1322/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1322 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1322/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Π. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νικόλαο Αργυρόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Κ. του Α., κατοίκου ..., για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου της, η οποία παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Ασημίνα Καούνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-6-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4317/2007 μη οριστική, 7670/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 5923/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 20-6-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 16-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 1481 περ. α' και 1482 Α.Κ προκύπτει, ότι η πατρότητα για το εκτός γάμου των γονέων του γεννηθέν τέκνο τεκμαίρεται, αν αποδειχθεί ότι αυτός, για τον οποίο προβάλλεται ισχυρισμός ότι είναι πατέρας, είχε σαρκική Συνάφεια με την μητέρα κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης. Το τεκμήριο αυτό ανατρέπεται, αν προκύπτουν σοβαρές αμφιβολίες για την πατρότητα.

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 368 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.: "Το δικαστήριο μπορεί να διορίσει έναν ή περισσότερους πραγματογνώμονες, αν κρίνει πως πρόκειται για ζητήματα, που απαιτούν, για να γίνουν αντιληπτά, ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης". Κατά δε την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου: "Το δικαστήριο ο0φείλει να διορίσει πραγματογνώμονες, αν το ζητήσει κάποιος διάδικος και κρίνει, ότι χρειάζονται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης".

Κατά την έννοια του άρθρου 387 Κ.Πολ.Δ, το δικαστήριο εκτιμά ελεύθερα την γνωμοδότηση των πραγματογνωμόνων, όπως συμβαίνει και με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, εκτός από τις περιπτώσεις πού ορίζει ρητώς ο νόμος (άρθρο 340 Κ.Πολ.Δ).Τέλος, κατά το άρθρο 388 του ιδίου Κώδικος: "Το δικαστήριο που δικάζει την υπόθεση, αν κρίνει πώς υπάρχει λόγος, μπορεί ύστερα από αίτηση των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως να διατάζει νέα πραγματογνωμοσύνη ή την επανάληψη ή την συμπλήρωση της πραγματογνωμοσύνης από τους ίδιους ή άλλους πραγματογνώμονες".

Από τις διατάξεις αυτές, οι οποίες έχουν εφαρμογή και στην κατ' άρθρο 615 του ίδιου Κώδικα, ειδική πραγματογνωμοσύνη για τον έλεγχο της πατρότητας, προκύπτει ότι η διάταξη νέας πραγματογνωμοσύνης ή επανάληψης ή συμπλήρωσης της πραγματογνωμοσύνης, που έχει ήδη διεξαχθεί από τους ίδιους ή άλλους πραγματογνώμονες και με την ή ίδια ή άλλη μέθοδο για τον έλεγχο της πατρότητας εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου της ουσίας.

Η κρίση δε τούτου περί των ανωτέρω και περί του διοριστέου προσώπου ως πραγματογνώμονα λόγω των ειδικών γνώσεων που διαθέτει, καθώς και της ακολουθητέας από τον πραγματογνώμονα επιστημονικής μεθόδου, ως αναγκαίας για την εκτίμηση της υπόθεσης δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (Α.Π. 552/2009). Εξ άλλου, ο εκ του άρθρου 559 αριθ. 10 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ότι το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την κρίση του σχημάτισε από τα μνημονευόμενα σε αυτήν αποδεικτικά μέσα, ενώ ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 12 του ιδίου άρθρου λόγος αναιρέσεως δημιουργείται, όταν το δικαστήριο αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνην την οποία του προσδίδει ο νόμος.

Επομένως, δεν ιδρύεται τέτοιος λόγος, όταν το αποδεικτικό μέσον εκτιμάται ελεύθερα και συνεκτιμάται με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβάσεως του άρθρου 559 αριθ. 10 και 12 Κ.Πολ.Δ, επειδή με την προσβαλλομένη απόφασή του απέρριψε την έφεση εκείνου κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, η οποία δέχθηκε την αγωγή της αναιρεσίβλητης και ανεγνώρισε τον αναιρεσείοντα ως πατέρα του εκτός γάμου γεννηθέντος τέκνου της, καθόσον παρά τον νόμο α') αρκέσθηκε στην διαταχθείσα με την προδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου πραγματογνωμοσύνη για τον έλεγχο της πατρότητας του τέκνου της αναιρεσίβλητης με την μέθοδο DNA, η οποία κατά τον αναιρεσείοντα δεν είναι ασφαλής και β') απέρριψε το αίτημα του ιδίου, το οποίο απετέλεσε και λόγο της εφέσεώς του, για διενέργεια νέας πραγματογνωμοσύνης με την μέθοδο H.L.A.

Οι λόγοι όμως αυτοί, με βάση με τις αναφερθείσες στην αρχή διατάξεις και σκέψεις, είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. Δεν αποτελούν πράγματα και επομένως δεν ιδρύεται ο εκ του άρθρου 559 αρ.8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι αρνητικοί της αγωγής ή της ενστάσεως ισχυρισμοί, ως και οι ισχυρισμοί που. συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Εξ άλλου, ο από το άρθρο 559 αριθ. 11γ'Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως, ιδρυόμενος αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσεκόμισαν, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει, ότι ελήφθησαν υπόψη.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως ισχυρίζεται, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβάσεως του άρθρου 559 αριθ. 8 και 11 γ' Κ.Πολ.Δ επειδή "δεν έλαβε υπόψη το υπ' αρ. σχετικό 2 το οποίο νόμιμα προσκόμισα και επικαλέστηκα, με τις προτάσεις μου και το οποίο αποτελεί μία απόδειξη ότι η αντίδικος σήμερα διατηρεί δική της επιχείρηση, ιδιαίτερα εύρωστη, με ψιλικά είδη, τσιγάρα και εφημερίδες στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου Αττικής, από την οποία μετά βεβαιότητας και κατά το πιο μετριοπαθή υπολογισμό αποκερδαίνει το ποσό των 1.500 ευρώ μηνιαίως.

Το ανωτέρω αποδεικτικό στοιχείο προσεκόμισα στην παρούσα δίκη προκειμένου να αποδείξω ότι κατά το κρινόμενο χρονικό διάστημα για το οποίο η αντίδικος αιτείται διατροφής, η οικονομική της κατάσταση μετά βεβαιότητος δεν ήταν αυτή που η ίδια ισχυρίζεται, διότι ως φαίνεται και τότε διατηρούσε το απαραίτητο χρηματικό και διόλου ευκαταφρόνητο κεφάλαιο χρημάτων προκειμένου να μπορέσει να ανοίξει εν συνεχεία τη δική της επιχείρηση! Διότι πώς εξηγείται το 2006 κάποιος να είναι άπορος και παντελώς ανίκανος να διαθρέψει τον εαυτό του και λίγο καιρό μετά να συγκεντρώσει το απαραίτητο κεφάλαιο για να ανοίξει μια ολόκληρη δική του επιχείρηση;" Ο ισχυρισμός αυτός, α') όσον αφορά την από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον συνιστά επιχείρημα από την εκτίμηση του αποδεικτικού μέσου και β') όσον αφορά την από το άρθρο 559 αριθ. 11γ' Κ.ΠολΔ πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμά του βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των ενόρκως εξετασθέντων μαρτύρων των διαδίκων, την έκθεση της διαταχθείσης από το δικαστήριο πραγματογνωμοσύνης, τις αναφερόμενες στην απόφαση ένορκες βεβαιώσεις και τα επικαλούμενα και νομίμως από τους διαδίκους προσκομιζόμενα έγγραφα.

Από την βεβαίωση δε αυτήν, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε μαζί με τις λοιπές αποδείξεις και το φερόμενο ως αγνοηθέν αποδεικτικό μέσον, που αναφέρεται στην οικονομική κατάσταση της αναιρεσίβλητης (η οποία εζήτησε με την αγωγή της, πλην των άλλων, διατροφή τόσο για το τέκνο της όσο και για την ίδια κατά τις διατάξεις του άρθρου 1503 Α.Κ).

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-6-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 5923/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ