Supreme Court dismisses appeal for failure to state specific grounds and missing statutory time limits.

Απόφαση 1299 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1299/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Δημήτριο Κιτρίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της σύνθεσης (κωλυομένου του Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Βαρδαβάκη και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη) Φώτιο Καϋμενάκη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Ελένη Παναγιωτάκη και Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, ΑρεοπαγίτεςΜε την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 7 Απριλίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ....., κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή ...., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 221/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης.

Το Πενταμελές Εφετείο Κρήτης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Δεκεμβρίου 2005 δύο αιτήσεις του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 180/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Θάνος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα με αριθμό 106/1-3-2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Φέρομεν ενώπιον του Δικαστηρίου υμών τας από 21/12/2005 και 19/1/2006 αιτήσεις αναιρέσεως του ....., κρατουμένου εις την Κλειστήν Φυλακήν ...., κατά της υπ΄αριθμ. 221/2005 αποφάσεως του Πολυμελούς Εφετείου Κρήτης, δια της οποίας κατεδικάσθη δια α) αγοράν ναρκωτικών ουσιών, β) κατοχήν ναρκωτικών ουσιών και γ) παράνομον κατοχήν όπλου και επεβλήθη εις αυτόν συνολική ποινή καθείρξεως 5 ετών και 4 μηνών και εκθέτομεν τα εξής:

Εκ των διατάξεων των άρθρων 507 παρ. 1 και 473 παρ. 2 και 3 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι η προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως, κατ΄αποφάσεως εκδοθείσης παρόντος του κατηγορουμένου, είναι εικοσαήμερος και αρχίζει από της καταχωρίσεως της αποφάσεως καθαρογραφημένης εις το ειδικόν βιβλίον, που τηρείται εις την γραμματείαν του ποινικού δικαστηρίου (Α.Π. 1318/2005 Ελλ Δνη 46 σελ. 1562 κ.ά.). Περαιτέρω εκ της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι εκείνος που ασκεί το ένδικον μέσον οφείλει να αναφέρη εις την έκθεσιν ασκήσεως αυτού, τον λόγον που δικαιολογή την εκπρόθεσμον άσκησίν του, δηλαδή τα περιστατικά της ανωτέρας βίας ή του ανυπερβλήτου κωλύματος, από τα οποία παρημποδίσθη εις την εμπρόθεσμον άσκησίν του, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία αποδεικνύουν την βασιμότητά των, άλλως το ένδικον μέσον απορρίπτεται ως απαράδεκτον (Α.Π. 429/2005 Ποιν Δικ 2005 σελ. 922 κ.ά.). Εξ άλλου εκ της αυτής διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 προκύπτει, ότι εις την έκθεσιν ασκήσεως ενδίκου μέσου πρέπει να εκτίθενται σαφώς και ωρισμένως οι λόγοι αναιρέσεως, αφού οι αόριστοι λόγοι καθιστούν την αίτησιν αναιρέσεως απαράδεκτον (Α.Π. 1615/2005 Πραξ Λογ ΠΔ 2005 σελ. 384 κ.ά.). Ειδικώτερον ως προς τον λόγον αναιρέσεως περί ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, πρέπει να προσδιορίζεται δια της αναιρέσεως εις τί συνίσταται η έλλειψις αυτή (Α.Π. 468/2005 Ποιν Δικ 2005 σελ. 925 κ.ά.).

Εις την προκειμένην περίπτωσιν η προσβληθείσα απόφασις, που εξεδόθη με παρόντα τον κατηγορούμενον, κατεχωρίσθη εις το ειδικόν βιβλίον την 13/12/2005. Κατ΄αυτής ο αναιρεσείων κατηγορούμενος ήσκησε τας από 21/12/2005 και 19/1/2006 αιτήσεις αναιρέσεως. Εις την έκθεσιν της από 21/12/2005 αιτήσεως αναιρέσεως αναφέρεται ως λόγος αναιρέσεως η έλλειψις ειδικής αιτιολογίας, χωρίς όμως να προσδιορίζεται εις τί συνίσταται αυτή. Εξ άλλου η από 19/1/2006 αίτησις αναιρέσεως ησκήθη μετά την πάροδον της τασσομένης υπό της παρ. 2 του άρθρου 473 εικοσαημέρου προθεσμίας. Εις την σχετικήν δήλωσιν ουδείς λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος αναφέρεται που να δικαιολογή την εκπρόθεσμον άσκησίν της. Κατ΄ακολουθίαν αμφότεραι αι υπό κρίσιν αιτήσεις αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι και συγκεκριμένως η μεν πρώτη τυγχάνει αόριστος, η δε ετέρα είναι εκπρόθεσμος.

Επειδή εν όψει πάντων αυτών πρέπει, κατά τα άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ., να κηρυχθούν απαράδεκτοι αι προαναφερθείσαι αιτήσεις αναιρέσεως, να διαταχθή η εκτέλεσις της προσβληθείσης αποφάσεως και η καταδίκη του αναιρεσείοντος εις τα δικαστικά έξοδα εκ 210 ευρώ δι΄εκάστην αναίρεσιν.

Δ Ι Α Τ Α Υ Τ Α Προτείνομεν: Ι. Να κηρυχθούν απαράδεκτοι αι από 21/12/2005 και 19/1/2006 αιτήσεις αναιρέσεως του ....., κρατουμένου εις την Κλειστήν Φυλακήν ...., κατά της υπ΄αριθμ. 221/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης.

ΙΙ. Να διαταχθή η εκτέλεσις της προσβληθείσης αποφάσεως.

ΙΙΙ. Να καταδικασθή ο αναιρεσείων εις τα δικαστικά έξοδα εκ 210 ευρώ δι΄εκάστην αναίρεσιν (210 + 210 = 420).

Αθήνα 13 Φεβρουαρίου 2006

Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ι. Ζύγουρας

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των παραγράφων 1,2 και 3 του άρθρου 473 ΚΠΔ, στο οποίο ρητώς παραπέμπει το άρθρο 507 του ίδιου Κώδικα, όταν ο δικαιούμενος είναι παρών ή εκπροσωπήθηκε νομίμως από τον συνήγορό του, η 20ήμερη προθεσμία αναιρέσεως κατά καταδικαστικής απόφασης που ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση καταχωρίζεται καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο, που τηρείται στη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Εξάλλου, σύμφωνα με την γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανένα δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση του ένδικου μέσου, συνεπώς και της αναίρεσης, όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, αλλά στην εξαιρετική αυτή περίπτωση, όπως προκύπτει από τα άρθρα 473 παρ.2 και 474 παρ.2 ΚΠΔ, εκείνος, ο οποίος ασκεί το ένδικο μέσο, οφείλει ν'αναφέρει στη δήλωσή του τον λόγο, που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του, δηλαδή, τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπέρβλητου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίσθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση τούτου, καθώς και τ'αποδεικτικά μέσα, που αποδεικνύουν την βασιμότητά τους, γιατί διαφορετικά το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο.

Εξάλλου από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπετι ότι για το κύρος και κατ΄ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ΄αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ'αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται 9άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν τη επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ.2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης. Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, ούτε από τον αντίστοιχο λόγο επί βουλευμάτων, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (βλ.

Ολ.ΑΠ 19/2001). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας παραδεκτά επισκούμενα για τον έλεγχο του παραδεκτού του λόγου αναίρεσης η προσβαλλόμενη με τις από 21-12-2005 δύο αιτήσεις αναιρέσεως υπ'αριθμ. 221/2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης που εκδόθηκε με παρόντα τον κατηγορούμενο, τον οποίο καταδίκασε σε συνολική ποινή καθείρξεως πέντε ετών και τεσσάρων μηνών για αγορά και κατοχή ναρκωτικών ουσιών και παράνομη κατοχή όπλου, καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του Ποινικού Τμήματος του Πρωτοδικείου Πειραιώς στις 13-12-2005 (βλ.

την από 13-12-2005 βεβαίωση του αρμοδίου γραμματέα κάτωθι αντιγράφου προσβαλλόμενης απόφασης). Και οι δύο όμως αιτήσεις τυγχάνουν απαράδεκτες, η μία πρώτη, που ασκήθηκε εμπρόθεσμα (21-12-2005) διότι σ'αυτήν ο αναιρεσείων αποδίδει την πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας χωρίς να προσδιορίζει σε τι συνίσταται αυτή και ως προς ποιο κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης, η δε δεύτερη, ως εκπροθέσμως ασκηθείσα, αφού, όπως από την επισημείωση σ'αυτή του δικαστικού επιμελητή .....

προκύπτει, επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 19-1-2006, ήτοι μετά την παρέλευση 20 ημερών από την κατά τ'ανωτέρω καταχώρηση της καθαρογραμμένης, δεν γίνεται δ'επίκληση σ'αυτή ότι εκ λόγων ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της.

Κατά συνέπεια πρέπει ν'απορριφθούν και οι δύο αιτήσεις αναιρέσεως ως απαράδεκτες και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ.1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 21-12-2005 αιτήσεις του ....., κρατουμένου στην Κλειστή φυλακή ...., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 221/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης, και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαίου 2006.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ