1300/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1300 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1300/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Nοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Π. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Σοφοκλέους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.-Λ. Μ. του Α., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Οδυσσέα Μαρή, ο οποίος ανακάλεσε την από 11-11-2011 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4618/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 5759/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 21-12-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 159 ΚΠολΔ "Η παράβαση διάταξης που ρυθμίζει τη διαδικασία και ιδίως τον τύπο κάποιας διαδικαστικής πράξης συνεπάγεται ακυρότητα την οποία απαγγέλλει το δικαστήριο 1) αν την τήρηση της διάταξης απαιτεί ρητά ο νόμος με την ποινή της ακυρότητας, 2) αν για την παράβαση αυτή επιτρέπεται αναίρεση ή αναψηλάφηση, 3)σε κάθε άλλη περίπτωση, αν ο δικαστής κρίνει ότι η παράβαση προκάλεσε στο διάδικο που την προτείνει, βλάβη, η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας".

Εξάλλου, από τις διατάξεις των αρθρ. 12, 13 παρ. 1α και 62 του π.δ. 28/1931 του Κώδικα Τελών Χαρτοσήμου, όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν σήμερα, προκύπτει ότι κάθε σύμβαση οιουδήποτε αντικειμένου, εφόσον καταρτίζεται εγγράφως, υποβάλλεται σε αναλογικό τέλος χαρτοσήμου, προσκομιζόμενο δε το περί αυτής έγγραφο στα δικαστήρια, χωρίς να έχει υποβληθεί στο τέλος αυτό, δεν επιτρέπεται να γίνει δεκτό.

Επίσης κατά τη διάταξη του άρθρου 16 παρ. 5 εδαφ. α' του Ν. 2523/1997 "Διοικητικές και ποινικές κυρώσεις στη φορολογική νομοθεσία και άλλες διατάξεις": "Τα έγγραφα που δεν είναι νόμιμα χαρτοσημασμένα, είναι απαράδεκτα ενώπιον δικαστηρίων και κάθε αρχής και, εφόσον έχει παρέλθει η προθεσμία χαρτοσήμανσής τους, πρέπει να προσκομισθούν ενώπιον της αρμόδιας φορολογικής αρχής για την κατά νόμο επιβολή τέλους χαρτοσήμου και των νομίμων κυρώσεων".

Οι ανωτέρω όμως σχετικές με την καταβολή απλού ή αναλογικού τέλους χαρτοσήμου διατάξεις, δεν είναι δημοσίας τάξεως, διότι έχουν τεθεί αποκλειστικώς για φορολογικούς λόγους και κατά συνέπεια, η παράβαση αυτών επάγεται ακυρότητα μόνο σε περίπτωση βλάβης κάποιου διαδίκου που δεν μπορεί να αποκατασταθεί άλλως παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας, κατά την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 159 παρ. 3 του ΚΠολΔ, η οποία (βλάβη) και πρέπει να προτείνεται από τον επικαλούμενο αυτή και δεν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο. (πρβλ.

Ολ.ΑΠ 43/2005, 58/1978, ΑΠ 1867/2009). Τέλος, κατά το άρθρο 270 παρ.2 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 12 του ν. 2915/2001: "Το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που πληρούν τους όρους του νόμου, σύμφωνα με την προβλεπόμενη αποδεικτική δύναμη του καθενός. Συμπληρωματικά μπορεί να λαμβάνει υπόψη και να εκτιμά ελεύθερα και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, με την επιφύλαξη των άρθρων 393 και 394".

H διάταξη αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 524 ίδιου Κώδικα, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 16 του τελευταίου ως άνω νόμου (2915/2001), εφαρμόζεται και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης. Κατόπιν τούτων, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, ψέγεται το Εφετείο, ότι έλαβε υπόψη μη επιτρεπόμενο αποδεικτικό μέσο και συγκεκριμένα το από 24-5-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό αναγνωρίσεως χρέους, αν και αυτό δεν είχε χαρτοσημανθεί με αναλογικό τέλος χαρτοσήμου, είναι αβάσιμος, προεχόντως, διότι όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως, ο αναιρεσείων, ως εκκαλών, δεν επικαλέσθηκε ενώπιον του Εφετείου με το σχετικό λόγο της εφέσεώς του, ότι υπέστη δικονομική βλάβη εκ της μη χαρτοσημάνσεως του εγγράφου, η οποία δεν μπορούσε να αποκατασταθεί παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας, η δε επιχειρούμενη το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου επίκληση τέτοιας βλάβης είναι απαράδεκτη.

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος είναι αβάσιμος, διότι νομίμως σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 270 παρ. 2 ΚΠολΔ, ελήφθη υπόψιν και το έγγραφο αυτό παρά την μη χαρτοσήμανσή του, εφόσον στη συγκεκριμένη περίπτωση επετράπει η δια μαρτύρων απόδειξη.

Kατά τη διάταξη του αρθ. 529 παρ. 1 εδ. β' Κ.Πολ.Δ. στην κατ` έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων. Εξέταση νέων μαρτύρων για ζητήματα για τα οποία εξετάσθηκαν μάρτυρες στην πρωτόδικη δίκη επιτρέπεται, αν αυτό επιβάλλεται κατά την κρίση του δικαστηρίου. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως με τον οποίο ο αναιρεσείων, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, μέμφεται το Εφετείο, ότι αν και κατά την ενώπιον του συζήτηση πρότεινε την εξέταση μάρτυρος προς απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν έκανε δεκτό το αίτημά του, είναι απαράδεκτος, προεχόντως, ως αναγόμενος στην περί πραγμάτων κρίση του, αναφορικά με την ανάγκη εξετάσεως νέων μαρτύρων.

Ως πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, των οποίων η λήψη υπόψη από το δικαστήριο καίτοι δεν προτάθηκαν ή η μη λήψη υπόψη, καίτοι προτάθηκαν νομίμως, ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ.8 λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούνται από τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία είναι κατά το νόμο αναγκαία για την υποστήριξη αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως, όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου ή επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος όμως δεν στοιχειοθετείται, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1997), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων τον ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.

ΑΠ 11/1996). Τέλος, ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ περί μη λήψεως υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν, είναι αβάσιμος, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην απόφασή του ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα για τα οποία προτείνεται ο αναιρετικός λόγος ή ότι έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομιζόμενα έγγραφα, έστω και χωρίς στην απόφαση να γίνεται μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, εκτός εάν, παρά τη βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως από τις αιτιολογίες, καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων εγγράφων, οπότε ο λόγος είναι βάσιμος.

Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' επίκληση πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 11 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων μέμφεται το Εφετείο α) ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του, ότι από το επικαλούμενο με την αγωγή ως ληφθέν εκ μέρους του ποσό ως δάνειο, ποσό 16.122.611 δραχμών αποτελούσε την εισφορά του αναιρεσιβλήτου στη συσταθείσα μεταξύ τους τον Μάρτιο του έτους 1988 αφανή εταιρεία και όχι δάνειο και β) ότι δεν έλαβε υπόψη τα επικληθέντα και προσκομισθέντα από τον ίδιο έγγραφα, ήτοι την από 25-9-2006 αγωγή του αναιρεσιβλήτου εναντίον του και την επ' αυτής εκδοθείσα υπ' αριθμ. 2128/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, από τα οποία αποδεικνυόταν, κατ' αυτόν, ο ανωτέρω ισχυρισμός του.

Ο λόγος ως προς αμφότερες τις αιτιάσεις του είναι αβάσιμος. Ειδικότερα, ως προς μεν την υπό στοιχείο α' αιτίαση, διότι, ανεξαρτήτως του ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν αποτελεί πράγμα κατά την ανωτέρω εκτεθείσα έννοια αλλά αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, το Εφετείο τον έλαβε υπόψη και τον απέρριψε με την παραδοχή ότι δεν "αποδείχθηκε ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο υπήρχε άλλη ληξιπρόθεσμη οφειλή του εναγομένου προς τον ενάγοντα από άλλη μεταξύ τους σύμβαση συστάσεως αφανούς εταιρείας, με σκοπό την εκμετάλλευση του κινηματογράφου Αμαρρυλίς, πλην της ένδικης οφειλής από τη σύμβαση του δανείου ...", ως προς δε την υπό στοιχείο β', διότι από τη βεβαίωση του εφετείου ότι για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι αλλά και από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία για τη συνεκτίμηση με τις υπόλοιπες αποδείξεις των ως άνω εγγράφων, για το δεύτερο των οποίων μάλιστα, γίνεται ειδική μνεία στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης με παράλληλη καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21 Δεκεμβρίου 2009 αίτηση του Χ. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5759/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιουλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ