Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and lack of factual basis.

Απόφαση 1303 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1303/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μαρία Κουφούδη, Σοφία Πολύζου-Θεοχαρίδη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Σεπτεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1) Π. Π. του Ι. και Ε., 2) Ι. Π. του Π. και Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Ζαφειρόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσειουσών - προς τις οποίες κοινοποιήθηκε η κλήση: 1) Δ. χήρας Α. Κ. το Κ. και Ε. Γ., κατοίκου ..., 2) Γ. συζ. Π. Σ., το γένος Ι. και Ε. Π., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου - καθ' ης η κλήση: Μ. Φ. το Κ. και Ε. Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Κρινιώ Τσάφα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου - καθ' ης η κλήση, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 62/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 68/2018 του Μονομελούς Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 6-8-2019 αίτησή τους, η συζήτηση της οποίας ματαιώθηκε στη δικάσιμο της 23-9-2020. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες - καλούντες με την από 6-11-2020 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων - καλούντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 6-11-2020 κλήση των δευτέρου και τρίτου των αναιρεσειόντων, νόμιμα φέρεται προς συζήτηση η από 6-8-2019 αίτηση αναίρεσης κατά της με αριθμό 68/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Καλαμάτας, μετά τη ματαίωση της συζήτησης αυτής κατά την ορισθείσα δικάσιμο της 23-9-2020.

Με την κρινόμενη από 6-8-2019 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την τακτική διαδικασία, με αριθμό 68/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Καλαμάτας, που δέχθηκε την έφεση της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης και εξαφάνισε την 62/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κυπαρισσίας και στη συνέχεια δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη την διεκδικητική της κυριότητας ακινήτων αγωγή της. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα και, συνεπώς, είναι παραδεκτή [άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔικ], πρέπει δε να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔικ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ ΑΠ 1/1999).

Ως ζητήματα, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά περιστατικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για την οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ), πρέπει να αναφέρονται ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου σε σχέση με την εφαρμογή του οποίου υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης με πληρότητα και σαφήνεια, σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών, ποιό δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για την επάρκεια τους λείπει και σε τι συνίσταται η αντίφαση των αιτιολογιών και από ποιά αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτει.

Με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί δεν έχει καθόλου αιτιολογίες άλλως διαλαμβάνει ανεπαρκή αιτιολογία για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα σύμφωνα με το λόγο αυτό, το Μονομελές Εφετείο Καλαμάτας με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του, παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 980, 981, 982, 984, 994, 1113 και 1884 ΑΚ, διότι, ενώ δέχεται ότι η συμπεριφορά της Σ.

Γ. δηλώνει την πρόθεσή της να έχει αποκλειστική κυριότητα στα επίδικα ακίνητα και ότι αντιποιείται την συννομή των αδελφών της αλλά ότι δεν αποδείχθηκε η γνώση της αναιρεσίβλητης, εν τούτοις δεν περιλαμβάνει αιτιολογίες σχετικά με το ζήτημα της γνώσης της αναιρεσίβλητης για την αντιποίηση της νομής από την αδελφή της Σ.

και αν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής ή όχι της εξαίρεσης από τη γνωστοποίηση από την τελευταία ειδικά προς την αναιρεσίβλητη, ζήτημα, το οποίο έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφού αν αποδειχθεί ότι η αναιρεσίβλητη γνώριζε ότι η αδελφή της κατείχε τα ακίνητα για ίδιο λογαριασμό τότε η Σ. έχει αποκτήσει την κυριότητα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι στο αναιρετήριο δεν εκτίθενται με πληρότητα, αλλά μόνο αποσπασματικά και με επιλεκτική αναφορά, οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο ως αποδειχθέντα, για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του.

Ενόψει τούτων και εφόσον δεν υφίσταται προς έρευνα άλλος λόγος, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις ενώπιον του δικαστηρίου τούτου (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-8-2019 αίτηση των Δ. Κ., Π. Π., Ι. Π. και Γ. συζ. Π. Σ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 68/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Καλαμάτας.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Οκτωβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Νοεμβρίου 2021.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ