Supreme Court dismisses appeal due to lack of legal interest and failure to specify substantive law violation.

Απόφαση 1308 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1308/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Μαΐου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγγελική Γουνοπούλου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "EPAL ΑΒΕΕ", που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. ..., κατοίκου ... και 3. ... κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Παπαδημητρίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22 Φεβρουαρίου 2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7039/2002 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 4827/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Ιουνίου 2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος, ανέγνωσε την από 9 Μαΐου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Δημάδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 74, 75, 556 και 558 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, σε περίπτωση απλής ομοδικίας, η αναίρεση του εναγομένου πρέπει να απευθύνεται κατά των ομοδίκων - εναγόντων, έναντι των οποίων ο αναιρεσείων - εναγόμενος έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει υπέρ αυτού την προσβαλλομένη απόφαση, εκτός αν αυτή περιέχει δυσμενή διάταξη ή αιτιολογία κατ' αυτού και υπέρ του αναιρεσιβλήτου, ως προς τον οποίο η αγωγή απορρίφθηκε, οπότε, αν και νίκησε, έχει έννομο συμφέρον να στρέψει την αναίρεση και κατά του ενάγοντος εκείνου ως προς τον οποίο η αγωγή απορρίφθηκε (αρθρ. 556 §2 ΚΠολΔ). Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη απόφαση του Εφετείου απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η αγωγή ως προς τον δεύτερο και τρίτο εκ των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων, χωρίς σ' αυτή να περιέχονται αιτιολογίες βλαπτικές για τον αναιρεσείοντα - εναγόμενο και υπέρ των άνω αναιρεσιβλήτων. Επομένως η αναίρεση κατά το μέρος που στρέφεται κατά των τελευταίων είναι απορριπτέα ελλείψει εννόμου συμφέροντος.

Κατά το άρθρο 559 αρ.9 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, με την οποία ζητείται η παροχή έννομης, προστασίας, υπό οποιαδήποτε έννομη μορφή αυτής, που δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμοδικία δίκης. Τέτοια αίτηση είναι, ιδίως, η της αγωγής, της ανταγωγής, της κυρίας παρεμβάσεως, της αυτοτελούς προσθέτου παρεμβάσεως, της ανακοπής, της τριτανακοπής και του ενδίκου μέσου (ΑΠ 1486/97). Στην κρινομένη υπόθεση, όπως προκύπτει από το παραδεκτώς επισκοπούμενο από τον Άρειο Πάγο κατ' άρθρο 561 §2 ΚΠολΔ δικόγραφο της αγωγής των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων, εμπεριέχεται σ' αυτή το αίτημα να υποχρεωθεί ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων να παύσει στο μέλλον να παράγει και να διαθέτει στην αγορά η πρώτη αναιρεσίβλητη τα στην αγωγή αναφερόμενα προϊόντα. Επομένως, το Εφετείο, που έκανε δεκτό το εν λόγω αγωγικό αίτημα, δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566§1 και 577§3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιό λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, (αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των ανωτέρω, να αναφέρεται σε τί συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιές επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.ΑΠ 32/1996, ΟλΑΠ 27/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο (και τελευταίο) λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση του Εφετείου, η οποία έκρινε επί αγωγής (που δέχθηκε κατ' ουσίαν) παρανόμου αντιγραφής διπλώματος ευρεσιτεχνίας επί κατασκευής κουφωμάτων και θέσεως αυτών στην αγορά), η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια για εκ πλαγίου παραβίαση των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 1 και 13 του ν. 146/1914, χωρίς, όμως, στο αναιρετήριο να αναφέρονται, παρά μόνο σποραδικώς και αποσπασματικώς, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία το Εφετείο εδέχθη ως προκύψαντα εκ της αποδεικτικής διαδικασίας, υπό τα οποία και συνετελέσθη η αποδιδομένη δια του αναιρετικού αυτού λόγου εκ πλαγίου παράβαση των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων.

Επομένως, ο άνω λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος και ως εκ τούτου απορριπτέος, συνακόλουθα δε απορριπτέα είναι και η ένδικη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της. Ως προς τη δικαστική δαπάνη, αυτή πρέπει να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα λόγω της ήττας της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.6.2007 αίτηση του ... για αναίρεση της 482/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων εκ χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Μαΐου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του την 1η Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ