Supreme Court dismisses appeal for failure to specify facts and interpretative gaps in annulment grounds.

Απόφαση 1313 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1313/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Καραγιώργο. Της αναιρεσίβλητης: ..... , η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Τσεριώνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Ιουλίου 2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2039/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 5181/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-10-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος – Φώτιος Χατζηπανταζής, διάβασε την από 24 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ), δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις, που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλ' απαιτείται επιπλέον να εκτίθεται σαφώς η ελάσσωνα πρόταση του νομικού συλλογισμού του, ήτοι τα γενόμενα απ'αυτό δεκτά πραγματικά γεγονότα (οι παραδοχές του), υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ως και το αποδιδόμενο σ'αυτό νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου (Ολ.

ΑΠ. 32/1996). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 ΑΚ., οι οποίοι όμως εφαρμόζονται τότε μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων.

Συνεπώς, τότε μόνο ιδρύεται λόγος αναιρέσεως ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες, όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις των συμβαλλομένων και παρ' όλα αυτά δεν τους εφάρμοσε.

Το στοιχείο αυτό, πρέπει να επικαλείται ο αναιρεσείων για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως. Η αοριστία αυτή δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής, ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Στην προκείμενη περίπτωση, το αναιρεσείον με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της αναιρέσεως, που αμφότεροι εκτιμώνται ενιαίως ότι είναι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ., προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρερμηνεύοντας το άρθρο 5 παρ. 5 του Κανονισμού του «Λογαριασμού Πρόνοιας Αδελφών του Θεραπευτηρίου ο Ευαγγελισμός» (σύμβασης προσχώρησης της αναιρεσίβλητης στο Λογαριασμό), δέχθηκε ότι «ως μισθός για τον υπολογισμό του εφάπαξ βοηθήματος νοείται όχι ο βασικός μισθός της μετόχου του Λογαριασμού, με βάση τον οποίο εισπράττεται η εισφορά αυτής κατά το άρθρο 2 παρ. 1 αυτού, αλλ' οι τακτικές μηνιαίες αποδοχές, δηλαδή ο μισθός και κάθε άλλη παροχή, που χορηγείται ως αντάλλαγμα τακτικών υπηρεσιών, σταθερώς και μονίμως, οι οποίες υποβάλλονται σε μόνιμες κρατήσεις», ενώ, αν εφάρμοζε ορθά τη διάταξη του άρθρο 361 Α.Κ.

σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 173 και 200 Α.Κ. και ερμήνευε σωστά τη σύμβαση προσχώρησης και συγκεκριμένα, το άρθρο 5 παρ. 5 του Κανονισμού του Λογαριασμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 παρ. 1 αυτού, θα κατέληγε σε διαφορετικό αποτέλεσμα και θα υπολόγιζε το δικαιούμενο από την αναιρεσίβλητη εφάπαξ βοήθημα μόνο επί του βασικού της μισθού του τελευταίου 12μήνου πριν από την έξοδό της από την υπηρεσία, επί του οποίου και μόνο έγιναν κρατήσεις.

Οι ανωτέρω λόγοι της αναιρέσεως, υπό την προαναφερόμενη διατύπωσή τους, δεν περιέχουν τα εκτεθέντα αναγκαία για το ορισμένο αυτών στοιχεία, είναι αόριστοι και πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι. Ειδικότερα: α) δεν καθορίζονται στο αναιρετήριο τα γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά από το Εφετείο, που έκρινε την υπόθεση επί της ουσίας, υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου και β) δεν επικαλείται το αναιρεσείον σ' αυτό ότι το Εφετείο διαπίστωσε ευθέως η εμμέσως ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις βουλήσεως των συμβληθέντων και, παρά το γεγονός αυτό, δεν προσέφυγε στους ως άνω ερμηνευτικούς κανόνες.

Για τους λόγους αυτούς

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 15-10-2004 αίτηση του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «ο Ευαγγελισμός» για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5181/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 20 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ