Supreme Court dismisses appeal for misreading document, ruling it concerns factual evaluation not subject to review.

Απόφαση 1310 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1310/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (ως αρχαιότερο της συνθέσεως, μη υπάρχοντος Αντιπροέδρου στη σύνθεση του Τμήματος), Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Α. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αντωνόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην …, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Μαριέττα Βλαχοπάνου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-1-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 54/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 24/2011 του Εφετείου Λαμίας. Την αναψηλάφηση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο ήδη αναιρεσείων με την από 17-4-2011 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 149/2013 απόφαση του Εφετείου Λαμίας, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-5-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Καλαματιανός διάβασε την από 24-2-2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Δημητρίου Τζιούβα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη αμφοτέρων των λόγων της από 12-5-2014 και με αριθμό καταθέσεως 11/2014 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της υπ’ αριθμ. 149/2013 αποφάσεως του Εφετείου Λαμίας που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτέο γεγονός (Ολομ.ΑΠ 2/2008).

Έγγραφα, κατά τον προκείμενο λόγο αναιρέσεως, είναι τα κατά τα άρθρα 339 και 432 επ. Κ.Πολ.Δ. αναφερόμενα ως αποδεικτικά έγγραφα, τα παρέχοντα άμεση ή έμμεση απόδειξη. Υπό την έννοια αυτή έγγραφα αποτελούν και τα διαδικαστικά έγγραφα άλλης δίκης, όπως η απόφαση (ΑΠ 25/2011). Εξάλλου, αλυσιτελής είναι ο λόγος αναίρεσης, όταν η πλημμέλεια που προσάπτεται με αυτόν δεν επιδρά στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, αλλά και με τον δεύτερο, με τον οποίο ο αναιρεσείων επιχειρεί να στηρίξει την πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., επικαλείται, αληθώς, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ., ειδικότερα δε ότι παραμόρφωσε (άλλως εκτίμησε και ερμήνευσε εσφαλμένα) το περιεχόμενο διαδικαστικού εγγράφου άλλης δίκης και συγκεκριμένα της 8052/1997 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με το να δεχθεί ότι με την ως άνω απόφαση δεν καθορίσθηκε ιδιαίτερη αποζημίωση για τα εναπομένοντα τμήματα των ιδιοκτησιών, που ήταν μεν άρτιες και οικοδομήσιμες, πλην όμως δεν πληρούσαν τους όρους, λόγω περιορισμού του εμβαδού τους, για να υπαχθούν στο σύστημα της ιδιωτικής πολεοδόμησης του άρθρου 29 του ν. 1947/1991, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του από τους νόμους 2052/1992 και 2160/1993, διακρίνοντας αυτές από τις ιδιοκτησίες, που ήταν άρτιες και οικοδομήσιμες κατά τις διατάξεις του π.δ.

της 24-31/5/1985 και κατέστησαν μετά την απαλλοτρίωση μη οικοδομήσιμες κατά τις ίδιες διατάξεις. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 149/2013 απόφαση, το Εφετείο Λαμίας απέρριψε ως αβάσιμη την αίτηση αναψηλάφησης του αναιρεσείοντος κατά της 24/2011 απόφασης του ίδιου Δικαστηρίου, που δέχθηκε έφεση του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου και απέρριψε αγωγή του αναιρεσείοντος για καταβολή αποζημίωσης, που, κατά τον ενάγοντα, καθορίσθηκε με την 8052/ 1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών για τα εναπομένοντα τμήματα της υπ’ αρ. 236 ιδιοκτησίας του, που απαλλοτριώθηκε με την ΚΥΑ 1095388/5604/0010/26-7-1993 των Υπουργών Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ και η οποία αναψηλάφηση είχε ως λόγο, ότι η προς αναψηλάφηση απόφαση στηρίχθηκε σε απόφαση πολιτικού δικαστηρίου και συγκεκριμένα στην 5016/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία ανατράπηκε αμετάκλητα ύστερα από την τελευταία συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προς αναψηλάφηση απόφαση.

Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από αυτήν, απέρριψε ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν την αίτηση αναψηλάφησης με την παραδοχή και την αιτιολογία, ότι η 24/2011 απόφαση του Εφετείου Λαμίας, της οποίας ζητούσε την αναψηλάφηση ο αναιρεσείων, δεν στηρίχθηκε στην 5016/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που αναιρέθηκε μεταγενέστερα με την 1169/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην 8052/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, όπως έγινε δεκτό, δεν είχε καθορίσει ιδιαίτερη αποζημίωση για τα εναπομένοντα τμήματα της επίδικης ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος που απαλλοτριώθηκε με την ΚΥΑ 1095388/ 5604/0010/26-7-1993.

Κατά συνέπεια, αμφότεροι οι λόγοι αναίρεσης πλήττουν τις παραδοχές και την αιτιολογία της 24/2011 απόφασης του Εφετείου Λαμίας και όχι την αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης 149/2013 απόφασης του αυτού Εφετείου, στης οποίας το διατακτικό δεν ασκούν επιρροή, και επομένως πρέπει να απορριφθούν, προεχόντως, ως αλυσιτελείς.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει μειωμένα κατ’ άρθρο 22 παρ. 1 ν. 3693/1957, και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ’ αρ. εκθ. κατάθεσης 11/25-6-2014 αίτηση για αναίρεση της 149/2013 απόφασης του Εφετείου Λαμίας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ. Και Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Νοεμβρίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ