Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as the jurisdiction argument was not raised before the lower court.

Απόφαση 1326 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1326/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., ο οποίος παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Νικολόπουλο.

Της αναιρεσιβλήτου:εταιρίας με την επωνυμία " ... GROUP Ltd ", η οποία εδρεύει στο ... και διατηρεί υποκατάστημα στον ... με την επωνυμία "... GROUP Ltd" και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Βαϊνανίδη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22 Μαΐου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3065/2005 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 546/2006 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19 Μαρτίου 2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 7 Μαρτίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Δημάδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 562§ 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήρια της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί νομίμως στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, γιατί, ναι μεν η εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου είναι έργο αυτεπάγγελτης ενέργειας του δικαστή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι νόμοι είναι δημοσίας τάξεως.

Αλλά και οι λόγοι που ανάγονται στη δημόσια τάξη είναι δεκτοί για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, εφόσον στηρίζονται στο πραγματικό υλικό, που υποβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και εφόσον γίνεται σαφής επίκληση στο αναιρετήριο.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεως του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος, (ΟλΑΠ 15/2000 -ΑΠ 139/2001, 539/2003). Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό και προς τον αριθμό 8 του ιδίου άρθρου, όπως αυτός εκτιμάται, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο κρίναν, κατ' επικύρωση της πρωτοδίκου αποφάσεως, ότι τα Ελληνικά Δικαστήρια στερούνται δικαιοδοσίας προς εκδίκαση της ενδίκου διαφοράς, φερούσης στοιχείο αλλοδαπότητος, δεν έλαβε υπόψη και τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί της αδικοπρακτικής ευθύνης της αναιρέσιρλήτου, ως θεμελιωτικό στοιχείο της διεθνούς δικαιοδοσίας κατά το άρθρο 5 παρ.3 του 1 Κανονισμού 44/2001 του Συμβουλίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι ο ενάγων αναιρεσείων επικαλέσθηκε στο Εφετείο και τον άνω ισχυρισμό ως θεμελιωτικό της δικαιοδοσίας των Ελληνικών Δικαστηρίων. Εκτός αυτού όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως του αναιρεσείοντος, ενώπιον του Εφετείου επικαλέσθηκε προς θεμελίωση της εν λόγω δικαιοδοσίας με αναφορά στην αγωγή, μόνο, α) την σύμβαση ασφαλίσεως, β) την δημιουργία της ενδίκου διαφοράς από την νομική δραστηριότητα υποκαταστήματος της αναιρεσιβλήτου στην Ελλάδα και γ) επικουρικώς την σιωπηρή παρέκταση της αρμοδιότητος, ήτοι στοιχεία, τα οποία κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, θεμελιώνουν την αρμοδιότητα επομένως, και την διεθνή δικαιοδοσία των Ελληνικών Δικαστηρίων κατά τις διατάξεις των άρθρων 9 παρ.1 στοιχ.

β', 9 παρ.2 και 5, και 25 του Κανονισμού. Το Εφετείο, λαμβάνοντας υπόψη τα τρία αυτά στοιχεία μέρος κατά το οποίο και μόνο μεταβιβάστηκε η υπόθεση σ' αυτό σύμφωνα με το άρθρο 522 του Κ.Πολ.Δ, έκρινε ότι επ' αυτών δεν θεμελιούται η διεθνής δικαιοδοσία, χωρίς ορθώς να ασχοληθεί και με το στοιχείο της αδικοπρακτικής ευθύνης για την περί υπάρξεως ή μη δικαιοδοσίας κρίση του.

αφού του στοιχείου αυτού δεν έγινε επίκληση ενώπιον του. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19 Μαρτίου 2007 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθ. 546/2006 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ