Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to specify res judicata issues in the notice of appeal.

Απόφαση 1324 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1324/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης Πρώτου Βαθμού με το όνομα "ΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ-ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ" της Περιφέρειας Αττικής που έχει συσταθεί με το άρθρο 1 παρ.2, 5, 1Α9 του Ν. 3852/2010 και αποτελείται από τους συνενωθέντες και καταργηθέντες πρώην δήμους α. Ελληνικού και β. Αργυρούπολης, εδρεύει στην Αργυρούπολη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον δήμαρχο του Χ. Κ., από δε την έναρξη της λειτουργίας του την 1-1-2011, που εγκαταστάθηκαν οι αρχές του κατά την παράγραφο 5 του άρθρου 9 του ανωτέρω νόμου, αυτοδικαίως έχει υπεισέλθει σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις και συνεχίζει τις εκκρεμείς δίκες των δήμων που συνενώθηκαν σ' αυτόν, σύμφωνα με το άρθρο 283 παρ.1 του ιδίου νόμου, ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Δημήτρη Καρούζου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Η. Ν. Π., κατοίκου ..., 2. Σ. Ν. Π., συζ. Β. Π., κατοίκου ..., 3. α) Π. Θ. Θ., κατοίκου ..., β) Α. Π. Θ., κατοίκου ..., γ) Ε. Π. Θ., κατοίκου ... και 4. Κ. Ν. Π. συζ. Ε. Γ., κατοίκου ..., όλοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Στέφανο Φουρτουνίδη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 3721/1999 προσφυγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατόπιν εκδόσεως της 1836/1998 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία είχε οριστεί προσωρινή τιμή μονάδος αποζημίωσης για απαλλοτριούμενες εκτάσεις. Αφού συνεκδικάσθηκαν η προσφυγή και οι αντιπροσφυγές, εκδόθηκαν οι αποφάσεις:9369/1999 μη οριστική και 340/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9117/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι ήδη αναιρεσείβλητοι με την από 3-4-2007 αίτησή τους. Με την 986/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου αναιρεί και παραπέμπει την 9117/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Εκδόθηκε η 179/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 25-4-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 4-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την κρινόμενη από 9-5-2012 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 179/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα με την 1836/1998 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών προσδιορίστηκε η προσωρινή τιμή μονάδας αποζημιώσεως για την απαλλοτριωθείσα εδαφική έκταση, που περιγράφεται σ' αυτήν με κρίσιμο χρόνο την 28-3-1998 στο ποσό των 90.000 δραχμών ανά τ.μ.

Ότι, μετά την από 28-4-1989 προσφυγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εκδόθηκε η 340/2005 οριστική απόφασή του, με την οποία καθορίστηκε η οριστική τιμή μονάδας αποζημιώσεως στο ποσό των 320ευρώ ανά τ.μ.. Ότι στη συνέχεια οι ήδη αναιρεσίβλητοι άσκησαν την από 28-4-2005 έφεση -αίτηση τους κατά της 340/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

ενώπιον της γραμματείας του Εφετείου Αθηνών, για τον προσδιορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημιώσεως για το απαλλοτριούμενο ακίνητο με κρίσιμο χρόνο, το χρόνο της ως άνω αιτήσεως για τους εις αυτήν εκτιθέμενους λόγους. Ότι το Εφετείο Αθηνών με την 9117/2006 απόφασή του εκτός των άλλων, εκτίμησε το προαναφερόμενο δικόγραφο ως έφεση και το απέρριψε ως απαράδεκτο, διότι κατατέθηκε στη γραμματεία του Εφετείου και όχι στη γραμματεία του εκδόντος την απόφαση δικαστηρίου κατ' άρθρο 495 ΚΠολΔ.

Ότι μετά ταύτα εκδόθηκε η 986/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε την από 3-4-2007 αίτηση αναιρέσεως κατά της 9117/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, αφού εκτός των άλλων, έκρινε ότι η από 28-4-2005 έφεση -αίτηση κατά της 340/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, είναι απαράδεκτη γιατί ασκήθηκε κατά παράβαση του άρθρου 495 ΚΠολΔ.

Ότι στη συνέχεια με την από 7-5-2010 κλήση των ήδη αναιρεσιβλήτων η ένδικη υπόθεση, μετά την εμπρόθεσμη και νομότυπη άσκηση της ως άνω έφεσης-αίτησης, και δη κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 495 ΚΠολΔ, ήχθη προς εκ νέου συζήτηση ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ως βάσιμο τον λόγο εφέσεως των αναιρεσιβλήτων, και, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που είχε κρίνει εν μέρει αντιθέτως, κράτησε και δίκασε την από 28-4-1999 προσφυγή και καθόρισε την οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης του ανωτέρου ακινήτου των προσφευγόντων, στο ποσό των 420 ευρώ ανά τ.μ.

2. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο με σαφήνεια το αντικείμενο της δίκης που προηγήθηκε, τα ζητήματα που κρίθηκαν σ' αυτή με δύναμη δεδικασμένου σε συσχετισμό με το αντικείμενο της μεταγενέστερης δίκης και οι παραδοχές του δικαστηρίου με τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν την πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς επίσης ότι ο αναιρεσείων επικαλέστηκε το δεδικασμένο στο δικαστήριο της ουσίας και ο ισχυρισμός ρητά απορρίφθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο κατά παράβαση των άρθρων 322 επ ΚΠολΔ συζήτησε εκ νέου την από 28-4-2005 έφεση -αίτηση των αναιρεσιβλήτων καίτοι αυτή είχε κριθεί με δύναμη δεδικασμένου με την 9117/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία επικυρώθηκε και με την 986/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, με τα δεδομένα αυτά και με αναφορά των αριθμ. 16 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα ανωτέρω, αναγκαία για το ορισμένο του λόγου αυτού στοιχεία, ήτοι το αντικείμενο της δίκης που προηγήθηκε, τα ζητήματα που κρίθηκαν σ' αυτήν με δύναμη δεδικασμένου σε συσχετισμό με το αντικείμενο της μεταγενέστερης δίκης και οι παραδοχές του δικαστηρίου με τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν την πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς και ότι ο αναιρεσείων επικαλέστηκε το δεδικασμένο στο δικαστήριο της ουσίας και δη νομίμως.

Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων που κατέθεσαν προτάσεις (άρθρα 176, 185 ΚΠολΔ και 18 παρ 4 Ν. 2882/2001).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-4-2012 αίτηση του Δήμου Ελληνικού Αργυρούπολης για αναίρεση της 179/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2013

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ