1323/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1323 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1323/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας με την επωνυμία "ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΛΙΓΚΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην Κέρκυρα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Σπυρίδωνα Καρδάμη.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Δ. του Ο., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αναστασία Τσιότρα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-4-1995 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 276/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 190/2005 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 31-10-2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος ανέγνωσε την από 14-2-2008 έκθεση, του ήδη προαχθέντος σε Αντιπρόεδρο Χαράλαμπου Ζώη , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κατά το άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ. ιδίου κώδικα, ασκείται όπως και η αγωγή και πρέπει στο δικόγραφο της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο όλοι οι λόγοι κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής. Νέοι λόγοι, μη περιεχόμενοι στο δικόγραφο της ανακοπής, δεν επιτρέπεται να προταθούν από τον ανακόπτοντα για πρώτη φορά με τρόπο διάφορο του οριζόμενου στο άρθρο 585 παρ. 2 εδ.

β' ΚΠολΔ και δη με τις έγγραφες προτάσεις του ανακόπτοντος της πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας δίκης, ή με το δικόγραφο της έφεσης του κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, ακόμη και αν οι λόγοι αυτοί αφορούν ισχυρισμούς που αναφέρονται στα άρθρα 269 και 527 ΚΠολΔ, διότι έναντι των τελευταίων αυτών γενικών διατάξεων κατισχύει, λόγω της ειδικότητας της, η διάταξη του άρθρου 585 παρ. 2 εδ.

β' ΚΠολΔ, όπως ισχύει κατά την οποία νέοι λόγοι ανακοπής μπορούν να προταθούν μόνο με πρόσθετο δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου προς το οποίο απευθύνεται η ανακοπή και κοινοποιείται τριάντα ή αν πρόκειται για ειδικές διαδικασίες οκτώ ημέρες πριν από τη συζήτηση. Μόνο το περιεχόμενο της ως άνω ανακοπής και εκείνο των τυχόν, κατά τον προεκτεθέντα τρόπο, ασκηθέντων πρόσθετων λόγων της οριοθετεί το αντικείμενο της δίκης επί της ανακοπής, ακόμη και αν πρόκειται για αιτιάσεις που ανάγονται στο κατά νόμο παραδεκτό της εκδόσεως της διαταγής πληρωμής.

Ούτε επιτρέπεται συμπλήρωση του περιεχομένου των λόγων της ανακοπής με τις προτάσεις ή την έφεση, πολύ δε περισσότερο δεν επιτρέπεται η άσκηση προσθέτων λόγων ανακοπής με το, κατά το άρθρο 520 παρ. 2 ΚΠολΔ δικόγραφο των προσθέτων λόγων έφεσης, το οποίο κατατίθεται στη γραμματεία του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και όχι του δικαστηρίου στο οποίο απευθύνεται η ανακοπή, οι πρόσθετοι δε λόγοι έφεσης συνέχονται με τα πληττόμενα με την έφεση κεφαλαία, ενώ οι πρόσθετοι λόγοι ανακοπής είναι αυτοτελείς και καθένας εξ αυτών θεμελιώνει, ως ένσταση, ξεχωριστή ανακοπή και επομένως, αφού ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, δεν επιτρέπεται η υποβολή τους στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, κατά παράβαση της από το άρθρο 12 ΚΠολΔ καθιερούμενης αρχής των δύο βαθμών δικαιοδοσίας (ΑΠ 1229/07).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 8 περ, β' ΚΠολΔ λόγος αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη, πράγματα που προτάθηκαν από τον αναιρεσείοντα και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά τη διάταξη αυτή, θεωρούνται και οι νόμιμοι και παραδεκτώς προταθέντες αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση λόγων ανακοπής (ενστάσεων) προς ακύρωση Διαταγής Πληρωμής Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται, αν ο ισχυρισμός (λόγος ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής), είναι μη νόμιμος, αόριστος, απαράδεκτος ή αλυσιτελής, διότι το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει σ' αυτούς, αφού δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 14/2004), καθώς και όταν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο ουσιαστικό ή τυπικό (Ολ.ΑΠ 12/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα, κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, πράγματι όμως από τον αριθμό 8 του ιδίου άρθρου, αποδίδει κατ' εκτίμηση, στο Εφετείο την αιτίαση, ότι παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα το πρώτο με την έφεση της λόγο ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής, ότι η επιταγή προς πληρωμή της οποίας εκδόθηκε εις βάρος της, μετ' αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής, δεν είχε χαρτοσημανθεί νομίμως.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφενός μεν, διότι ο ισχυρισμός (λόγος ανακοπής), ότι η επιταγή προς πληρωμή της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής δεν είχε χαρτοσημανθεί νομίμως, απαραδέκτως προτάθηκε το πρώτο με την έφεση της αναιρεσείουσας, αφετέρου δε διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε ως απαράδεκτο.

Απορριπτέος, επίσης, ως αβάσιμος είναι και ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, πράγματι από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι τον αριθμό 19 του ιδίου άρθρου όπως η αναιρεσείουσα επικαλείται, με τον οποία αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση, ότι απορρίπτοντας ως απαράδεκτο τον προβληθέντα το πρώτο στο Εφετείο ως άνω λόγο ανακοπής περί μη χαρτοσημάνσεως της επιταγής προς πληρωμή της οποίας εκδόθηκε η διαταγή πληρωμής, παρά το νόμο, και δη τις διατάξεις των άρθρων 269 και 527 ΚΠολΔ κήρυξε απαράδεκτο.

Όπως προκύπτει από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1, 3 και 13 του ν. 5960/1933 "περί επιταγής", η εγκυρότητα της επιταγής δεν εξαρτάται από την σύμβαση επιταγής που καταρτίζεται μεταξύ της τράπεζας και του πελάτη της και σύμφωνα με την οποία ο πελάτης (εκδότης επιταγής) έχει δικαίωμα διάθεσης των προς τούτο διαθέσιμων κεφαλαίων του στην Τράπεζα και η τελευταία υποχρεούται να πληρώσει την επιταγή, κατά τους όρους της σύμβασης και τις τραπεζικές συνήθειες.

Η ανυπαρξία ή ελαττωματικότητα της σύμβασης επιταγής, όπως και η ανυπαρξία διαθέσιμων κεφαλαίων, δεν επιδρούν στο κύρος της επιταγής και δεν επηρεάζουν το δικαίωμα του κομιστή να στραφεί κατά του εκδότη και των υπόλοιπων υπόχρεων. Επίσης, χωρίς σημασία είναι η σημείωση στην επιταγή του αριθμού του λογαριασμού του εκδότη και δεν επιδρά στο κύρος της επιταγής η αναγραφή αριθμού λογαριασμού τρίτου προσώπου (ΑΠ 1121/1992).

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 40 του ν.5960/1933 ο κομιστής μπορεί ν' ασκήσει την αγωγή από την επιταγή κατά των οπισθογράφων, του εκδότη και των άλλων υπόχρεων, μόνο εάν η επιταγή εμφανίσθηκε εγκαίρως και δεν πληρώθηκε και η άρνηση της πληρωμής βεβαιώνεται, εκτός των άλλων διαζευτικώς οριζομένων τρόπων, με δήλωση του πληρωτή που χρονολογείται και γράφεται πάνω στην επιταγή, με σημείωση της ημέρας εμφάνισης της.

Για το κύρος της βεβαίωσης αυτής του πληρωτή, αρκεί η μνεία της ημερομηνίας της εμφάνισης της επιταγής και η μη πληρωμή της, καθώς και η χρονολόγηση της βεβαίωσης και δεν είναι αναγκαία και η μνεία της αιτίας για τη μη πληρωμή της επιταγής, όπως •έλλειψη πρόβλεψης, έλλειψη επαρκών διαθέσιμων κεφαλαίων, ανάκληση της εντολής προς πληρωμή της επιταγής, ανυπαρξία λογαριασμού στο όνομα του εκδότη ή αναγραφή στην επιταγή αριθμού λογαριασμού άλλου προσώπου (ΑΠ 1512/06).

Επομένως ο τρίτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα, κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ αποδίδει, κατ' εκτίμηση στο Εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο απέρριψε τον επαναφερθέντα με λόγο έφεσης ισχυρισμό της (λόγο ανακοπής) ότι η επιταγή προς πληρωμή της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής ήταν πληρωτέα από προσωπικό λογαριασμό του νομίμου εκπροσώπου της εκδότη της επιταγής και δεν πληρώθηκε λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων στο λογαριασμό αυτό, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια, ότι απορρίπτοντας τους επαναφερθέντες με λόγο έφεσης λόγους ανακοπής ανακοπή, περί ανυπαρξίας αιτίας για την έκδοση της επιταγής με βάση την οποία εκδόθηκε η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής και ότι το ποσό της αυτής ενσωμάτωνε τοκογλυφικούς τόκους, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του μάρτυρα Γ.

Β. ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κερκύρας την 06.07.1995 είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει ότι προσεκόμισε νομίμως μετ' επικλήσεως στις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση της υπόθεσης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση τα πρακτικά του άνω Μονομελούς Πρωτοδικείου που περιείχαν και την άνω, φερομένη ως μη ληφθείσα υπόψη κατάθεση του εν λόγω μάρτυρα.

Μετά απ' αυτά, εφ' όσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης για έρευνα, αυτή πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αντιδίκου της, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις (αρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31.10.2005 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 190/2005 απόφασης του Εφετείου Κέρκυρας. Και,

Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσείουσας τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Και, δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 8 Αυγούστου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ