Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for new claim introduced late in proceedings.

Απόφαση 1296 / 2025 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1296/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Κουφούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Βενιζελέα, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη - Εισηγητή, Κορνηλία Πανούτσου και Μιχαήλ Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Φεβρουαρίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Ι. Π., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος : Κ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Λαμπίρη.

Της αναιρεσίβλητης : ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ATTICA BANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Βασιλική Οικονομοπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-10-2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8762/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 1950/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-03-2022 αίτησή του και τους από 24-01-2025 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης τραπεζικής εταιρείας την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 30-3-2022 αίτηση του Κ. Κ. για την αναίρεση της υπ'αριθ. 1950/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η από 25-2-2019 έφεσή του κατά της υπ'αριθ. 8762/2018 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο απέρριψε την από 14-10-2014 αγωγή του κατά της αναιρεσίβλητης, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, καθόσον δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η οποία δημοσιεύθηκε στις 30-3-2020 ενώ η αίτηση για την αναίρεσή της κατατέθηκε στη Γραμματεία του Εφετείου Αθηνών στις 30-3-2022 μαζί με το νόμιμο παράβολο (άρθ. 145 § 1, 495, 553, 556, 558, 564 § 2 ΚΠολΔ).

Επομένως είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ'ιδίαν λόγων της (άρθ. 577 § 3 ΚΠολΔ). Κατά το άρθρο 569 § 2 εδ.α' και β' ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 37 του ν. 4842/2021, το οποίο κατά τη διάταξη της παρ.2β του άρθρου 116 του ιδίου νόμου, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 21 § 2 του ν. 4912/2022, εφαρμόζεται και επί των εκκρεμών ένδικων μέσων, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 281 ΚΠολΔ, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση, και αντίγραφο του οποίου επιδίδεται μέσα την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και στους άλλους διαδίκους.

Η παράλειψη τήρησης των παραπάνω διατυπώσεων ή της μιας απ` αυτές, συνεπάγεται την απόρριψη αυτών ως απαραδέκτων και αυτεπαγγέλτως (ΟλΑΠ 143/1984, ΑΠ 318/2017).

Εξάλλου, με το άρθρο 1 παρ. 1 της από 29-12-1980 πράξης νομοθετικού περιεχομένου, που κυρώθηκε με τον Ν.1157/1981, καθιερώθηκε από 1 Ιανουαρίου 1981 πενθήμερη εβδομάδα εργασίας, αρχόμενη από Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή για το προσωπικό του Δημοσίου, των οργανισμών της τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, ενώ κατά την παρ. 12 του ίδιου άρθρου, η διαδρομή των προθεσμιών, που τάσσονται από το νόμο ή τα δικαστήρια, αρχίζει από την επομένη ημέρα της επίδοσης ή του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της και λήγει την 19.00 ώρα της τελευταίας ημέρας, εάν δε αυτή είναι κατά νόμο εξαιρετέα ή Σάββατο λήγει την ίδια ώρα της επομένης εργάσιμης ημέρας.

Όπως συνάγεται από τη διατύπωσή της, η άνω διάταξη, όπως άλλωστε και η ταυτόσημη σχεδόν διάταξη του άρθρου 144 § 1 ΚΠολΔ, εφαρμόζεται τόσον επί των προθεσμιών ενέργειας όσο και επί των προπαρασκευαστικών προθεσμιών, δηλαδή εκείνων, οι οποίες τάσσονται και είναι απαραίτητο να παρέλθουν πριν από την ενέργεια ορισμένης πράξης, σε τρόπο ώστε αν η τελευταία ημέρα των εν λόγω προθεσμιών συμπίπτει προς ημέρα εξαιρετέα ή Σάββατο, δεν υπολογίζεται αυτή και η προθεσμία λήγει την ίδια ώρα της επομένης εργάσιμης ημέρας, πράγμα το οποίο ισχύει και επί της 30ήμερης προθεσμίας που τάσσεται με τη διάταξη του άρθρου 569 § 2 ΚΠολΔ, για την κατάθεση και την επίδοση του δικογράφου των προσθέτων λόγων αναίρεσης.

Επομένως, αν η τελευταία (30η), πριν από τη δικάσιμο, ημέρα (με αφετηρία την επομένη της επίδοσης) συμπίπτει με εξαιρετέα ημέρα, δεν υπάρχει εμπρόθεσμη άσκηση των λόγων αυτών, οι οποίοι απορρίπτονται και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτοι, σύμφωνα με το άρθρο 577 § 2 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 33/1996, ΑΠ 600/2022, ΑΠ 1286/2018, ΑΠ 326/2018, ΑΠ 332/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, με πράξη του Προεδρεύοντος του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, η συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης ορίστηκε για τη δικάσιμο της 27-11-2023, κατά την οποία αυτή αναβλήθηκε λόγω αποχής των δικηγόρων για τη δικάσιμο της 24-2-2025. Ο αναιρεσείων κατέθεσε το με χρονολογία 24-1-2025 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αναίρεσης στις 24-1-2025, σύμφωνα με την επισυναπτόμενη υπ'αριθ. 11/24-1-2025 πράξη κατάθεσης, που συντάχθηκε από την αρμόδια γραμματέα, ενώ το επέδωσε στην αναιρεσίβλητη αυθημερόν, ήτοι στις 24-1-2025,όπως προκύπτει από την υπ'αριθ. ...-2025 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Πειραιά Ν. Κ., που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων. Έτσι, η τριακοστή ημέρα από την επομένη της επίδοσης του δικογράφου των προσθέτων λόγων, ήτοι από 25 Ιανουαρίου 2025, συμπίπτει με την 23 Φεβρουαρίου 2025 ,ημέρα Κυριακή, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του τρέχοντος έτους, ώστε η πιο πάνω 30ήμερη προθεσμία, παρατεινόμενη αντιστοίχως, λήγει την 7η μ.μ. ώρα της επόμενης εργάσιμης ημέρας, δηλαδή στις 24 Φεβρουαρίου 2025, η οποία είναι και η δικάσιμος της υπόθεσης, η συζήτηση της οποίας έχει οριστεί για την 9.30 π.μ. ώρα, μέχρι την οποία όμως δεν είχε συμπληρωθεί η 30ήμερη προθεσμία. Επομένως, οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι ασκήθηκαν εκπρόθεσμα και ως εκ τούτου, είναι απαράδεκτοι.

Σύμφωνα με τον αριθ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα", των οποίων η λήψη υπόψη, καίτοι μη προταθέντων ή αντίθετα η μη λήψη υπόψη, καίτοι προταθέντων, ιδρύει τον ως άνω αναιρετικό λόγο, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί και παραδεκτά προβαλλόμενοι ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου (ΟλΑΠ 22/2005, ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 757/2015).

Στοιχείο ενός αυτοτελούς ισχυρισμού είναι κάθε περιστατικό το οποίο, αφηρημένως λαμβανόμενο, οδηγεί κατά νόμο στη γένεση ή στην κατάλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή ή την ένσταση (ΑΠ 50/2020, 1795/2008). Επομένως, δεν αποτελούν "πράγματα" οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει σ' αυτούς, ούτε και οι αρνητικοί ισχυρισμοί, που συνέχονται με την ιστορική βάση αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση καθεμιάς εξ αυτών, αφού αυτοί αποκρούονται με την παραδοχή ως βάσιμων των θεμελιωτικών τους γεγονότων (ΟλΑΠ 8/2013, ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 146/2024, ΑΠ 630/2020, ΑΠ 1142/2019).

Επίσης, δεν αποτελούν "πράγματα" τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Επομένως δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως, αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ` ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 109/2012, ΑΠ 1729/2008, ΑΠ 1455/2009).

Επίσης, ο ανωτέρω λόγος δεν στοιχειοθετείται, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1997) ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 50/2020, ΑΠ 1437/2017).

Εν προκειμένω με τον μοναδικό αναιρετικό λόγο της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθ. 559 ΚΠολΔ συνισταμένη στο ότι το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτο τον με τον πρώτο λόγο της έφεσής του προταθέντα ισχυρισμό ότι επι της υπ'αριθ. 295398-6 επιταγής και άνωθεν της δήθεν εν λευκώ οπισθογράφησης του ιδίου, έχει τεθεί με έντυπη σφραγίδα η φράση "Πληρώσατε σε διαταγή ATTICA BANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ καταστήματος Κορυδαλλού Αξίαν σε πίστωση λογ/σμού μέσω του Δ.Η.Σ.Σ.Ε.

Κορυδαλλός...". Ότι η εν λόγω σφραγίδα και η κάτωθεν αυτής υπογραφή και σφραγίδα του μετέτρεψε την εν λόγω επιταγή σε "λογιστική" τοιαύτη και έτσι η πληρωμή της έπρεπε να γίνει μόνο με πίστωση σε λογαριασμό και δη στο λογαριασμό του, πλην όμως, επειδή ο ίδιος δεν διατηρούσε λογαριασμό στην εφεσίβλητη, αυτή θεώρησε την ως άνω εντυπωμένη στη σχετική σφραγίδα, φράση, ως μη γεγραμμένη και επέτρεψε την περαιτέρω μεταβίβαση δια λευκών οπισθογραφήσεων, ώστε να μπορέσει να πληρώσει τον τελευταίο κομιστή, που διατηρούσε λογαριασμό σε αυτή.

Ότι εξ αυτού προκύπτει ότι η εφεσίβλητη τον ζημίωσε τουλάχιστον κατά το ποσό της παραπάνω επιταγής. Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως ,προκύπτει ότι αυτή διέλαβε, κατά το ενδιαφέρον τον ως άνω αναιρετικό λόγο, τα εξής: "Ο εκκαλών με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και δη στη δεύτερη παράγραφο της σελ. 2 αυτών εξέθεσε ότι από την υπ' αριθ. 295398 - 6 επιταγή προκύπτει ότι η εναγόμενη σκοπεύοντας να πληρώσει την επιταγή αυτή στον κομιστή έθεσε σφραγίδα στο όπισθεν σημείο της, περί δήθεν εντολής από τον ίδιο για πληρωμή της επιταγής προς αυτήν, η εν λόγω δε σφραγίδα τέθηκε προ της κάτωθεν αυτής σφραγίδας της ατομικής του επιχείρησης σε τρόπο που να καταλαμβάνει και την εντολή προς αυτή, αλλά και τη μεταβίβαση με οπισθογράφηση "ΡΟΔΟΠΛΑΣΤ Α.Ε." εκπροσωπούμενη από τον Α.

Ρ. Ακολούθως, με τον πρώτο λόγο έφεσης ο εκκαλών εκθέτει ότι επί της ίδιας ως άνω επιταγής και άνωθεν της δήθεν εν λευκώ οπισθογράφησης του ιδίου έχει τεθεί με έντυπη σφραγίδα η φράση "Πληρώσατε σε διαταγή της ATTICA BANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ καταστήματος Κορυδαλλού Αξίαν σε πίστωση λογ/σμού μέσω του Δ.Η.Σ.Σ.Ε.

Κορυδαλλός". Ότι η εν λόγω σφραγίδα και η κάτωθεν αυτής υπογραφή και σφραγίδα του μετέτρεψε την εν λόγω επιταγή σε "λογιστική" τοιαύτη και έτσι η πληρωμή της έπρεπε να γίνει μόνο με πίστωση σε λογαριασμό και δη στο λογαριασμό του, πλην όμως, επειδή ο ίδιος δεν διατηρούσε λογαριασμό στην εφεσίβλητη, αυτή θεώρησε την ως άνω εντυπωμένη στη σχετική σφραγίδα, φράση, ως μη γεγραμμένη και επέτρεψε την περαιτέρω μεταβίβαση δια λευκών οπισθογραφήσεων, ώστε να μπορέσει να πληρώσει τον τελευταίο κομιστή, που διατηρούσε λογαριασμό σε αυτή.

Ότι εξ αυτού προκύπτει ότι η εφεσίβλητη τον ζημίωσε τουλάχιστον κατά το ποσό της παραπάνω επιταγής. Ο προβαλλόμενος ως άνω ισχυρισμός του ενάγοντα, σύμφωνα με τα προρρηθέντα στη σχετική μείζονα σκέψη, συνιστά απαράδεκτη μεταβολή της ιστορικής βάσης της αγωγής ως περιέχων νέα ουσιώδη γεγονότα, τα οποία δεν αναφέρονται στην ένδικη αγωγή και εκτίθενται το πρώτον με το δικόγραφο των προτάσεών του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, συγκεκριμενοποιούνται δε με το σχετικό λόγο έφεσης και αποτελούν προϋπόθεση, χωρίς τη συνδρομή της οποίας θα ήταν αδύνατη τόσο η γένεση της διαγνωστέας έννομης σχέσης όσο και της έννομης συνέπειας και δη στην προκειμένη περίπτωση της γένεσης της έννομης σχέσης της αδικοπρακτικής ευθύνης της εναγομένης - εφεσίβλητης εκ της πληρωμής της ένδικης επιταγής στον τελευταίο κομιστή, ενώ αυτή ήταν "λογιστική", αλλά και της έννομης συνέπειας της ζημίας του ενάγοντας - εκκαλούντος, με τη γένεση των αντίστοιχων δικαιωμάτων του, άνευ των οποίων δεν δύναται να γίνει από το Δικαστήριο ούτε υπαγωγή των εκτιθέμενων περιστατικών στον προσήκοντα νόμο και κατ' ακολουθία, αλλ' ούτε και κρίση περί της νομικής βασιμότητας, επίσης κατά τα ανωτέρω στην οικεία μείζονα σκέψη αναφερόμενα.

Συνεπώς, ο σχετικός λόγος έφεσης είναι πρωτίστως απορριπτέος ως απαράδεκτος". Έτσι που έκρινε το Εφετείο, άσχετα από το παραδεκτό ή μη της προτάσεως του εν λόγω αγωγικού ισχυρισμού με τον πρώτο λόγο εφέσεως, έλαβε υπόψη του και απέρριψε αυτόν τον αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος για τυπικό λόγο ήτοι ως απαράδεκτο. Επομένως, ο μοναδικός αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 8 του άρθ. 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος. Μετά ταύτα, θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις με το σχετικό αίτημα (άρθ. 176, 183, 189 § 1, 191 § 2 ΚΠολΔ) όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-3-2022 αίτηση του Κ. Κ. και τους από 24-1-2025 πρόσθετους λόγους αυτής για την αναίρεση της υπ'αριθ. 1950/2020 τελεσίδικης απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης εκ ποσού δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρήσασας ο αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Ιουλίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ