131/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 131 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 131/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Τσόλα, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Αποστολάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. και

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "... Α.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μικρό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-3-2011 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 134/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 57/2014 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 19-2-2015 αίτησή του και τον από 30-6-2016 πρόσθετο αυτής λόγο.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Χατζηγεωργίου ανέγνωσε την από 16-9-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δεύτερου λόγου αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και του πρόσθετου αυτής λόγου και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και τον πρόσθετο λόγο προσβάλλεται η 57/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών και απέρριψε την από 22-8-2013 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 134/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου. Με την απόφαση αυτή είχε απορριφθεί η από 29-3-2011 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία αυτός επεδίωκε να αναγνωριστεί ότι είναι ανειλικρινής η αρνητική δήλωση της αναιρεσίβλητης επί της επιβληθείσης εις χείρας της, ως τρίτης, με το από 17-2-2011 κατασχετήριο αναγκαστικής κατασχέσεως και ότι αυτή οφείλει στον οφειλέτη του το αναφερόμενο χρηματικό ποσό, το οποίο να υποχρεωθεί να του το καταβάλει. Η αίτηση αναιρέσεως καθώς και ο πρόσθετος λόγος ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 564 και 569 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτοί και πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω.

ΙΙ. Το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχτηκε τα ακόλουθα: "Ο ανακόπτων με το από 17.2.2011 κατασχετήριο, που κοινοποίησε στις 25.3.2011 [σημ. το ορθό: 25.2.2011] στον οφειλέτη του Γ. Κ. και στην καθής η ανακοπή, ως τρίτη, προέβη σε κατάσχεση εις χείρας της κατά του ως άνω οφειλέτη του, μέχρι του ποσού των 47.480,60 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων από την κοινοποίηση (25.2.2011), της από 28.11.2001 επιταγής προς πληρωμή κάτωθι αντιγράφου εξ απογράφου της υπ’ αριθμ. 133/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χανίων, με την οποία υποχρεώθηκε ο Γ.

Κ. και πρώην εργοδότης του στην απόδοση του ποσού των 5.187.697 δραχμών πλέον τόκων και εξόδων, από μισθολογικές διαφορές και επέτασσε αυτήν (καθ’ ης η ανακοπή) να μην καταβάλει το ανωτέρω ποσό στον ανωτέρω οφειλέτη του, αλλά στον ανακόπτοντα. Η καθής η ανακοπή ανώνυμη εταιρεία, δια του νομίμου εκπροσώπου της, προέβη εμπρόθεσμα στην υπ’ αριθμ. ...3.2011 δήλωση τρίτου ενώπιον της γραμματέως του Ειρηνοδικείου Ρόδου, στην οποία δήλωσε ότι ουδεμία έννομη σχέση υφίσταται μεταξύ αυτής και του Γ.

Κ., είτε σύμβαση παροχής υπηρεσιών είτε σύμβαση έργου είτε σύμβαση εργασίας και ότι ο ως άνω οφειλέτης του ανακόπτοντος δεν έχει έναντί της καμία χρηματική απαίτηση. Από τα ως άνω επικαλούμενα και προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα δεν αποδεικνύεται ότι η προπαρατεθείσα δήλωση της καθ’ ης η κατάσχεση-καθ’ ης η ανακοπή (τρίτης) είναι ανειλικρινής.

Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι ο ανωτέρω οφειλέτης του ανακόπτοντος, Γ. Κ., είχε αναλάβει στις 27.9.1990 την εργολαβική φύλαξη των εγκαταστάσεων εναποθήκευσης υγρών καυσίμων της καθ’ ης η ανακοπή, που βρίσκονται στη θέση "... της νήσου Κρήτης, καθώς και τις εκφορτώσεις καυσίμων που μεταφέρονται στις εγκαταστάσεις με δεξαμενόπλοια και ακολούθως τη φόρτωση αυτών σε βυτιοφόρα αυτοκίνητα και την παράδοσή τους στους πελάτες της εταιρείας "...", με την οποία τότε συνεργαζόταν η καθ’ ης η ανακοπή.

Η ως άνω σύμβαση μεταξύ της καθ’ ης η ανακοπή και του Γ. Κ. έληξε την 17.7.1998. Ακολούθως, δυνάμει σύμβασης παροχής υπηρεσιών ανέλαβε το παραπάνω έργο ο γιός του οφειλέτη του ανακόπτοντος, Ι. Κ., όπως αποδεικνύεται ιδίως από την κατάθεση του μάρτυρα της καθ’ ης η ανακοπή, Α. Χ., αλλά και από το προσκομιζόμενο με επίκληση υπ’ αριθμ. ...3.12.2010 τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών του Ι.

Κ., ως φύλακα εγκαταστάσεων της καθ’ ης η ανακοπή.

Συνεπώς, κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, ήτοι στις 2.3.2011, οπότε έγινε η επίδοση της κατάσχεσης εις χείρας της καθ’ ης η ανακοπής ως τρίτης, δεν υπήρχε συνεργασία ή εργολαβική σχέση ή άλλη έννομη σχέση μεταξύ της τελευταίας και του ως άνω οφειλέτη του ανακόπτοντος, ώστε να υφίσταται οιαδήποτε χρηματική απαίτηση του τελευταίου προς την καθ’ ης η ανακοπή. Τα επικαλούμενα με επίκληση από τον ανακόπτοντα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας, στα οποία αναφέρεται ο Γ. Κ. ως υπεύθυνος εγκαταστάσεων της καθ’ ης η ανακοπή, δεν οδηγούν οπωσδήποτε στο συμπέρασμα ότι υφίσταται μεταξύ τους εργολαβική σχέση και δη έναντι αμοιβής, από την οποία να υφίσταται οιαδήποτε χρηματική απαίτηση του ανωτέρω οφειλέτη του ανακόπτοντος προς την καθ’ ης η ανακοπή". Με την αιτιολογία αυτή το Εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση.

ΙΙΙ. Ήδη ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει την αιτίαση ότι η απόφαση του Εφετείου στερείται νόμιμης βάσης κατ’ άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, καθόσον για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμά της ότι δεν υφίσταται εργολαβική σχέση (έναντι αμοιβής) μεταξύ του Γ.Κ. και της αναιρεσίβλητης, δηλαδή σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεν περιέλαβε επαρκείς αιτιολογίες, άλλως ότι η παρατιθέμενη αιτιολογία είναι ενδοιαστική.

Προς τούτο ισχυρίζεται ότι με τη φράση της προσβαλλομένης "τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά έγγραφα δεν οδηγούν οπωσδήποτε στο συμπέρασμα ότι υφίσταται η εν λόγω έναντι αμοιβής εργολαβική σχέση" το Εφετείο αφήνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε και να οδηγούν στο συμπέρασμα αυτό. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι υπό την επίφαση της ελλείψεως νόμιμης βάσεως πλήττεται αποκλειστικά η εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων και αποδείξεων, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 του ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

IV. Κατά το άρθρο 559 αρ. 11γ ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεώς του ο αναιρεσείων ήδη παραπονείται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικό μέσο που ο ίδιος επικαλέστηκε και προσκόμισε και συγκεκριμένα το υπ’ αριθμ.

πρωτ. .../2013 έγγραφο του Τμήματος Εισοδήματος της ΔΟΥ ..., ενώ αν συνεκτιμούσε αυτό θα κατέληγε σε διαφορετικό συμπέρασμα, δεδομένου ότι το έγγραφο αυτό καταδεικνύει τον ψευδή χαρακτήρα του ισχυρισμού της αναιρεσίβλητης περί του ότι ουδεμία συμβατική σχέση τη συνέδεε με τον Γ. Κ.. Ο ισχυρισμός αυτός εκτιμάται ότι αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 11γ ΚΠολΔ, είναι όμως αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση του όλου περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης, όπου μάλιστα υπάρχει η ρητή διαβεβαίωση, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που νόμιμα προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, τα παραπάνω έγγραφα.

V. Εξ άλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 12 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παράβαση των ορισμών του νόμου για τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων ιδρύεται, μόνο προκειμένου περί αποδεικτικών μέσων, που έχουν από το νόμο ορισμένη αποδεικτική δύναμη (άρθρα 352, 438-440, 447 του ΚΠολΔ) και όχι ως προς εκείνα, τα οποία, σύμφωνα με το άρθρο 340 του αυτού Κώδικα, εκτιμώνται από το δικαστήριο ελευθέρως για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1403/2009).

Συγκεκριμένα, το δημόσιο έγγραφο κατά το άρθρο 438 ΚΠολΔ αποτελεί πλήρη απόδειξη έναντι όλων για κάθε τι που βεβαιώνεται σ’ αυτό (δηλ. για τα γενόμενα υπό του συντάξαντος αυτό δημοσίου υπαλλήλου-λειτουργού ή προσώπου ασκούντος δημόσια υπηρεσία ή λειτουργία ή ενώπιόν του και βεβαιούμενα σ’ αυτά, την αλήθεια των οποίων όφειλε να διαπιστώσει εκείνος), ενώ για τα αποδεικτέα γεγονότα για τα οποία δεν αποτελεί πλήρη απόδειξη κατά τους ορισμούς των άρθρων 438, 439 και 441 ΚΠολΔ το δημόσιο έγγραφο λογίζεται ισοδύναμο με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 1417/2009, ΑΠ 1396/2003).

Εν προκειμένω με τον μοναδικό πρόσθετο λόγο ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο με την απόφασή του για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα συνεκτίμησε ελεύθερα μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα τα αναφερόμενα έξι (6) δημόσια έγγραφα, στα οποία αναφέρεται κατ’ επανάληψη ότι ο Γ. Κ. ήταν υπεύθυνος των εγκαταστάσεων της αναιρεσίβλητης στον ...

νομού Χανίων, κατά παράβαση των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, ενώ στα έγγραφα αυτά ο νόμος επιφυλάσσει αυξημένη αποδεικτική βαρύτητα. Ο λόγος όμως αυτός είναι αβάσιμος, διότι α) οι συντάκτες των τεσσάρων (4) εκ των εγγράφων αυτών δημόσιοι υπάλληλοι, που υπηρετούσαν στην Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.

και στο ..., αντίστοιχα, δεν όφειλαν να βεβαιώσουν την αλήθεια των δηλώσεων των εμφανισθέντων ενώπιόν των προσώπων (δηλ. των Π.Μ., Γ.Κ., Α. Σ., Γ. Κ.) περί του ποία ιδιότητα είχε ο καθένας από αυτούς στη αναιρεσίβλητη εταιρεία, αλλά μόνο την πραγματική κατάσταση που αντιλαμβανόταν οι ίδιοι κατά την αυτοψία δια των αισθήσεών τους, και επομένως η αναφορά στα έγγραφα αυτά ότι ο Γ.

Κ. ήταν υπεύθυνος των εγκαταστάσεων της αναιρεσίβλητης στον ... νομού Χανίων δεν έχει αυξημένη αποδεικτική βαρύτητα, β) στο 5ο εκ των εγγράφων αυτών (έγγραφες εξηγήσεις προς την πταισματοδίκη Χανίων) επισημαίνεται ότι μόνο η παρά πόδας πράξη καταθέσεως αποτελεί δημόσιο έγγραφο, απλώς δε εξώδικη ομολογία το κύριο περιεχόμενο των εξηγήσεων και, τέλος, γ) το χειρόγραφο σημείωμα του Προεδρεύοντος δικαστού του Τριμελούς Πλημ/κείου Χανίων, γραμμένο επί του σχετικού κατηγορητηρίου ως πρόχειρο σκεπτικό της υπ’ αρ. 3024/2010 αποφάσεως, όπως αυτό παρατίθεται, δεν περιέχει κάποια ρητή αναφορά για το ποια ιδιότητα είχε ο Γ.Κ., ώστε να αποτελεί πλήρη απόδειξη περί αυτής.

VI. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η από 19-2-2015 αίτηση του αναιρεσείοντος και ο από 30-6-2016 πρόσθετος λόγος του Ε. Γ. του Γ. για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 57/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-2-2015 αίτηση και τον από 30-6-2016 πρόσθετο λόγο του Ε. Γ. του Ιωάννου, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 57/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Νοεμβρίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ