1325/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1325 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1325/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : 1)......, 2)......, 3)...... και 4)......., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Νούσιο.

Των αναιρεσιβλήτων : 1)......, 2)....., 3)......, 4)....., 5)......, 6)....., 7)....., 8)....., 9)....., 10)......, 11)...., 12)..... και 13)....., εκ των οποίων οι 1ος, 2η, 3ος, 9η, 10η, 11η και 13ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Μίστρα, ο οποίος δήλωσε ότι το όνομα του ....... εκ παραδρομής ανεγράφη δύο φορές στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως και οι υπόλοιποι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-2-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 102/2001 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 689/2002 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19 Φεβρουαρίου 2003 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν οι αναιρεσείοντες και οι 1ος, 2η, 3ος, 9η, 10η, 11η και 13ος των αναιρεσιβλήτων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 20 Φεβρουαρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Ιωάννη Παπανικολάου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων που παραστάθηκαν την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ΄αριθμ. 11247Γ/31.10.2006, 11248Γ/31.10.2006, 11249Γ/31.10.2006, 11250Γ/31.10.2006, 11251Γ/31.10.2006, 11252Γ/31.10.2006, 11253Γ/31.10.2006, 11254Γ/31.10.12006,11255Γ/31.10.2006, 1256Γ/31.10.2006, και εκθέσεις επιδόσεως το του αρμοδίου δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Καρδίτσης .... , τις οποίες προσκομίζουν και επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, προκύπτει ότι ακριβώς αντίγραφο της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως κατά της υπ΄αριθμ.689/2002 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης με την πράξη ορισμού δικασίμου και την κλήση προς συζήτηση για την ανωτέρω δικάσιμο, επιδόθηκαν με την επιμέλεια των αναιρεσειόντων στην τέταρτη, πέμπτο, έκτο, έβδομη και όγδοο εκ των αναιρεσιβλήτων. Πλην όμως αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά τη συζήτηση, η οποία, επομένως πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία τους (άρθρο 576§2 ΚΠολΔ).

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 914 του ΑΚ, για τη θεμελίωση αξιώσεως προς αποζημίωση από αδικοπραξία απαιτείται να συντρέχουν αθροιστικώς οι εξής προϋποθέσεις : α) πράξη ή παράλειψη του δράστη που είναι παράνομη, β) πράξη ή η παράλειψη να είναι υπαίτια, γ)ζημία, δ)αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της πράξεως ή παραλείψεως του δράστη και της ζημίας. Η τελευταία υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ήταν ικανή και μπορούσε, αντικειμενικά, να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική των πραγμάτων πορεία, το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε κυριαρχικώς ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ως πρόσφορη αιτία της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή, από το δικαστήριο της ουσίας, των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, η παραβίαση των οποίων ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του αριθμού 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.ΑΠ 23/1988).

Περαιτέρω από το άρθρο 922 ΑΚ, που ορίζει ότι ο κύριος ή ο προστήσας άλλον σε υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παράνομα, κατά την υπηρεσία του, συνάγεται ότι ο προστήσας ευθύνεται για τις ζημίες που προξένησε ο προστηθείς υπαιτίως σε τρίτον όχι μόνον κατά την εκτέλεση της ανατεθείσας σ΄ αυτόν υπηρεσίας, αλλά και κατά κατάχρηση της υπηρεσίας του, η οποία υφίσταται όταν η ζημιογόνος πράξη τελέσθηκε εντός των ορίων των καθηκόντων που ανατέθηκαν στον προστηθέντα ή επ΄ ευκαιρία ή εξ αφορμής της υπηρεσίας του, αλλά κατά παράβαση των εντολών και οδηγιών που δόθηκαν σ' αυτόν ή καθ' υπέρβαση των καθηκόντων του, εφόσον μεταξύ της ζημιογόνου ενεργείας του προστηθέντος και της υπηρεσίας που ανατέθηκε σ' αυτόν υπάρχει εσωτερική συνάφεια, υπό την έννοια ότι η συμπεριφορά αυτή δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει χωρίς την πρόστηση.

Επίσης, κατά την έννοια της αυτής ως άνω διατάξεως της ΑΚ 922, "προστηθείς", για την αδικοπραξία του οποίου ευθύνεται, κατά τους όρους της διατάξεως αυτής, το πρόσωπο που δέχεται τις υπηρεσίες του, είναι εκείνος που με τη βούληση του εν λόγω προσώπου ως "προστήσαντος", απασχολείται, διαρκώς ή παροδικώς, στη διεκπεραίωση υποθέσεως και γενικά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του προσώπου αυτού, υπό τον έλεγχο ή την επίβλεψη ή κάτω από τις οδηγίες και τις εντολές τούτου, ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως των καθηκόντων του.

Δεν είναι απαραίτητη η ύπαρξη δικαιοπρακτικής σχέσης, αλλά η πρόστηση μπορεί να στηρίζεται και σε πραγματικό γεγονός ή να γίνεται ευκαιριακά για μία μόνο συγκεκριμένη πράξη. Έτσι, δεν έχει σημασία ο τρόπος πρόσληψης του προστηθέντος, ούτε αν η πρόσληψή του έγινε από άλλον και όχι από τον προστήσαντα, αρκεί ότι ο προστηθείς ενεργούσε υπό τις οδηγίες και εντολές του τελευταίου ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως των καθηκόντων του, όντος αδιάφορου του τρόπου παροχής των οδηγιών και εντολών του προστήσαντος.

Τέλος, με τον λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ενώ κατά την έννοια της Κ.Πολ.Δ. 559 αριθ. 19, η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως όταν στην ελάσσονα πρότασή της δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριζε την κρίση του επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του και κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου της (Κ.Πολ.Δ. 561 παρ. 2) τα ακόλουθα : Οι αναιρεσείοντες (τέσσερις πρώτοι των εναγομένων) ως κύριοι, νομείς και κάτοχοι ενός ακινήτου (οικοπέδου μετά του εντός αυτού παλαιού κτίσματος - καταστήματος), κειμένου εντός της πόλεως Καρδίτσας και επί τη οδού .......

αριθμ... και το οποίο προέκυψε από την συνένωση μικροτέρων οικοπέδων τούτων, ανέθεσαν, περί το τέλος του έτους 1997, στον έκτο εναγόμενο πολιτικό μηχανικό ...... (μη διάδικο στην παρούσα μετ' αναίρεση δίκη) μόνο τη μελέτη και έκδοση αδείας προς ανέγερση τετραόροφης οικοδομής επ' αυτού και την επίβλεψη αυτού του έργου μέχρι του σταδίου της ολοκληρώσεως του σκελετού της οικοδομής, αλλά υπό την ανωτέρω ιδιότητά τους παρέλειψαν την έκδοση της αδείας κατεδαφίσεως του ρηθέντος παλαιού κτίσματος και κατά συνέπεια και την ανάθεση της επιβλέψεως του έργου της εν λόγω κατεδαφίσεως σε πολιτικό μηχανικό.

Κατά μήνα Μάιο 1998, οι αναιρεσείοντες, ενεργούντες δια του δευτέρου τούτων ......, δια συμβάσεως μετά του πέμπτου εναγομένου ...., (επίσης μη διαδίκου στην παρούσα μετ' αναίρεση δίκη ) ανέθεσαν εις αυτόν την κατεδάφιση του παλαιού αυτού κτίσματος, με την χρησιμοποίηση ιδίων αυτού μέσων και προσωπικού, αντί του ποσού των 300.000 δραχμών.

Ο τελευταίος, την 4-5-1998 άρχισε τις εργασίες κατεδαφίσεως του ανωτέρω κτίσματος, από το οποίο, με την επιμέλεια των αναιρεσειόντων, είχε αφαιρεθεί, σε προγενέστερο χρόνο, από άλλο συνεργείο, και ειδικότερα αυτό του ....., η κεραμοσκεπή. Την 6-5-1998 ο εργολάβος κατεδάφισης ..... προσέλαβε, το πρώτον και περιστασιακώς, προκειμένου να εργασθεί στο συνεργείο του, που απετελείτο από τον ίδιο, τον πατέρα του .....

και τους αλλοδαπούς ....... και ....., τον ηλικίας 25 ετών και άπειρο περί τις εργασίες κατεδαφίσεως Χ1, υιό των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφό του τρίτου και εγγονό της ενάτης και δεκάτης τούτων, στον οποίο και ανέθεσε την εκτέλεση εργασιών της κατεδαφίσεως αυτής. Περί ώρα 10,00 της 6-5-1998 και ενώ ο προαναφερόμενος Χ1 απασχολείτο, με την βοήθεια σιδηράς ράβδου, στην απομάκρυνση υλικών κατεδαφίσεως από εσωτερικό τοίχο, σχήματος καμάρας, κατέπεσεν ο τοίχος αυτός και κατεπλάκωσε τούτον, ο οποίος υπέστη πολλαπλά κατάγματα του προσώπου και σπλαχνικού κρανίου, κάταγμα της βάσεως του κρανίου και ωτορραγία αριστερά, με αποτέλεσμα να επέλθει ο θάνατος αυτού, λόγω βαρείας κρανιοεγκεφαλικής κακώσεως.

Ο θάνατος του ρηθέντος εργαζομένου Χ1 είναι αποτέλεσμα της αμελούς συμπεριφοράς των αναιρεσειόντων, κυρίων του έργου, και του άνω εργολάβου αυτού, οι οποίοι παρέλειψαν να λάβουν τα προβλεπόμενα από τις κείμενες διατάξεις ειδικά μέτρα ασφαλείας, προς προστασία των, για λογαριασμό τους, εργαζομένων. Ειδικότερα, οι αναιρεσείοντες, κύριοι του έργου, παρέλειψαν να προβούν, όπως είχαν νόμιμη υποχρέωση, στην έκδοση αδείας κατεδαφίσεως του προαναφερόμενου παλαιού κτίσματος και, κατά συνέπεια, παρέλειψαν και την ανάθεση της επιβλέψεως του έργου της κατεδαφίσεως σε πολιτικό μηχανικός, ο οποίος θα υπεδείκνυε την σειρά και τον τρόπο της κατεδαφίσεως, καθώς και τη λήψη και επίβλεψη των αναγκαίων μέτρων, προς προστασία των εργαζομένων κατ' αυτή.

Στην έκδοση τέτοιας αδείας προέβησαν μετά το ανωτέρω ατύχημα, με την από 3-6-1998 αίτησή τους και εκδόθηκε η 3/15-6-1998 άδεια του Τμήματος Πολεοδομίας του Δήμου Καρδίτσας, στην οποία γίνεται μνεία ότι ανατίθεται η γενική επίβλεψη της κατεδαφίσεως στον πολιτικό μηχανικό ...... Εξ άλλου, οι ίδιοι αναιρεσείοντες επέβλεπαν δια του πρώτου τούτων ....., τις εργασίες κατεδαφίσεως, δίδοντας σχετικώς απλές εντολές και οδηγίες στον πέμπτο εναγόμενο εργολάβο, γεγονός το οποίο συνάγεται και από την συνεχή παρουσία του αναιρεσείοντος τούτου στο χώρο της κατεδαφίσεως και από την επιμέλεια αυτού για τη συλλογή και απομάκρυνση των "μπάζων".

Περαιτέρω, ο πέμπτος εναγόμενος, ....., εργολάβος της κατεδαφίσεως : α) καίτοι επρόκειτο περί εκτελέσεως εργασιών κατεδαφίσεως προσέλαβε και επιφόρτισε με τέτοια εργασία τον παθόντα Χ1, ο οποίος ήταν εντελώς άπειρος και εστερείτο στοιχειωδών γνώσεων για τις εργασίες αυτές, β) ενώ επρόκειτο περί κατεδαφίσεως έργου από οπλισμένο σκυρόδεμα και εσωτερικούς τοίχους πέραν του συνήθους ύψους και πάχους, καθώς και περί κατεδαφίσεως δοκών και παρεμφερών οριζοντίων στοιχείων, παρέλειψε την κατασκευή σταθερού ικριώματος, ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος της καταπλακώσεως των εργαζομένων από ετοιμόρροπα τμήματα του κτίσματος και γ) καίτοι, κατά την εκτέλεση των ως άνω εργασιών, επεβάλλετο η χρήση κράνους, αυτός παρέλειψε να χορηγήσει στον παθόντα τέτοιο κράνος, κατά παράβαση, όλα αυτά, των διατάξεων των άρθρων 1,19,22,26,31, και 103 του Π.Δ. 1073/12/16-9-1981, σε συνδυασμό με τα άρθρα 2,4 παρ. 1 και 5 παρ 1 του Ν. 1396/15/15-9-1983.

Οι ως άνω παραλείψεις των πέντε πρώτων εναγομένων ιδιοκτητών του οικοπέδου και εργολάβου κατεδάφισης να ενεργήσουν κατά τους ως άνω θεσμοθετημένους κανόνες, οι οποίοι επιβάλλουν τη λήψη μέτρων για την εξουδετέρωση κινδύνων που απορρέουν από μια τέτοια οικοδομική δραστηριότητα, ήτο πρόσφορος και ικανή, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, να προκαλέσει και θανατηφόρο ατύχημα εργαζομένου στην κατεδάφιση και απέφερε πράγματι τον θάνατο του ρηθέντος Χ1, ενώ οι αναιρεσείοντες κύριοι του έργου και εργοδότες ευθύνονται και για το πταίσμα του προστηθένος από αυτούς εργολάβου .....

ως προστήσαντες τούτον ενόψει και των άρθρων 922 ΑΚ και 8 παρ 5 του Ν. 1846/1951. Με τις σκέψεις αυτές (και με την παραδοχή συνυπαιτιότητας του παθόντος όπως και με την εκκαλουμένη) το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση των εναγόντων, συγγενών του ως άνω θανόντος και ήδη αναιρεσιβλήτων και επιδίκασε σ' αυτούς, για χρηματική ικανοποίηση της ψυχικής οδύνης τους, τα αναφερόμενα στη προσβαλλόμενη απόφασή του ποσά σε βάρος των αναιρεσειόντων και του ανωτέρου εργολάβου (μείζονα των επιδικασθέντων με την εκκαλουμένη).

Τα περιστατικά που δέχθηκε το Εφετείο, προς στοιχειοθέτηση της εν προκειμένω αυτοτελούς ευθύνης των αναιρεσειόντων, κατά την ΑΚ 914, όσον αφορά την εκτιθέμενη υπαίτια παράνομη παράλειψή τους λήψης προηγουμένως αδείας κατεδαφίσεως του παλαιού κτίσματος, με αυτόθροη συνέπεια την μη ανάθεση σε πολιτικό μηχανικό του τρόπου κατεδάφισης με τη λήψη των αναγκαίων μέτρων ασφαλείας για την προστασία των εργαζομένων στην κατεδάφιση και επίβλεψης της εκτέλεσής της, πράγματι, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, έχουν αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν θανατηφόρο αποτέλεσμα σε βάρος του ειρημένου παθόντος, το οποίο δεν θα επήρχετο, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν το έργο της κατεδαφίσεως εκτελείτο σύμφωνα με την άδεια κατεδάφισης, τις εντολές, τις οδηγίες και την εν γένει επίβλεψη του αρμοδίου μηχανικού.

Έτσι η αναιρεσιβαλλομένη δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα στον σχετικό πρώτο λόγο αναίρεσης (που απομονώνεται αποσπασματικά μόνον μία από τις άνω παραδοχές της προσβαλλομένης, δηλαδή η παράλειψη από τους αναιρεσείοντες έκδοσης αδείας κατεδάφισης) είναι αβάσιμα.

Αλυσιτελώς με τον τρίτο λόγο αναίρεσης πλήττεται η ίδια απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., όσον αφορά την περί ευθύνης των αναιρεσειόντων και με βάση τις περί προστήσεως διατάξεις επάλληλη σκέψη της, ήτοι για εκ πλαγίου παραβίαση των ΑΚ 922 και 681, αφού η εν προκειμένων αστική ευθύνη των αναιρεσειόντων κατά τις ΑΚ 914, 926 και 932 στηρίζεται αυτοτελώς στην δεκτή από το Εφετείο γενόμενη παράνομη και υπαίτια προσωπική συμπεριφορά τους και ο αναιρετικός λόγος κατά της κυρία αυτής αιτιολογίας, που στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλομένης, κρίνεται απορριπτέος, σε κάθε περίπτωση ο τρίτος αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι με τις ως άνω παραδοχές του το Εφετείο δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις ΑΚ 914 και 681, εξ αιτίας ανεπαρκούς αιτιολογίας.

Πράγματι, για την ύπαρξη εν προκειμένω προστήσεως αρκούν τα περιστατικά που δέχεται το Εφετείο, ότι, δηλαδή, οι αναιρεσείοντες ως συγκύριοι και συννομείς του ακινήτου προσέλαβαν τον εργολάβο ως συνεργοδότες και συγκύριοι του έργου κατεδάφισης και του ανέθεσαν την εκτέλεση του έργου, με δικά του εργαλεία και προσωπικό, και ότι κατά τον συγκεκριμένο χρόνο που συνέβη το άνω θανατηφόρο γεγονός ο εργολάβος αυτός ενεργούσε, και μάλιστα εντός του κύκλου των ανατεθέντων σ' αυτόν καθηκόντων, υπό την επίβλεψη, τις εντολές και οδηγίες των αναιρεσειόντων δια του πρώτου τούτων, ενεργούντος επ' ονόματι και για λογαριασμό όλων.

Και δεν χρειαζόταν για την επάρκεια των αιτιολογιών της προσβαλλομένης, σχετικά με την εφαρμογή της ΑΚ 922, η παραδοχή και ότι ο ανωτέρω εργολάβος ετέλει υπό τις δεσμευτικές οδηγίες και εντολές των αναιρεσειόντων, ως προς τον τρόπο εκτελέσεως των καθηκόντων του, από την αρχή μέχρι του πέρατος της κατεδάφισης ή ότι κατά την κατάρτιση της σύμβασης έργου οι αναιρεσείοντες είχαν διαφυλάξει στον εαυτό τους την υποχρεωτική για τον εργολάβο διεύθυνση και επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου.

Τέλος, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., οι αναιρεσείοντες μέμφονται στην προσβαλλομένη, διότι δέχθηκε ότι στην αγωγή τους αυτή οι ενάγοντες επικαλέστηκαν, ως λόγο ευθύνης των αναιρεσειόντων, την ύπαρξη προστήσεως, υπό την έννοια της ΑΚ 922, από αυτούς του εργολάβου κατεδαφίσεως, καίτοι οι ενάγοντες δεν επικαλούνται στο εισαγωγικό δικόγραφο σχετικά παραστατικά.

Ο λόγος αυτός ανεξάρτητα του ότι είναι αλυσιτελής ενόψει της ως άνω κύριας αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης, σε κάθε περίπτωση είναι αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του αγωγικού δικογράφου (από 31-1-2000), επιτρεπτώς επισκοπούμενου από τον Άρειο Πάγο (Κ.Πολ.Δ. 561 παρ. 2) οι ενάγοντες επικαλούνται εν προκειμένω πρόστηση και μάλιστα αναφέρονται με πανηγυρικό τρόπο σε ευθύνη των αναιρεσειόντων εργοδοτών από πταίσμα δικό τους, άλλως του προστηθέντος από αυτούς προσώπου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19.2.2003 αίτηση αναιρέσεως των ......, ...., ...... και ...... για αναίρεση της 689/2002 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης.Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των πρώτου, δευτέρας, τρίτου, ενάτης, δεκάτης, ενδεκάτης, και δεκάτου τρίτου εκ των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ