1325/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1325 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1325/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Β. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Π. Σ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνη Γκαβούνα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-1991 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3076/1991 του ίδιου Δικαστηρίου και 7462/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 1-7-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος ανέγνωσε την από 29-1-2010 έκθεση, του ήδη προαχθέντος σε Αντιπρόεδρο Χαράλαμπου Ζώη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I.Όπως προκύπτει από την με αριθμό 4704/21.5.2010 έκθεση επίδοσης της αρμόδιας Δικαστικής Επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Κοζάνης ... ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η οποία, αρχικά είχε προσδιορισθεί για εκδίκαση στις 8.2.2010, οπότε και αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας, μετά της από 13.4.2010 βεβαίωσης αναβολής, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα. Ο τελευταίος, όμως, δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε νόμιμα κατά τη δικάσιμο αυτή, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε, με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο. Επομένως, πρέπει να δικαστεί ερήμην και να χωρήσει, παρά την απουσία του (αρθρ. 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

II. Με τη διάταξη του άρθρου 568 παρ.1 ΚΠολΔ ορίζεται, ότι για να προσδιορισθεί δικάσιμος για συζήτηση της αναίρεσης ο διάδικος που επισπεύδει τη συζήτηση προσάγει στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, επικυρωμένο αντίγραφο της αναίρεσης, των προσβαλλόμενων αποφάσεων, των εισαγωγικών εγγράφων της κυρίας δίκης ή των παρεμπιπτουσών δικών και των προτάσεων του ιδίου και των άλλων διαδίκων, αν είναι απαραίτητες για να διαγνωσθεί η βασιμότητα των λόγων αναίρεσης που περιέχονται στο κύριο δικόγραφο ή στο πρόσθετο αναιρετήριο.

Δύο αντίγραφα των εγγράφων αυτών κατατίθενται ατελώς. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 561 παρ.2 και 562 παρ. 2 ιδίου κώδικα, η πρώτη των οποίων ορίζει ότι η εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων της ίδιας ή άλλης δίκης, ιδίως αγωγών, παρεμβάσεων, ενδίκων μέσων, προτάσεων ή δικαστικών αποφάσεων, ελέγχεται από τον Άρειο πάγο, και η δεύτερη, ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση γ)για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη, σαφώς προκύπτει ότι σε περίπτωση μη προσκόμισης από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση της αναίρεσης διάδικο , κατά την κατάθεση αυτής, των άνω διαδικαστικών εγγράφων, που είναι αναγκαία για την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των προβαλλομένων λόγων αναίρεσης οι λόγοι αναίρεσης απορρίπτονται ως αβάσιμοι.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι, παρά το νόμο, απέρριψε τον επαναφερθέντα με λόγο έφεσης ισχυρισμό του περί απαραδέκτου της από κλήσεως της ενάγουσας με την οποία επαναφέρθηκε προς μετ' απόδειξη συζήτηση η υπόθεση στο πρωτοβάθμιο.

Από τη προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο απέρριψε το σχετικό λόγο έφεσης, ως αβάσιμο, λόγω μη προσκομίσεως από τον εκκαλούντα ήδη αναιρεσείοντα του δικογράφου της σχετικής κλήσεως. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι πρωτίστως αβάσιμος διότι ο αναιρεσείων δεν προσκομίζει το δικόγραφο της εν λόγω κλήσεως προς διαπίστωση του βασίμου του.

Με τη διάταξη του άρθρου 1483 ΑΚ τάσσεται αποσβεστική προθεσμία μέσα στην οποία πρέπει να ασκηθεί το δικαίωμα προς αναγνώριση της πατρότητας, διαφοροποιούμενη ως προς τη διάρκεια και την αφετηρία της για κάθε πρόσωπο που νομιμοποιείται προς τούτο, με σκοπό την ταχεία άρση της εκκρεμότητας - αβεβαιότητας περί την πατρότητα του εκτός γάμου τέκνου και την ύπαρξη του αντίστοιχου δικαιώματος, αναγόμενου στην οικογενειακή τάξη.

Επομένως, ασκηθέντος του δικαιώματος της μητέρας προς αναγνώριση της πατρότητας του τέκνου εντός της κατά νόμο πενταετούς αποσβεστικής προθεσμίας από τον τοκετό, με την μετά ταύτα παρέλευση πενταετίας χωρίς να λάβει χωράν νέα διαδικαστική πράξη δεν αποσβήνεται το δικαίωμα. Κι αυτό γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουν ανάλογη εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 279 και 261 ΑΚ ως μη συμβιβαζόμενες προς την έννοια και τη φύση της αποσβεστικής αυτής προθεσμίας, που, όπως αναφέρθηκε, έχει ως σκοπό την άρση της αβεβαιότητας περί την πατρότητα του τέκνου και το υπαρκτόν του δικαιώματος αναγνώρισης της πατρότητας, του οποίου όμως, άπαξ ασκηθέντος ελλείπει και ο λόγος της αβεβαιότητας (ΑΠ 1688/05).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, ότι με τη παρέλευση πενταετίας από τη δημοσίευση της πράξεως αποδείξεων του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου μέχρι την κατάθεση κλήσεως από την ενάγουσα προς μετ' απόδειξη συζήτηση, δεν αποσβέστηκε εν επιδικία το ασκηθέν με την αγωγή της δικαίωμα για αναγνώριση της πατρότητας του γεννηθέντος από αυτή εκτός γάμου τέκνου και ακολούθως απέρριψε την έφεση του εναγομένου ήδη αναιρεσείοντος κατά της εκκαλουμένης οριστικής απόφασης η οποία έκρινε ομοίως. Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1483, 279 και 261 ΑΚ και ο περί του αντιθέτου, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης για έρευνα, πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της. Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις (ο πληρεξούσιος δικηγόρος της διορίστηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1 περ. 1 και 3 του Ν. 3226/4.2.2004 με την με αριθμό 95/2009 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του (αρθρ. 176,183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1.7.2007 αίτηση του Ε. Β. προς αναίρεση της με αριθμό 7462/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Και Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Και, δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 8 Αυγούστου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ