1302/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1302 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1302/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κιτρίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της σύνθεσης (κωλυομένου του Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη Κων/νου Βαρδαβάκη και του αρχαιότερου Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη), Φώτιο Καϋμενάκη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Ελένη Παναγιωτάκη – Εισηγήτρια και Αιμιλία Λίτινα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Μαϊου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας – κατηγορουμένης .... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καλονόμο, περί αναιρέσεως της 1328/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Βόλου. Το Τριμελές Πλημ/κείο Βόλου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και η αναιρεσείουσα – κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12/7/2005 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1368/2005.

Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ του Κ.Π.Δ. λόγο αναίρεσης, όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του Α.Ν. 86/1967, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το άρθρο 33 του ν. 3346/17.6.2005 για την «Επιτάχυνση της διαδικασίας ενώπιον των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων», όποιος υπέχει νόμιμη υποχρέωση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών που βαρύνουν τον ίδιο, ασχέτως ποσού, προς τους υπαγόμενους στο Υπουργείο Εργασίας οποιασδήποτε φύσεως οργανισμούς κοινωνικής πολιτικής ή κοινωνικής ασφάλισης ή ειδικούς λογαριασμούς και δεν καταβάλλει αυτές εντός μηνός, αφότου έχουν καταστεί απαιτητές, προς τους ως άνω οργανισμούς, τιμωρείται με φυλάκιση τριών τουλάχιστον μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δέκα χιλιάδων δραχμών, ενώ κατά την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου του άνω νόμου, όποιος παρακρατεί ασφαλιστικές εισφορές των εργαζόμενων σε αυτόν, με σκοπό απόδοσης στους κατά την παρ. 1 οργανισμούς και δεν καταβάλλει ή δεν αποδίδει αυτές προς τους ανωτέρω οργανισμούς εντός μηνός, αφότου έχουν καταστεί απαιτητές, τιμωρείται για υπεξαίρεση, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον δέκα χιλιάδων δραχμών.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 26 παρ. 1 και 5 του α.ν. 1846/1951, όπως έχει τροποποιηθεί, προκύπτει ότι, για την καταβολή των εισφορών των ασφαλισμένων, επί παρεχόντων εξαρτημένη εργασία, ευθύνεται ο εργοδότης, ο οποίος υποχρεούται, κατά την πληρωμή των μισθών, να παρακρατεί τα τμήματα των εισφορών, που βαρύνουν τους ασφαλισμένους.

Ως εργοδότης, κατά τις πιο πάνω διατάξεις και σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 5 του αν. ν. 1846/1951, νοείται ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, για λογαριασμό των οποίων, τα υπαγόμενα στην ασφάλιση πρόσωπα, προσφέρουν την εργασία τους. Τέλος, κατά το άρθρο 16 του κανονισμού Ασφάλισης του Ι.Κ.Α., ως χρόνος καταβολής των εισφορών ορίζεται, το ημερολογιακό τέλος του μηνός εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία ή υπηρεσία, κατά δε το άρθρο 26 παρ. 3 του ΑΝ 1846/1951, ο υπόχρεος πρέπει να καταβάλλει τις εισφορές στο Ι.Κ.Α.

μέχρι το τέλος του επόμενου μήνα από το χρόνο που έχει ορισθεί. Από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι για την πληρότητα της αιτιολογίας της καταδικαστικής, για παράβαση του άρθρου 1 του α.ν. 86/1967, απόφασης, απαιτείται να προσδιορίζεται εκτός από τη συγκεκριμένη οφειλή του υποχρέου, δηλαδή τη μη καταβολή και παρακράτηση από αυτόν των ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτικών και εργατικών), εντός ενός μηνός, αφότου κατέστησαν απαιτητές, στον Οργανισμό, στον οποίο είναι ασφαλισμένο το απασχολούμενο από τον υπόχρεο προσωπικό, και ή ιδιότητα αυτού, ως εργοδότη, εφόσον δε εργοδότης είναι νομικό πρόσωπο, θα πρέπει να προσδιορίζεται η ιδιότητα του υπόχρεου φυσικού προσώπου ως νομίμου τούτου εκπροσώπου, ώστε να ανακύπτει η υποχρέωση του, για παρακράτηση και απόδοση των εισφορών, μη αρκούντος του χαρακτηρισμού του ως εργοδότη.

Αν δεν υπάρχει αναφορά τέτοιων περιστατικών, η αιτιολογία της απόφασης είναι ελλιπής και ιδρύεται ο αναφερόμενος λόγος αναιρέσεως. 2.- Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη 1328/23.3.2005 απόφασή του, όπως προκύπτει από το συνδυασμό και την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό αυτής, ότι από τα αναφερόμενα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Η κατηγορουμένη στον ..... στις 6.5.199, ως εργοδότης της Βιομηχανικής και Εξαγωγικής εταιρείας με την επωνυμία «ΕΛΙΤΑ ΑΒΕΕΕ» μολονότι κατά τη χρονική περίοδο από 1-2-1999 μέχρι 31-3-1999 απασχόλησε στην επιχείρησή της αυτή προσωπικό με σχέση εξαρτημένης εργασίας, ασφαλισμένο στο ΙΚΑ και έπρεπε να καταβάλει τις παρακάτω εισφορές, μέσα σε 30 ημέρες από το ημερολογιακό τέλος κάθε μήνα, στον οποίο πραγματοποιήθηκε η εργασία, αυτή δεν κατέβαλε τις ασφαλιστικές εισφορές του ανωτέρω χρονικού διαστήματος, συνολικού ποσού 94.859,68 ευρώ, από το οποίο ποσό 63.263,78 ευρώ ως εργοδοτικές και ποσό 31.631,89 ευρώ ως εργατικές, τις οποίες είχε παρακρατήσει με σκοπό να τις αποδώσει στο ΙΚΑ εμπροθέσμως, και έτσι έγινε υπαίτια υπεξαίρεσης του δεύτερου από τα ως άνω ποσά.

Έτσι έκρινε την αναιρεσείουσα ένοχη και των δύο πιο πάνω πράξεων και, αφού αναγνώρισε σ' αυτήν την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 β ΠΚ, την καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλάκισης 14 μηνών, την οποία μετέτρεψε σε χρηματική προς 4.40 ευρώ την ημέρα. Με τις παραδοχές του, όμως, αυτές, το Δικαστήριο στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του από την από τα άνω άρθρα του Συντάγματος και του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διότι αν και μνημονεύεται ως εργοδότρια η εταιρία «ΕΛΙΤΑ ΑΒΕΕΕ» δεν αναφέρεται ούτε στο σκεπτικό ούτε στο διατακτικό αυτής, ποια ήταν η ιδιότητα και η θέση της αναιρεσείουσας στην εν λόγω ανώνυμη εταιρεία, η οποία κατά νόμο εκπροσωπείται από το διοικητικό της συμβούλιο, συνεπεία της οποίας ήταν υποχρεωμένη αυτή να καταβάλει στο ΙΚΑ τις εργατικές και εργοδοτικές εισφορές του απασχολούμενου από την εταιρεία αυτή προσωπικού.

Κατ' ακολουθία πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος, ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ΄ ΚΠΔ λόγος της αίτησης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για νέα συζήτηση, στο παραπάνω Δικαστήριο, γιατί είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων, που την είχαν δικάσει προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1328/23.3.2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου. Και

Παραπέμπει την υπόθεση, για νέα συζήτηση, στο ανωτέρω Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων, που την είχαν δικάσει προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Μαϊου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ