Supreme Court dismisses appeal on dog bite damages, upholding lower court's finding of joint liability.

Απόφαση 131 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 131/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ. Ζ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Ζ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Σολιδάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-6-2008 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 355/2011 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-8-2011 αίτησή της και με τους από 30-6-2012 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 14-9-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε 1. την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως κατά παραδοχήν του πρώτου και του προσθέτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και 2. την απόρριψη των λοιπών λόγων της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα τα οποία δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα τα οποία προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Εξ άλλου, προκειμένου περί αγωγής αποζημιώσεως η οποία στηρίζεται σε αδικοπραξία του εναγομένου (άρθρα 914 επ. ΑΚ), η από το άρθρο 300 Α.Κ. ένσταση συνυπαιτιότητος του παθόντος πρέπει να προβάλλεται από τον εναγόμενο με πληρότητα, δηλαδή με τα συνιστώντα αυτήν πραγματικά περιστατικά και με σχετικό αίτημα, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 262 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. και δεν δύναται ο ισχυρισμός αυτός για συνυπαιτιότητα του ενάγοντος να θεωρηθεί ότι περιέχεται στον ισχυρισμό του εναγομένου για αποκλειστική υπαιτιότητα εκείνου, ούτε δύναται να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο (Ολ.Α.Π. 1115/1986, Ολ.Α.Π. 423/1985, Α.Π. 1261/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα ιστορεί με την ένδικη αγωγή της, ότι ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος εξ υπαιτιότητός του και δη εξ αμελείας του, καίτοι εγνώριζε ότι ο σκύλος του ήταν επιθετικός και επικίνδυνος, εν τούτοις δεν εφρόντισε να τον δέσει και να φορέσει στο πρόσωπό του φίμωτρο, με συνέπεια, υπό τις περιγραφόμενες στην αγωγή συνθήκες, ο σκύλος να δαγκώσει την αναιρεσείουσα και να προκαλέσει σωματικές βλάβες στο πρόσωπό της. Ζητεί δε η τελευταία αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση για τις υλικές ζημίες και την ηθική βλάβη αντιστοίχως, τις οποίες η ιδία υπέστη. Ο εναγόμενος, με τις ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου υποβληθείσες προτάσεις του, ισχυρίσθηκε αμυνόμενος κατά της αγωγής όσον αφορά την υπαιτιότητα για τον τραυματισμό της εναγούσης, τα εξής: "Επειδή πάγια γίνεται δεκτό στη θεωρία και νομολογία, και επί αγωγής αποζημιώσεως λόγω αδικοπραξίας έχει εφαρμογή το άρθρο 300 Α.Κ. αν δύναται να αποδοθεί στον ζημιωθέντα ή σε πρόσωπα για τα οποία ευθύνεται τις συντρέχον πταίσμα για την επέλευση της ζημίας, ιδίως όταν ο ζημιωθείς προκάλεσε τη ζημιογόνο συμπεριφορά του ζώου. Στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσοστό της ... .

Στην προκείμενη περίπτωση ο τραυματισμός και η εντεύθεν όποια ζημία της ενάγουσας οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δική της απερίσκεπτη και επιπόλαιη συμπεριφορά ... η οποία και προκάλεσε τη ζημιογόνο αντίδραση του σκύλου μου. Επαναλαμβάνω για μία ακόμη φορά τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ένδικο περιστατικό και οι οποίες αποδεικνύουν ότι για τον τραυματισμό και την επέλευση της ζημίας ενάγουσας συνετέλεσε αποκλειστικά και μόνο η δική της υπαίτιος συμπεριφορά:

Το πρωί της επομένης μέρας από την άφιξη της ενάγουσας είχαμε βγει με τη σύζυγό μου για να ψωνίσουμε από τον πλανόδιο μανάβη που είχε σταθμεύσει στο δρόμο έξω από το ξενοδοχείο. Η σύζυγός μου κρατούσε δεμένο από το λουρί το σκυλί που καθόταν δίπλα της στο πεζοδρόμιο. Την ίδια ώρα έφθασε και η ενάγουσα ακολουθούμενη από το δικό της σκυλί και όταν πλησίασε τη σύζυγό μου και πριν η τελευταία προλάβει να αντιληφθεί τις προθέσεις της έσκυψε απότομα και έπιασε με τα δυο της χέρια το σκυλί της από το κεφάλι και προσπάθησε να το φιλήσει στο πρόσωπο!! Το σκυλί της ενάγουσας, βλέποντάς την να φέρεται τρυφερά σε ένα ξένο σκυλί, προφανώς ζήλεψε και άρχισε να γαυγίζει δυνατά, με αποτέλεσμα να τρομάξει το δικό της σκυλί από την απότομη κίνηση της ενάγουσας που είχε σχεδόν κολλήσει το πρόσωπό της στο δικό του και από το γαύγισμα του σκύλου της, να αισθανθεί απειλούμενο και αμυνόμενο ενστικτωδώς να την δαγκώσει στα χείλη.

Η ενέργεια αυτή της ενάγουσας ήταν τελείως επιπόλαιη και μάλιστα αν ληφθεί υπόψιν ότι και η ίδια έχει σκυλί. Τις συνετός μέσος άνθρωπος δεν σκύβει απότομα για να πιάσει με τα δυο του χέρια από το κεφάλι ένα σκυλί που συναντά στο δρόμο και το οποίο μόλις την προηγούμενη μέρα είχε δει για πρώτη φορά, γιατί δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα εκλάβει την ενέργεια αυτή το ζώο και πώς θα αντιδράσει.

Της συνετός μέσος άνθρωπος της, και μάλιστα όταν είναι και ο της κάτοχος σκύλου, αποφεύγει να προβαίνει σε τρυφερές εκδηλώσεις της ένα ξένο, άγνωστο σκυλί, μπροστά στο δικό του, γιατί μπορεί να προκαλέσει τη ζήλεια του τελευταίου με απρόβλεπτες περαιτέρω αντιδράσεις και από τα δυο ζώα. Στην κρινόμενη περίπτωση είναι προφανές ότι ο σκύλος μου θεώρησε εχθρική την ενέργεια της ενάγουσας που τον έπιασε από το κεφάλι με τα δυο της χέρια και του περιόρισε τη δυνατότητα κίνησης, και επιπροσθέτως προφανώς εξαγριώθηκε από το δυνατό και άγριο εναντίον του γαύγισμα του δικού της σκύλου, με αποτέλεσμα να αισθανθεί απειλούμενος και να αντιδράσει της αντέδρασε.

Ο όποιος σκύλος -και ο συγκεκριμένος δικός μου σκύλος- όσο ήσυχος και έξυπνος να είναι, δεν παύει να είναι ζώο που δεν διαθέτει ανθρώπινη λογική για να μπορεί να προβαίνει σε λογικούς συνειρμούς και κάθε ερέθισμα εκλαμβάνεται από αυτόν ενστικτωδώς και μονοσήμαντα. Δεν μπορεί επομένως να κατηγορηθεί ο σκύλος μου ότι "παρεξήγησε" και δεν έκανε σωστή ερμηνεία της συμπεριφοράς της ενάγουσας, αλλ' αντίθετα, γίνεται φανερό ότι η ενάγουσα με την παραπάνω περιγραφείσα ανεπίτρεπτη, επιπόλαιη και αψυχολόγητη ενέργεια της προκάλεσε στο σκύλο μου φόβο, τον οποίο επέτεινε το γαύγισμα του σκύλου της με αποτέλεσμα τη ζημιογόνο αντίδραση του δικού μου σκύλου ...".

Ο ισχυρισμός αυτός του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου, τον οποίο νομίμως επανέφερε στο Εφετείο, - ανεξάρτητα από την χρησιμοποιηθείσα ορολογία και φρασεολογία - συνιστά ένσταση, και δη εκείνη του άρθρου 300 ΑΚ, αφού, το περιστατικό επί του οποίου αυτός ερείδεται, (αδέξια ενέργεια της ενάγουσας), αληθές υποτιθέμενο, λογικώς αποτελεί λόγο μείωσης της κατ' αρχήν ευθύνης του εναγομένου ως κατέχοντος το ζώο που προκάλεσε σωματική βλάβη στην ενάγουσα.

Επομένως, το Εφετείο, το οποίο έκρινε ομοίως και έλαβε υπόψη τον ρηθέντα περί συνυπαιτιότητος της ενάγουσας ισχυρισμό του εναγομένου και τον ερεύνησε κατ' ουσίαν για τον καθορισμό του ύψους της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποιήσεως, δεν υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, όπως αβασίμως υποστηρίζεται με τον πρώτο αναιρετικό λόγο της αιτήσεως.

Με το άρθρο 559 αριθμ. 11γ' Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση, από την διαλαμβανόμενη στην απόφαση βεβαίωση του Εφετείου ότι, για τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη "και όλα ανεξαιρέτως τα προσκομιζόμενα έγγραφα, τα οποία επικαλούνται οι διάδικοι, χωρίς να παραλείπεται κανένα από αυτά", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, καθίσταται απολύτως βέβαιο ότι το Δικαστήριο συνεξετίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία και τα φερόμενα, με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο κατά το πρώτο και το τρίτο μέρος του, ως αγνοηθέντα.

Επομένως ο λόγος αυτός (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11γ' Κ.Πολ.Δ.) είναι αβάσιμος. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (Ολ.Α.Π. 2/2008, Α.Π. 483/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, προβάλλει την ανωτέρω πλημμέλεια και ισχυρίζεται, ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της χωρίς ημερομηνία βεβαιώσεως της πλαστικής χειρουργού Α. Β.. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση και την επισκόπηση του ως άνω εγγράφου, το Εφετείο δεν υπέπεσε σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του εγγράφου, αλλά αφού το ανέγνωσε σωστά, το συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε διαφορετικό πόρισμα από αυτό το οποίο η αναιρεσείουσα θεωρεί σωστό.

Ειδικότερα το Εφετείο, αφού δέχθηκε ότι η μοναδική σωματική βλάβη της αναιρεσειούσης από τον σκύλο του αναιρεσιβλήτου εντοπίζεται στο άνω χείλος της, κατέληξε ορθώς στο συμπέρασμα, ότι κατά τις αναφερόμενες στην ως άνω ιατρική βεβαίωση τρεις ιατρικές επεμβάσεις έγινε μεν επέμβαση στο άνω χείλος, συγχρόνως όμως κατά τις δύο εξ αυτών έγινε επέμβαση και στην μύτη, απέρριψε δε κατ' ουσίαν τα αιτούμενα σχετικά κονδύλια νοσηλείας, επειδή από τις αποδείξεις δεν προκύπτει, ποιά ποσά αφορούν την επέμβαση στο άνω χείλος και ποιά ποσά αφορούν την επέμβαση στη μύτη.

Επειδή "πράγματα", κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., θεωρούνται οι ουσιώδεις και αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, με τους οποίους γίνεται επίκληση πραγματικών γεγονότων, τα οποία αποτελούν αναγκαίο και υποχρεωτικό στοιχείο για την γέννηση, παρακώλυση ή κατάλυση του δικαιώματος, το οποίο κατάγεται στην δίκη από τον διάδικο κατά την εκδίκαση μιας υποθέσεως με την άσκηση αγωγής ή ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα, με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., επειδή, κατ' εκείνη, το δικαστήριο, προκειμένου να καθορίσει την κατά το άρθρο 932 Α.Κ. εύλογη υπέρ αυτής χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη λόγω του τραυματισμού της από τον σκύλο του αναιρεσιβλήτου, δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς της: "... ότι ενεκρώθη σοβαρό μέλος του σώματός μου. Ότι δεν έχω πλέον κανονική ερωτική ζωή και έχω περιπέσει και σε κατάθλιψη. Ότι τόση είναι η οδύνη μου ώστε έπαθα και έρπη ζωστήρος ..." Ότι δεν μπορώ ούτε νερό ούτε καφέ να πιω, αφού φεύγει από το στόμα μου χωρίς να το αισθάνομαι. Ότι είμαι νέα κοπέλα και διά βίου θα έχω αυτά τα προβλήματα". Ο ισχυρισμός όμως αυτός είναι απαράδεκτος, επειδή τα ως άνω από την αναιρεσείουσα επικαλούμενα πραγματικά γεγονότα δεν συνιστούν "πράγματα" υπό την εκτεθείσα έννοια, καθόσον δεν αποτελούν αναγκαία και υποχρεωτικά στοιχεία για την γέννηση του κρινομένου δικαιώματός της, για την οποία αρκούν τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, ήτοι ότι ο σκύλος του αναιρεσιβλήτου εδάγκωσε και προκάλεσε σωματική βλάβη στην αναιρεσείουσα αποκόπτοντας το άνω χείλος της και ότι αυτή ενοσηλεύθη στο νοσοκομείο και υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για την "επανακόλληση και συρραφή" του αποκοπέντος ιστού.

Με το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Περαιτέρω κατά το άρθρο 932 περ. α', β'Α.Κ., "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του". Προκειμένου το δικαστήριο να προσδιορίσει το επιδικαστέο ποσόν της χρηματικής ικανοποιήσεως για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, κρίνει με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνον υπόψη ιδίως το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, την βαρύτητα του πταίσματος και την οικονομική, κοινωνική και προσωπική κατάσταση των μερών.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα εξής: "Ο εναγόμενος και ήδη εφεσίβλητος διατηρεί ξενοδοχείο με την επωνυμία "..." στο ομώνυμο παραθαλάσσιο χωριό του ... . Είναι επίσης ιδιοκτήτης ενός μικρόσωμου, ύψους περίπου 25-30 εκατοστών, ημίαιμου σκύλου, ράτσας τεριέ ... .

Στις 22-8-2006 και περί ώρα 9.30 ο εναγόμενος βρισκόταν μαζί με τη σύζυγό του έμπροσθεν, της εισόδου του ξενοδοχείου του και σε κοντινή απόσταση είχε σταθμεύσει με το αυτοκίνητό του ένας πλανόδιος οπωροπώλης, από τον οποίο αγόραζε λαχανικά ο εναγόμενος. Η σύζυγος του εναγομένου βρισκόταν σε μικρή απόσταση απ' αυτόν και είχε μαζί της τον ως άνω σκύλο.

Η ενάγουσα την προηγούμενη ημέρα είχε καταλύσει με την οικογένειά της στο ίδιο ξενοδοχείο ως πελάτισσα και έφερε μαζί της το δικό της σκύλο. Τη στιγμή του συμβάντος (9:30 πρωινή) η ενάγουσα έβγαινε από το ξενοδοχείο και έφερε μαζί της το δικό της σκύλο. Όταν αντίκρισε το σκύλο του εναγομένου και, όντας προφανώς φιλόζωη, έσκυψε προς το μέρος του σκύλου του εναγομένου, προφανώς για να το χαϊδέψει, και πλησίασε το πρόσωπό της προς αυτό.

Ωστόσο, ο σκύλος του εναγομένου, διαπιστώνοντας ότι τον πλησιάζει ένα άγνωστο προς αυτό πρόσωπο, αντέδρασε και σε τούτο συνέτεινε και η ταυτόχρονη αντίδραση του σκύλου της ενάγουσας, ο οποίος, διαπιστώνοντας την ανωτέρω έκφραση αγάπης της τελευταίας προς ένα ξένο σκύλο, γαύγισε εναντίον του, προφανώς ζηλεύοντας.

Τη στιγμή εκείνη, ο σκύλος του εναγομένου, διαπιστώνοντας ότι είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε έναν άγνωστο άνθρωπο και ένα άγνωστο σκύλο, για να ελευθερωθεί, δάγκωσε την ενάγουσα στο άνω χείλος και της απέκοψε ένα κομμάτι ιστού. Στην επέλευση της ανωτέρω σωματικής βλάβης ευθύνεται αφενός ο εναγόμενος, γιατί, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, τον βαρύνει πταίσμα ως προς την φύλαξη και εποπτεία του ανωτέρω κατοικίδιου ζώου (σκύλου), δεδομένου ότι εκτός του ότι έπρεπε αυτό να είναι δεμένο με λουρί ...

έπρεπε επιπροσθέτως ο συγκεκριμένος σκύλος να φέρει φίμωτρο, γιατί ήταν εγνωσμένα επιθετικός προς ανθρώπους, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι είχε στο παρελθόν επιτεθεί και τραυματίσει στη μύτη τη Δ. Α. ... . Το παρόν δικαστήριο, δεχόμενο την ένσταση συνυπαιτιότητας ... κρίνει ότι η ένδικη εκ ζώου σωματική βλάβη οφείλεται σε κοινή συνυπαιτιότητα των δύο διαδίκων, όπως τα περιστατικά της ανωτέρω αναπτύχθηκαν, την οποία προσδιορίζει σε ποσοστό 50% για έκαστο εκ των δύο διαδίκων.

Αμέσως μετά το ανωτέρω συμβάν, η ενάγουσα διεκομίσθη στο Γενικό Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου Κρήτης, όπου ο χειρουργός Τ.Π.Κ. γνωμάτευσε ότι στις 22-8-2006 μεταφέρθηκε εκεί η ενάγουσα "φέρουσα τραύμα άνω χείλους με απώλεια ιστού ... αποκοπέντος μετά από δείγμα κυνός, όπως ανέφερε ... . Έγινε επανακόλληση ... και συρραφή ...".

Από το ανωτέρω αποδεικτικό μέσο, το οποίο είναι ασφαλώς αληθές, γιατί πρόκειται για βεβαίωση κρατικού νοσοκομείου, προκύπτει σαφώς ότι ο μόνος τραυματισμός της ενάγουσας στις 22-8-2006 ήταν στο άνω χείλος της ... από τις περιστάσεις, κάτω από τις οποίες η ως άνω εκ ζώου, προκληθείσα σωματική βλάβη ... συνάγεται ότι η ενάγουσα, εκτός του ισχυρού πόνου από τον τραυματισμό της, υπέστη και ισχυρό ψυχολογικό σοκ, βλέποντας αποκομμένο ένα κομμάτι του χείλους της, για τους λόγους δε αυτούς το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να της επιδικασθεί ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης της το ποσό των 8.000,00 ευρώ ...".

Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, δεν παραβίασε την αναφερθείσα στην αρχή ουσιαστική διάταξη του άρθρου 932 περ.α', β' Α.Κ., διέλαβε δε σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες στα ζητήματα τα οποία ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα στη φύση και την έκταση της σωματικής βλάβης που προκλήθηκε στην ενάγουσα υπό τις εκτεθείσες συνθήκες, καθώς και στην συνυπαιτιότητα αυτής στην επέλευση της βλάβης της.

Δεν είναι δε νομικώς αναγκαία για την πληρότητα της σχετικής αιτιολογίας η περιγραφή των περαιτέρω συνεπειών που είχε στην υγεία της αναιρεσείουσας ο ένδικος τραυματισμός της και οι οποίες είναι συμφυείς προς την προσγενομένη σ' αυτήν σωματική βλάβη (περιγραφόμενη, κατά τα εκτεθέντα, πλήρως). Επομένως, ο τρίτος λόγος κατά το δεύτερο σκέλος του και ο μοναδικός πρόσθετος αναιρετικός λόγος, με τους οποίους η αναιρεσείουσα προβάλλει τα αντίθετα και αποδίδει στο Εφετείο πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. (κατά την εκτίμηση του περιεχομένου τους) είναι αβάσιμοι.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως όπως αυτή διαμορφώθηκε με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-8-2011 αίτηση της Κ. Ζ. (όπως διαμορφώθηκε με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων) για αναίρεση της υπ' αριθμ. 355/2011 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ