Supreme Court dismisses appeal for failure to consider witness testimony after witness list deadline expired.

Απόφαση 1315 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1315/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη και Κωνσταντίνο Τσόλα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ισραηλιτικής Κοινότητος ..., (ν.π.δ.δ), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Άννα Αλεξανδροπούλου.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Δημοτικού Ν.Π.Δ.Δ που φέρει την επωνυμία "Δημοτικοί (πρώην Κρατικοί) Παιδικοί Σταθμοί ...", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, με την ιδιότητα του καθολικού διαδόχου των υποχρεώσεων του συγχωνευθέντος με αυτό Ν. Π.Δ.Δ που έφερε την επωνυμία "Κρατικός Παιδικός Σταθμός ... ΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ", εκπροσωπουμένου νομίμως, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Στράνη και 2. Ελληνικού Δημοσίου, που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Ευσταθία Τσαούση Πάρεδρο Ν.Σ.Κ με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-11-1995 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, με την 17820/1996 προσεπίκληση του Ν.Π.Δ.Δ Δημοτικοί Παιδικοί Σταθμοί Θεσ/κης και με την από 3180/1997 πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10356/1998 μη οριστική, 15515/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1153/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-7-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας ανέγνωσε την από 17-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11περ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, εκτός άλλων περιπτώσεων, και εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για τη θεμελίωση του λόγου αυτού προϋποτίθεται ότι το αποδεικτικό μέσο είναι παραδεκτό και νόμιμο. Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 397 παρ. 2 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν από την κατάργησή του με το άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 2915/2001, και εφαρμόζεται ως προς τις εκκρεμείς κατά την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού δίκες (άρθρο 22 του ν. 2915/2001), "αφού αρχίσει η εξέταση των μαρτύρων, κανένας από τους διαδίκους δεν μπορεί να γνωστοποιήσει μάρτυρες".

Από την εν λόγω διάταξη συνδυαζόμενη και προς εκείνη της πρώτης παραγράφου του ίδιου άρθρου (397) περί της υποχρεώσεως του διαδίκου που διεξάγει απόδειξη με μάρτυρες να γνωστοποιήσει τα ονόματα των μαρτύρων που θα εξεταστούν, συνάγεται ότι εν προκειμένω δε θεσπίζεται ακυρότητα κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 159 ΚΠολΔ, αλλά έκπτωση από το δικαίωμα της γνωστοποιήσεως και εξετάσεως μάρτυρα μετά την έναρξη εξετάσεως των μαρτύρων, κατά την έννοια του άρθρου 151 ΚΠολΔ.

Η έκπτωση αυτή, η οποία λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο, καθιστά την εξέταση του μάρτυρα απαράδεκτη και την κατάθεση αυτού ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο, ανεξάρτητα από τη συνδρομή των για την απαγγελία ακυρότητας απαιτούμενων όρων του άρθρου 159 παρ.3 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 707/1974, ΑΠ 712/2003, ΑΠ 466/2000, ΑΠ175/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως δέχθηκε το Εφετείο και συνομολογεί η αναιρεσείουσα η ενώπιον Εισηγητή Δικαστή εξέταση του μάρτυρά της Μ1 επί των θεμάτων που τάχθηκαν με την 10356/1998 προδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έγινε μετά την εξέταση του άλλου μάρτυρά της Μ2, χωρίς να προηγηθεί γνωστοποίηση αυτού.

Επομένως, το Εφετείο, που απέκρουσε και δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του ως άνω μάρτυρα (Μ1), ενήργησε κατά συμμόρφωση προς την προδιαληφθείσα διάταξη του άρθρου 397 παρ.2 ΚΠολΔ και, επομένως, δεν αρνήθηκε, παρά το νόμο, να λάβει υπόψη αποδεικτικό μέσο.

Συνεπώς ο μοναδικός λόγος της αναίρεσης, από τον αριθ.11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα ψέγει το Εφετείο, διότι δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του ως άνω μάρτυρά της, παρότι οι αναιρεσίβλητοι δεν εναντιώθηκαν και δεν επικαλέστηκαν ότι υπέστησαν από την εξέταση αυτού δικονομική βλάβη, είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ

την από 19-7-2008 αίτηση της Ισραηλιτικής Κοινότητας ... για αναίρεση της 1153/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει για το πρώτο αναιρεσίβλητο σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ και για το δεύτερο αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 1 Ιουλίου 2010.

H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ