1319/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1319 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1319/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Γεώργιο Λέκκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου - Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "Δήμος Σικυωνίων", που εδρεύει στη Δημοτική Κοινότητα Κιάτου του Δήμου Σικυωνίων Κορινθίας και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο αυτού, ως καθολικού διαδόχου του Ο.Τ.Α με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΦΕΝΕΟΥ", το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Τσατσάνη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Π. Π. του Μ. και 2. Ε. θυγ. Μ. Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Σπαλιάρα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Ιουλίου 2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 161/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 635/2005 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 29 Μαΐου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Λέκκας, ανέγνωσε την από 25 Σεπτεμβρίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πέμπτος λόγος της αίτησης αναίρεσης και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 635/2005 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου, η οποία εκδόθηκε επί της από 7-8-2004 έφεσης κατά της υπ' αριθμ. 161/2003 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου.

Για να ιδρυθεί ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, για μη λήψη υπόψη προταθέντων ισχυρισμών, θα πρέπει ο ισχυρισμός να είχε προταθεί ενώπιον του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση δικαστηρίου, κατά τρόπο ορισμένο και παραδεκτό, να είναι νόμιμος και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 117/2013). Ο αναιρεσείων, με τον πέμπτο λόγο του αναιρετηρίου, αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την προταθείσα νομίμως εκ μέρους του ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος.

Ειδικότερα, στις παραδεκτά επισκοπούμενες έγγραφες προτάσεις, που ο αναιρεσείων κατέθεσε κατά την πρώτη συζήτηση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, διαλαμβάνονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: "παρεκτός του ότι οι φερόμενοι απώτεροι δικαιοπάροχοι αυτών Π. Π. του Β. και Α. Π. ανεγνώριζον την επί τούτου ...

κυριότητα της δικαιοπαρόχου μου Ε. θυγ. Π. Π., ανεψιάς και πρώτης εξαδέλφης αντιστοίχως τούτων, από το έτος 1928 μέχρι του κατά το έτος 1966 θανάτου και του δευτέρου εξ αυτών και δεν παρηνόχλουν αυτήν ποσώς εις την άσκησιν της επί τούτου νομής της διάνοια κυρίου, ο πατήρ των εναγόντων Μ. Π. και αυτοί ούτοι οι ενάγοντες, καίτοι ελάμβανον γνώσιν, μέσω των κατοικούντων εις την Γκούραν και ενημερούντων αυτούς συγγενών των Κ.

Δ., Γ. Φ., Ε. Φ. και άλλων, των επ' αυτού πράξεων νομής, διάνοια κυρίου, της ανωτέρω δικαιοπαρόχου εμού από το έτος 1966 μέχρι και του, κατά την 24-3-1986, θανάτου αυτής συνεχώς και δή του ότι εξεμίσθου την χρήσιν αυτού ως περιβολιού και ελάμβανε τα μισθώματα δια λογαριασμόν της εξ ολοκλήρου εις τους Γ. Κ. από το έτος 1966 μέχρι το 1977 τοιούτον, Χ.

Λ. από το έτος 1977 μέχρι και το 1983 τοιούτον, ο οποίος είχεν υπομισθώσει αυτό τα δύο τελευταία έτη εις το συγγενή τούτων (εναγόντων) Κ. Δ. και εις τον τελευταίον τούτον (Κ. Δ.) από το έτος 1984 δια μίαν τετραετίαν, δεν ηναντιώθησαν ποσώς καθ' όλον τούτο το χρονικό διάστημα εις την συμπεριφοράν της αυτήν, ούτε και κατά τα θέρη των ετών 1969 και 1981, καθ' α ο πατήρ αυτών και η δευτέρα τούτων, ελθόντες εξ Αμερικής εις την Ελλάδα και διαμείναντες εις την Γκούραν, έβλεπον και προσωπικώς τους κατά τους χρόνους εκείνους μισθωτάς της Γ.

Κ. και Χ. Λ. αντιστοίχως να καλλιεργούν το εν λόγω περιβόλιον, διεμαρτυρήθησαν κατ' αυτής ουδέ και ενδιεφέρθησαν ποτέ δι' αυτό καθ' όλον το ανωτέρω χρονικόν διάστημα. Αλλά και μετά τον κατά το έτος 1986 θάνατον αυτής, καίτοι επληροφορήθησαν εκ των κατοικούντων εις την Γκούραν, ως άνω, συγγενών των ότι κατέλιπε διαθήκην, δια της οποίας εγκατέστησε μοναδικόν της κληρονόμον την Κοινότητα Γκούρας, η οποία επελήφθη του περιβολιού αυτού ως κληρονομιαίου και ...

επρογραμμάτισε την διαμόρφωσιν τούτου εις χώρον παιδιάς, ηδιαφόρησαν ολοτελώς δι' αυτό μέχρι το θέρος του έτους 2001, ότε ενεφανίσθησαν δια πρώτην φοράν οι ενάγοντες ως δήθεν κύριοι αυτού, ακριβέστερον ειπείν ενεφάνισαν αυτούς ως δήθεν κυρίους του εν λόγω περιβολιού οι προειρημένοι συγγενείς των Γ. Φ., Κ.

Δ. και Ε. Φ., ... μετ' αποτελέσματος να δημιουργηθεί ευλόγως, εκ της συμπεριφοράς των αυτής και να εδραιωθεί η πεποίθησις εμού ότι το εν λόγω περιβόλιον ανήκεν όντως εις την διαθέτιδα Ε. θυγ. Π. Π. και ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσουν τούτο ούτοι, βάσει των ως είρηται ψευδών και ακύρων δωρητηρίων συμβολαίων του έτους 1981 και επί τη πεποιθήσει ταύτη ανέθεσα την εκπόνησιν μελέτης διαμορφώσεως αυτού εις χώρον παιδιάς και δημοτικού αναψυκτηρίου ...".

Τον ισχυρισμό αυτό ο αναιρεσειων, ο οποίος σημειωτέον ζήτησε την για το λόγο αυτό απόρριψη της ένδικης αγωγής, τον περιέλαβε στον έκτο λόγο της έφεσης του κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Ο ισχυρισμός αυτός, όπως είναι διατυπωμένος, συνιστά ένσταση, η οποία στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ.

Όπως όμως προκύπτει από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους ανωτέρω αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς της αναιρεσείοντος, οι οποίοι συγκροτούν την ιστορική βάση της προαναφερόμενης ένστασης του. Επομένως, υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ πλημμέλεια και ο σχετικός πέμπτος λόγος του αναιρετηρίου είναι βάσιμος.

Κατόπιν τούτων και κατά παραδοχή του συγκεκριμένου λόγου, πρέπει η αίτηση αναίρεσης να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που την εξέδωσε, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν. Τέλος, οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικαστούν λόγω της ήττας τους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (ΚΠολΔ 176 και 183), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δικάζει κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων.

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 635/2005 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου.

Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.-

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 24η Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 16η Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ