130/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 130 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 130/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπύρο Πιτσίνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Κομπούγια και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/5/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, την από 23/3/2001 ανταγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και τις από 15/11/2000 ανακοινώσεις δίκης-προσεπικλήσεις σε παρέμβαση νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, οι οποίες κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 741/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 133/2004 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6/12/2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 10/5/2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτου Πλαστήρα Αναστασάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την 13382/Φ705.11/4δ/25-11-1977 κοινή απόφαση των Υπουργών Συγκοινωνιών και Δημόσιας Τάξης, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 42 του Κ.Ο.Κ. ορίζονται οι διατυπώσεις για τη διαπίστωση της μέθης. Η κοινή αυτή υπουργική απόφαση καταργήθηκε με το άρθρο 7 της 43500/5691/24-7-2002 άλλης κοινής απόφασης των Υπουργών Υγείας και Πρόνοιας - Μεταφορών και Επικοινωνιών και Δημόσιας Τάξης, αλλά στην υπόθεση που εξετάζεται ίσχυε, γιατί το ατύχημα έγινε την 1-12-1999.

Όμως οι διατάξεις της προσδιορίζουν τη διαδικασία που πρέπει να τηρείται για να διαπιστωθεί στην ποινική δίκη αν ο δράστης τελούσε υπό την επίδραση τοξικών ουσιών κατά την τέλεση του αδικήματος. Δεν είναι θεμελιωτικές της σχετικής αστικής αγωγής και γι' αυτό η απόδειξη ότι ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου τελούσε κατά το ατύχημα υπό την επίδραση τοξικών ουσιών μπορεί να προκύψει και από άλλα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, όπως ο τρόπος ομιλίας, οσμή οινοπνεύματος, βάδιση κ.ά..

Τις τυχόν συνταχθείσες εκθέσεις εξέτασης αίματος του εναγομένου οδηγού και ανίχνευσης οινοπνεύματος, παρά τη μη τήρηση των διατυπώσεων που προβλέπονται από την πιο πάνω 13382/1977 κοινή υπουργική απόφαση, μπορεί να συνεκτιμήσει το δικαστήριο της ουσίας ως δικαστικά τεκμήρια. Η εφαρμογή της κοινής αυτής υπουργικής απόφασης δεν αποτελεί δηλαδή αποκλειστικό τρόπο διάγνωσης, ότι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος τελούσε υπό την επίδραση τοξικών ουσιών. 'Ετσι δεν πάσχει το αποτέλεσμα της διάγνωσης, αν στηρίχθηκε σε άλλα αποδεικτικά μέσα και δεν γνωστοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο προκειμένου αυτός να ζητήσει την εξέταση των αντιδειγμάτων, όπως αναφέρεται στην κοινή αυτή υπουργική απόφαση.

Αν συνταχθεί έκθεση εξέτασης αίματος του ελεγχόμενου οδηγού, χωρίς την τήρηση των διατυπώσεων της ίδιας υπουργικής απόφασης, αυτή δεν είναι ούτε ανυπόστατο, ούτε άκυρο αποδεικτικό μέσο, αλλά είναι έγκυρο και επιτρεπόμενο από το νόμο αποδεικτικό μέσο που εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο της ουσίας ως δικαστικό τεκμήριο κατ' άρθρο 336 ΚΠολΔ. .

Παρέπεται απ' όλα αυτά, ότι το δικαστήριο, τη διαπίστωσης της μέθης του οδηγού, δύναται να στηρίξει και άλλα αποδεικτικά μέσα, όπως στους μάρτυρες, στην άρνηση του οδηγού του αυτοκινήτου να υποβληθεί σε αιμοληψία κ.ά. Εξάλλου, κατά το άρθρο 671 παρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται (άρθρο 681 Α ίδιου Κώδικα) και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι για την κατάρτιση του αποδεικτικού του πορίσματος, αναφορικά με το γεγονός της οδήγησης από τον αναιρεςείοντα του ζημιογόνου αυτοκίνητου υπό την επίδραση οινοπνεύματος, έλαβε υπόψη την υπ' αριθ. ...... έκθεση ανίχνευσης οινοπνεύματος του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών "Αγιος Ανδρέας" παρότι δεν είχαν τηρηθεί οι διατυπώσεις που προβλέπονται από την προαναφερθείσα 13382/1977 κοινή υπουργική απόφαση και, συγκεκριμένα δεν αναγράφονται η ώρα λήψης του δείγματος, ο αύξων αριθμός του ελέγχου και ο αριθμός του οργάνου.

Ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, ο οποίος κατ' εκτίμηση είναι από το εδάφιο 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η ανωτέρω έκθεση, και αν ακόμη δεν έχουν τηρηθεί οι διατυπώσεις που προβλέπονται από την ως άνω υπουργική απόφαση, δεν αποτελεί ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο και, ως εκ τούτου, παραδεκτά ελήφθη υπόψη από το Εφετείο, το οποίο, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία για ζημιές από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του, μπορεί να λαμβάνει υπόψη, για το σχηματισμό της πεποιθήσεώς του, και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου.

Περαιτέρω, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως ψέγεται το Εφετείο ότι παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων διότι τάχα δέχτηκε πως υπάρχει από την προαναφερθείσα έκθεση πλήρης απόδειξη για το ότι ο αναιρεσείων οδηγούσε το ζημιογόνο αυτοκίνητο υπό την επήρεια οινοπνεύματος.

Ο ανωτέρω (δεύτερος) λόγος αναιρέσεως, ο οποίος κατ' εκτίμηση, είναι από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι η τελευταία αυτή αναιρετική πλημμέλεια ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, αποδίδει σε ορισμένα μέσα δύναμης αποδείξεως, μεγαλύτερη ή μικρότερη από εκείνη που δεσμευτικά γι' αυτά καθορίζει ο νόμος, όχι όμως και στην περίπτωση της ειδικής διαδικασίας των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του, κατά την οποία το δικαστήριο, εκτιμώντας ελεύθερα αποδεικτικά μέσα, όπως έχει δικαίωμα από το νόμο (άρθρο 340 ΚΠολΔ), αποδίδει σε ορισμένα από αυτά, τα οποία κατά νόμο έχουν την ίδια αποδεικτική δύναμη με άλλα, μεγαλύτερη βαρύτητα ή αξιοπιστία από τα τελευταία, οπότε η εκτίμησή του σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Επίσης, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται το Εφετείο η αιτίαση ότι εσφαλμένα δέχτηκε την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της μέθης του αναιρεσείοντος και του ατυχήματος με αποτέλεσμα την παραδοχή της απ' αυτόν αναγωγικής αναζήτησης της αποζημίωσης εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρίας στην οποία έκαστος είχε ασφαλισμένο το ζημιογόνο αυτοκίνητο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης διότι δεν πλήττει την αιτιολογία της απόφασης που εκδόθηκε επί της κύριας αγωγής του αναιρεσιβλήτου ενάγοντος, αλλά αφορά την παραδοχή της παρεμπίπτουσας αγωγής, που άσκησε κατά του αναιρεσείοντος η ασφαλιστική εταιρία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΕ" κατά της οποίας όμως δεν στρέφεται η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κι' έτσι η εταιρία αυτή δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη.

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση.

Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων, που λείπουν, με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια: 1) ο φερόμενος ως παραβιασθείς κανόνας του ουσιαστικού δικαίου και μάλιστα ενάριθμα 2) οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές) της ελάσσονος προτάσεως του δικανικού συλλογισμού που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και η έννομη συνέπεια που βάσει αυτών καταγνώσθηκε και 3) το νομικό σφάλμα δηλαδή που βρίσκεται η παραβίαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Για να είναι δε ορισμένος ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559· αριθ. 19 λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η έλλειψη νόμιμης βάσης, ποιες είναι οι αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης και για ποιο λόγο είναι ανεπαρκείς ή αντιφατικές καθώς και ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε εκ πλαγίου.

Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠολΔ και χωρίς ν' αναφέρει συγκεκριμένα εδάφια του εν λόγω άρθρου, προβάλλει κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης με τους τέταρτο και πέμπτο λόγους αναιρέσεως πλημμέλειες, οι οποίες, κατ' εκτίμηση, είναι από τους αριθμούς 1 και 19 χωρίς όμως να αναφέρει στο αναιρετήριο στη μεν πρώτη περίπτωση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, τις πραγματικές παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως του νόμιμου συλλογισμού της προσβαλλόμενης απόφασης και το νομικό σφάλμα της, σε τι δηλαδή συνίσταται η παραβίαση στην ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα, στη δε δεύτερη περίπτωση (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ) με την οποία αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών, ποιές είναι οι αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης, ποιές είναι οι ελλείψεις και αντιφάσεις της και ποιός είναι ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε εκ πλαγίου αλλά υπό το πρόσχημα της επίκλησης αναιρετικών πλημμελειών πλήττεται η αναίρεση ως ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων.

Επομένως, οι ως άνω λόγοι αναίρεσης είναι πρωτίστως αόριστοι κι επομένως απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-12-2004 αίτηση του Χ για αναίρεση της 133/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ