Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to statutory bar on appeals in expropriation compensation cases.

Απόφαση 1308 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1308/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αβροκόμη Θούα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου - Εισηγητή, Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνα Μαυρικοπούλου και Αικατερίνη Κρυσταλλίδου - Μωρέση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Γ. Π. του Π., συζύγου Α. Α., κατοίκου ... και 2)Δ. Γ. του Γ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Παπατσίκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Αναστάσιο Ράλλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-7-1999 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 202/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 56/2017 του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11-6-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 24 § 1 του ΕισΝΚΠολΔ, το παραδεκτό των ένδικων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά τον χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση. Εξάλλου η διάταξη του άρθρου 326 § 3 του Ν. 4072/2012 (ΦΕΚ Α' 86), που άρχισε να ισχύει από 11-4-2012, ορίζει ότι "τα δέκατο και ενδέκατο εδάφια του άρθρου 115 του από 11/12.11.1929 διατάγματος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων" (Α' 399), τα οποία είχαν προστεθεί με την παρ. 1 του άρθρου 20 του α.ν. 1540/1938 (Α' 488) και αντικατασταθεί με την παρ. 1 του άρθρου 6 του α.ν. 1331/1949 (Α' 330), αντικαθίστανται ως εξής: "Αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση της ανακοπής είναι το μονομελές πρωτοδικείο της τοποθεσίας του κτήματος.

Κατά των αποφάσεων που εκδίδονται δεν χωρεί ένδικο μέσο....". Πρόκειται για υποθέσεις που δικάζονται μεν κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, δι' αυτών όμως τέμνεται οριστικά η διαφορά ως προς την οφειλή και το ποσό της αποζημίωσης για κατάληψη δημόσιας έκτασης (ΟλΑΠ 21, 22 και 38/2002). Με ρητή διάταξη μπορεί και στις υποθέσεις αυτές να αποκλεισθεί η άσκηση ένδικων μέσων, με δεδομένο ότι η άσκησή τους δεν έχει συνταγματική κατοχύρωση, αφού ναι μεν το άρθρ. 20 § 1 του Συντάγματος επιβάλλει στην Πολιτεία την υποχρέωση παροχής στους πολίτες ένδικης έννομης προστασίας προς επίλυση των ιδιωτικών διαφορών τους, αναγνωρίζοντας σ' αυτούς αντίστοιχο δημόσιο δικαίωμα, όμως στο νομοθέτη εναπόκειται, κατ' αρχήν, να κρίνει αν, πόσα και ποια ένδικα μέσα θα χορηγήσει, καθώς και για ποιους λόγους, συνεκτιμώντας ενδεχομένως την αξία του αντικειμένου της διαφοράς και το είδος της διαδικασίας με την οποία η υπόθεση δικάζεται, ενώ το ίδιο ισχύει και στο πλαίσιο της ΕΣΔΑ (που κυρώθηκε με το ν.δ/γμα 53/1974), που αναγνωρίζει μεν με το άρθρ. 6 § 1 το δικαίωμα στα πρόσωπα για δικαστική επίλυση των ιδιωτικών διαφορών τους σε συνθήκες δίκαιης δίκης, στην έννοια όμως αυτής δεν περιλαμβάνεται και η πρόβλεψη οπωσδήποτε ένδικων μέσων (ΑΠ 1289/2011, ΑΠ 287/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρ. 686 - 703 ΚΠολΔ) υπ' αριθ. 56/2017 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, η οποία δέχθηκε την από 23-5-2003 έφεση του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου και αφού εξαφάνισε την υπ' αριθ. 202/2000 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου, που είχε προηγουμένως δεχθεί την από 20-7-1999 ανακοπή των αναιρεσειόντων και είχε ακυρώσει το υπ' αριθ. ,,,08/1999 πρωτόκολλο αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημόσιου ρέματος, που εξέδωσε σε βάρος τους ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων για ποσό 9.134.000 δραχμών, απέρριψε την ανακοπή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Και ναι μεν κατά το χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου (2-6-2000) ήταν επιτρεπτή η άσκηση του ενδίκου μέσου της εφέσεως, ωστόσο κατά το χρόνο εκδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου (30-3-2017) ίσχυε το προμνησθέν άρθρο 326 § 3 του Ν. 4072/2012, που απαγορεύει την άσκηση ενδίκων μέσων, άρα και του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως.

Επομένως κατ' αυτεπάγγελτη κρίση του Δικαστηρίου (άρθρ. 577 § 2 ΚΠολΔ) πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη και να διαταχθεί κατ' άρθρ. 495 § 3 ΚΠολΔ η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, οι δε αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔικ) να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία όμως θα καταλογισθούν μειωμένα, σύμφωνα με το άρθρο 22 § 1 του Ν.3693/1997, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 του ΕισΝΚΠολΔικ και όπως τούτο ισχύει, μετά την υπ' αριθμ. 134423/1992 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β' 11/20.1.1993), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 5 § 12 του Ν. 1738/1987.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11 Ιουνίου 2018 αίτηση της Γ. Π. και του Δ. Γ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 56/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Οκτωβρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Νοεμβρίου 2019.

H ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ