Supreme Court partially allows appeal, annulling detention order due to procedural error in calculating enforcement amounts.

Απόφαση 1299 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1299/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Τ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωκράτη Γοριδάρη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Δ. Σ. του Π. και 2. Φ. συζ. Δ. Σ., το γένος Σ. Τ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-10-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22288/ 2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 463/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21-6-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 30-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης κατά παραδοχή του τετάρτου, κατά το πρώτο μέρος του λόγου αναιρέσεως, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο σκεπτικό και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμ. 11866Γ'/9-12-2011 και 11867Γ'/9-12-2011 εκθέσεις του δικαστικού επιμελητού Θεσσαλονίκης ..., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει ο επισπεύδων την συζήτηση αναιρεσείων, αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 463/2011 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, περιέχον πράξη περί ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την παρούσα δικάσιμο, επιδόθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως σε κάθε αναιρεσίβλητο. Οι τελευταίοι όμως, δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από την σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσαν δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242§2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση, σαν να ήσαν παρόντες όλοι οι διάδικοι, σύμφωνα με το άρθρο 576§2 Κ.Πολ.Δ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ..., αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς".

Η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως μόνον αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών περιστατικών, δηλαδή όταν το δικαστήριο χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας για να βρει την έννοια κάποιου κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, όχι δε και όταν χρησιμεύουν για την υπό του δικαστηρίου εξακρίβωση της υπάρξεως πραγματικών περιστατικών ή της αξιοπιστίας των μαρτύρων που εξετάσθηκαν γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (ΑΠ 24/2005).

Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ο λόγος αυτός, ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή τους, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 193/2010).

Εξ άλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 57 του ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται, κατά δε το άρθρο 59 ΑΚ και στην περίπτωση του άρθρου 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα, ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Τέτοιο προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι και η τιμή και η υπόληψη κάθε ανθρώπου. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά δε το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Για να γεννηθεί αξίωση προστασίας από προσβολή της προσωπικότητας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 932 του ΑΚ, θα πρέπει η προσβολή να είναι παράνομη, να αντίκειται δηλαδή σε διάταξη που απαγορεύει συγκεκριμένη πράξη, με την οποία προσβάλλεται έκφανση αυτής, είναι δε αδιάφορο σε ποιο τμήμα δικαίου βρίσκεται η διάταξη που απαγορεύει την προσβολή.

Έτσι, η προσβολή μπορεί να προέλθει και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως εξύβριση, απλή δυσφήμηση ή συκοφαντική δυσφήμηση, που προβλέπονται και τιμωρούνται από τις διατάξεις των άρθρων 361, 362 και 363 του Π.Κ. Αντικείμενο προσβολής είναι η τιμή και η υπόληψη του φυσικού προσώπου. Ο νόμος θεωρεί ως προστατευόμενο αγαθό την τιμή ή την υπόληψη του προσώπου, το οποίο είναι μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας και κινείται στα πλαίσια της συναλλακτικής ευθύτητας.

Η τιμή του προσώπου θεμελιώνεται επί της ηθικής αξίας, η οποία πηγή έχει την ατομικότητα και εκδηλώνεται με πράξεις ή παραλείψεις. Τέλος, κατά το άρθρο 367 § 1 περ. α'- δ' ΠΚ, το άδικο των προβλεπόμενων στα άρθρα 361 επ. του ίδιου Κώδικα πράξεων αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις (περ.

γ' και δ'). Η τελευταία αυτή διάταξη (ΠΚ 367) για την ενότητα της έννομης τάξης εφαρμόζεται αναλογικά και στο χώρο το ιδιωτικού δικαίου, όπως αυτός οριοθετείται από τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 57-59 και 914 επ. ΑΚ. Επομένως, αιρομένου του άδικου χαρακτήρα των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεων (με την επιφύλαξη της ΠΚ 367 § 2) αποκλείεται και το στοιχείο του παρανόμου της επιζήμιας συμπεριφοράς, ως όρος της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου.

Έτσι, η προβολή περίπτωσης του άρθρου 367§1 του ΠΚ, αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό καταλυτικό της αγωγής του προσβληθέντος λόγω άρσης του παρανόμου της προσβολής. Όμως, ο άδικος χαρακτήρας της προσβολής, ως προς τις εξυβριστικές ή δυσφημιστικές εκφράσεις που περιέχει, δεν αίρεται λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος κλπ.

και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη των κατά το νόμο υπευθύνων, άρα και η υποχρέωσή τους προς αποζημίωση κατά το αστικό δίκαιο, όταν συντρέχει μία από τις περιπτώσεις της ΠΚ 367§2 (ΑΠ 121/2012).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες, οι οποίοι είναι σύζυγοι, απέκτησαν κατ' ισομοιρίαν εξ αγοράς, με νομίμως μεταγραφέντα συμβόλαια, δύο διαμερίσματα κείμενα ανά ένα στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο της πολυόροφης οικοδομής, η οποία ευρίσκεται στην οδό ...

της Θεσσαλονίκης. Ομοίως, ο πρώτος ενάγων αγόρασε το κείμενο μεταξύ των ανωτέρω διαμερισμάτων διαμέρισμα του πρώτου ορόφου και τέλος, ο υιός των εναγόντων αγόρασε το υπόγειο της ιδίας οικοδομής Ακολούθως, οι ενάγοντες μετέτρεψαν το ισόγειο διαμέρισμα σε κατάστημα και εγκαταστάθηκε σε αυτό η μεταξύ του ενάγοντος και του υιού των συσταθείσα ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "Δ.

Σ. και Υιός Ο.Ε.", η οποία έχει ως σκοπό την εμπορία ηλεκτρολογικού υλικού. Περαιτέρω το Εφετείο δέχθηκε, επί λέξει και τα ακόλουθα: "... Ο εναγόμενος κατοικεί εις την ..., δεν έχει εμπράγματον ούτε έτερον δικαίωμα επί διαιρετού χώρου επί της ... προπεριγραφομένης πολυκατοικίας, αλλά είναι σε αντιδικία με τους ενάγοντες, μετά την άσκηση κατ' αυτού ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ...

αγωγής κυριότητος περί τμήματος αγροτεμαχίου κειμένου εις την περιοχή ..., συνορευομένου με την οικίαν του εναγομένου. Δια την αλλαγή της ως άνω χρήσεως του ισογείου διαμερίσματος εξεδόθη επί της από 14-7-1993 αιτήσεως του πρώτου των εναγόντων η υπ' αριθμόν .../4-10-1993 άδεια οικοδομής της Διευθύνσεως Πολεοδομίας της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, η οποία ίσχυε διά τέσσερα (4) έτη.

Την υπέρβαση της προδιαληφθείσης οικοδομικής αδείας κατήγγειλαν οι ιδιοκτήτριες των διαμερισμάτων του τετάρτου και πέμπτου ορόφου της ένθα τα επίδικα πολυκατοικίας ... προς το τμήμα αυθαιρέτων της Διευθύνσεως Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης και εζήτησαν τη διενέργεια ελέγχου ... Και ενώ υπήρχε η διαφορά μεταξύ των συνιδιοκτητών της οικοδομής, ο εναγόμενος, κάτοικος ..., μετά την έκδοση της υπ' αριθμόν 13505/2005 αποφάσεως επί της κατ' αυτού ασκηθείσης κατά τα προδιαληφθέντα αγωγής κυριότητος η οποία έγινε δεκτή, δια του υπ' αριθμ.

πρωτ. .../21-6-2006 εγγράφου του προς την Πολεοδομία Θεσσαλονίκης με θέμα, 1] "αλλαγή χρήσης (επικινδυνότητα) από διαμέρισμα σε κατάστημα", 2] "αλλαγή οικοδομικής όψης", κατήγγειλε τους ήδη ενάγοντες ότι "χωρίς την άδεια της Πολεοδομίας μετέτρεψαν το διαμέρισμα εμβαδού 70 τ.μ. σε κατάστημα, αφού προηγουμένως έσπασαν μεγάλο μέρος της ισόγειας πλάκας και έκτισαν σκαλοπάτια πρόσβασης χωρίς καμία προσθήκη υποστήλωσης ή μαντίες σύνδεσης πλακών, ότι "όπως τον πληροφόρησαν πελάτες του καταστήματος του ενάγοντος, το έτος 2003 έκοψε την πλάκα του ισογείου σε κάποιο σημείο, για να έχει πρόσβαση εις το υπόγειο της οικοδομής" εζήτησε δε όπως παρέμβει αμέσως η Πολεοδομία, "διότι έγιναν επικίνδυνες αυθαιρεσίες και σε ενδεχόμενον σεισμό θέτει σε άμεσο κίνδυνον ανθρώπινες ζωές", "παράδειγμα το 1978 με τον μεγάλο σεισμό στην Θεσσαλονίκη στην οδό ...

σε γειτονικό δρόμο έπεσε εξαώροφη οικοδομή από παρόμοιες αυθαιρεσίες". Ο εναγόμενος δια του άνω εγγράφου του εζήτησε να ληφθεί σοβαρώς υπόψιν η καταγγελία του και "μετά την βεβαίωση των άνω παραβάσεων να επιβληθούν [εις τον πρώτο ενάγοντα] οι κατά νόμον κυρώσεις". Επίσης δια της υπ' αριθμ. πρωτ. 2567/23-6-2006 αιτήσεώς του προς τον Νομάρχη Θεσσαλονίκης με θέμα "επικίνδυνη αυθαίρετη παρέμβαση - αλλαγή χρήσης" εζήτησε να δοθεί επειγόντως έγγραφη εντολή στην Πολεοδομία Θεσσαλονίκης να διενεργήσει αυτοψία το συντομότερον δυνατόν "γιατί σε ενδεχόμενο σεισμό θα υπάρχουν ενδεχομένως θύματα", ενώ δια της συμπληρωματικής αιτήσεώς του [υπ' αριθμ.

πρωτ. .../21-11-2006] προς την Πολεοδομία Θεσσαλονίκης με θέμα "αλλαγή χρήσης-αυτοψία", εζήτησε μεταξύ των άλλων να διενεργηθεί αυτοψία, να γίνει έλεγχος εάν η πλάκα του ισογείου και της οροφής του ισογείου έχουν άνοιγμα για πρόσβαση προς τον όροφον και το ισόγειο και να του δοθεί αντίγραφον της αυτοψίας διότι έχει έννομον συμφέρον" προκειμένου να χρησιμοποιήσει την αυτοψίαν δια συναφή δικαστική υπόθεση.

Εις την από 21-6-2006 έγγραφη καταγγελία και την συμπληρωματική ομοία, την οποία συνέταξε, υπέγραψε και κατέθεσε ο εναγόμενος εις την αρμοδίαν Πολεοδομίαν, περιέχεται το ψευδές του γεγονότος της καταστροφής και διανοίξεως της πλάκας του ισογείου και της οροφής του ισογείου επίσης και της αφαίρεσης δοκού, δια την περιγραφή του οποίου οι προδιαληφθείσες εκφράσεις τις οποίες χρησιμοποίησε ο εναγόμενος υπερέβησαν το αναγκαίον μέτρον, ενώ δεν υπήρχε εις αυτόν δικαιολογημένο ενδιαφέρον δια την διενέργειαν αυτοψίας εις τον επίδικον χώρον, αλλά προέκυψε εκ πάντων των αποδεικτικών μέσων δόλια προαίρεση αυτού, καθόσον εγνώριζε ότι το γεγονός των επικινδύνων κατά την δική του πεποίθηση και τους ισχυρισμούς του κατασκευών, το οποίο ήτο αναληθές και διέδωσε σε ευρύ κύκλο προσώπων, ήτοι των υπαλλήλων της Νομαρχίας και της Διεύθυνσης Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης ως και του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., ήτο δυνατόν να επιφέρει βλάβη εις την τιμή και υπόληψη των εναγόντων, εμπόρου του πρώτου και οδοντιάτρου της δευτέρας αυτών, εις τους οποίους επήλθε πράγματι ηθική βλάβη. 0 εναγόμενος επεδίωξε την διάδοση των δυσφημιστικών εις βάρος των εναγόντων αναληθών γεγονότων δια της υπ' αριθμ.

πρωτ. .../21-6-2006 αιτήσεώς του, κοινοποιηθείσης και εις το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., ότι δηλαδή "επειδή έγιναν επικίνδυνες αυθαιρεσίες πρέπει να παρέμβει αμέσως (η Πολεοδομία) γιατί σε ενδεχόμενο σεισμό θέτει σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές" ότι επίσης "επιπτώσεις της αρχικής μελέτης: 1] μετατόπιση φορτίου της μελέτης, 2] ανεπάρκεια στατικών, 3] αδυναμία συμπεριφοράς για απορρόφηση παλμικών και τεκτονικών κραδασμών από σεισμό", ήτοι ισχυρισμούς τους οποίους δεν προέβαλαν κατά την αντιδικίαν των με τους ήδη ενάγοντες ούτε και οι ένοικοι της οικοδομής, τούτο δε έπραξε μετά την παραδοχήν της κατ' αυτού αγωγής κυριότητος, πληροφορηθείς την υπέρβαση της οικοδομικής αδείας αλλά και την δικαστική διαμάχη με τους συνιδιοκτήτες των διαμερισμάτων της ένθα τα επίδικα οικοδομής, ενώ με επιμονή και με τις συμπληρωματικές του αιτήσεις ζητούσε την άμεση διενέργεια αυτοψίας αλλά και την "επιβολήν κυρώσεων".

Εξ ετέρου, πρέπει να λεχθεί ότι απεδείχθη μεν ότι οι ενάγοντες αρνήθηκαν και μετά την έκδοση και εκτέλεση της άνω υπ' αριθμόν 12782/2002 αποφάσεως να αποκαταστήσουν τις αυθαιρεσίες εις τους κοινοχρήστους χώρους της οικοδομής και οι σχετικοί, περί αυθαιρέτων κατασκευών από τους ενάγοντες, ισχυρισμοί εις τις άνω αιτήσεις του εναγομένου ήσαν αληθείς, όμως ο εναγόμενος εγνώριζε καλώς την έκταση των επί μέρους υπερβάσεων της υπ' αριθμόν .../1993 οικοδομικής αδείας, την οποία επικαλέσθηκε και εις τις καταγγελίες του, ήτο εμφανής η βούλησή του να ισχυρισθεί και διαδώσει το ψευδές του γεγονότος [της επεμβάσεως των εναγόντων εις την πλάκα του ακινήτου] προκαλέσας με την παράνομη πράξη της συκοφαντικής δυσφημήσεως την προσβολή του δικαιώματος της προσωπικότητος των εναγόντων".

Ακολούθως, το Εφετείο δέχθηκε την έφεση των εν εναγόντων κατ' ουσίαν, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε απορριφθεί κατ' ουσίαν η αγωγή, εκράτησε, εδίκασε αυτήν και την δέχθηκε μερικώς κατ' ουσίαν, υποχρέωσε δε τον εναγόμενο να πληρώσει νομιμοτόκως σε κάθε ενάγοντα 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη.

Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 932 Α.Κ. και 363, 362, 367 Π.Κ. Διέλαβε δε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, σχετικά με καθένα από τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία του αδικήματος, και δη της συκοφαντικής δυσφήμησης, που ο αναιρεσείων τέλεσε εις βάρος των αναιρεσιβλήτων, υπό τις οποίες και είναι εφικτός ο έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής των ρηθεισών διατάξεων. Περαιτέρω, το Εφετείο δεν παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, καθόσον δεν εχρησιμοποίησε και δεν παρέστη ανάγκη να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας, για να βρει την έννοια κάποιου κανόνος δικαίου ή για να υπαγάγει σε αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς. Επομένως, οι πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., και υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, ότι το δικαστήριο παρά τον νόμο δέχθηκε πράγματα τα οποία έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο εσχημάτισε την κρίση του από τα μνημονευόμενα σε εκείνην αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, αφού έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα της υποθέσεως (κατάθεση ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου εξετασθέντος μάρτυρος και με επίκληση από τους διαδίκους προσκομισθέντα έγγραφα) εσχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμά του, με το οποίο, μεταξύ άλλων, δέχθηκε, ότι τα καταγγελθέντα από τον εναγόμενο στην Πολεοδομία και στην Νομαρχία Θεσσαλονίκης εις βάρος των εναγόντων "περί καταστροφής και διανοίξεως της πλάκας του ισογείου και της οροφής του ισογείου, επίσης και της αφαίρεσης δοκού" ήσαν ψευδή. Επομένως, το Εφετείο δεν δέχθηκε παρά τον νόμο πράγματα, τα οποία έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά χωρίς απόδειξη και ο από το άρθρο 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, "Αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της πρώτης από αυτές (άρθρο 559 αριθ. 8) που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης [ΑΠ 1/2011].

Στην προκειμένη περίπτωση, ο δεύτερος, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια, ότι "δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, μέσω των προσκομισθέντων δημοσίων εγγράφων" είναι αόριστος και επομένως απαράδεκτος, καθόσον δεν αναφέρονται καθόλου τα "πράγματα" υπό την εκτεθείσα έννοια, τα οποία, έχοντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, προτάθηκαν από τον αναιρεσείοντα και δεν ελήφθησαν υπόψη από το Εφετείο.

Κατά το άρθρο 178 παράγραφο 1 του ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 2 παράγραφος 1 του Ν. 2915/2001 και ισχύει από 1.1.2002, κατ' άρθρο 15 του Ν. 2943/2001, "Σε περίπτωση μερικής νίκης και μερικής ήττας κάθε διαδίκου, το δικαστήριο κατανέμει τα έξοδα ανάλογα με την έκταση της νίκης ή ήττας του καθενός". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι η αναλογία κατανομής των δικαστικών εξόδων μεταξύ των διαδίκων σε περίπτωση μερικής νίκης ή μερικής ήττας τους ανατίθεται στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία, ως αναγόμενη στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, είναι ανέλεγκτη, κατ' άρθρο 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 266/2008).

Κατ' ακολουθίαν των προεκτεθέντων, ο τέταρτος, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., επειδή υποχρεώθηκε από το Εφετείο να καταβάλει στους αντιδίκους του δυσανάλογο προς την έκταση της νίκης των (και αντιστοίχως της δικής του ήττας) μέρος της δικαστικής εκείνων δαπάνης, προβάλλεται απαραδέκτως.

Κατά το άρθρο 533§2 Κ.Πολ.Δ., το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εφαρμόζει τον νόμο, ο οποίος ίσχυε όταν δημοσιεύθηκε η πρωτόδικη απόφαση. Όταν όμως το ίδιο δικαστήριο εξαφανίζει κατ' αποδοχήν λόγου εφέσεως την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση και επιλαμβάνεται κατά το άρθρο 535 Κ.Πολ.Δ. της εκδικάσεως της ουσίας της υποθέσεως, εφαρμόζει τον νόμο ο οποίος ισχύει κατά τον χρόνο της δημοσιεύσεως της αποφάσεως η οποία εκδίδεται επί της ουσίας της υποθέσεως.

Εξ άλλου, το άρθρο 1047§2 Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυε κατά τον χρόνο δημοσιεύσεως της πρωτόδικης αποφάσεως (2-7-2008) και προ της τροποποιήσεώς κατά το οριζόμενο σ' αυτή χρηματικό ποσό με την υπ' αριθμ. 12082/11-2-2009 απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, όριζε, ότι: "Δεν διατάσσεται προσωπική κράτηση για απαίτηση δικαστικών εξόδων που επιδικάστηκαν από πολιτικό δικαστήριο ή για απαίτηση μικρότερη από χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ, εκτός αν προέρχεται από πιστωτικό τίτλο".

Εν προκειμένω, όπως έχει ήδη αναφερθεί, η πρωτόδικη απόφαση (υπ' αριθ. 22288/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης) απέρριψε την αγωγή, κατ' αυτής δε, ασκήθηκε έφεση από τους ενάγοντες. Το Εφετείο δέχθηκε την έφεση κατ' ουσίαν, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κράτησε και δίκασε την αγωγή, δέχθηκε αυτήν μερικώς κατ' ουσίαν και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης σε κάθε ενάγοντα 2.000 ευρώ, επί πλέον δε, δεχθέν και σχετικό αίτημα των εναγόντων, διέταξε την προσωπική κράτηση του εναγομένου, διαρκείας ενός μηνός, ως μέσον αναγκαστικής εκτελέσεως της αποφάσεως. Η απόφαση όμως αυτή (προσβαλλομένη) δημοσιεύθηκε την 4-3-2011, όταν πλέον το προαναφερόμενο ποσό -στο άρθρο 1047§2 ΚΠολΔ- είχε ορισθεί στα 30.000 ευρώ. Επομένως το Εφετείο, κατά παράβαση της ως άνω ουσιαστικής διατάξεως επέβαλε την προσωπική κράτηση του εναγομένου για το ποσό των 2.000 ευρώ, το οποίο επεδικάσθη σε κάθε ενάγοντα και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ. Ακολούθως, ο σχετικός τέταρτος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος.

Επειδή, κατά το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ "Αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2, (για υπέρβαση δικαιοδοσίας και για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα) παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση σε άλλο δικαστήριο ισόβαθμο και ομοειδές προς εκείνο το οποίο εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε ή στο ίδιο, αν είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές".

Από την διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με την διάταξη της παραγράφου 4 του ίδιου άρθρου, η οποία ορίζει ότι "Οι αποφάσεις της ολομέλειας και των τμημάτων του Αρείου Πάγου δεσμεύουν τα δικαστήρια που ασχολούνται με την ίδια υπόθεση ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσαν" συνάγεται, ότι οσάκις μετά την αναίρεση της αποφάσεως δεν υπάρχει δικονομικώς έδαφος για περαιτέρω εκδίκαση της υποθέσεως υπό του δικαστηρίου της ουσίας, υπολείπεται δε μόνο η διατύπωση διατακτικού της αποφάσεως με βάση την έκταση της αναιρέσεως, η παραπομπή σε ισόβαθμο δικαστήριο ουσίας δεν αποτελεί υποχρεωτικό στάδιο δίκης αλλά μπορεί η τελειωτική επί της υποθέσεως απόφαση να εκδοθεί και από τον Άρειο Πάγο (Ολ.ΑΠ 25/2001).

Τέτοιο δικονομικό έδαφος για την μετά την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως επανεκδίκαση της υποθέσεως από το Εφετείο στην ουσία δεν υπάρχει και στην κρινόμενη περίπτωση, αφού πρόκειται μόνον για την απόρριψη ως μη νομίμου του αιτήματος της αγωγής περί απαγγελίας προσωπικής κρατήσεως σε βάρος του εναγομένου, ως μέσου αναγκαστικής εκτελέσεως της αποφάσεως (βλ.

ΑΠ 448/2005).

Τέλος, πρέπει να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι σε ένα μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτον την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 463/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης μόνον ως προς την διάταξη περί απαγγελίας προσωπικής κρατήσεως σε βάρος του εναγομένου-εφεσιβλήτου-αναιρεσείοντος.

Δικάζει και απορρίπτει το με την αγωγή υποβληθέν αίτημα περί απαγγελίας προσωπικής κρατήσεως σε βάρος του εναγομένου, ως μέσου αναγκαστικής εκτελέσεως της αποφάσεως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος εκ πεντακοσίων (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 26 Φεβρουαρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ