Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for attacking substantive court findings on contract termination.

Απόφαση 1311 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1311/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαΐου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Χρήστου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τεχνικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΡΓΑΣ Α.Τ.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αρίστιππο Μαστρογιάννη. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 20-9-2004 και 26-10-2006 αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 977/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 833/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25-4-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη, διάβασε την από 20-4-2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Εμμανουήλ Καλούδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ. η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στις αιτιολογίες που συνιστούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που δεν εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχτηκε ότι με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου που συνήψαν οι διάδικοι μεταξύ τους, η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη προσέλαβε τον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα την 1-1-1992 προκειμένου να τον απασχολήσει με την ιδιότητα του εμπειροτέχνη και ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1-3-2004 έως 31-7-2004 ο αναιρεσείων προσέφερε τις υπηρεσίες του αντί μηνιαίων αποδοχών 1600 ευρώ, αλλά από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από την αναιρεσίβλητη αποδείξεις προέκυψε ότι έχει εξοφληθεί για τις αποδοχές που αντιστοιχούν στο χρονικό αυτό διάστημα και ανέρχονται στο ποσό των 8.000 ευρώ (7 μήνες Χ 1.600 ευρώ), καθώς και για την αναλογία του επιδόματος Χριστουγέννων του έτους 2004.

Ακολούθως το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση απέρριψε τις συνεκδικαζόμενες αγωγές ως προς το κεφάλαιο που αφορούσε τις αποδοχές και το επίδομα Χριστουγέννων 2004. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του πλήρεις αιτιολογίες καθόσον αφορά την εξόφληση των προαναφερομένων αποδοχών και του επιδόματος Χριστουγέννων, του οποίου το ύψος (1.226 ευρώ) αναφέρεται στο ιστορικό της αποφάσεως και δεν αμφισβητήθηκε από τους διαδίκους, Σημειώνεται ότι το συνολικό ποσό των 8.000 ευρώ, που δέχτηκε το Εφετείο ότι οφείλει να καταβάλει η αναιρεσίβλητη στον αναιρεσείοντα για τις αποδοχές του ανωτέρω χρονικού διαστήματος, αντιστοιχεί πράγματι στο χρονικό αυτό διάστημα σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως (5 μήνες Χ 1.600 ευρώ) και η αναφορά των 7 μηνών οφείλεται προδήλως σε παραδρομή του Δικαστηρίου.

Επομένως, οι περί του αντιθέτου, πρώτος κατά το δεύτερο μέρος του και τέταρτος λόγοι της αναιρέσεως από το άρθρο 19 του Κ.Πολ.Δ. πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Ο πρώτος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο αποδίδεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχτηκε χωρίς απόδειξη πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ότι η αναιρεσίβλητη εξόφλησε τις αποδοχές που όφειλε στον αναιρεσείοντα κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα χωρίς απόδειξη πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατέληξε στην ανωτέρω κρίση του επί της ουσίας όχι αυθαίρετα, αλλά αφού έλαβε υπόψη όλα τα αναφερόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και τις αποδείξεις πληρωμής που είχε προσκομίσει η αναιρεσίβλητη, τα οποία και εκτίμησε ανέλεγκτα (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ).

Ο δεύτερος, από τον αριθμ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για λήψη υπόψη από το Εφετείο μη προταθέντων ουσιωδών πραγμάτων, ήτοι της αντεφέσεως που άσκησε ενώπιον του Εφετείου η αναιρεσίβλητη, παρότι με το αιτητικό της αντεφέσεως δεν ζητείται η παραδοχή της, είναι αβάσιμος, αφού από το περιεχόμενο του δικογράφου αυτού δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διαλαμβάνεται σ' αυτό και το προαναφερόμενο αίτημα.

ΙΙ. Επειδή, πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι παραδεκτώς προτεινόμενοι στηρίζουν κατά το νόμο αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων (αγωγή, ένσταση, ανακοπή, ένδικο μέσο), όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου, επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων ή πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από τις αποδείξεις και τείνουν σε ενίσχυση ή αποδυνάμωση της αγωγής ή της ένστασης.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του, στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης περί οικειοθελούς αποχωρήσεως του αναιρεσείοντος από την υπηρεσία της, παρότι αυτή δεν ανέφερε το νόμιμο εκπρόσωπο της προς τον οποίο έγινε η σχετική δήλωση του αναιρεσείοντος, το δε από 30-7-2004 έγγραφο αυτής προς τον Ο.Α.Ε.Δ.

με το οποίο γνωστοποιούσε στον Οργανισμό αυτό την αποχώρηση του αναιρεσείοντος δεν έφερε την υπογραφή του τελευταίου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι ο προαναφερόμενος ισχυρισμός δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την προαναφερθείσα έννοια αλλά αιτιολογημένη άρνηση του αγωγικού ισχυρισμού για καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους της αναιρεσίβλητης εναγομένης.

ΙΙΙ. Επειδή, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως από τον αρ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 932 του ΑΚ, αφού παρότι αποδείχτηκε η μη αποδοχή των υπηρεσιών του από την αναιρεσίβλητη και κατά συνέπεια η τέλεση από αυτήν της άδικης και παράνομης πράξης της προσβολής της προσωπικότητας του, το Εφετείο δέχτηκε ότι η αποχώρηση του αναιρεσείοντος από την υπηρεσία της αναιρεσίβλητης ήταν οικειοθελής και απέρριψε το αίτημα του για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αφού πλήττει την επί της ουσίας κρίση του Εφετείου για την τέλεση ή όχι της επικαλούμενης με την αγωγή αδικοπραξίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-4-2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 833/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων (700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ