστική εταιρία κατέβαλε στον ενάγοντα:

1) για τις δαπάνες νοσηλείας του και για τις χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε στο θεραπευτικό κέντρο Αθηνών "ΥΓΕΙΑ ΑΕ" και στη γενική κλινική Χολαργού "ΙΑΣΩ GENERAL" τα ποσά των 9.101,46€ + 4.283,71€ + 987,70€ (και συνολικά 14.372,87€), όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες με αριθμούς .../30-7-2007 απόδειξη παροχής υπηρεσιών της "Διαγνωστικό και Θεραπευτικό κέντρο Αθηνών ΥΓΕΙΑ ΑΕ" και ... και .../10-12-2007 αποδείξεις παροχής υπηρεσιών της "ΙΑΣΩ GENERAL γενική κλινική Χολαργού ΑΕ",

2) για ιατρικές εξετάσεις τις οποίες διενήργησε στο ΓΝΑ "Ο Ευαγγελισμός" ήτοι για α) ακτινογραφίες γόνατος, θώρακος, κρανίου, λεκάνης - ισχίων και ΑΜΣΣ το ποσό των 25,59€ (βλ. .../21-7-2007 απόδειξη παροχής υπηρεσιών του ως άνω νοσοκομείου), β) για τη διενέργεια υπερηχογραφήματος άνω - κάτω κοιλίας το ποσό των 35,48€ (βλ. την .../21-7-2007 απόδειξη παροχής υπηρεσιών του ως άνω νοσοκομείου), γ)για τη διενέργεια εξέτασης αίματος το ποσό των 2,88€ (βλ. την .../21-7-2007 απόδειξη παροχής υπηρεσιών του ως άνω νοσοκομείου),

3)για αμοιβές ιατρών ήτοι α) 450€ για την αμοιβή του αναισθησιολόγου ιατρού Π. Κ., β) 250€ για την αμοιβή του ιατρού Χειρούργου Ορθοπεδικού Γ. Θ., γ)2.200€ για την αμοιβή του θεράποντος Ιατρού του Χειρούργου Ορθοπεδικού Ι. Κ. (βλ. τις .../7-12-2007, ... και .../10-12-2007 αποδείξεις παροχής υπηρεσιών των ως άνω ιατρών αντίστοιχα,

4) για τη μίσθωση μηχανήματος παθητικής κινητοποίησης (CPM) γόνατος για τη διενέργεια κατ' οίκον συνεχούς παθητικής κινητοποίησης του δεξιού του γόνατος δυο φορές την ημέρα για το χρονικό διάστημα από 11-10-2007 έως και την 22-01-2008 από την εταιρία ... ΕΠΕ το ποσό των 1.238€ (βλ. τις .../30-12-2007 και .../25-1-2007 τιμολόγια παροχής υπηρεσιών της ως εταιρίας) και

συνολικά το ποσό των 18.574,82€ υποκατασταθείσα έτσι "ex lege" στα δικαιώματα του ασφαλισμένου της ενάγοντος κατά του τρίτου επικουρικού κεφαλαίου που ευθύνεται έναντι του ασφαλισμένου αυτού, ο οποίος δεν έχει μέχρι του προαναφερθέντος ποσού και αξίωση αποζημιώσεως κατά του υπαιτίου τρίτου επικουρικού κεφαλαίου, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες σκέψεις.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο -που με τις συμπροσβαλλόμενες μη οριστική και οριστική αποφάσεις του επεδίκασε στον ενάγοντα το ποσό των 11.498,29€ για τη νοσηλεία του και τις χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε στο θεραπευτικό κέντρο Αθηνών "ΥΓΕΙΑ ΑΕ" και στο "ΙΑΣΩ GENERAL γενική κλινική Χολαργού ΑΕ", το ποσό των 2.900€ για τις αμοιβές των θεράποντων ιατρών του, στο ΓNA "Ο Ευαγγελισμός" για τη διενέργεια ακτινογραφιών γόνατος, θώρακος, κρανίου, λεκάνης - ισχίων και ΑΜΣΣ το ποσό των 25,59€, για τη διενέργεια εξετάσεων αίματος το ποσό των 2,88€, για τη διενέργεια υπερηχογραφήματος άνω - κάτω κοιλίας το ποσό των 35,48€ και για τη μίσθωση από την εταιρία "... ΕΠΕ" μηχανήματος παθητικής κινητοποίησης του δεξιού γόνατος του το ποσό των 1.238€ και συνολικά το ποσό των 15.700€ απορρίπτοντας την προβληθείσα από το εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο ένσταση έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης του ενάγοντος σχετικά με τα ανωτέρω κονδύλια- έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της Α'έφεσης του Επικουρικού Κεφαλαίου και ως ουσιαστικά βάσιμος».

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 31 παρ.1 και 3 του Ν. 2496/1997, τις οποίες ορθά εφάρμοσε αλλ' ούτε και τη διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 την οποία δεν εφάρμοσε. Ειδικότερα το Εφετείο που δέχθηκε ότι (καθώς) η ασφαλιστική εταιρεία ΙΝG υποκαταστάθηκε αυτοδίκαια σύμφωνα με το άρθρο 14 του Ν. 2496/1997 στα αντίστοιχα δικαιώματα του ασφαλισμένου της αναιρεσείοντα στο ασφάλισμα που κατέβαλε σ' αυτόν και (το οποίο) αντιστοιχούσε σε νοσήλεια, αμοιβές, ιατρικές εξετάσεις κ.λπ. εφόσον είχε συμφωνηθεί ή κάλυψή του, όχι υπό την μορφή εφάπαξ ή κατ' αποκοπή ορισμένου ποσού, η υποκατάσταση αυτή (αυτοδίκαιη) δεν υπάγεται στη διάταξη του άρθρου 488 ΑΚ και έχει το χαρακτήρα εκχώρησης εκ του νόμου• ότι στην υποκατάσταση αυτή δεν υπάρχει ανάγκη αναγγελίας κατ'άρθρο 460 ΑΚ διότι η τελευταία αυτή διάταξη δεν εφαρμόζεται στην εκχώρηση εκ του νόμου και περαιτέρω (δέχθηκε) τον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποίησης του αναιρεσείοντα απορρίπτοντας τα κονδύλια της αγωγής για νοσηλεία, αμοιβές ιατρών και ιατρικές εξετάσεις, ορθά έκρινε και δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου ενώ διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκείς σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή του νόμου.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, με όλες τις αντίθετες αναιρετικές αιτιάσεις, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει την από τον αριθμό 19 του άρθρου 159 ΚΠολΔ πλημμέλεια έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών ασαφών και αντιφατικών αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου αναφορικά με το απορριφθέν κεφάλαιο της απώλειας εισοδήματός του.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων ισχυρίσθηκε ότι με την επαγγελματική του ιδιότητα ως πολιτικός μηχανικός προ του επίδικου τραυματισμού του παρείχε τις υπηρεσίες του ως σύμβουλος σε εργοταξιακά έργα στην εργοληπτική - κατασκευαστική εταιρία με την επωνυμία "... AD" που εδρεύει στη Σόφια Βουλγαρίας, με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου και με μηνιαία αμοιβή ύψους 2.000€ σύμφωνα με την από 01-04-2007 σύμβαση παροχής υπηρεσιών που είχε καταρτίσει με την ως άνω εργοληπτική εταιρία στην οποία και ήταν υποχρεωμένος να απασχολείται και να μετέχει ενεργά στο έργο της.

Ότι συνεπεία του επιδίκου τραυματισμού του και της επιγενομένης ανικανότητας του να εργασθεί παρέμεινε εκτός εργασίας σύμφωνα με τις συστάσεις των θεραπόντων ιατρών του από 21-07-2007 έως και την 10-03-2008 ήτοι για χρονικό διάστημα 8 μηνών με αποτέλεσμα να απωλέσει το ποσό των (2.000€ Χ 8 μήνες =) 16.000€, το οποίο με βεβαιότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα κέρδιζε από την εργασία του αυτή εάν δεν μεσολαβούσε ο επίδικος τραυματισμός του.

Ότι παράλληλα δυνάμει της από 10-04-2007 συμβάσεως που συνήψε με την εταιρία "... ΑΤΕ" ανέλαβε έναντι αυτής, υπό την πιο πάνω ιδιότητά του, τον έλεγχο και την επίβλεψη των αρχιτεκτονικών σχεδίων και μελετών και την παροχή τεχνικών συμβουλών για το έργο ανέγερσης οικοδομής στην Πάρο, που είχε αναλάβει η εν λόγω εταιρία έναντι αμοιβής ποσού 6.000€ δυνάμει της από 02-07-2007 συμβάσεως που σύνηψε με την ίδια εταιρεία, ανέλαβε έναντι αυτής, υπό την πιο πάνω ιδιότητά του, τον έλεγχο και την επίβλεψη των αρχιτεκτονικών σχεδίων και μελετών και την παροχή τεχνικών συμβουλών για το έργο ανέγερσης οικοδομής στο Ψυχικό Αττικής που είχε αναλάβει η εν λόγω εταιρία έναντι αμοιβής ποσού 15.000€ ότι επίσης δυνάμει του από 19-07-2007 ιδιωτικού συμφωνητικού μελέτης, επίβλεψης και επιστασίας οικοδομικού έργου, που σύνηψε με τον Ι. Φ. ανέλαβε έναντι αυτού υπό την πιο πάνω ιδιότητά του τη μελέτη, την επί τόπου επίβλεψη και την επιστασία ολόκληρου του έργου κατασκευής οικοδομής της ιδιοκτησίας του τελευταίου στη θέση "..." στις Αφίδνες Αττικής, έναντι αμοιβής 59.644€ καταβλητέας τμηματικά.

Ότι εξ αιτίας του τραυματισμού του και της εξ αυτού ανικανότητάς του προς εργασία κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα ο ενάγων δεν είχε τη δυνατότητα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του από τις πιο πάνω συμβάσεις, με αποτέλεσμα να απωλέσει τα ανωτέρω χρηματικά ποσά, τα οποία αν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός του θα εσόδευε ασφαλώς και βεβαίως κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του και ότι συνολικά ζημιώθηκε ο ενάγων από τις πιο πάνω αιτίες το συνολικό ποσό των 96.644€.

Το Εφετείο δέχθηκε, συναφώς, τα ακόλουθα: «Οι ανωτέρω ισχυρισμοί του ενάγοντος δεν κρίνονται πειστικοί ερχόμενοι σε αντίθεση με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής καθόσον:

1) ενώ εμφανίζεται ως εργαζόμενος με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου στην εργοληπτική κατασκευαστική εταιρία με την επωνυμία "... ΑD" ως σύμβουλος σε εργοταξιακά έργα αμειβόμενος για την εργασία του αυτή με μηνιαίο μισθό και είναι υποχρεωμένος να ασχολείται και να μετέχει ενεργά στο έργο της εταιρίας αυτής, στην συνέχεια εμφανίζεται να έχει συνάψει με την ίδια ουσιαστικά εταιρία που φέρει την επωνυμία "... ΑΤΕ" που ανήκει στον ίδιο όμιλο εταιριών και συμβάσεις παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών και να αμείβεται από αυτή και κατ' αποκοπή για τον έλεγχο και την επίβλεψη αρχιτεκτονικών σχεδίων καθώς και για την παροχή τεχνικών συμβουλών για τα δυο αναφερόμενα στην αγωγή έργα, τα οποία όμως βρίσκονται εντός των αρμοδιοτήτων του ως υπαλλήλου της ίδιας εργοδότριας εταιρίας•

2) η από 10-04-2007 σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών φέρεται να έχει ως χρόνο έναρξης της την 01-08-2007, δηλαδή τέσσερις (4) μήνες μετά το χρόνο σύναψης της, μεσολαβεί εκτεταμένο χρονικό διάστημα μεταξύ του χρόνου σύναψης και του χρόνου ενάρξεως λειτουργίας της εν λόγω σύμβασης, γεγονός που δεν συνηθίζεται στις συναλλαγές

3) τα συμφωνηθέντα με τις από 10-04-2007 και 02-07-2007 συμβάσεις παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών έργα, έχουν τον ίδιο χρόνο εκτέλεσης (01-08-2007 έως 31-10-2007), στα οποία (έργα) ο ενάγων ήταν μελετητής και επιβλέπων μηχανικός ταυτόχρονα, τόσο στο έργο ανέγερσης οικοδομής στην Πάρο όσο και στο έργο ανέγερσης οικοδομής στο Ψυχικό Αττικής, κάτι που καθιστά αδύνατη την ταυτόχρονη παρουσία του στην Πάρο και στο Ψυχικό, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι μετέβαινε κατά μέσο όρο δυο φορές την εβδομάδα και στην Βουλγαρία (βλ. προσθήκη - αντίκρουση των έγγραφων προτάσεων του ενάγοντος ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου)•

4) οι ανωτέρω συμβάσεις παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών αφενός δεν φέρουν βέβαια χρονολογία από την οποία να προκύπτει ότι έχουν καταρτισθεί πριν από το ένδικο ατύχημα αφετέρου δυο εξ αυτών έχουν θεωρηθεί από την αρμόδια ΔΟΥ στις 22-10-2007, τρείς μήνες δηλαδή μετά το ένδικο ατύχημα, ενώ η από 10-04-2007 σύμβαση δεν έχει θεωρηθεί από την αρμόδια ΔΟΥ, όσον αφορά δε τη θεώρηση της από 02-07-2007 σύμβασης δεν προκύπτει η ημερομηνία θεώρησης της και στην προσκομιζόμενη κατάσταση συμφωνητικών φέρεται διορθωμένος ο αριθμός μετά τη λέξη "συμφωνητικά". Το από 19-07-2007 ιδιωτικό συμφωνητικό-μελέτης επίβλεψης και επιστασίας οικοδομικού έργου στις Αφίδνες Αττικής φέρεται καταρτισθέν δύο ημέρες προ του ενδίκου ατυχήματος, οι εργασίες θα άρχιζαν στις 19-07-2007 και θα συνεχίζονταν για τους επόμενους 14 μήνες, πράγμα που σημαίνει, ότι κατά το χρονικό διάστημα από 01-08-2007 έως 31-10-2007 ο ενάγων θα έπρεπε να επιβλέπει ταυτόχρονα τα έργα στην Πάρο, στο Ψυχικό Αττικής και στις Αφίδνες Αττικής, ενώ παράλληλα, θα μετέβαινε όπως προαναφέρθηκε κατά μέσο όρο δυο φορές την εβδομάδα στη Βουλγαρία, κάτι που σημαίνει ότι ήταν αδύνατο όλα αυτά να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα.

Ο ενάγων δεν προσεκόμισε προς επίδειξη κατόπιν αιτήματος του εναγομένου επικουρικού κεφαλαίου τα αντίγραφα των σχετικών αδειών οικοδομής για να διαπιστωθεί ότι αυτός ήταν ο επιβλέπων μηχανικός των ως άνω έργων.

Ο ενάγων επίσης δεν προσεκόμισε αντίγραφα των εκκαθαριστικών σημειωμάτων φορολογίας εισοδήματος, κατόπιν σχετικού αιτήματος του εναγομένου επικουρικού κεφαλαίου, τόσο του έτους του ατυχήματος και του αμέσως επόμενου αυτού έτους όσο και των προηγουμένων του ατυχήματος ετών, προκειμένου να γίνουν οι σχετικές συγκρίσεις, ώστε να διαπιστωθεί αν αυτός είχε αντίστοιχα εισοδήματα και κατά τα προηγούμενα του ατυχήματος έτη. Πάντως από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προέκυψε ότι ο ενάγων απώλεσε το ποσό των 16.000€ εξ αιτίας της ανικανότητάς του να εργασθεί συνεπεία του τραυματισμού του σε σχέση με την από 01-04-2007 σύμβαση αορίστου χρόνου που είχε καταρτίσει με την εργοληπτική κατασκευαστική εταιρία με την επωνυμία "... AD" που είχε έδρα της στη Σόφια της Βουλγαρίας.

Επομένως το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που επιδίκασε στον ενάγοντα για την ανωτέρω αιτία το ποσό των (16.000€ + 6.000€ + 15.000€ + 59.644€ =) 96.644€ έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων και ως εκ τούτου πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της Α’ έφεσης και ως ουσιαστικά βάσιμος».

Όπως προκύπτει από τις προαναφερόμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, καθόσον αφορά στο κρίσιμο ζήτημα της αγωγικής αξίωσης του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος για αποκατάσταση της ζημίας του από την απώλεια εισοδημάτων από την εργασία του για χρονικό διάστημα 8 μηνών από το ατύχημα, κατά το οποίο, όπως αυτός επικαλέστηκε ήταν ανίκανος προς εργασία, μετά από εξαφάνιση της εκκαλουμένης οριστικής απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, κατά παραδοχή της έφεσης του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, απέρριψε το σχετικό κονδύλιο, δεχόμενο ότι οι ισχυρισμοί του ενάγοντος δεν κρίνονται πειστικοί, ερχόμενοι σε αντίθεση με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, παραλείποντας στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση να αναφέρει συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να προκύπτει σαφώς τις δέχεται ότι αποδείχτηκε σε σχέση με την επικαλούμενη από τον ενάγοντα-αναιρεσείοντα επαγγελματική του δραστηριότητα, αρκούμενο μόνο σε υποθέσεις και στην παράθεση επιχειρημάτων προς αιτιολόγηση της ασαφούς κρίσης του, περί μη πειστικότητας των σχετικών ισχυρισμών του αναιρεσείοντος αναφορικά με το ως άνω κρίσιμο ζήτημα και αντίθεσης αυτών με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, τα οποία μάλιστα δεν αναφέρει σε τι συνίστανται, καθώς και κάνοντας λόγο περί μη βέβαιης χρονολογίας των προκομισθεισών από τον αναιρεσείοντα συμβάσεων παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών.

Πέραν τούτων, το Εφετείο δέχτηκε ότι «δεν προέκυψε ότι ο ενάγων απώλεσε το ποσό των 16.000€ εξ αιτίας της ανικανότητάς του να εργαστεί συνεπεία του τραυματισμού του σε σχέση με την από 01-04-2007 σύμβαση αορίστου χρόνου που είχε καταρτίσει με την εργοληπτική κατασκευαστική εταιρία με την επωνυμία ... AD, που είχε την έδρα της στη Σόφια της Βουλγαρίας», χωρίς να διευκρινίζει, εφόσον δέχεται ότι αυτός ήταν πολιτικός μηχανικός και ότι είχε πράγματι καταρτιστεί η ως άνω από 01-04-2007 σύμβαση με καθορισθείσα μηνιαία αμοιβή 2.000€, τι αποδείχτηκε σε σχέση με τον λόγο για τον οποίο ο ενάγων δεν απώλεσε την ως άνω αμοιβή. Με τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες αναφορικά με το απορριφθέν κονδύλιο της αγωγής, που αφορά στην αξίωση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος για αποκατάσταση της ζημίας του από την απώλεια εισοδημάτων από την εργασία του για χρονικό διάστημα 8 μηνών από το ατύχημα, στερώντας έτσι την απόφασή του νόμιμης βάσης, και παραβιάζοντας εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 298 και 929 ΑΚ.

Μετά απ' αυτά, πρέπει, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος της που απέρριψε την ένδικη αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος για αποκατάσταση της ζημίας του από την απώλεια εισοδημάτων από την εργασία του λόγω του τραυματισμού του κατά το ένδικο ατύχημα και της εντεύθεν ανικανότητάς του για εργασία και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου ( άρθρα 183 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ), το οποίο ορίζει στο ποσό των 3.000 ευρώ ( άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1394/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (Τριμελούς), κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το άνω μέρος της, στο ίδιο δικαστήριο, αποτελούμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Ιουνίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Δεκεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ