Supreme Court dismisses appeal for failure to appear and rejection of unproven overtime claims.

Απόφαση 1323 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1323/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία «ΙΝΤΕΡΓΟΥΝΤ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑ ΞΥΛΕΙΑΣ», που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μαρκούτη – Μπαντή. Του αναιρεσίβλητου: ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-5-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3861/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 632/2004 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Νοεμβρίου 2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Καλούδης, διάβασε την από 3 Μαρτίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από την 180δ/14-2-2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με την από 20-1-2005 πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως από την επισπεύδουσα την συζήτηση αναιρεσείουσα στον αναιρεσίβλητο, ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά την ορισθείσα και αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο στη σειρά της, ούτε κατέθεσε δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Επομένως το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Επειδή με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αριθ.8 του ΚΠολΔ, λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στο Εφετείο ότι έλαβε υπόψη oυσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς που δεν προτάθηκαν από κανένα διάδικο και συγκεκριμένα δέχτηκε, ότι το ήμισυ των αναφερομένων χρηματικών ποσών που κατέβαλε η αναιρεσείουσα στον αναιρεσίβλητο τμηματικώς κατά τα έτη 1999-2002, αφορούσε την αμοιβή του για νυκτερινή απασχόληση, παρότι ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και η αναιρεσείουσα προέβαλαν σχετικό ισχυρισμό.

Οπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, ο αναιρεσείων ισχυρίστηκε με την ένδικη αγωγή του, ότι κατά τη διάρκεια της συμβάσεως εργασίας του με την αναιρεσείουσα πραγματοποίησε α) το έτος 1999 680 ώρες παράνομης υπερωρίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και 680 ώρες νυκτερινής εργασίας, ήτοι συνολικά 1360 ώρες, για τις οποίες έλαβε ως αμοιβή 1.088.000 δρχ., β)το έτος 2000 880 ώρες παράνομης υπερωρίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και 880 ώρες νυκτερινής εργασίας, ήτοι συνολικά 1760 ώρες, για τις οποίες έλαβε ως αμοιβή 1.760.000 δρχ., γ) το έτος 2001 900 ώρες παράνομης υπερωρίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και 900 ώρες νυκτερινής εργασίας, ήτοι συνολικά 1.800 ώρες, για τις οποίες έλαβε ως αμοιβή 2.700.000 δρχ.

και δ)το έτος 2002 80 ώρες παράνομης υπερωρίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και 80 ώρες νυκτερινής εργασίας, ήτοι συνολικά 160 ώρες, για τις οποίες έλαβε ως αμοιβή 240.000 δρχ., ακολούθως δε το Εφετείο, ενόψει του ότι η αναιρεσείουσα δεν προέβαλε ένσταση εξοφλήσεως των παραπάνω αξιώσεων και δεν ισχυρίστηκε ότι είχε ορίσει η ίδια το χρέος που αφορούσαν οι προαναφερόμενες καταβολές (άρθρ. 422 ΑΚ), ή ότι υπήρχε αντίθετη συμφωνία των διαδίκων, δέχτηκε ότι προέκυψε από τις αποδείξεις η καταβολή των προαναφερομένων ποσών και ο καταλογισμός κάθε επί μέρους καταβληθέντος ποσού κατά το ήμισυ στην αμοιβή που δικαιούται ο αναιρεσείων για παράνομη υπερωριακή απασχόληση κατά τη διάρκεια της ημέρας και κατά το υπόλοιπο ήμισυ στην αμοιβή του για νυκτερινή εργασία.

Επομένως, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη μη προταθέντα πράγματα και πρέπει να απορριφθεί ο προαναφερόμενος λόγος της αναιρέσεως ως αβάσιμος. Mε το δεύτερο και τελευταίο λόγο της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες και ειδικότερα, ότι το Εφετείο καταλόγισε τα ανωτέρω ποσά που δέχτηκε ότι έλαβε ο αναιρεσίβλητος, κατά το ήμισυ στην αμοιβή που εδικαιούτο αυτός για υπερωρίες που πραγματοποίησε κατά τη νύκτα, μολονότι στη συνέχεια έκρινε ότι η αγωγή του, ως προς το κεφάλαιο αυτό ήταν αόριστη.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι με την απόρριψη του ανωτέρω κεφαλαίου ως αορίστου το Εφετείο δεν δέχτηκε ότι το σχετικό χρέος της αναιρεσείουσας ήταν ανύπαρκτο και κατά συνέπεια δεν υπάρχει λογική ή νομική αντίφαση στις παραδοχές της αποφάσεώς του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-11-2004 αίτηση περί αναιρέσεως της υπ΄αριθ. 632/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Απριλίου 2206. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 20 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ