Supreme Court dismisses appeal on tort damages, ruling lower court properly considered prior litigation and evidence.

Απόφαση 1307 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1307/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Κωνσταντίνο Παναρίτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στη Ν... και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικής διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", λόγω συγχώνευσης και απορροφήσεως της δεύτερης από την πρώτη, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Η. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Κουνέλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-7-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2302/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1085/2016 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-2-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνο Παναρίτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 247, 251, 298, 914 και 937 ΑΚ συνάγεται, ότι σε περίπτωση αδικοπραξίας, αφότου εκδηλώθηκε το ζημιογόνο γεγονός, γεννάται υπέρ του ζημιωθέντος, αξίωση αποζημιώσεως για την όλη ζημία, θετική και αποθετική, παρούσα ή μέλλουσα, αν είναι προβλεπτή κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και εφόσον η δικαστική της επιδίωξη είναι δυνατή, η δε παραγραφή της αξιώσεως αυτής είναι πενταετής και αρχίζει να τρέχει για όλες τις ζημίες ενιαίως, από τότε που ο ζημιωθείς έλαβε γνώση των πρώτων επιζήμιων συνεπειών και του υπόχρεου προς αποζημίωση.

Εξάλλου, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 261 εδ α' ΑΚ και 221 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι σε περίπτωση ασκήσεως αγωγής για μέρος μόνο της αξιώσεως για αποζημίωση, η επίδοση της αγωγής διακόπτει την παραγραφή μόνο για το μέρος αυτό, ως προς το οποίο δημιουργείται αντιστοίχως εκκρεμοδικία. Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 268 εδ α' ΑΚ, κατά την οποία "κάθε αξίωση που βεβαιώθηκε με τελεσίδικη απόφαση ή με δημόσιο έγγραφο εκτελεστό παραγράφεται μετά είκοσι χρόνια, και αν ακόμη η αξίωση καθεαυτή υπαγόταν σε συντομότερη παραγραφή", εάν βεβαιωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση η ύπαρξη αξιώσεως για θετική και αποθετική ζημία από αδικοπραξία, η οποία υπόκειται κατ' αρχήν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ, από την τελεσιδικία αρχίζει εικοσαετής παραγραφή και ως προς το μέρος της όλης αξιώσεως για αποκατάσταση της αποθετικής ζημίας, η οποία ανάγεται σε χρόνο μεταγενέστερο εκείνου, για τον οποίο επιδικάσθηκε αποζημίωση.

Κι αυτό γιατί και το μέρος αυτό της αξιώσεως, καίτοι δεν περιέχεται ειδική αναγνωριστική διάταξη στην απόφαση, θεωρείται ότι έχει βεβαιωθεί με δύναμη δεδικασμένου (άρθρο 331 ΚΠολΔ) με την παρεμπίπτουσα δικαστική κρίση, η οποία ήταν αναγκαία για την ύπαρξη δικαιώματος αποζημιώσεως του παθόντος γενικά, για κάθε ζημία από την αδικοπραξία.

Η νέα όμως αυτή (εικοσαετής) παραγραφή προϋποθέτει αναγκαίως, κατά την έννοια του άρθρου 268 ΑΚ, την ύπαρξη αξιώσεως, που δεν έχει ήδη υποκύψει στην μέχρι της τελεσιδικίας ισχύουσα βραχυχρόνια παραγραφή (Ολ.ΑΠ 24/2003), δεδομένου ότι η τελεσίδικη επιδίκαση της επίδικης τότε αξιώσεως δεν επιφέρει αναβίωση της αξιώσεως και κατά το μέρος που δεν έχει ασκηθεί και έχει πλέον αποσβεστεί λόγω παραγραφής, η οποία διέδραμε χωρίς διακοπή κατ' άρθρο 261 ΑΚ.

Αντιθέτως, για εκείνες τις ζημίες των οποίων δεν είναι δυνατή η πρόβλεψη, κατά τη συνήθη των πραγμάτων πορεία, διότι οφείλονται σε μεταγενέστερη δυσμενή και απροσδόκητη εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του παθόντος, που συνδέονται όμως αιτιωδώς προς την αδικοπραξία, ισχύει νέα παραγραφή, η οποία αρχίζει αφότου ο παθών έλαβε γνώση της δυσμενούς και απροσδόκητης εξέλιξης της υγείας του και της αιτιώδους συνάφειάς της προς την αδικοπραξία.

Αν, επομένως, με τελεσίδικη απόφαση ο παθών από αυτοκινητικό ατύχημα κρίθηκε ανίκανος προς εργασία για ορισμένο χρονικό διάστημα και του επιδικάστηκαν για το διάστημα αυτό αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και με νέα αγωγή του ζητεί πρόσθετη αποζημίωση για τις ίδιες αιτίες λόγω της επικαλούμενης εφ' όρου ζωής ολικής ή μερικής αναπηρίας του, της οποίας έλαβε γνώση μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής, το δικαστήριο που καλείται να δικάσει την υπόθεση δεν δεσμεύεται από το δεδικασμένο της απόφασης, διότι καλείται να κρίνει αξιώσεις του παθόντος από τις επιζήμιες συνέπειες του ατυχήματος που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν κρίθηκαν με την τελεσίδικη απόφαση (ΑΠ 2174/2013, ΑΠ 39/2007, ΑΠ 1408/2004).

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 10 παρ. 1 και 2 του ν. 489/1976, όπως ίσχυαν πριν την τροποποίησή τους με το άρθρο 7 του ν. 3557/2007 "το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή. Η αξίωση αυτή παραγράφεται μετά πάροδο δυο (2) ετών από την ημέρα του ατυχήματος, επιφυλασσομένων των κειμένων διατάξεων για την αναστολή και τη διακοπή της παραγραφής".

Ήδη με το άρθρο 7 του ν. 3557/2007 η παρ. 2 του ως άνω άρθρου 10 αντικαταστάθηκε και έλαβε την ακόλουθη διατύπωση: "2. Η αξίωση αυτή παραγράφεται μετά πάροδο πέντε (5) ετών από την ημέρα του ατυχήματος, επιφυλασσομένων των διατάξεων της κείμενης νομοθεσίας για την αναστολή και διακοπή της παραγραφής". Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 18 ΕισΝΑΚ, κατά την οποία "Οι διατάξεις του ΑΚ για την παραγραφή εφαρμόζονται και στις αξιώσεις που έχουν γεννηθεί, αλλά δεν έχουν ακόμη παραγραφεί κατά την εισαγωγή του.

Η έναρξη όμως, η αναστολή και η διακοπή της παραγραφής κρίνεται ως προς την εισαγωγή του Κώδικα χρόνο, σύμφωνα με το δίκαιο που ισχύει έως τώρα", προκύπτει ότι η διετής παραγραφή της αξιώσεως του παθόντος, που άρχισε να τρέχει πριν από την έναρξη ισχύος του ν. 3557/2007 (14-5-2007), ενόσω δεν είχε ακόμη συμπληρωθεί κατά την τελευταία αυτή ημερομηνία, εφεξής καθίσταται πενταετής στο σύνολό της (ΑΠ 1063/2013).

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει επίσης ότι η παραπάνω διετής ή πενταετής παραγραφή αρχίζει, ενόψει και του άρθρου 241 ΑΚ, από την επομένη του ατυχήματος. Η διάταξη του άρθρου 937 ΑΚ δεν εφαρμόζεται εν προκειμένω, γιατί αυτή ισχύει στην αξίωση αποζημίωσης από αδικοπραξία. Η διάταξη του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, ειδικώς ρυθμίζουσα την αξίωση αποζημιώσεως κατά του ασφαλιστή, ευθυνόμενου έναντι του παθόντος όχι εξ αδικοπραξίας, αλλά εκ του νόμου, επικρατεί της γενικής διάταξης του άρθρου 937 ΑΚ.

Η παραπάνω διετής ή πενταετής παραγραφή του άρθρου 10 του ν. 489/1976, ως προς την αφετηρία της, καλύπτει όλες τις επελθούσες καθώς και τις προβλεπτές από την αρχή μέλλουσες ζημίες του παθόντος. Δεν εφαρμόζεται αν η ζημία είναι από την αρχή απρόβλεπτη, όπως τούτο δύναται να συμβεί επί απρόβλεπτης κατά τα ιατρικά δεδομένα, επιδεινώσεως της υγείας του παθόντος, γεγονός το οποίο όμως αποτελεί στοιχείο της βάσης της σχετικής αγωγής, σύμφωνα με τα άρθρα 118 και 216 ΚΠολΔ (ΑΠ 1368/2010).

Περαιτέρω, από τον αριθμό 1 εδάφιο α' του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας παραβιάζεται, είτε, με ψευδή ερμηνεία η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με την μη ορθή εφαρμογή, η οποία εκδηλώνεται όταν εφαρμόζεται κανόνας ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται ενώ έπρεπε ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν, κατά το ενδιαφέρον εν προκειμένω, μέρος δεκτά τα εξής: "Επί της από 20-7-2004 (αρ. κατ. 5691/2004) αγωγής του ενάγοντος κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας εκδόθηκε η 1552/2005 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και κατόπιν ασκήσεως εφέσεως κατ' αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 6140/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Με την απόφαση αυτή κρίθηκε με ισχύ δεδικασμένου ότι αποκλειστικά υπαίτιος για τη σύγκρουση που έλαβε χώρα στον ... στις ...-4-2004 και τον προκληθέντα κατ' αυτή τραυματισμό του ενάγοντος ήταν ο Α. Χ. Ί., οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ΖΖΙ - ... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρία.

Ότι ο ενάγων μετά το ατύχημα διακομίσθηκε αρχικά στο Γ.Ν. Νίκαιας και ακολούθως στο Π.Γ.Ν. Ασκληπιείο Βούλας, όπου διαγνώσθηκε ότι είχε υποστεί συντριπτικό κάταγμα έσω μηριαίο κονδύλου δεξιού γόνατος μετά ελευθέρου ενδαρθρικού οστεοχονδρικού τεμαχίου ως και θλαστικών τραυμάτων πρόσθιας επιφάνειας συστοίχου κνήμης, καθώς και βαριά κάκωση του χόνδρου του γόνατος αυτού και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και δη σε ανοικτή - εσωτερική οστεοσύνθεση του κατάγματος κατά την οποία έγινε οστεοσυρραφή των οστεοχόνδρινων τεμαχίων και του έσω κονδύλου και ότι για την αποκατάσταση της ουλής στην έσω επιφάνεια του δεξιού γόνατος απαιτείται να υποβληθεί σε πλαστική μελλοντική επέμβαση.

Κρίθηκε επίσης με την άνω απόφαση ότι ο ενάγων δικαιούται ως αποζημίωση: 1) για έξοδα νοσηλείας 2.106,4 ευρώ, 2) για πλασματική δαπάνη απασχόλησης αποκλειστικής νοσοκόμου κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο Νοσοκομείο και κατ' οίκον μέχρι 20-7-2004 4.120 ευρώ, 3) για βελτιωμένη διατροφή από την έξοδό του από το νοσοκομείο και επί δύο (2) μήνες και συνολικά 360 ευρώ, 4) 240 ευρώ για την αξία των καταστραφέντων προσωπικών του αντικειμένων, 5) 8.000 ευρώ για μελλοντική πλαστική επέμβαση και 35.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης κατ' άρθρο 932 ΑΚ.

Περαιτέρω με την από 8-8-2006 (αρ. καταθ. 7063/2006) δεύτερη κατά σειρά αγωγή του ενάγοντος κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, στηριζόμενη στην εκ των άρθρων 361, 477 ΑΚ και 43 παρ. 6 ΚΟΚ σωρευτική αναδοχή χρέους, ως ασφαλίζουσας το ζημιογόνο όχημα και αναδεχθείσας σωρευτικά το χρέος με την κατάθεση στην αρμόδια αστυνομική αρχή της βεβαίωσης ασφάλισης του ζημιογόνου οχήματος, εκδόθηκε η 3199/2007 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και κατόπιν ασκήσεως αντιθέτων εφέσεων από τους διαδίκους, εκδόθηκε η 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Με την τελευταία αυτή απόφαση (5612/2008 Εφετείου Αθηνών) κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου ότι ο ενάγων στις 25-10-2005 εξετάσθηκε στο 424 ΓΣΝΕ, όπου διαγνώσθηκε κάκωση μηνίσκου δεξιού γόνατος. Ακολούθως στις 11-5-2006 ο ενάγων εξετάσθηκε από τον ιατρό Ιωάννη Βεκιάρη, ο οποίος κατά την κλινική εξέταση διαπίστωσε οίδημα, δυσκαμψία, περιορισμό κάμψης κατά 60° και συνδεσμική πρόσθια αστάθεια (ΔΕ) γόνατος, ενώ από την μαγνητική τομογραφία στην οποία υποβλήθηκε ο ενάγων διαπιστώθηκε ότι παρουσιάζει μετατραυματική μετεγχειρητική αρθρίτιδα μηριαίων κονδύλων, ολική ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, μερική ρήξη οπισθίου χιαστού συνδέσμου και ρήξη έσω μηνίσκου, συνεστήθη δε σ' αυτόν από τον ως άνω ιατρό χειρουργική επέμβαση προς αποκατάσταση προσθίου και οπισθίου χιαστού και έσω μηνίσκου.

Προς τούτο στις 14-6-2006 υποβλήθηκε στο νοσοκομείο "ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ" σε χειρουργική επέμβαση διαγνωστικής αρθροσκόπησης συμφυσιόλυσης άρθρωσης (ΔΕ) γόνατος προς αποκατάσταση χόνδρινης βλάβης έσω μηριαίου κονδύλου συνεπεία παλαιού κατάγματος, πλην όμως λόγω της μορφής της βλάβης εκτιμήθηκε ότι δεν είναι δυνατή η χειρουργική αποκατάσταση, συνεστήθη δε στον ενάγοντα από τους θεράποντες ιατρούς παρακολούθηση, μακροχρόνιο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας - κινησιοθεραπείας και αποφυγή αθλημάτων επαφής.

Ότι συνεπεία των ανωτέρω αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών επήλθε επιδείνωση της υγείας του ενάγοντος που συνδέεται αιτιωδώς με το ατύχημα και δεν μπορούσε από την αρχή να προβλεφθεί ότι θα επέλθει κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και ως εκ τούτου δεν ελήφθη και δεν ήταν δυνατόν να ληφθεί υπόψη από το προηγούμενο δικαστήριο.

Κρίθηκε επίσης με την ως άνω απόφαση ότι ο ενάγων δικαιούται ως πρόσθετη χρηματική ικανοποίηση κατ' άρθρο 932 ΑΚ το ποσό των 25.000 ευρώ και επί πλέον το ποσό των 3.054 ευρώ για αμοιβή ιατρών, αγορά φαρμάκων και έξοδα νοσηλείας και συνολικά το ποσό των 28.054 ευρώ, το οποίο υποχρεούται να του καταβάλει η εναγομένη κατά τη νομιμότητα και ουσιαστική βασιμότητα της δεύτερης κατά σειρά αγωγής, ως ασφαλίζουσα το ζημιογόνο όχημα και αναδεχθείσα σωρευτικά το χρέος με την κατάθεση στην αρμόδια αστυνομική αρχή της βεβαίωσης ασφάλισης του ζημιογόνου οχήματος.

Περαιτέρω ως προς την επίδικη από 28-7-2011 (αρ. κατ. 5520/201 1) τρίτη κατά σειρά αγωγή αποδείχθηκαν από τα ως άνω ίδια αποδεικτικά μέσα τα παρακάτω: Την 8-12-2010 ο ενάγων επισκέφθηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο ... τον ιατρό ορθοπεδικό, Δ. Π., ο οποίος του συνέστησε να υποβληθεί σε ακτινολογικό έλεγχο του δεξιού γόνατος και της δεξιάς άκρας χειρός.

Ακολούθως, την 7-1-2011 ο ενάγων εξ αιτίας του προαναφερόμενου τραυματισμού του στο δεξιό γόνατο και του ότι εξακολουθούσε να υποφέρει και μετά την 8-8-2006 (χρόνο άσκησης της δεύτερης κατά σειρά αγωγής) από οξείς πόνους στο δεξί γόνατο, εισήχθη στο θεραπευτήριο ... και υποβλήθηκε σε δύο νέες χειρουργικές επεμβάσεις δηλαδή σε συνδεσμοπλαστική πρόσθιου συνδέσμου (δε) γόνατος με μόσχευμα τετραπλής δέσμης (ημιτενοντώδης ισχύος) και σε χονδροπλαστική μηριαίου κονδύλου δεξιού (δε) γόνατος (βλ.

το εξιτήριο του ανωτέρω θεραπευτηρίου και την από 2-3-2011 ιατρική βεβαίωση του θεράποντος ιατρού του Στέργιου Καρακίτσιου). Παρέμεινε στο ανωτέρω νοσοκομείο μέχρι την 9-1-2011, οπότε εξήλθε με ιατρικές οδηγίες για υποβολή σε χρόνια φυσιοθεραπευτική αγωγή με ενδυνάμωση του τετρακέφαλου για αποφυγή δημιουργίας μετατραυματικής αρθρίτιδας (δε) γόνατος, λήψη φαρμακευτικής αγωγής με αναλγητικά και αντιπηκτικά και να φέρει ειδικό κηδεμόνα πρόσθιου χιαστού τεσσάρων σημείων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η αναγκαιότητα υποβολής του ενάγοντος στις δύο προαναφερόμενες χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί του γόνατο για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της υγείας του συνεπεία του τραυματισμού του ήταν προβλεπτή με βάση τα ιατρικά δεδομένα και γνωστή σ' αυτόν από 8-12-2010, όταν εξετάσθηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο ...

από τον ιατρό ορθοπεδικό Δ. Π.. Επίσης την 10-1-2011 εξετάσθηκε στο θεραπευτήριο ... από τον χειρουργό ορθοπεδικό Σ. Κ. και του σύστησε να πραγματοποιήσει 30 συνεδρίες φυσιοθεραπείας με λέιζερ, υπερήχους, τενς, μαγνητικά πεδία και επιπλέον 30 συνεδρίες κινησιοθεραπείας (βλ. το από 10-1-2011 ιατρικό σημείωμα του προαναφερόμενου ιατρού).

Την 28-2-2011 μετέβη στο θεραπευτήριο ... και εξετάσθηκε από τον ιατρό Στέργιο Καρακίτσο, ο οποίος του σύστησε 10 επιπλέον φυσιοθεραπείες με λέιζερ, υπερήχους, τενς, μαγνητικά πεδία και κινησιοθεραπείες (βλ. το από 28-2-2011 ιατρικό σημείωμα του ανωτέρω ιατρού). Εξ αιτίας των προαναφερόμενων εξελίξεων και επιπλοκών της υγείας του, οι οποίες δεν ήταν γνωστές και δεν αναμένονταν ότι θα επέλθουν κατά την έκδοση της με αριθμό 5612/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ο ενάγων υπέστη τις κάτωθι ζημίες:

α) για τη νοσηλία του στο ιδιωτικό θεραπευτήριο ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ κατά το χρονικό διάστημα από 7.1.2011 έως 9.1.2011 κατέβαλε το ποσό των 1.130,00 ευρώ..., β) για την αμοιβή των θεραπόντων ιατρών του χειρούργου ορθοπεδικού, Στέργιου Καρακίτσιου, και αναισθησιολόγου Γεωργίου Ντελιδάκη, κατέβαλε το ποσό των 1.800,00 ευρώ και 250,00 ευρώ αντίστοιχα και συνολικά το ποσό των 2.050,00 ευρώ..., γ) για ιατρικές εξετάσεις ήτοι ακτινογραφία (δε) γόνατος και (δε) άκρας χειρός κατέβαλε το ποσό των 114,32 ευρώ..., δ) για την υποβολή του σε σαράντα (40) συνεδρίες φυσιοθεραπειών στο (δε) γόνατο κατέβαλε το ποσό των 3.000,00 ευρώ..., ε) για την αγορά ενός κηδεμόνα πρόσθιου χιαστού τεσσάρων σημείων κατέβαλε το ποσό των 420,00 ευρώ εκ των οποίων πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 315,00 ευρώ που έλαβε από τον ασφαλιστικό του φορέα το ΙΚΑ και επομένως δαπάνησε εξ ιδίων το ποσό των 105,00 ευρώ.

Κατά το χρονικό διάστημα της νοσηλείας του στο Θεραπευτήριο ΜΕΤΡΟPΟLΙΤΑΝ ήτοι από 7.1.2011 έως 9.1.2011, ο ενάγων απασχόλησε ως αποκλειστική νοσοκόμα, λόγω της αδυναμίας του να αυτοεξυπηρετηθεί, την μητέρα του Χριστίνα Ηλιάδη. Ειδικότερα κατά το χρονικό διάστημα αυτό τις πιο πάνω ειδικές υπηρεσίες (νοσοκόμου) παρείχε η μητέρα του η οποία, εγκαταλείποντας κάθε άλλη εργασία της, με υπερένταση των προσπαθειών της ήταν καθημερινά (και όλες τις ώρες) κοντά στον γιο της.

Για τις υπηρεσίες αυτές, εάν απασχολούσε με αμοιβή τρίτο πρόσωπο, θα κατέβαλε συνολικά το ποσό των 210,00 ευρώ (3 ημέρες χ 70,00 ευρώ την ημέρα, ως εκ της αναγκαίας 24ωρης απασχόλησης), το οποίο συνήθως καταβάλλεται σε ανάλογες περιπτώσεις για την προσφορά των ίδιων υπηρεσιών (την ημέρα και συνολικά). Ο ενάγων ζημιώθηκε, έτσι κατά το παραπάνω ποσό των 210,00.

Αλλά και κατά το χρονικό διάστημα της νοσηλείας του κατ' οίκον και έξι (6) μήνες, σύμφωνα με όσα κατέθεσε ο μάρτυρας απόδειξης ήτοι από 10.1.2011 μέχρι 10.7.2011, ο ενάγων λόγω της αδυναμίας του να αυτοεξυπηρετηθεί, απασχολούσε την μητέρα του για την φροντίδα του με τα καθήκοντα υπηρέτριας και βοηθού αυτού, ήτοι η τελευταία του παρασκεύαζε φαγητό, φρόντιζε την υγιεινή του και τον βοηθούσε στις μετακινήσεις του εντός και εκτός οικίας, υπηρεσίες τις οποίες θα παρείχε οικιακή βοηθός, την οποία δεν προσέλαβε αν και ήταν αναγκαία.

Έτσι, δικαιούται ο ενάγων, να ζητήσει ως αποζημίωση το ποσό που θα δαπανούσε, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας για την πρόσληψη οικιακής βοηθού και συγκεκριμένα 600 ευρώ το μήνα, ποσό το οποίο θα κατέβαλε σε οικιακή βοηθό κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και συνολικά 3.600 ευρώ ως πλασματική δαπάνη πρόσληψης υποκατάστατης δύναμης κατ' άρθρο 930 παρ. 3 ΑΚ.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν ηλικίας 20 ετών και ποδοσφαιριστής εγγεγραμμένος στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ειδικότερα ήταν παίκτης της "...", και αθλητής στον αθλητικό όμιλο ... από το έτος 1999 (βλ. την από 9-6-2004 βεβαίωση της προαναφερόμενης ΠΑΕ και το από 27-9-1999 δελτίο της ΕΠΟ).

Είχε διακριθεί πολλές φορές στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και του είχαν απονεμηθεί μετάλλια, ενώ η πορεία του προβλεπόταν ανοδική. Ωστόσο μετά τον τραυματισμό του στο ένδικο τροχαίο ατύχημα και την υποβολή σε πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί του πόδι, δεν δύναται να ακολουθήσει τις αθλητικές δραστηριότητες και πρέπει οριστικά να απέχει από αυτή.

Αρχικά αναγκάστηκε να αναστείλει τις αθλητικές του δραστηριότητες επί δύο έτη, και ακολούθως μετά τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση του 6/2006 του συστήθηκε αποφυγή αθλημάτων επαφής και ειδικό μακροχρόνιο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας - κινησιοθεραπείας. Ήδη, μετά τη διπλή χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε στο γόνατο (δε) την 7-1-2011 η ως άνω πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε όπως ήδη είχε προβλεφθεί από τον 6/2006 και ο ενάγων αναφέρει στην από 8-8-2006 δεύτερη κατά σειρά αγωγή του και η αποχή του από αθλητικές δραστηριότητες και αθλήματα επαφής είναι οριστική, είναι δε πιθανό να παρουσιάσει μετατραυματική αρθρίτιδα (δε) γόνατος, η οποία να οδηγήσει σε νέα χειρουργική επέμβαση (βλ.

την από 2-3-2011 γνωμάτευση του θεράποντος ιατρού Στέργιου Καρακίτσιου). Η ανωτέρω σωματική βλάβη που έχει υποστεί ο ενάγων, συνιστά μόνιμη μερική αναπηρία, η οποία επέδρασε και θα επιδράσει αρνητικά στο οικονομικό, κοινωνικό και επαγγελματικό του μέλλον, καθόσον δεν θα μπορεί διά βίου να ασκήσει το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή, ενώ επιπλέον θα επιδράσει δυσμενώς στη συγκρότηση του χαρακτήρα του, την κοινωνική του ένταξη και κατ' επέκταση στην ανεύρεση του κατάλληλου επαγγελματικού προσανατολισμού, εν όψει του ανταγωνισμού και των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που επικρατούν και του γεγονότος ότι θα υστερεί έναντι των αρτιμελών συναδέλφων του.

Συνεπώς πρέπει να του επιδικαστεί κατ' άρθρο 931 ΑΚ (ως προς το οποίο η αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη...) ως πρόσθετη αυτοτελής αποζημίωση το ποσό των 15.000. Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που επιδίκασε στον ενάγοντα για τις προαναφερόμενες αιτίες τα ίδια ποσά ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις απορριπτόμενων ως αβασίμων των συναφών λόγων της έφεσης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η από 8-8-2006 δεύτερη κατά σειρά αγωγή του εφεσίβλητου ενάγοντος, επί της οποίας εκδόθηκε η 3199/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και η 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά της εκκαλούσας - εναγομένης, εμπεριέχει και βάση περί σωρευτικής αναδοχής χρέους και στηρίχθηκε επί των σχετικών διατάξεων του ΑΚ με αποτέλεσμα να ισχύει και ως προς την εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρία η πενταετής παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, η οποία έχει επιμηκυνθεί κατ' άρθρο 268 εδ.

α' ΑΚ σε εικοσαετή σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη νομική σκέψη, εφόσον η 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε αξίωση του ενάγοντος για αποζημίωση και περαιτέρω χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από το ένδικο ατύχημα για το χρονικό διάστημα από 20-7-2004 μέχρι 8-8-2006, δημοσιεύθηκε στις 30-9-2008, δηλαδή πριν υποκύψει η επίδικη αξίωση του εφεσίβλητου στη βραχυχρόνια πενταετή παραγραφή, εν όψει του χρόνου τέλεσης του ατυχήματος την 9-4-2004.

Η τρίτη κατά σειρά από 28-7-2011 ένδικη αγωγή του ενάγοντα στηριζόμενη επίσης στη σωρευτική αναδοχή χρέους για αξιώσεις του ενάγοντος από 8-8-2006 μέχρι 28-7-2011 ασκήθηκε στις 30-8-2011 (βλ. 8632/31-8-2011 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών Ευγενίας Βορριά - Τσίγκακου) και συνεπώς για τις ένδικες αξιώσεις συμπεριλαμβανομένης και της κατ' άρθρο 931 ΑΚ, δεν τυγχάνει εφαρμογής η διετής κατ' άρθρο 10 ν. 489/1976 παραγραφή που πρότεινε η εναγομένη και επαναφέρει με το συναφή λόγο της έφεσής της.

Αντίθετα κατ' αποδοχή της προτεινόμενης από τον εφεσίβλητο προς υπεράσπιση κατά της έφεσης αντένστασης επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής κατ' άρθρο 268 εδ. α' ΑΚ σε εικοσαετία, η ένσταση παραγραφής της εκκαλούσας και ο συναφής λόγος της έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσία. Επομένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που απέρριψε την ένσταση παραγραφής έστω και με διαφορετική αιτιολογία η οποία αντικαθίσταται με την παρούσα (άρθρο 534 Κ.Πολ.Δ.) ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε.

Επομένως η έφεση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσία...". Όπως αναφέρθηκε, στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα προέβαλε παραδεκτώς ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου την ένσταση της διετούς παραγραφής των ενδίκων αγωγικών αξιώσεων από τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, η οποία απορρίφθηκε με την 2302/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την επανέφερε δε η αναιρεσείουσα με λόγο εφέσεως ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο την απέρριψε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του με τις παραπάνω παραδοχές.

Από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι αυτή αναφέρει κατά λέξη ότι: "Εξ αιτίας των προαναφερόμενων εξελίξεων και επιπλοκών της υγείας του, οι οποίες δεν ήταν γνωστές και δεν αναμένονταν ότι θα επέλθουν κατά την έκδοση της με αριθμό 5612/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ο ενάγων υπέστη τις κάτωθι ζημίες...", δηλαδή η απόφαση δέχεται, ότι στην προκειμένη περίπτωση, οι επίδικες ως άνω αξιώσεις του ενάγοντα κατά της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας είναι απότοκες επιζήμιων δυσμενών και απρόβλεπτων συνεπειών που γεννήθηκαν και έγιναν αντιληπτές στις 8-12-2010 που ο ενάγων επισκέφθηκε εκ νέου τον ιατρό του και διέγνωσε τη νέα κατάσταση της υγείας του και την αναγκαιότητα της νέας χειρουργικής επέμβασης και ως εκ τούτου τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια δεν ήταν προβλέψιμα και επιδιώξιμα δικαστικά από το χρόνο της ζημίας και αποτελούν δαπάνες που συνδέονται με μεταγενέστερη και απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο ενάγων στην αγωγή του διατεινόταν.

Επομένως από τότε άρχισε να τρέχει ο χρόνος της νέας αυτοτελούς διετούς για την ασφαλιστική εταιρεία παραγραφής, ο οποίος δεν είχε συμπληρωθεί κατά την έγερση της κρινόμενης από 28-7-2011 αγωγής, η οποία έχει αριθμό κατάθεσης 5520/2011 και επιδόθηκε στην τελευταία στις 31-8-2011. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την ένσταση παραγραφής που πρότεινε η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με το παραπάνω αιτιολογικό και ακολούθως έκανε μερικά δεκτή την αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσία.

Η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που απέρριψε την ένσταση παραγραφής με την παραπάνω αιτιολογία, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και απέρριψε τον σχετικό λόγο έφεσης, αντικαθιστώντας όμως την αιτιολογία δεχόμενο ότι η από 28-7-2011 ένδικη αγωγή του ενάγοντα στηρίζεται στη σωρευτική αναδοχή χρέους και συνεπώς για τις ένδικες αξιώσεις συμπεριλαμβανομένης και της κατ' άρθρο 931 ΑΚ, αφού γίνει δεκτή η προτεινόμενη από τον εφεσίβλητο προς υπεράσπιση κατά της έφεσης αντένσταση επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής κατ' άρθρο 268 εδ.

α' ΑΚ σε εικοσαετία, η ένσταση παραγραφής της εκκαλούσας και ο συναφής λόγος της έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσία. Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρ. 559 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ καθόσον εσφαλμένα δέχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της επιμήκυνσης της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 εδ.

α' Α.Κ., διότι κατά την προσβαλλομένη απόφαση I) η ένδικη αγωγή έχει ως βάση και τη συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους και II) η υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών δέχθηκε την βάση της αγωγής του ενάγοντος για τη συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους αφού δεν υπάρχει τέτοια βάση στην αγωγή του αντιδίκου, ούτε δέχθηκε την βάση αυτή η υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Συνεπώς η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της επιμήκυνσης της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 Α.Κ. ενώ δεν συντρέχουν, διότι καμιά απαίτηση του αντιδίκου δεν έχει κριθεί τελεσιδίκως εντός της διετούς παραγραφής του άρθρου 10 § 2 του Ν. 489/1976, ούτε έχει γίνει δεκτή τελεσιδίκως η συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους εκ μέρους της αναιρεσείουσας με την υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Όπως προκύπτει εν προκειμένω, με την υπ' αριθμ. 2302/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κρίθηκε, χωρίς αυτό να αμφισβητείται, ότι η υγεία του αναιρεσίβλητου εξελίχθηκε δυσμενώς, εξέλιξη την οποία αυτός δεν μπορούσε να προβλέψει κατά την άσκηση προηγούμενων αγωγών αλλά ούτε και την ανέμενε και δικαιούται περαιτέρω αποζημίωσης για απώλεια εισοδημάτων από εργασία κ.λπ.

Έτσι, του επιδικάστηκε αποζημίωση, 1) για την αγορά παραφαρμακευτικών προϊόντων, 2) έξοδα ιατρικών εξετάσεων, 3) νοσήλεια, φάρμακα, αμοιβές ιατρών, έξοδα χειρουργείου, 4) αμοιβή πρόσληψης οικιακής βοηθού. Επίσης διεκδίκησε και του επιδικάσθηκε και αποζημίωση λόγω μόνιμης αναπηρίας κατ' άρθρ. 931 ΑΚ. Τα επιδικασθέντα για τις ως άνω αιτίες ποσά, δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ότι ορθώς επιδικάσθηκαν απορρίπτοντας τους συναφείς λόγους έφεσης της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας.

Όμως, όλες οι αξιώσεις αυτές των οποίων έλαβε γνώση ο ενάγων κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, στις 8-12-2010 και από τότε άρχισε να τρέχει ο χρόνος της νέας αυτοτελούς διετούς για την ασφαλιστική εταιρεία παραγραφής, ο οποίος δεν είχε συμπληρωθεί κατά την έγερση της κρινόμενης από 28-7-2011 αγωγής η οποία έχει αριθμό κατάθεσης 5520/2011 και επιδόθηκε στην τελευταία στις 31-8-2011, δεν έχουν υποκύψει σε παραγραφή αφού δεν έχει παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών που ορίζεται στο άρθρο 10 παρ. 2 του Ν. 489/1976.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 578 Κ.Πολ.Δ. αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως κρίνεται εσφαλμένο αλλά το διατακτικό της ορθό, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της.

Κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο υπάρχει όταν ο αναιρεσείων διάδικος βλάπτεται από την αιτιολογία της αποφάσεως και συγκεκριμένα αν από αυτήν δημιουργείται δεδικασμένο σε βάρος του σε άλλη δίκη, αν δηλαδή η αιτιολογία της αποφάσεως αποτελεί στοιχείο του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη και στηρίζει το διατακτικό της, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της (ΑΠ 60/2011, ΑΠ 103/20011, ΑΠ 2315/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, που απορρίφθηκε η ένσταση παραγραφής της αγωγικής αξιώσεως, ενώ στο αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως αναφέρεται ότι οι ένδικες αξιώσεις δεν έχουν υποκύψει σε παραγραφή αφού δεν έχει παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών από τότε που άρχισε να τρέχει ο χρόνος της νέας αυτοτελούς διετούς για την ασφαλιστική εταιρεία παραγραφής, στη συνέχεια η προσβαλλομένη απόφαση με επάλληλη αιτιολογία δέχθηκε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της επιμήκυνσης της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 Α.Κ.

ενώ δεν συντρέχουν, ούτε έχει γίνει δεκτή τελεσιδίκως η συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους εκ μέρους της αναιρεσείουσας με την υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Επομένως θα πρέπει, εφόσον το διατακτικό της είναι ορθό, ως προς τούτο, αφού αντικατασταθεί το πιο πάνω αιτιολογικό της προσβαλλομένης με το ως άνω ορθό (αιτιολογικό) της παρούσας, να απορριφθεί κατά τούτο ο από το άθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά το τρίτο σκέλος του, κατά τη πλειοψηφούσα άποψη τεσσάρων μελών του δικαστηρίου.

Ένα μέλος του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Παναρίτης είχε τη γνώμη ότι ο παραπάνω λόγος, κατά το εν λόγω σκέλος του, πρέπει να γίνει δεκτός.

Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα υποστηρίζει επικαλούμενη πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την ένσταση της διετούς παραγραφής του άρθρου 10 § 2 του Ν. 489/76 δεχθείσα ένσταση του αντιδίκου περί επιμηκύνσεως της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή.

Ειδικότερα δέχθηκε: I) Ότι η από 28-7-2011 ένδικη αγωγή του ενάγοντος στηρίζεται και στην συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους. II) Ότι η υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών περιέχει και βάση (παραδοχές) περί σωρευτικής αναδοχής χρέους. Όμως η ένδικη αγωγή δεν έχει τέτοια βάση και ομοίως η υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, δεν έχει παραδοχές γι' αυτή τη βάση.

Επί του ισχυρισμού της αυτού πρέπει να αναφερθούν τα εξής: Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι στην προκειμένη περίπτωση οι επίδικες αξιώσεις του ενάγοντα κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας είναι απότοκες επιζήμιων δυσμενών και απρόβλεπτων συνεπειών που γεννήθηκαν και έγιναν αντιληπτές στις 8-12-2010 που ο ενάγων επισκέφθηκε εκ νέου τον ιατρό του και διέγνωσε τη νέα κατάσταση της υγείας του και την αναγκαιότητα της νέας χειρουργικής επέμβασης και ως εκ τούτου τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια δεν ήταν προβλέψιμα και επιδιώξιμα δικαστικά από το χρόνο της ζημίας και αποτελούν δαπάνες που συνδέονται με μεταγενέστερη και απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του.

Επομένως με βάση αυτά που δέχθηκε, από τότε άρχισε να τρέχει ο χρόνος της νέας αυτοτελούς διετούς για την ασφαλιστική εταιρεία παραγραφής, ο οποίος δεν είχε συμπληρωθεί κατά την έγερση της κρινόμενης από 28-7-2011 αγωγής, η οποία έχει αριθμό κατάθεσης 5520/2011 και επιδόθηκε στην τελευταία 31-8-2011. Η προσβαλλόμενη όμως με επάλληλη σκέψη δέχθηκε περαιτέρω, ότι οι ένδικες αξιώσεις δεν έχουν υποκύψει σε παραγραφή διότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της επιμήκυνσης της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 Α.Κ.

και έχει γίνει δεκτή τελεσιδίκως η συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους εκ μέρους της αναιρεσείουσας με την υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Η συγκεκριμένη επάλληλη σκέψη ως εκ περισσού εκτέθηκε και συνεπώς, ουδεμία επίδραση έχει στο διατακτικό της απόφασης, το οποίο είναι ορθό και ως εκ τούτου κατά την επίσης πλειοψηφούσα άποψη τεσσάρων μελών του δικαστηρίου ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ένα μέλος του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Παναρίτης είχε την εξής γνώμη: Ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1933/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα προέβαλε παραδεκτώς ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου την ένσταση της διετούς παραγραφής των ενδίκων αγωγικών αξιώσεων από τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, η οποία απορρίφθηκε με την 2302/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την επανέφερε δε η αναιρεσείουσα με λόγο εφέσεως ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο την απέρριψε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του με τις ακόλουθες παραδοχές: "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η από 8-8-2006 δεύτερη κατά σειρά αγωγή του εφεσιβλήτου-ενάγοντος, επί της οποίας εκδόθηκε η 3199/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και η 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά της εκκαλούσας-εναγομένης, εμπεριέχει και βάση περί σωρευτικής αναδοχής χρέους και στηρίχθηκε επί των σχετικών διατάξεων του ΑΚ με αποτέλεσμα να ισχύει και ως προς την εκκαλούσα ασφαλιστική εταιρεία η πενταετής παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, η οποία έχει επιμηκυνθεί κατ' άρθρο 268 εδ.

α' ΑΚ σε εικοσαετή σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη νομική σκέψη, εφόσον η 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε αξίωση του ενάγοντος για αποζημίωση και περαιτέρω χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από το ένδικο ατύχημα για το χρονικό διάστημα από 20-7-2004 μέχρι 8-8-2006, δημοσιεύθηκε στις 30-9-2008, δηλαδή πριν υποκύψει η επίδικη αξίωση του εφεσίβλητου στη βραχυχρόνια πενταετή παραγραφή, ενόψει του χρόνου τέλεσης του ατυχήματος την 9-4-2004.

Η τρίτη κατά σειρά από 28-7-2011 ένδικη αγωγή του ενάγοντα στηριζόμενη επίσης στη σωρευτική αναδοχή χρέους για αξιώσεις του ενάγοντος από 8-8-2006 μέχρι 28-7-2011 ασκήθηκε στις 30-8-2011 και συνεπώς για τις ένδικες αξιώσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κατ' άρθρο 931 ΑΚ, δεν τυγχάνει εφαρμογής η διετής κατ' άρθρο 10 του ν. 489/1976 παραγραφή που πρότεινε η εναγομένη και επαναφέρει με συναφή λόγο της έφεσής της.

Αντίθετα, κατ' αποδοχή της προτεινόμενης από τον εφεσίβλητο προς υπεράσπιση κατά της έφεσης αντένστασης επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής κατ' άρθρο 268 εδ. α' ΑΚ σε εικοσαετία, η ένσταση παραγραφής της εκκαλούσας και ο συναφής λόγος της έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσία. Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που απέρριψε την ένσταση παραγραφής έστω και με διαφορετική αιτιολογία, η οποία αντικαθίσταται με την παρούσα, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε".

Όπως, όμως, προκύπτει από την κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης από 28-7-2011 αγωγής του αναιρεσιβλήτου, η αγωγή αυτή έχει ως μοναδική βάση για τη θεμελίωση της ευθύνης της εναγομένης-αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας εκείνη από το άρθρο 10 παρ. 1 του ν. 489/1976 και επομένως η εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου αντίκρουση της ένστασης διετούς παραγραφής, που προβλήθηκε από την αναιρεσείουσα, δεν μπορούσε παραδεκτά να χωρήσει με την επίκληση της σωρευτικής αναδοχής χρέους, αφού τέτοια βάση από σωρευτική αναδοχή χρέους δεν περιλαμβάνεται στην ένδικη αγωγή.

Αλλά ούτε μπορεί να γίνει σύνδεση με την προγενέστερη υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, αφού με την απόφαση αυτή κρίθηκαν τελεσίδικα οι αγωγικές αξιώσεις του αναιρεσιβλήτου που στηρίζονταν στο άρθρο 10 του ν. 489/1976, ενώ δεν ερευνήθηκε στην ουσία η δεύτερη βάση της ίδιας από 8-8-2006 αγωγής του αναιρεσιβλήτου περί σωρευτικής αναδοχής χρέους.

Να σημειωθεί ότι με την ως άνω υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου ότι εξαιτίας των μη προβλέψιμων επιπλοκών της υγείας του αναιρεσιβλήτου, που διαγνώσθηκαν στις 25-10-2005 και 11-5-2006 ανεστάλη οριστικά η αθλητική επαγγελματική δραστηριότητά του, ενώ ο αναιρεσίβλητος με την υπό κρίση αγωγή του ισχυρίζεται ότι, από το χρόνο του ατυχήματος μέχρι την άσκηση της αγωγής, είναι παντελώς ανίκανος να ασκήσει το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή, που ασκούσε μέχρι το χρόνο του ατυχήματος και ότι η μόνιμη μερική αναπηρία του επιδρά δυσμενώς από του χρόνου αυτού μέχρι την άσκηση της αγωγής και θα επιδρά δυσμενώς εφ' όρου ζωής στην οικογενειακή, κοινωνική, επαγγελματική και οικονομική ζωή του, ζήτησε δε να του επιδικασθεί αποζημίωση από το άρθρο 931 ΑΚ για τις ως άνω δυσμενείς συνέπειες της από του χρόνου του ατυχήματος μόνιμης μερικής αναπηρίας του.

Επιπροσθέτως, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, αφού έκρινε ότι η κατ' άρθρο 931 ΑΚ αγωγική αξίωση δεν έχει παραγραφεί, γιατί υπόκειται στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, η οποία επιμηκύνθηκε σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 ΑΚ, αντικατέστησε με την ανωτέρω την αιτιολογία της πρωτόδικης (εκκαλουμένης) απόφασης, με την οποία είχε απορριφθεί η ένσταση παραγραφής της αναιρεσείουσας με το σκεπτικό ότι και η παραγραφή της αξίωσης αυτής αρχίζει την ημέρα που έγινε γνωστή στον αναιρεσείβλητο (8-12-2010) η απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας αυτού, η οποία δεν είχε συμπληρωθεί κατά την επίδοση της αγωγής (31-8-2011) στην αναιρεσείουσα.

Επομένως, το Εφετείο, με τις παραπάνω παραδοχές του, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, γιατί έλαβε υπόψη "πράγματα" που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης χωρίς να προταθούν προσηκόντως . Επομένως, ο πρώτος κατά το πρώτο σκέλος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος.

Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναίρεσης η αναιρεσείουσα υποστηρίζει επικαλούμενη πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ως ορισμένη, ένσταση επιμηκύνσεως της διετούς και πενταετούς παραγραφής σε εικοσαετή (και ακολούθως ως ουσιαστικώς βάσιμη), τον κατωτέρω ισχυρισμό του αντιδίκου, ο οποίος περιέχεται στις από 4-12-2014 προτάσεις του επί των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση.

Ο ανωτέρω ισχυρισμός, ο οποίος κρίθηκε ως ορισμένη ένσταση επιμηκύνσεως της διετούς παραγραφής έχει επί λέξει ως εξής: "Εξάλλου, με τις υπ' αριθ. 6140/2006 και 5612/2008 τελεσίδικες Αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών, οι οποίες αμφότερες εξεδόθησαν εντός πενταετίας από το ένδικο ατύχημα βεβαιώνονται (εμμέσως) και αξιώσεις μου, οι οποίες δεν ζητούνται με την προγενέστερη αυτή αγωγή μου ή ζητούνται, αλλά για ορισμένο μόνο χρονικό διάστημα.

Επομένως και για τις αξιώσεις αυτές, με την έκδοση (τελεσιδικία) των ανωτέρω εφετειακών αποφάσεων επιμηκύνεται η παραγραφή σε εικοσαετή σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 268 ΑΚ". Από την επιτρεπτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής και της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο ενάγων ισχυριζόταν ότι η ζημία που προκλήθηκε σ' αυτόν ήταν απρόβλεπτη, δηλαδή γεννήθηκε μεταγενέστερα και η επιζήμια συνέπεια δεν μπορούσε από την αρχή να προβλεφθεί, κατά τους κοινούς κανόνες, και ως εκ τούτου, αρχίζει για την αξίωση προς αποκατάσταση αυτών (των νέων συνεπειών νέα αυτοτελής παραγραφή, αφότου έλαβε γνώση των νέων δυσμενών συνεπειών και της αιτιώδους συνάφειάς τους.

Επομένως, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, οι επίδικες αξιώσεις του ενάγοντα κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας είναι απότοκες επιζημίων δυσμενών και απρόβλεπτων συνεπειών που γεννήθηκαν και έγιναν αντιληπτές στις 8-12-2010 που ο ενάγων επισκέφθηκε εκ νέου τον ιατρό του και διέγνωσε τη νέα κατάσταση της υγείας του και την αναγκαιότητα της νέας χειρουργικής επέμβασης και ως εκ τούτου τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια δεν ήταν προβλέψιμα και επιδιώξιμα δικαστικά από το χρόνο της ζημίας και αποτελούν δαπάνες που συνδέονται με μεταγενέστερη και απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του, τούτο δε αναφέρεται και στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Στη συνέχεια όμως η προσβαλλόμενη, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, με επάλληλη σκέψη δέχθηκε ότι οι ένδικες αξιώσεις δεν έχουν υποκύψει σε παραγραφή διότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της επιμήκυνσης της διετούς παραγραφής σε εικοσαετή κατ' άρθρο 268 Α.Κ. και έχει γίνει δεκτή τελεσιδίκως η συμβατική σωρευτική αναδοχή χρέους εκ μέρους της αναιρεσείουσας με την υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Η συγκεκριμένη επάλληλη σκέψη ως εκ περισσού αναφέρθηκε και συνεπώς ουδεμία επίδραση έχει στο διατακτικό της απόφασης το οποίο είναι ορθό και ως εκ τούτου κατά την επίσης πλειοψηφούσα άποψη τεσσάρων μελών του δικαστηρίου, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως και κατά το δεύτερο σκέλος του πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ένα μέλος του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Παναρίτης είχε τη γνώμη ότι ο παραπάνω λόγος κατά το εν λόγω σκέλος του πρέπει να γίνει δεκτός. Επειδή, λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Ειδικότερα δεν καταλείπονται αμφιβολίες ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ορισμένα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, όταν γίνεται ειδική μνεία αυτών στην προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, η ομολογία ως αποδεικτικό μέσο, κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 339 και 352 ΚΠολΔ, προϋποθέτει την παραδοχή της αλήθειας στοιχείου κατά νόμο αυτοτελούς ισχυρισμού του αντιδίκου ή της αλήθειας τέτοιου ισχυρισμού εκείνου που προβαίνει στην παραδοχή.

Δεν θεμελιώνεται, όμως, ο σχετικός λόγος, όταν με αυτόν προβάλλεται μη λήψη υπόψη εξώδικης ομολογίας και από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τα έγγραφα, από τα οποία συνάγεται, κατά το λόγο αναιρέσεως, εξώδικη ομολογία (ΑΠ 2095/2013). Εξώδικη δε είναι η ομολογία του διαδίκου που γίνεται εκτός του δικαστηρίου που δικάζει τη δίκη και εκτιμάται ελεύθερα, όπως εξώδικη ομολογία αποτελεί και η περιεχόμενη σε αγωγή προηγούμενης δίκης (ΑΠ 1398/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 28-7-2011 αγωγή του ο ενάγων-αναιρεσίβλητος ισχυρίζεται ότι στον ... στις 9-4-2004, έλαβε χώρα τροχαίο ατύχημα, κατά το οποίο ο μη διάδικος Α. Χ. Ί., οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ΖΖΙ-... ΙΧΕ αυτοκίνητο της ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...

Α.Ε.", συγκρούσθηκε από υπαιτιότητά του με τη με αριθμό κυκλοφορίας ΙΤΒ-... δίκυκλη μοτοσικλέτα του, την οποία οδηγούσε ο ίδιος (ενάγων), με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του. Ότι με την υπ' αριθμ. 6140/2006 οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε επί της από 20-7-2004 πρώτης αγωγής του για το ένδικο ατύχημα, κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος αυτού και του τραυματισμού του ήταν ο οδηγός του ως άνω επιβατικού αυτοκινήτου και υποχρεώθηκε η αναιρεσίβλητη να του καταβάλει τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Ότι επί της δεύτερης από 8-8-2006 αγωγής του εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 3199/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και μετά από την άσκηση εφέσεων κατ' αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε κατά ένα μέρος δεκτή η αγωγή και υποχρεώθηκε η εναγομένη-αναιρεσίβλητη, ως ασφαλίζουσα το ζημιογόνο όχημα, να του καταβάλει, λόγω απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του, τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά για αποκατάσταση της ζημίας του και για περαιτέρω χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Περαιτέρω ισχυρίσθηκε ότι, λόγω νέας απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του που συνδέεται αιτιωδώς με τον επίμαχο τραυματισμό του, υπέστη τις αναφερόμενες στην αγωγή ζημίες, για την αποκατάσταση των οποίων πρέπει να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει το ποσό των 21.169,32 ευρώ, και τέλος ισχυρίσθηκε ότι, για τη, συνεπεία του ενδίκου ατυχήματος, μόνιμης μερικής σωματικής αναπηρίας του και των συνεπειών της στην οικογενειακή, κοινωνική και οικονομική ζωή του, δικαιούται να αξιώσει αποζημίωση από το άρθρο 931 ΑΚ, ζήτησε δε να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εναγομένης να του καταβάλει για την αιτία αυτή το ποσό των 40.000 ευρώ.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2302/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτό ότι, εξαιτίας απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του ενάγοντος-αναιρεσιβλήτου που έγινε γνωστή το 2010, ο ενάγων ζημιώθηκε κατά το ποσό των 25.209,32 ευρώ (για νοσηλεία σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, για αμοιβές γιατρών, για αγορά παραφαρμακευτικών προϊόντων, για διενέργεια φυσικοθεραπειών και για αμοιβή αποκλειστικής νοσοκόμας και οικιακής βοηθού), το οποίο επιδικάσθηκε σ' αυτόν, και ότι η αξίωση αυτή δεν έχει υποπέσει σε παραγραφή κατ' άρθρο 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, η οποία αρχίζει την ημέρα που η ζημία έγινε γνωστή, ήτοι την 8-12-2010 και δεν συμπληρώθηκε μέχρι την επίδοση της αγωγής στις 31-8-2011, απέρριψε δε ως ουσιαστικά αβάσιμη τη σχετική ένσταση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας.

Με την ίδια απόφαση επιδικάσθηκε στον ενάγοντα το ποσό των 15.000 ευρώ ως αποζημίωση από το άρθρο 931 ΑΚ, για τον προσδιορισμό της οποίας λήφθηκε υπόψη η ηλικία του παθόντος, το είδος και η έκταση της σωματικής του βλάβης και της αναπηρίας του, οι επιπτώσεις αυτών στην οικονομική και κοινωνική του κατάσταση και η αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, απορρίφθηκε δε σιωπηρά η κατ' αυτής ένσταση παραγραφής της εναγομένης.

Κατά της απόφασης αυτής η εναγομένη άσκησε την από 2-10-2013 έφεσή της και εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1085/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (αναιρεσιβαλλομένη), με την οποία έγιναν δεκτά ως προς την επίδικη τρίτη κατά σειρά αγωγή τα ακόλουθα περιστατικά που αναφέρθηκαν και παραπάνω: "Την ...-12-2010 ο ενάγων επισκέφθηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο ...

τον ιατρό ορθοπεδικό Δ. Π., ο οποίος του συνέστησε να υποβληθεί σε ακτινολογικό έλεγχο του δεξιού γόνατος και της δεξιάς άκρας χειρός. Ακολούθως, την 7-1-2011, ο ενάγων, εξαιτίας του προαναφερόμενου τραυματισμού του στο δεξιό γόνατο και του ότι εξακολουθούσε να υποφέρει και μετά την 8-8-2006 (χρόνο άσκησης της δεύτερης κατά σειρά αγωγής) από οξείς πόνους στο δεξιό γόνατο, εισήχθη στο θεραπευτήριο ...

και υποβλήθηκε σε δύο νέες χειρουργικές επεμβάσεις, δηλαδή σε συνδεσμοπλαοτική πρόσθιου συνδέσμου (δε) γόνατος με μόσχευμα τετραπλής δέσμης και σε χονδροπλαστική μηριαίου κονδύλου δεξιού γόνατος. Παρέμεινε στο ανωτέρω μέχρι την 9-1-2011, οπότε εξήλθε με ιατρικές οδηγίες για υποβολή σε χρόνια φυσιοθεραπευτική αγωγή με ενδυνάμωση του τετρακέφαλου για αποφυγή δημιουργίας μετατραυματικής αρθρίτιδας (δε) γόνατος, λήψη φαρμακευτικής αγωγής με αναλγητικά και αντιπηκτικά και να φέρει ειδικό κηδεμόνα πρόσθιου χιαστού τεσσάρων σημείων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η αναγκαιότητα υποβολής του ενάγοντος στις δύο προαναφερόμενες χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί του γόνατο για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της υγείας του, συνεπεία του τραυματισμού του, ήταν προβλεπτή με βάση τα ιατρικά δεδομένα και γνωστή σε αυτόν από 8-12-2010, όταν εξετάσθηκε από το ιατρό ορθοπεδικό Δ.

Π.. Επίσης την 10-1-2011 εξετάσθηκε στο θεραπευτήριο ... από το χειρουργό ορθοπεδικό Σ. Κ. και του σύστησε να πραγματοποιήσει 30 συνεδρίες φυσικοθεραπείας με λέιζερ, υπερήχους, τενς, μαγνητικά πεδία και επιπλέον 30 συνεδρίες κινησιοθεραπείας... Εξαιτίας των προαναφερόμενων εξελίξεων και επιπλοκών της υγείας του, οι οποίες δεν ήταν γνωστές και δεν αναμένονταν ότι θα επέλθουν κατά την έκδοση της με αριθμό 5612/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ο ενάγων υπέστη τις κάτωθι ζημίες...

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν ηλικίας 20 ετών και ποδοσφαιριστής εγγεγραμμένος στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ειδικότερα ήταν παίκτης της "..." και αθλητής στον αθλητικό όμιλο "..." από το έτος 1999. Είχε διακριθεί πολλές φορές στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και του είχαν απονεμηθεί μετάλλια, ενώ η πορεία του προβλεπόταν ανοδική.

Ωστόσο μετά τον τραυματισμό του στο ένδικο τροχαίο ατύχημα και την υποβολή σε πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί του πόδι, δεν δύναται να ακολουθήσει τις αθλητικές δραστηριότητες και πρέπει οριστικά να απέχει από αυτή. Αρχικά αναγκάστηκε να αναστείλει την αθλητικές του δραστηριότητες επί δύο έτη, και ακολούθως μετά τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση του 6/2006 του συστήθηκε αποφυγή αθλημάτων επαφής και ειδικό μακροχρόνιο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας-κινησιοθεραπείας.

Ήδη, μετά τη διπλή χειρουργική επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκε στο γόνατο (δε) την 7-1-2011 η ως άνω πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε όπως ήδη είχε προβλεφθεί από τον 6/2006 και ο ενάγων αναφέρει στην από 8-8-2006 δεύτερη κατά σειρά αγωγή του και η αποχή του από αθλητικές δραστηριότητες και αθλήματα επαφής είναι οριστική, είναι δε πιθανό να παρουσιάσει μετατραυματική αρθρίτιδα (δε) γόνατος, η οποία να οδηγήσει σε νέα χειρουργική επέμβαση.

Η ανωτέρω σωματική βλάβη που έχει υποστεί ο ενάγων, συνιστά μόνιμη μερική αναπηρία, η οποία επέδρασε και θα επιδράσει αρνητικά στο οικονομικό, κοινωνικό και επαγγελματικό του μέλλον, καθόσον δεν θα μπορεί διά βίου να ασκήσει το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή, ενώ επιπλέον θα επιδράσει δυσμενώς στη συγκρότηση του χαρακτήρα του, την κοινωνική του ένταξη και κατ' επέκταση στην ανεύρεση του κατάλληλου επαγγελματικού προσανατολισμού, εν όψει του ανταγωνισμού και των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που επικρατούν και του γεγονότος ότι θα υστερεί έναντι των αρτιμελών συναδέλφων του.

Συνεπώς, πρέπει να του επιδικασθεί κατ' άρθρο 931 ΑΚ ως πρόσθετη αυτοτελής αποζημίωση το ποσό των 15.000 ευρώ. Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που επιδίκασε στον ενάγοντα για τις προαναφερόμενες αιτίες τα ίδια ποσά ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις απορριπτόμενων ως αβασίμων των συναφών λόγων της έφεσης της εναγομένης...".

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε ότι υπήρξε απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του ενάγοντος, εκ του λόγου ότι αυτός, μετά από ακτινολογικό έλεγχο που έγινε στο δεξιό γόνατό του, διαγνώσθηκε ότι είναι ανάγκη να υποβληθεί σε νέες χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξιό γόνατο, στις οποίες υποβλήθηκε στις 7-1-2011 (συνδεσμοπλαστική πρόσθιου συνδέσμου δεξιού γόνατος με μόσχευμα τετραπλής δέσμης και χονδροπλαστική μηριαίου κονδύλου δεξιού γόνατος) και ότι η κατά τα ανωτέρω εξέλιξη δεν είχε προβλεφθεί και έγινε γνωστή στον ενάγοντα στις 8-12-2010, όταν υποβλήθηκε στον ως άνω ακτινολογικό έλεγχο.

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ πλημμέλεια, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι και τα οποία αν λάμβανε υπόψη του θα κατέληγε στην κρίση ότι η κατά τα ανωτέρω εξέλιξη της υγείας του ενάγοντος ήταν προβλεπτή από το έτος 2006 και συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη 1) την από 8-8-2006 δεύτερη κατά σειρά αγωγή, στην οποία περιέχονται οι ομολογίες του ενάγοντος ότι δεν είναι δυνατόν να επέλθει αποκατάσταση του γόνατος και αποκατάσταση των ανεπανόρθωτων βλαβών που υπέστη, ότι πρόκειται περί μόνιμης βλάβης και ότι ο θεράπων γιατρός του Ν.

Π. τον είχε ενημερώσει από τότε ότι στο μέλλον είναι πιθανόν να οδηγηθεί σε αρθροπλαστική γόνατος και 2) την υπ' αριθμ. 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε επί της ανωτέρω δεύτερης αγωγής, η οποία επιβεβαιώνει με ισχύ δεδικασμένου ότι από 14-6-2006 ανεστάλη οριστικά η αθλητική του δραστηριότητα.

Ο ανωτέρω λόγος τυγχάνει ομόφωνα αβάσιμος, καθόσον από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, την από 8-8-2006 αγωγή και την επ' αυτής εκδοθείσα 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, τις οποίες μνημονεύει ειδικά στις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης και αναπτύσσει διεξοδικά τα με την 5612/2008 απόφαση κριθέντα με δύναμη δεδικασμένου περιστατικά, από όλα δε αυτά δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στην κρίση ότι ήταν απρόβλεπτη η επιδείνωση της υγείας του ενάγοντος και έγινε γνωστή σ' αυτόν στις 8-12-2010, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα παραπάνω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη αποδεικτικά μέσα, καθώς και τις επικαλούμενες ως περιλαμβανόμενες στην από 8-8-2006 αγωγή εξώδικες ομολογίες του ενάγοντος-αναιρεσιβλήτου.

Εξάλλου, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν εξάγεται εξώδικη ομολογία από έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι ανάγεται σε πράγματα και ως εκ τούτου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Συνεπώς, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ομόφωνα ως αβάσιμος και ως προς την αιτίαση της μη λήψεως υπόψη από ο Εφετείο εξώδικων ομολογιών του αναιρεσιβλήτου, που συνάγονται, κατά την αναιρεσείουσα, από την από 8-8-2006 προγενέστερη αγωγή αυτού, καθώς και του γεγονότος ότι ο αναιρεσίβλητος γνώριζε από 14-6-2006 ότι ανεστάλη οριστικά η αθλητική δραστηριότητά του, όπως έγινε δεκτό με ισχύ δεδικασμένου με την 5612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, αφού κατά τα προαναφερθέντα, τα εν λόγω έγγραφα λήφθηκαν υπόψη και εκτιμήθηκαν, μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις, από το Εφετείο. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει, σύμφωνα με τη γνώμη που πλειοψήφησε, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' ΚΠολΔ). Ακόμη πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σε βάρος της αναιρεσείουσας (άρθρα 178, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-2-2018 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 1085/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα για την άσκηση της αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο. Και Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσείουσας τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του 31 Οκτωβρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ