1327/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1327 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1327/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 30 Ιανουαρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: τεθείσας υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ARGO ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων Ζημιών υπό ασφαλιστική εκκαθάριση" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή Β. Π. του Ι., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόφιλο Ρουμελιώτη.

Της αναιρεσιβλήτου: εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΕΛΛΑΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΠΕ" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρος της Αθανάσιο Γεωργάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-3-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4154/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 3767/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 14-4-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 12-1-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.11γ' του ΚΠολΔ ότι το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είναι αβάσιμος όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Εξάλλου, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ.20 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, που ανάγεται δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Στην τελευταία αυτή περίπτωση πρόκειται για παράπονο που αναφέρεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Για να θεμελιωθεί πάντως ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (Ολ.ΑΠ 2/2008).

ΙΙ. Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι η αναιρεσίβλητη εταιρεία βάσει της από 10-4-1998 σύμβασης ασφαλιστικής πρακτόρευσης που είχε συνάψει με την αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία οφείλει στην τελευταία για το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-1-2001 έως 31-5-2001 το ποσό των 4.447,16 ευρώ που αποτελούσε το χρεωστικό υπόλοιπο της αναιρεσίβλητης από την μεταξύ τους συνεργασία και αφορούσε ειδικότερα, ασφάλιστρα τα οποία είχε εισπράξει η αναιρεσίβλητη για λογαριασμό της αναιρεσείουσας από ασφαλισμένους πελάτες της τελευταίας και δεν τα είχε αποδώσει σ' αυτήν.

Και βάσει των παραδοχών αυτών το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί τα ίδια και εν μέρει (για το ανωτέρω ποσό) την ένδικη αγωγή της αναιρεσείουσας συμπληρώνοντας την απόφαση αυτή ως προς τους τόκους του επιδικασθέντος κεφαλαίου. Από τη βεβαίωση του Εφετείου που περιέχεται στην προσβαλλόμενη αυτή απόφαση ότι για τον σχηματισμό της κρίσεώς του έλαβε υπόψη (και) όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως, αναφέροντας μάλιστα ρητά τα έγγραφα που δεν έλαβε υπόψη επειδή είχαν προσκομισθεί μετά τη συζήτηση της υπόθεσης, και από το όλο περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα υπ' αριθμούς σχετικών 8 και 11 έγγραφα της αναιρεσείουσας (καταστάσεις ΥΣΑΕ που αφορούσαν ασφαλιστικά συμβόλαια της επίδικης χρονικής περιόδου), κατά συνέπειαν δε ο πρώτος, από το άρθρο 559 αρ.11 του ΚΠολΔ, λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Από την ίδια απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και το από 28.6.2002 έγγραφο-επιστολή της αναιρεσίβλητης προς την αναιρεσείουσα, το οποίο, ενσωματωμένο στις πρωτόδικες προτάσεις της αναιρεσίβλητης, είχε επικαλεσθεί στο Εφετείο η αναιρεσείουσα και στο οποίο, αφού γίνεται ανάλυση του λογαριασμού των διαδίκων από την ένδικη σύμβαση, αναφέρεται μεταξύ των άλλων ότι το χρεωστικό υπόλοιπο της αναιρεσίβλητης κατά την 31-3-2001 ήταν 3.808.456 δραχμές (11.176,68 ευρώ), το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς της ενάγουσας - αναιρεσείουσας, έπρεπε τουλάχιστον να επιδικάσει το Εφετείο.

Με τον δεύτερο, από το άρθρο 559 αρ. 20 του ΚΠολΔ, λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του ανωτέρω εγγράφου με το να δεχθεί ότι το αναφερόμενο ποσό των 3.808.456 δραχμών αναφέρεται στις μέχρι την 31-3-2001 υποχρεώσεις της αναιρεσίβλητης έναντι της αναιρεσείουσας και δεν αποτελεί το τελικό, κατά τη λήξη της σύμβασης (31-5-2001), χρεωστικό υπόλοιπο της πρώτης, αφού, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, από το όλο περιεχόμενο του εγγράφου προκύπτει ότι η συνεργασία των διαδίκων από την ένδικη σύμβαση είχε λήξει ουσιαστικά την 31-3-2001, χωρίς έκτοτε και μέχρι την τυπική λήξη της (31-5-2001) η αναιρεσίβλητη να έχει προβεί σε άλλες ασφαλιστικές συμβάσεις για λογαριασμό της αναιρεσείουσας.

Υπό το ανωτέρω όμως περιεχόμενο του λόγου αυτού της αναίρεσης πλήττεται με αυτόν η ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου για πραγματικά γεγονότα και ειδικότερα η εκτίμηση του περιεχομένου του προαναφερθέντος εγγράφου, δεν πρόκειται δε για παραμόρφωση του περιεχομένου του εγγράφου αυτού κατά την προρρηθείσα έννοια του άρθρου 559 αρ.20 του ΚΠολΔ.

Επομένως και ανεξαρτήτως του ότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, συνεκτίμησε απλώς το ανωτέρω έγγραφο μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να το εξαίρει, ως προς το πόρισμα στο οποίο, ως ανωτέρω, κατέληξε, ο δεύτερος αυτός από το άρθρο 559 αρ.20 του ΚΠολΔ, λόγος του αναιρετηρίου είναι απαράδεκτος.

Περαιτέρω, με τον τέταρτο λόγο του αναιρετηρίου και υπό την επίκληση του αριθμού 12 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ υποστηρίζεται ότι το δικαστήριο κατά παράβαση του άρθρου 352§1 του ΚΠολΔ δεν προσέδωσε πλήρη αποδεικτική δύναμη στην ομολογία της αναιρεσίβλητης που περιέχεται στην ενσωματωμένη στις προτάσεις της ως άνω επιστολή της ότι το χρεωστικό υπόλοιπο της αναιρεσίβλητης κατά τη λήξη της ένδικης σύμβασης (31-5-2001) ανερχόταν στο ειρημένο ποσό των 3.808.456 δραχμών (€ 11.176,68).

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αβάσιμος, στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού από την αναιρεσιβαλλομένη προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε, εν συνεχεία και της προρρηθείσης παραδοχής του για το περιεχόμενο του ίδιου εγγράφου, ότι από αυτό και τους λοιπούς ισχυρισμούς της εναγομένης-αναιρεσίβλητης δεν προκύπτει ομολογία της τελευταίας για το ανωτέρω πραγματικό γεγονός.

Εν πάση δε περιπτώσει, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και διότι από τις πρωτόδικες προτάσεις της αναιρεσίβλητης και την εν συνεχεία τούτων προσθήκη-αντίκρουση της ιδίας προκύπτει ότι η τελευταία διευκρίνισε ότι το ανωτέρω ποσό των 3.808.456 δραχμών δεν οφειλόταν κατά τη λήξη της σύμβασης (31-5-2001), όπως ειδικότερα αναφέρει στις προτάσεις της (προσθήκη-αντίκρουση), τον ισχυρισμό δε αυτόν δέχθηκε το Εφετείο ως αποδεικνυόμενο από τα άλλα αποδεικτικά μέσα (ιδίως έγγραφα) που είχε επικαλεσθεί η αναιρεσίβλητη, ώστε η επικαλούμενη ως άνω ομολογία ως μη ανταποκρινόμενη στην αλήθεια και ανακληθείσα, να μην έχει αποδεικτική δύναμη (άρθρο 354 του ΚΠολΔ).

Τέλος, με τον τρίτο λόγο και υπό την επίκληση του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ προσάπτεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας ότι η αναιρεσίβλητη δεν είχε αποστείλει στην πρώτη, προς ακύρωση, τα αναφερόμενα ασφαλιστήρια συμβόλαια, όπως τούτο αποδεικνυόταν από τα αναφερθέντα ήδη υπ' αριθμ. 8 και 11 σχετικά της έγγραφα (καταστάσεις ΥΣΑΕ), και ότι κατά συνέπειαν εσφαλμένα το δικαστήριο δεν επιδίκασε στην αναιρεσείουσα τα αντίστοιχα ποσά, που είχε εισπράξει η αναιρεσίβλητη.

Και ο λόγος αυτός του αναιρετηρίου, παρεκτός του ότι αφορά αρνητικό ισχυρισμό (άρνηση του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της αναιρεσίβλητης), είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ανωτέρω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας και τον απέρριψε με την παραδοχή των αντίθετων ισχυρισμών της αναιρεσίβλητης.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρ. 176 και 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-4-2009 αίτηση της υπό εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ARGO-ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΥΠΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3767/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ