Supreme Court dismisses appeal for inadmissible second claim filed outside six-month limitation period.

Απόφαση 1321 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1321/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Γ. Ι., 2. Ά. Ι., κατοίκων ... και 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, όλοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Ν. Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Μιχαήλ Νικολιδάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-12-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1597/2007 μη οριστική και 2188/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3708/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 5-8-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Μιλτιάδης Σπυρόπουλος, ανέγνωσε την από 23-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 261 παρ.1 ΑΚ "Την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής", κατά δε τη διάταξη του άρθρου 263 ΑΚ "Κάθε παραγραφή που διακόπηκε με την έγερση της αγωγής θεωρείται σαν να μη διακόπηκε, αν ο ενάγων παραιτηθεί από την αγωγή ή η αγωγή απορριφθεί τελεσίδικα για λόγους μη ουσιαστικούς. Αν ο δικαιούχος εγείρει και πάλι την αγωγή μέσα σε έξι μήνες, η παραγραφή θεωρείται ότι έχει διακοπεί με την προηγούμενη αγωγή". Για να ισχύσει, όμως, η τελευταία αυτή διάταξη προϋποτίθεται ότι η δεύτερη αγωγή, έχει την ίδια ιστορική και νομική αιτία με την προηγούμενη, που απορρίφθηκε και πρέπει να εγερθεί, το αργότερο, μέσα σε προθεσμία έξι μηνών, που αρχίζει από την τελεσίδικη απόρριψη της προηγούμενης αγωγής (ΑΠ 1002/2001), ή σε περίπτωση παραίτησης του ενάγοντος από το δικόγραφο της αγωγής, από το χρόνο παραίτησης αυτής (ΑΠ 404/2008, ΑΠ 190/2008, ΑΠ 148/2006).

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 937 παρ.1 ΑΚ "Η απαίτηση από αδικοπραξία παραγράφεται μετά πενταετία αφότου ο παθών έπαθε τη ζημία και τον υπόχρεο σε αποζημίωση σε κάθε όμως περίπτωση η απαίτηση παραγράφεται μετά πάροδο είκοσι ετών από την πράξη".

Στην προκειμένη περίπτωση και αναφορικά με τις προβαλλόμενες με τους λόγους αναίρεσης αιτιάσεις, το Εφετείο δέχθηκε ότι η από 21-3-2006 αόριστη αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους την 22-3-2006, ήτοι εντός πενταετίας από το τροχαίο ατύχημα, που συνέβη την 22-3-2001 (βλ. τις 8573 Γ', 8574Γ' και 8575Γ'/22-3-2006 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ...) και η νέα από 19-12-2006 ορισμένη αγωγή, στην οποία περιεχόταν η δήλωση παραίτησης από το δικόγραφο της προηγούμενης αγωγής, επιδόθηκε στους εναγομένους την 22-12-2006 (βλ.

τις 9969 Γ', 9970 Γ' και 9971Γ'/22-12-2006 εκθέσεις επίδοσης του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή), δηλαδή εντός εξαμήνου από την παραίτηση. Κατά συνέπεια, η διακοπή της πενταετούς παραγραφής λογίζεται ότι επήλθε με την από 21-3-2006 προηγούμενη αγωγή, η οποία είχε την αυτή ιστορική και νομική αιτία, γεγονός που δεν αναιρείται από το ότι τα αιτούμενα κονδύλια με αυτήν ήταν αόριστα, λόγος άλλωστε για τον οποίο έγινε παραίτηση, επανέγερση αυτής και περιορισμός των αιτημάτων αυτής με τη νέα από κρίση αγωγή, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην παραπάνω νομική σκέψη της παρούσας.

Κατόπιν τούτων, το Εφετείο, που απέρριψε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, την ένσταση πενταετούς παραγραφής των αγωγικών αξιώσεων για αποζημίωση (άρθρα 914, 297, 298, 929, 930 παρ.3 και 931 ΑΚ), που πρότειναν οι εναγόμενοι ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και δέχθηκε, ως κατ' ουσίαν βάσιμη, την αντένσταση διακοπής της παραγραφής, που αντιπρότεινε ο ενάγων, δεν παραβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 261 παρ.1, 263 και 937 παρ.1 ΑΚ, περιέλαβε δε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς την ορθή ή όχι εφαρμογή των προαναφερθεισών διατάξεων, αφού και οι δύο αγωγές του αναιρεσιβλήτου έχουν την ίδια νομική και ιστορική αιτία.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ "Αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης κρίνεται εσφαλμένο αλλά το διατακτικό της ορθό, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της".

Στην προκειμένη περίπτωση, η περιεχόμενη στη μείζονα σκέψη, εντός εισαγωγικών, φράση της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι: (το διακοπτικό αποτέλεσμα της παραγραφής δεν επηρεάζεται από τον περιορισμό του αιτήματος της νέας αγωγής, ούτε από την υποβολή με αυτή προσθέτου ή διαφόρου αιτήματος "το οποίο συνάπτεται με τη δικαστική νομιμοποίηση των διαδίκων" και δεν διαφοροποιεί την ταυτότητα της διαγνωστέας αξιώσεως), είναι εσφαλμένη, διότι δεν εμπίπτει στην προκειμένη ένδικη υπόθεση.

Επειδή, όμως, το συνδεόμενο με το διατακτικό της απόφασης αιτιολογικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το Εφετείο, υπήρξε ορθό, αλλά η μείζων πρόταση, κατά το σημείο τούτο (δηλαδή την ως άνω φράση) ήταν εσφαλμένη, πρέπει, κατ' άρθρο 578 ΚΠολΔ να διορθωθεί, με την απάλειψη της φράσεως αυτής και να απορριφθεί, ως αβάσιμος, ο περιλαμβανόμενος στον πρώτο λόγο αναίρεσης, ειδικότερος με στοιχεία (β1) λόγος αυτής, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, χωρίς να αναιρεθεί η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη ως άνω αιτιολογία της, αφού οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται ότι υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ.8 περ. α' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, ή αντένστασης.

Προς τους μη προταθέντες ισχυρισμούς εξομοιώνονται και εκείνοι που προτείνονται απαραδέκτως, είτε γιατί προτείνονται για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 527 ΚΠολΔ, είτε γιατί, παρά το ότι προτάθηκαν νομίμως σε προηγούμενη συζήτηση της υπόθεσης, εν τούτοις επαναφέρονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο χωρίς την τήρηση των όρων που τάσσονται από το άρθρο 240 του ίδιου Κώδικα.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 562 παρ.2 του ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α)για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.8 περ. α' ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί, ως βάσιμο, τον ισχυρισμό (αντένσταση) του αναιρεσιβλήτου περί διακοπής της παραγραφής και να απορρίψει την ένσταση των αναιρεσειόντων περί παραγραφής της ένδικης αξίωσης του αναιρεσιβλήτου, ενώ η αντένσταση αυτή προτάθηκε από αυτόν απαραδέκτως, για πρώτη φορά, στο Εφετείο με λόγο της έφεσής του, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 527 ΚΠολΔ, υπέπεσε στην από το άνω άρθρο 559 αριθ.8 περ. α' του ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι οι αναιρεσείοντες τον παραπάνω ισχυρισμό τους περί απαραδέκτου της αντενστάσεως του αναιρεσιβλήτου δεν τον είχαν προτείνει, ως εφεσίβλητοι με νόμιμο τρόπο στο Εφετείο, ήτοι με τις από 4-2-2009 προτάσεις τους που υπέβαλαν κατά τη συζήτηση σ' αυτό της έφεσης του αντιδίκου τους, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (ΑΠ 2365/2009).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-8-2011 αίτηση για αναίρεση της 3708/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ