129/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 129 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 129/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο και Ειρήνη Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... , ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Χριστιά. Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΘΕΡΕΤΡΑ ΑΕ", που εδρεύει στο Σούνιο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ερασμία Σωτηροπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 27-11-2001 και 4-1-2002 αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1557/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 5215/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-4-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, διάβασε την από 24-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 559 αριθμ. Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως κατ΄ αποφάσεως που εκδόθηκε μετά την ουσιαστική έρευνα της διαφοράς πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια τόσο η συγκεκριμένη ουσιαστική διάταξη που παραβιάσθηκε, όσο και τα σχετικά με αυτήν πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του και που ακριβώς εντοπίζεται η παραβίαση (δεν εφάρμοσε τον ουσιαστικό κανόνα ενώ έπρεπε να τον εφαρμόσει, τον εφάρμοσε εσφαλμένα και που ακριβώς έγκειται το σφάλμα) καθώς και η επίδραση που έχει τούτο στο διατακτικό της αποφάσεως (Ολομ.

ΑΠ 20/2005 Δ/νη 2005). Εξάλλου, η αοριστία του αναιρετικού λόγου δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος ή σε οποιοδήποτε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολομ. ΑΠ 27/1998 Δ/νη 1998. 804). Στην προκειμένη περίπτωση , με το μοναδικό εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., για παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει την ακόλουθη αιτίαση:

Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών άσκησα κατά της αναιρεσίβλητης τις από 27-11-2001 και 4-1-2002 αγωγές μου, με τις οποίες ζητούσα ν αποζημιωθώ από την αναιρεσίβλητη για τις παρασχεθείσες σ' αυτή υπηρεσίες μου στο ξενοδοχείο της "... ", που αφορούσαν δεδουλευμένες αποδοχές μου των ετών 1997 - 1999, συνολικού ύψους 37.042,80 ευρώ.

Επί των ανωτέρω αγωγών μου, μετά από συνεκδίκασή τους, εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών η 1557/2003 απόφαση, με την οποία αναγνωρίσθηκε ότι η αναιρεσίβλητη μου οφείλει 13.983,85 ευρώ), αφού κρίθηκε μ΄ αυτή ότι ο γενόμενος με την αναιρεσίβλητη κατά την 5-5-2000 "εξώδικος συμβιβασμός" ήταν άκυρος και χωρίς οποιαδήποτε συνέπεια.

Κατά της ανωτέρω αποφάσεως τόσο εγώ όσο και η αναιρεσίβλητη ασκήσαμε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών τις από 22-10-2003 και 5-112003 αντίστοιχες εφέσεις μας, επί των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 5215/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Με την απόφασή του αυτή, το Εφετείο, εφαρμόζοντας εσφαλμένα το νόμο και εκτιμώντας ως μη έδει τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, απέρριψε την από 22-10-2003 έφεσή μου και έκανε εν μέρει δεκτή κατ΄ ουσίαν την από 511-2003 αντίθετη έφεση της αναιρεσίβλητης, εξαφανίζοντας την εκκαλούμενη απόφαση.

Ακολούθως η προσβαλλόμενη αναγνώρισε ότι η αναιρεσίβλητη μου οφείλει το ποσό της αποζημιώσεώς μου λόγω απολύσεως εκ 4.005,87 ευρώ μόνον και δεν αναγνώρισε, ως όφειλε, ότι η αναιρεσίβλητη μου οφείλει και το ποσό των 9.977,99 ευρώ που αφορούσε το υπόλοιπο της οφειλής της αναιρεσίβλητης λόγω ακυρότητας του μεταξύ μας "συμβιβασμού", αποφαινόμενο το Εφετείο, για όσους λόγους αναφέρονται στο σκεπτικό της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεώς του, ότι ο "συμβιβασμός" είναι ισχυρός, δεσμευτικός και έγκυρος και επομένως ορθώς η αναιρεσίβλητη μου κατέβαλε την 5-5-2000 το ποσό των 5.000.000 δραχμών μόνον, χωρίς να είναι υποχρεωμένη για το επιπλέον υπόλοιπο ποσό εξ 9.977,99 ευρώ.

Έτσι, το Εφετείο, κατ΄ εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου απεφάνθη, με την προσβαλλόμενη 5215/2004 απόφασή του, ότι ο μεταξύ μας λαβών χώρα την 5-5-2000 "συμβιβασμός", στα πλαίσια του οποίου έλαβα μόνο το 60% των δεδουλευμένων αποδοχών μου, ήταν έγκυρος, ισχυρός και δεσμευτικός. Αντιθέτως, αν ορθά είχε εφαρμόσει το νόμο θα χαρακτήριζε τη συναλλαγή μας αυτή παράνομη και ανεπίτρεπτη άφεση χρέους και θα μου επιδίκαζε και το υπόλοιπο 40% των αποδοχών μου, όπως ορθά είχε πράξει το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την 1557/2003 απόφασή του, ιδρυθέντος κατά τον τρόπο αυτό του λόγου αναιρέσεως που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθμ.1 Κ.Πολ.Δ.

Υπό τα δεδομένα αυτά, ο υπόψη λόγος αναιρέσεως είναι τελείως αόριστος, αφού δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, το νομικό σφάλμα, δηλαδή πού ακριβώς εντοπίζεται η παραβίαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα, και οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές) του Εφετείου, με τις οποίες εχώρησε η προβαλλόμενη από τον αναιρεσείοντα παραβίαση των διατάξεων του νόμου σχετικά με την προβληθείσα από την αναιρεσίβλητη ένσταση περί εξωδίκου συμβιβασμού.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-4-2005 αίτηση του .... περί αναιρέσεως της 5215/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ