1300/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1300 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1300/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα ---

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Φεβρουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. συζ. Θ. Τ., το γένος Γ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Βρεττό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: Β. συζύγου Γ. Σ., το γένος Γ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ελευθέριο Γαβρίλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-2-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 69/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 51/2009 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση των αποφάσεων αυτών ζητά η αναιρεσείουσα με την από 10-6-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 1-2-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 553 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, αν κριθεί τυπικώς παραδεκτή η έφεση και απορριφθεί ως ουσιαστικώς αβάσιμη ή αν γίνει δεκτή η έφεση και εξαφανισθεί η πρωτόδικη απόφαση, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η δευτεροβάθμια απόφαση, διότι με αυτή περατώνεται οριστικώς η δίκη (Ολ.ΑΠ 40/1996, ΑΠ 1565/2001). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση, το Εφετείο έκρινε τυπικώς παραδεκτή και απέρριψε ως αβάσιμη στην έφεση κατά της συμπροσβαλλόμενης (με την αναίρεση) πρωτόδικης απόφασης.

Επομένως, κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ασκείται απαραδέκτως. Με το άρθρο 559 αριθμ. 1, 8β, 19 και 20 ΚΠολΔ ιδρύονται, αντιστοίχως, λόγοι αναιρέσεως: αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψιν πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό.

Από τις διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1 επ. του Ν.3741/1929 (που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ, με το άρθρο 54 ΕισΝΑΚ) και 1 ΝΔ 1024/1971 προκύπτει, ότι για να συσταθεί αυτοτελής οριζόντια ιδιοκτησία σε όροφο ή διαμέρισμα ή για να συσταθεί χωριστή κυριότητα σε αυτοτελή οικοδομήματα (ή μέρος αυτών) που έχουν ανεγερθεί ή μέλλουν να ανεγερθούν σε ενιαίο οικόπεδο - με ανάλογο βεβαίως εξ αδιαιρέτου ποσοστό συγκυριότητος επί του οικοπέδου - απαιτείται πράξη του (μοναδικού) κυρίου του ακινήτου ή συμφωνία όλων των συγκυρίων, συναπτόμενη συμβολαιογραφικώς και μεταγραφόμενη νομίμως, αφετέρου δε, ότι, για την τροποποίηση της μονομερούς ή πολυμερούς αυτής δικαιοπραξίας, απαιτείται συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών του ακινήτου (κατά τον χρόνο της τροποποίησης), η οποία επίσης πρέπει να καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο, νομίμως μεταγραφόμενο (πρβλ.

ΑΠ 1256/1999, ΑΠ 733/1995, ΑΠ 1316/2003, ΑΠ 115/2003). Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα: "Η μητέρα της ενάγουσας, ήδη εκκαλούσας και της εφεσίβλητης.....οι οποίες είναι αδελφές, Ε. Δ., είχε στην κυριότητά της το έτος 1878 ένα ακίνητο συνολικού εμβαδού 846,66 τ.μ......στη θέση "..."...............Με το υπ' αρ. .../19.5.1978 συμβόλαιο.....το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα, η παραπάνω.......κυρία του .......

ακινήτου αφενός μεν συνέστησε νόμιμα.....οριζόντια ιδιοκτησία με κανονισμό, που διέπει τις συσταθείσες μ' αυτό τέσσερις οριζόντιες και αυτοτελείς κάθετες ιδιοκτησίες επ' αυτού και με συμφωνία των συμβαλλομένων για ανέγερση ορόφων επί καθεμιάς, αφετέρου δε πώλησε....τμήματα αυτού στις ως άνω κόρες της. Ειδικότερα, αφού κράτησε αυτή κατά κυριότητα ένα τμήμα του ακινήτου αυτού εμβαδού 452,50 τ.μ......που αντιστοιχεί σε αναλογία επί του όλου οικοπέδου 0,53 εξ αδιαιρέτου......μεταβίβασε κατά κυριότητα α) στην α εναγομένη τμήμα αυτού εμβαδού 193,33 τ.μ..........που αντιστοιχεί σε αναλογία επί του όλου οικοπέδου 0,23 εξ αδιαιρέτου.....και β) στην ενάγουσα τμήμα αυτού εμβαδού 140 τ.μ......που αντιστοιχεί σε αναλογία επί του όλου οικοπέδου 0,17 εξ αδιαιρέτου....Τέλος, το......εναπομένον τμήμα......που έχει εμβαδόν 60,83 τ.μ.

με αναλογία στο όλο οικόπεδο 0,07 εξ αδιαιρέτου.....μεταβιβάσθηκε κατά ψιλή κυριότητα εξ αδιαιρέτου και κατ' ισομοιρίαν, στις πιο πάνω διαδίκους. Περαιτέρω, η ήδη α' εναγομένη άσκησε κατά της ήδη ενάγουσας, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, την από 20.3.1982 διεκδικητική αγωγή, με την οποία αυτή, επικαλούμενη παράνομη κατάληψη από την τελευταία της περιελθούσας σ'αυτήν έκτασης των 193,33 τ.μ.......ζητούσε.....να της αποδοθεί.....Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 19/1988 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, με την οποία αυτό την έκανε δεκτή ως κατ'ουσίαν βάσιμη.....Εξάλλου, η από 26.10.1991 ανακοπή της ήδη ενάγουσας κατά της επισπευσθείσας από την ήδη α' εναγομένη.....εκτέλεσης της πιο πάνω......απόφασης.....απορρίφθηκε τελεσίδικα με την υπ' αριθμ. 276/2000 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού.

Από τα ίδια ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία αποδείχθηκε ότι η ως άνω μητέρα των διαδίκων Ε. Δ. με το υπ'αρ. .../29.9.1981 συμβόλαιο, που νόμιμα μεταγράφηκε, πώλησε στην α' εναγομένη, κόρη της, από το προαναφερθέν όλο οικόπεδο, το οποίο όμως δήλωσε ότι έχει έκταση 946,49 τ.μ, ποσοστό 17,05% εξ αδιαιρέτου επί του όλου οικοπέδου,που αναλογεί σε έκταση 160,52 τ.μ.

Επί πλέον, όπως προκύπτει από το ίδιο παραπάνω συμβόλαιο, οι πιο πάνω συμβαλλόμενοι συμφώνησαν να υπαγάγουν το ανωτέρω ακίνητο στις διατάξεις του Ν.3741/1929, του Ν.Δ 1024/1971 και των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ προβαίνοντες και σε σύνταξη κανονισμού όσον αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συνιδιοκτητών. Στο σημείο αυτό πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προαναφερθείσα Πολιτική υπομηχανικός μετά από έγκληση της ήδη α' εναγομένης στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Τ.Ε.Ε.

και με αφορμή την ασκηθείσα παραπάνω διεκδικητική αγωγή της, κρίθηκε ένοχη για τη διαφορά ως προς το εμβαδόν του όλου οικοπέδου μεταξύ των πιο πάνω τοπογραφικών διαγραμμάτων της και τιμωρήθηκε πειθαρχικά με την υπ' αρ.50/85 απόφασή του κατά τη συνεδρίαση της 6.11.1985, που έγινε τελεσίδικη, σε χρηματική ποινή 10.000 δρχ, ενώ της επιβλήθηκαν και τα έξοδα της πειθαρχικής διαδικασίας.

Περαιτέρω, στο επίδικο υπ' αρ. .../29.9.1981 συμβόλαιο......το οποίο ουσιαστικά τροποποιούσε το παραπάνω υπ' αρ. .../19.5.1978 συμβόλαιο.....αφού με τελευταίο, όπως προαναφέρθηκε, είχε, μεταξύ άλλων, συσταθεί νόμιμα οριζόντια ιδιοκτησία επί του όλου προαναφερθέντος ακινήτου με κανονισμό, που διείπε τις συσταθείσες μ' αυτό τέσσερις οριζόντιες και αυτοτελείς κάθετες ιδιοκτησίες επ' αυτού και με συμφωνία των συμβαλλομένων για ανέγερση ορόφων επί καθεμιάς, δεν υπήρξε καμιά συμφωνία της ενάγουσας ως συνιδιοκτήτριας επί του όλου πιο πάνω οικοπέδου ως προς την τροποποίηση του πιο πάνω αρχικού συμβολαίου (.../19.5.1978), τόσον κατά τη σύνταξή του, όπου αυτή απουσίαζε, όσον και εκ των υστέρων με την απαιτούμενη προσχώρησή της σε τέτοια τροποποίηση γενόμενη μάλιστα συμβολαιογραφικά και μεταγραφόμενη νομίμως, συνεπώς δε αυτό (υπ' αρ. .../29.9.1981 συμβόλαιο) ήταν άκυρο σύμφωνα με τα προπαρατεθέντα στην προηγούμενη μείζονα σκέψη σε συνδυασμό με το άρθρο 174 ΑΚ.

Επομένως, η εκκαλουμένη δεν έσφαλε, αλλά ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο δεχόμενη ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ένδικη αγωγή κατά το σκέλος της που αφορά την ακυρότητα του υπ' αρ. .../29.9.1981 συμβολαίου..... και αναγνωρίζοντας την ακυρότητά του, ο δε 3ος (τελευταίος) λόγος της κρινόμενης έφεσης που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος ως αβάσιμος".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δεν παρεβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον πρώτο αναιρετικό λόγο (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμα. Αβάσιμοι είναι επίσης, και δη ως ερειδόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση οι δεύτερος και τρίτος αναιρετικοί λόγοι, με τους οποίους - υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 20 ΚΠολΔ - υποστηρίζεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψιν, άλλως παραμόρφωσε το περιεχόμενο του πρώτου από τα ανωτέρω συμβολαιογραφικά έγγραφα (υπ' αριθμ. .../1978), και συγκεκριμένα τους διαλαμβανόμενους σ'αυτό όρους, σύμφωνα με τους οποίους: "Έκαστον των συμβαλλομένων μερών θα έχη, δυνάμει του παρόντος αποτελούντος τίτλον κυριότητος αυτού κατά το άρθρον 14 του Ν. 3741/1929 προβλεπομένην σύμβασιν συστάσεως συνιδιοκτησίας κατ' ορόφους ή διαμερίσματα, ελευθέραν, αυτοτελή και ανεξάρτητον ιδιοκτησίαν ήν ως άνω περιέρχηται εις αυτήν κατά την έννοιαν του Ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 του Αστικού Κώδικος και αναγνωρίζεται από τούδε ως απόλυτος κύριος, νομεύς και κάτοχος αυτής κατά την έννοιαν των ως άνω διατάξεως, δυναμένη και δικαιούμενη, όπως διακατέχη, νέμηται και διαθέτη τούτο, ως βούλεται και κατά πλήρες και απόλυτον ιδιοκτησίας δικαίωμα".

Επίσης έχει συμφωνηθεί στην ανωτέρω πράξη (α' σελίδα 6ου φύλλου) ότι "έκαστον των συμβαλλομένων μερών, προβαίνον εις ανέγερσιν της οικοδομής του, επιφυλάσσει δι'εαυτόν το αποκλειστικόν δικαίωμα της ύπερθεν αέρινης στήλης δυνάμενο να ανε-γείρη ορόφους μέχρι σημείου επιτρεπομένου υπό των πολεοδομικών διατάξεων, θα έχη δε επί των ανεγερθησομένων ορόφων αποκλειστικόν δικαίωμα κυριότητος, νομής και κατοχής, δυνάμενον να κατανείμει εις έκαστον των ορόφων ή διαμέρισμα τα ανήκοντα εις αυτόν ποσοστά εξ αδιαιρέτου του όλου οικοπέδου δια χωριστών πράξεων του μεταγραφησομένου, άνευ της συμπράξεως του ετέρου των συμβαλλομένων, δια του παρόντος δε έκαστον των συμβαλλομένων μερών χορηγεί εις το έτερον το δικαίωμα της δια μονομερούς πράξεως κατανομής των άνω ποσοστών".

Επομένως έκαστος των ιδιοκτητών καθέτων συνιδιοκτησιών έχει το δικαίωμα μονομερούς τροποποίησης της δικής του ιδιοκτησίας και ανακατανομής του ποσοστού του. Τούτο παρελείφθη από την προσβαλλομένη απόφαση, η οποία ώφειλε να διαπιστώσει την παρεχομένη ευχέρεια και να καταλήξει σε εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα.

Βέβαια θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι η μονομερής τροποποίηση αναφέρεται σε μία οικοδομή και όχι σε πολλές, ήτοι, ότι έκαστος ιδιοκτήτης δεν μπορεί να ανεγείρει περισσότερες από μία οικοδομές στην δική του κάθετη. Πέραν του γεγονότος, ότι η χρήση του ενικού αριθμού δεν σημαίνει απαραιτήτως αποκλεισμό ανέγερσης δύο ή περισσοτέρων, η Εφετειακή απόφαση παρέλειψε να λάβει υπόψη της τον σαφή όρο της ανωτέρω πράξης [ότι η δικαιοπάροχός μου Ε.

Δ. είχε το δικαίωμα (στίχ. 5 επ. α' σελίδα 5ου φύλλου) "να ανεγείρη και ετέραν πλην της ήδη υφισταμένης οικοδομήν.....επί του άνω τμήματος του οικοπέδου". Η τοιαύτη παράλειψη είναι ουσιώδης και εάν ελαμβάνετο υπόψη τότε ο νομικός συλλογισμός θα ακολουθούσε άλλη πορεία, ήτοι θα εξήγετο το ασφαλές και νόμιμο συμπέρασμα, ότι η Ε.

Δ. μπορούσε να κτίσει και άλλη οικία εκτός από την υφισταμένη παλαιά και βεβαίως είχε το δικαίωμα μονομερώς, χωρίς τη σύμπραξη των λοιπών ιδιοκτητών να τροποποιήσει την δική της κάθετη, συστήνοντας περαιτέρω κάθετες (λόγω των δύο οικοδομών), ανακατανέμοντας το ποσοστό συνιδιοκτησίας, που της ανήκε...".

Τούτο δε, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο κατέληξε στο επιβλαβές για την αναιρεσείουσα αποδεικτικό πόρισμα, δεχόμενο, ότι η συμβολαιογραφική πράξη του 1981 συνιστούσε τροποποίηση της αρχικής συστατικής πράξης, που παρέβλαπτε τα επί του κοινού ακινήτου δικαιώματα της αναιρεσιβλήτου (και δεν περιοριζόταν σε ρύθμιση θεμάτων που αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο τις κάθετες και οριζόντιες ιδιοκτησίες της αναιρεσείουσας και της μητέρας των διαδίκων και τα αντίστοιχα επί του όλου ακινήτου ποσοστά).

Κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, πλην άλλων, και όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε της ασκήσεώς του και η πραγματική κατάσταση, που διαμορφώθηκε κατά το μεσολαβήσαν χρονικό διάστημα δεν δικαιολογούν επαρκώς την μεταγενέστερη άσκησή του, από την οποία, αντιθέτως, προκύπτει προφανής υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή από τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος?για την εφαρμογή δε της διάταξης αυτής και τη θεμελίωση της οικείας ενστάσεως καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος απαιτείται η υπέρβαση των πιο πάνω ορίων να είναι προφανής, δηλαδή πρόδηλη και αναμφισβήτητη (ΑΠ 480/2008-ΑΠ 192/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως υποστηρίζεται ότι η αγωγή της αναιρεσιβλήτου έπρεπε να απορριφθεί ως ασκηθείσα καταχρηστικώς και αναφέρονται, κατά λέξιν, τα εξής: "Ο ισχυρισμός μου, ότι η αντίδικός μου ενεργεί καταχρηστικά, εκτός της παρόδου χρόνου ολίγον πριν από την παραγραφή (18 έτη), ενισχύεται και από την ύπαρξη αγωγής και σχετικής απορριπτικής απόφασης του αρμοδίου Πρωτοδικείου.

Η αντίδικός μου είχε ασκήσει την από 20-9-1982 αγωγή με αίτημα την ακύρωση του .../29-9-1981 συμβολαίου, η οποία απερρίφθη με την προσκομισθείσα υπ' αριθμόν 65/1983 απόφαση του Πολυμελούς, Πρωτοδικείου Σύρου. Μετά την έκδοση της απόφασης αυτής η αναιρεσίβλητη έπαυσε να ασχολείται με συνέπεια να δημιουργηθεί η εύλογη πεποίθηση, ότι αποδέχθηκε την κατάσταση που δημιουργήθηκε με το ανωτέρω συμβόλαιο.

Επομένως η τοιαύτη συμπεριφορά της αναιρεσιβλήτου (άσκηση αγωγής μετά 18 έτη, ενώ αντέτασσε επιχειρήματα, για το όμορο τμήμα του όλου οικοπέδου, το οποίο μου είχε καταπατήσει και για το οποίο τελικά δικαιώθηκα) συνιστά κατάχρηση δικαιώματος και συνεπάγεται για μένα ιδιαίτερα επαχθείς συνέπειες, όπως το άρθρο 281 Αστικού Κώδικα προβλέπει.

Σε κάθε περίπτωση η τοιαύτη ουσιώδης παράλειψη της Εφετειακής απόφασης, συνιστά έλλειψη αιτιολογίας, άρα παράβαση του άρθρου 559 αρ.1 και συγχρόνως παράβαση του άρθρου 559 αρ.19, αφού δεν περιέχεται κανένα αναγκαίο πραγματικό περιστατικό, το οποίο να δικαιολογεί την εφαρμογή της έλλειψης κατάχρησης δικαιώματος, κατά την επιταγή του άρθρου 281 ΑΚ.".

Με βάση τα προκτεθέντα, τα ιστορούμενα περιστατικά δεν επαρκούν για να καταστήσουν καταχρηστική την άσκηση του ενδίκου δικαιώματός της εκ μέρους της αναιρεσιβλήτου και, επομένως, ο ρηθείς λόγος αναιρέσεως κατά μεν ο πρώτο μέρος του (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμος, κατά δε το δεύτερο (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ) προβάλλεται αλυσιτελώς.

Τέλος, προβάλλεται αβασίμως ο πέμπτος λόγος (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ), σύμφωνα με τον οποίο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψιν τον περί καταχρήσεως δικαιώματος ισχυρισμό της αναιρεσείουσας. Τούτο δε, διότι, όπως προκύπτει από την απόφαση, το Δικαστήριο ρητώς ανεφέρθη στην φερόμενη ως αγνοηθείσα ένσταση (την οποία έκρινε αβάσιμη).

Κατόπιν τούτων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.6.2009 αίτηση της Π. συζ. Θ. Τ., το γένος Γ. Δ. για αναίρεση της 51/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου και της 69/2001 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου. Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 28 Ιουλίου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ