Supreme Court dismisses appeal where lower court rejected suit for vague corporate succession claims.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Athens Court of Appeal's decision. The lower court had rejected the original lawsuit because it failed to specify the legal basis for the appellant's corporate succession, citing a lack of merger details and publication records. The court held that this procedural defect was not cured by the appellant's subsequent submissions, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 297, 298, 523, 524, 553, 559, 577 of the Code of Civil Procedure; A procedural defect regarding the establishment of standing in a lawsuit remains incurable if not remedied by the defendant's submissions, leading to the inadmissibility of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1324 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1324/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου), Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Χαράλαμπο Δημάδη και Γεώργιο Χρυσικό -Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :
Της αναιρεσείουσας : Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΚΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ", ("ΕΚΟ-ΑΒΕΕ), πρώην με την επωνυμία "ΕΚΟ - ΕΛΔΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ" ("ΕΚΟ-ΕΛΔΑ ΑΒΕΕ"), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Δημήτριος Ζαραφέτας.
Των αναιρεσιβλήτων : 1) Της Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "...... ΕΠΕ", που εδρεύει στην ..... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Σπυρίδων Μπακρωζης, 2) ......, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Πάνος Σοφούλης με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και 3) ......, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Σπυρίδων Μπακρωζης.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20.10.2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 1921/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3713/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 31.10.2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός ανέγνωσε την από 25.11.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος των πρώτου και τρίτου αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 523 παρ.1 και 524 του Κ.Πολ.Δ προκύπτει, ότι η αποδοχή της απόφασης προ της άσκησης ένδικου κατ' αυτής μέσου, επιφέρει την απώλεια του δικαιώματος άσκησης του, και συνεπάγεται την απόρριψη του ως απαράδεκτου, προκειμένου δε περί της αναίρεσης σύμφωνα με τα άρθρα 553 παρ.1 και 577 παρ.1 και 2 του Κ.Πολ.Δ.
Η αποδοχή της απόφασης γίνεται ατύπως και σιωπηρά και είναι έγκυρη, και εάν δεν υποβληθεί στον τύπο του αρθρ. 297 του Κ.Πολ.Δ, συνάγεται δε από οποιαδήποτε συμπεριφορά που εκδηλώνει τη δήλωση παραίτησης και αποδοχής της απόφασης. (Α. Π. 649/2003, 1711/2002). Στην προκειμένη περίπτωση, η δεύτερη αναιρεσίβλητη με τις κατά την 9-11-2007, και οι λοιποί αναιρεσίβλητοι, με τις κατά την 12-11-2007, κατατεθείσες έγγραφες προτάσεις τους, προβάλλουν το απαράδεκτο της άσκησης κατά την 8-11-2006 της κρινόμενης αίτησης, από το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα στις 20-6-2006, δηλαδή σε προγενέστερο χρόνο, κατέθεσε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών νέα αγωγή, παρόμοιου περιεχομένου με την απορριφθείσα ως αόριστη με την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία συμμορφώθηκε με το σκεπτικό της προσβαλλόμενης ως προς τη νομιμοποίησή της.
Ο ισχυρισμός όμως αυτός κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος, αφού η αναιρεσείουσα, εάν πράγματι σκόπευε να παραιτηθεί από το δικαίωμα προβολής με αναίρεση της υπ' αριθ. 3713/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών θα διατύπωνε αντίστοιχη δήλωση στην προαναφερθείσα δεύτερη αγωγή της, πέρα από το γεγονός ότι δεν προκύπτει η ύπαρξη ειδικής πληρεξουσιότητας προς τον πληρεξούσιο Δικηγόρο που συνέταξε τη δεύτερη αγωγή, για να παραιτηθεί από το δικαίωμα άσκησης της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης (Ολ.
Α.Π. 625/1980).
II. Η κατά παραβίαση της δικονομικού δικαίου διάταξης του άρθρου 216 του Κ.Πολ.Δ απόρριψη της αγωγής λόγω ποσοτικής ή ποιοτικής αοριστίας της, που ανάγεται στην παράθεση στο δικόγραφο της των περιστατικών που συγκεκριμενοποιούν τη νομιμοποίηση του ενάγοντος, την ασκούμενη αξίωση, και το προβαλλόμενο αίτημα, ώστε αυτό να είναι ως λογικό επακόλουθο αυτών σαφές, ελέγχεται ως παράβαση με βάση τους από το άρθρο 8 και 14 λόγους αναίρεσης (Α.Π. 571/2004).
Εξ άλλου, με την παρ.1 του δευτέρου άρθρου του Ν. 2593/1998 "Αναδιοργάνωση της Δημοσίας Επιχείρησης Πετρελαίου (ΔΕΠ ΑΕ) και των θυγατρικών της εταιριών, καταστατικό αυτής και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α', 59) ορίστηκε ότι: η εταιρία "ΕΛΔΑ-Διεθνής Εμπορική Ανώνυμος Εταιρία Πετρελαιοειδών ΑΕ" μπορεί να συγχωνευθεί με απορρόφηση από την εταιρία "ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρία Πετρελαιοειδών" (ενάγουσα), σύμφωνα με τους όρους και τις προϋποθέσεις που καθορίζονται από την διάταξη αυτή και ότι για τις συγχωνεύσεις που προβλέπει η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 69 έως 80 του ΚΝ 2190/1920.
Περαιτέρω με τις §§ 8, 9, 10 και 11 περιπτ. α και β της ως άνω διάταξης, μεταξύ άλλων ορίζονται ότι: "η σύμβαση συγχωνεύσεως (ως και τα πρακτικά των γενικών συνελεύσεων των εταιριών που αποφασίζουν τη συγχώνευση) περιβάλλονται τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου (§8), ότι η συγχώνευση με επιμέλεια της απορροφούσας εταιρίας υπόκειται στις διατυπώσεις δημοσιότητας που προβλέπει το άρθρο 7β ΚΝ 2190/1920 (ήτοι στην δημοσίευση ανακοινώσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως-τεύχος ΑΕ κ&ι ΕΠΕ, περί καταχωρίσεως της συγχωνεύσεως στο οικείο μητρώο ανωνύμων εταιριών) για κάθε μία από τις εταιρίες που συγχωνεύονται (§9), ότι οι κατά το άρθρο αυτό συγχωνεύσεις αρχίζουν να ισχύουν την ημέρα που ορίζεται στην σύμβαση συγχωνεύσεως (§10) και ότι από την έναρξη ισχύος της συγχωνεύσεως αυτοδικαίως και χωρίς καμία άλλη διατύπωση η απορροφούσα εταιρία υποκαθίσταται σε όλα γενικά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφουμένης εταιρίας, η δε μεταβίβαση αυτή εξομοιώνεται με καθολική διαδοχή, και ότι η απορροφούμενη εταιρία παύει να υφίσταται (§1 περίπτ.
α και β)".
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση κατ' άρθρο 561 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου του δικογράφου της ένδικης από 20-10-2003 (αρ. κατάθ. 9472/2003) αγωγής της η αναιρεσείουσα εταιρεία ως ενάγουσα με την επωνυμία "ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρία Πετρελαιοειδών", προκειμένου να θεμελιώσει την νομιμοποίηση αυτής, ως φορέως των με την αγωγή ασκουμένων αξιώσεων κατά των αναιρεσίβλητων εναγομένων, ισχυρίστηκε ότι από 1-4-1998 υποκατέστησε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της την ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "ΕΛΔΑ-Διεθνής Εμπορική Ανώνυμος Εταιρία Πετρελαιοειδών Προϊόντων", (που είχε συνάψει με τους εναγομένους την από 4 Ιουλίου 1995 έγγραφη σύμβαση εμπορικής συνεργασίας, στα πλαίσια λειτουργίας της οποίας γεννήθηκαν οι διαλαμβανόμενες στην αγωγή αξιώσεις, ως καθολική διάδοχος της τελευταίας) "βάσει του Ν. 2593/1998 και των σχετικών πράξεων πού έγιναν σε εκτέλεση αυτού".
Με αυτό το περιεχόμενο η αγωγή είναι αόριστη (ποιοτική αοριστία) ως προς το στοιχείο της θεμελίωσης της ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας εταιρίας, ως καθολικής διαδόχου της εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΔΑ-Διεθνής Εμπορική Εταιρία Πετρελαιοειδών Προϊόντων", που λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, αφού δεν διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αγωγής:
α) τα στοιχεία της οικείας συμβολαιογραφικής πράξης συγχώνευσης με απορρόφηση της πιο πάνω εταιρίας από την ενάγουσα (αριθμός αυτής και ονοματεπώνυμο συμβολαιογράφου), β) δεν γίνεται μνεία εάν η αναφερόμενη ημεροχρονολογία της 1 Απριλίου 1998 συνιστά την κατά την ως άνω σύμβαση ημερομηνία έναρξης της ισχύος της συγχώνευσης και, σε διαφορετική περίπτωση, δεν αναφέρεται ποια είναι η ημερομηνία που ορίστηκε στη σύμβαση συγχώνευσης για την έναρξη της ισχύος της συγχώνευσης, γ) δεν αναγράφεται ότι δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης (τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ) ανακοίνωση για την καταχώριση στο οικείο μητρώο ανωνύμων εταιριών της πιο πάνω συγχώνευσης για τις συγχωνευθείσες εταιρίες, με αναφορά στον αριθμό του οικείου ΦΕΚ.
Για το ορισμένο της ένδικης αγωγής δεν αρκεί μόνο η αναφορά σ' αυτής από την αναιρεσείουσα στο Ν 2593/1998 που προέβλεπε τη δυνατότητα συγχώνευσης της πιο πάνω εταιρίας και επιγραμματικά στις "σχετικές πράξεις που έγιναν σε εκτέλεση του ανωτέρω Νόμου", χωρίς περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των πράξεων αυτών κατά τα ανωτέρω.
Η πιο πάνω ποιοτική αοριστία δεν θεραπεύτηκε κατ' άρθρο 224 εδ. β ΚΠολΔ με τις ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου προτάσεις της ενάγουσας εταιρίας, αφού κανένα από τα πιο πάνω στοιχεία δεν συμπληρώθηκε με αυτές. Εξ άλλου, η ίδια αοριστία ως προς τη νομιμοποίηση της αναιρεσείουσας αφορούσε και τις προσβαλλόμενες με την αγωγή της αξιώσεις της από συναλλαγές μετά την κατά την 1-4-1998 επικαλούμενη "υποκατάσταση" από αυτήν της αρχικά συμβληθείσας πιο πάνω εταιρείας και μέχρι την 1-4-1999, αφού για τις συναλλαγές αυτής, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, δεν μεσολάβησε η σύναψη νέου συμβατικού πλαισίου, αλλά συνεχίστηκε "καθ' υποκατάσταση" το αρχικό συμβατικό πλαίσιο, τόσο με την πρώτη αναιρεσίβλητη όσο και με τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους ως εγγυητές.
Επομένως, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όχι παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο ως αόριστο το δικόγραφο της αγωγής της αναιρεσείουσας, την οποία ύστερα από παραδοχή της έφεσης των αναιρεσίβλητων, αφού εξαφάνισε την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε ως αόριστη, και επομένως, ο αντίστοιχος μοναδικός από το άρθρο 559 αριθμ. 14 του Κ.Πολ.Δ.
λόγος αναίρεσης, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος, όπως και η αναίρεση.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 31-10-2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΚΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ", ("ΕΚΟ-ΑΒΕΕ), για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3713/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ, ενιαία για την πρώτη και τρίτο των αναιρεσιβλήτων και σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ για τη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2008.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Ιουνίου 2008.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ