Supreme Court dismisses appeal for non-consideration of a procedural intervention claim lacking legal foundation.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's request to overturn the Court of Appeal's decision regarding property ownership. The appellant argued the lower court ignored a claim about a fictitious lawsuit and a declaration of non-claim, asserting these facts were crucial to the case outcome. The court ruled these specific circumstances did not legally ground the original lawsuit and failed to materially influence the final judgment.
Legislator headnote
AI generatedArticle 559, paragraph 8, item 2 of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court holds that an appeal based on the non-consideration of a claim is inadmissible if the alleged facts do not legally ground the original suit and do not exert a material influence on the case outcome.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1317 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1317/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου- Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Χ συζ. Ζ το γένος ..., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελπινίκη Τσάτσαρη.
Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Δημηνίκο.
Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, η δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και ο πληρεξούσιος του αντιδίκου, ο οποίος δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής. Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια της Προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-3-2002 αγωγή της αρχικής διαδίκου αποβιώσασας Βασιλικής χας Νικολάου Γουργιώτου, το γένος Στεργίου Σταθάκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 222/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 593/2006 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-6-2009 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 24-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ.8 περ.β' Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το Δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της άνω διάταξης, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως.
Εν προκειμένω, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, η οποία, κάνοντας δεκτή την έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της πρωτόδικης απόφασης, εξαφάνισε την τελευταία και απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την ένδικη περί αναγνωρίσεως της κυριότητας της δικαιοπαρόχου της αναιρεσείουσας αγωγή, που στηριζόταν στην κτήση της κυριότητας επί του επίδικου ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία δια της από το έτος 1976 έως το έτος 2002 ασκήσεως πράξεων νομής εκ μέρους της ενάγουσας, η από την ως άνω διάταξη του Κ.Πολ.Δ.
πλημμέλεια της παρά το νόμο μη λήψεως υπόψη του αγωγικού ισχυρισμού (που προτάθηκε και στο Εφετείο με τις προτάσεις της αναιρεσείουσας), που συνίσταται στο ότι "η ενάγουσα άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αγιάς την από 13-11-2001 κύρια παρέμβασή της στην εικονική δίκη μεταξύ του αναιρεσιβλήτου και του Δ, η οποία είχε την ίδια ιστορική και νομική αιτία με την ένδικη αγωγή της, η συζήτηση της οποίας ματαιώθηκε λόγω της ματαίωσης της κυρίας υπόθεσης και εκ του λόγου αυτού, προκειμένου να μην υφίσταται εκκρεμοδικία κατά την άσκηση και τη συζήτηση της ένδικης αγωγής της, παραιτήθηκε από το δικόγραφο αυτής με το δικόγραφο της ένδικης αγωγής της, στηριζόμενη η αναιρεσιβαλλόμενη στο αιτιολογικό της στην από 19-2-2001 εξώδικη δήλωση του Δ (εναγόμενου στην ανωτέρω δίκη) ότι δεν έχει καμία αξίωση κατά του αναιρεσιβλήτου για το επίδικο ακίνητο, δήλωση που η δικαιοπάροχός μου ενάγουσα ουδέποτε έλαβε γνώση, παραβλέποντας η αναιρεσιβαλλόμενη παντελώς το γεγονός αυτό, με καμία αναφορά σ' αυτό.
Ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, καθόσον με την αποδοχή του αποδεικνύεται η εικονικότητα της προαναφερόμενης δίκης και της εξώδικης δήλωσης του Δ προς τον αναιρεσίβλητο και η μη αδράνεια της ενάγουσας στις μη νόμιμες ενέργειές του, με αποτέλεσμα την αποδοχή της ένδικης αγωγής".
Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι τα παραπάνω επικαλούμενα περιστατικά δεν θεμελιώνουν το αίτημα της ένδικης αγωγής και δεν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 15 Ιουνίου 2009 αίτηση της Χ συζ. Ζ για αναίρεση της 593/2006 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Ιουλίου 2010.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ