Appeal dismissed as inadmissible due to lack of proper service and representation for one co-appellant.

Απόφαση 1295 / 2018 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1295/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Πέππα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεράσιμου Φουρλάνου), Γεώργιο Λέκκα, Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Θωμά Γκατζογιάννη και Γεώργιο Παπανδρέου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Μαΐου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Α. του Δ., 2) Μ. Α. του Ν., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Πιπιλή και δεν κατέθεσαν προτάσεις, 3) Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "….Ο.Ε.", που εδρεύει …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος των ως άνω αναιρεσειόντων, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε ότι η υπόθεση δεν εισάγεται ως προς την Τρίτη των αναιρεσειόντων.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "….Α.Ε.", που εδρεύει …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Παναγόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/9/2008 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ορεστιάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30/1426/96-1224/108/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 438/2011 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/5/2012 αίτησή τους και τους από 11/11/2014 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Θωμάς Γκατζογιάννης ανέγνωσε την από 3/12/2014 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Πηνελόπης Ζωντανού, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι της αίτησης αναίρεσης και ο πρώτος των προσθέτων αυτής λόγων και να γίνει δεκτός ο δεύτερος των προσθέτων λόγων της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ.1, 96 παρ. 1 και 97 παρ.1, 118 αριθ.5, 122 παρ.1, 123 παρ.1 και 568 παρ.4 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο δικηγόρος του διαδίκου που επισπεύδει τη συζήτηση της αναίρεσης, υπογράφοντας την κλήση και την παραγγελία προς τον δικαστικό επιμελητή για την επίδοσή της στον αντίδικο, καθώς και ο δικηγόρος που εκπροσωπεί τους διαδίκους κατά τη συζήτηση στον Άρειο Πάγο πρέπει να είναι εφοδιασμένος με τη σχετική πληρεξουσιότητα, η οποία παρέχεται από τον επισπεύδοντα και τον εκπροσωπούμενο διάδικο είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση στο ακροατήριο που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση.

Η πληρεξουσιότητα μπορεί να αφορά ορισμένες ή όλες τις δίκες εκείνου που την παρέχει και στο πληρεξούσιο πρέπει να αναγράφονται τα ονόματα των πληρεξουσίων. Εξάλλου, κατά το άρθρο 104 ΚΠολΔ, για τις προπαρασκευαστικές πράξεις και τις κλήσεις έως τη συζήτηση στο ακροατήριο θεωρείται ότι υπάρχει πληρεξουσιότητα, ενώ για τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και αν αυτή δεν υπάρχει κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις, ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως.

Το δικαστήριο εξετάζει αυτεπαγγέλτως, σε κάθε στάση της δίκης, την έλλειψη πληρεξουσιότητας καθώς και την υπέρβασή της. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων και εκείνων των άρθρων 105, 226 παρ. 4, 576 παρ. 1 και 577 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κατά την αναιρετική δίκη δεν παρίσταται ο αναιρεσείων που επισπεύδει τη συζήτηση και αποδεικνύεται σύννομη χορήγηση από αυτόν δικαστικής πληρεξουσιότητας προς τον δικηγόρο που άσκησε την αίτηση αναίρεσης, η υπόθεση συζητείται παρά την απουσία του.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ο αναιρεσείων επέσπευσε τη συζήτηση και παραστάθηκε κατά την αναβλητική δικάσιμο, οπότε, κατά το άρθρο 226 παρ. 4 ΚΠολΔ, η αναγραφή από τον γραμματέα της υπόθεσης στο πινάκιο της μετ' αναβολή δικασίμου ισχύει ως κλήτευση για όλους τους διαδίκους, που παραστάθηκαν κατά την αναβλητική δικάσιμο (ΑΠ 1654/2014).

Αν δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ή αν επέσπευσε αυτός τη συζήτηση και σε αρνητική περίπτωση να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση, αν μεν πρόκειται για απλή ομοδικία μόνο ως προς τον μη κλητευθέντα (άρθρο 576 παρ. 3 ΚΠολΔ), αν δε πρόκειται για αναγκαστική ομοδικία, τόσο γι' αυτόν όσο και για τους μετέχοντες στη δίκη περισσοτέρους διαδίκους (ΑΠ 720/2017).

Τέλος, από τις διατάξεις των άρθρων 294, 296, 297, 573 παρ. 1 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι παραίτηση ολική ή μερική από το δικόγραφο της αναίρεσης μπορεί να γίνει και με προφορική δήλωση, πριν από την έναρξη της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης, που καταχωρίζεται στα πρακτικά και επιφέρει αντίστοιχη, ανάλογα με το περιεχόμενο και την έκτασή της, κατάργηση της δίκης (Ολ.ΑΠ 4/1992).

Όμως η δήλωση του πληρεξουσίου ότι η αίτηση αναίρεσης δεν εισάγεται ως προς κατονομαζόμενο συγκεκριμένο αναιρεσείοντα, από τους περισσότερους που διαλαμβάνονται στο δικόγραφο, δεν επέχει θέση παραίτησης από το δικόγραφο της αναίρεσης, διότι δήλωση με τέτοιο περιεχόμενο δεν προβλέπεται στον ΚΠολΔ (ΑΠ 610/2011, ΑΠ 148/2011).

H δήλωση αυτή πρέπει να νοηθεί ως δήλωση παραίτησης από το υπό του διαδίκου τούτου ασκηθέν δικαίωμα κλήσεως προς συζήτηση της υποθέσεως και εφότου πληρούται ο από το άρθρο 298 ΚΠολΔ, κατ'άρθρο 299 αυτού, απαιτούμενος τύπος, καταχώρηση δηλαδή στα πρακτικά ή επίδοση δικογράφου στον αντίδικο, έχει, ως αποτέλεσμα, να θεωρείται η κλήση προς συζήτηση μη ασκηθείσα, κατ'ανάλογη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 295 παρ.1 εδ.

α'ΚΠολΔ, που προβλέπει για την παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής όμοιο αποτέλεσμα ήτοι ανάκληση της διαδικαστικής πράξεως (ΑΠ 650/2016, ΑΠ 148/2011, ΑΠ 1080/2008). Επομένως, σε μία τέτοια περίπτωση για να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως πρέπει να αποδεικνύεται ότι είτε οι λοιποί των αναιρεσειόντων είτε ο μόνος αναιρεσίβλητος κάλεσαν τον απολειπόμενο αναιρεσείοντα για τον οποίο ισχύει η δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου ότι δεν εισάγεται η υπόθεση προς συζήτηση να εμφανιστεί στη δικάσιμο.

Από το συνδυασμό των προαναφερομένων διατάξεων και την καθιερούμενη από την τελευταία απ' αυτές αρχή ότι για τη συζήτηση της υπόθεσης στο Άρειο Πάγο πρέπει να έχουν κλητευθεί από εκείνον που επισπεύδει τη συζήτηση όλοι οι διάδικοι, συνάγεται ότι: α) στην περίπτωση που η επίσπευση της συζήτησης είχε γίνει από τον απολειπόμενο διάδικο, από κοινού με άλλους που εμφανίσθηκαν, αυτή δεν είναι έγκυρη ως προς αυτόν (απολειπόμενο), εάν κατά τη γενόμενη αυτεπαγγέλτως προς τούτο από το δικαστήριο έρευνα διαπιστώνεται έλλειψη πληρεξουσιότητας, ως προς εκείνον (απολειπόμενο), προς το δικηγόρο, που και για λογαριασμό του επέσπευσε τη συζήτηση, β) στην περίπτωση που ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος που επισπεύδει τη συζήτηση εμφανίζεται στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, αλλά δεν αποδεικνύει την ύπαρξη ρητής πληρεξουσιότητας, την οποία πλέον αυτεπαγγέλτως εξετάζει το δικαστήριο, ο αναιρεσείων θεωρείται ότι δεν παρίσταται και κηρύσσεται άκυρη η κλήση, με βάση την οποία αυτός εμφανίζεται ότι επισπεύδει, με περαιτέρω αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η εφαρμογή της παραπάνω αναφερόμενης διάταξης του άρθρου 576 παρ.1 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία ο Άρειος Πάγος συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι και γ) εφόσον οι αναιρεσείοντες είναι περισσότεροι , ο δικηγόρος που επισπεύδει τη συζήτηση και εμφανίζεται γι' αυτούς, δεν έχει την πληρεξουσιότητα μερικών ή και ενός έστω από τους αναιρεσείοντες που επέσπευσαν τη συζήτηση, είτε αυτοί παρίστανται είτε δεν παρίστανται κατ' αυτήν, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη, αν οι αναιρεσείοντες δεν έχουν κλητευθεί από τον αντίδικό τους ή από τους επισπεύδοντες τη συζήτηση ομοδίκους τους (ΟλΑΠ 39/2005).

Στην προκείμενη περίπτωση φέρεται προς συζήτηση με την από 24.2.2016 κλήση των αναιρεσειόντων, η από 21.5.2012 αίτηση για αναίρεση της 438/2011 απόφασης του Εφετείου Θράκης, η συζήτηση της οποίας ματαιώθηκε κατά την, μετ' αναβολή εκ της αρχικά ορισθείσας, δικάσιμο της 15.12.2004. Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο στο ακροατήριο δεν εμφανίστηκε και δεν παραστάθηκε με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, η τρίτη από τους αναιρεσείοντες ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "….

Ο.Ε.". Στη συζήτηση για τους πρώτο και δεύτερη αναιρεσείοντες παραστάθηκε, και εκπροσώπησε, έχοντας προς τούτο απ' αυτούς την απαιτούμενη πληρεξουσιότητα, ο δικηγόρος Θεόδωρος Πιπιλής. Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά της στο πινάκιο, ο άνω δικηγόρος δήλωσε ότι δεν εισάγεται προς συζήτηση η υπόθεση ως προς την απολειπόμενη τρίτη αναιρεσείουσα.

Από την έρευνα του φακέλου της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι η ανωτέρω απολειπόμενη αναιρεσείουσα κλητεύθηκε από τους επισπεύδοντες ομοδίκους της ή από την αναιρεσίβλητη για να παραστεί στη συζήτηση. Η δήλωση του ως άνω πληρεξούσιου δικηγόρου των πρώτου και δεύτερης των αναιρεσειόντων ότι δεν εισάγεται προς συζήτηση η υπόθεση ως προς την απολειπόμενη τρίτη αναιρεσείουσα, δεν ισοδυναμεί με παραίτηση της τελευταίας από το δικόγραφο, για την οποία άλλωστε ο παριστάμενος δικηγόρος δεν αποδεικνύεται ότι έχει την απαιτούμενη πληρεξουσιότητα.

Εξάλλου, η ως άνω απολειπόμενη αναιρεσείουσα δεν αποδεικνύεται ότι είχε χορηγήσει, με τους τρόπους που προβλέπονται στο άρθρο 96 παρ. 1 ΚΠολΔ, και αυτή πληρεξουσιότητα στον προαναφερόμενο δικηγόρο, πληρεξούσιο των λοιπών αναιρεσειόντων, για να επισπεύσει τη συζήτηση με την ως άνω κλήση την οποία και αυτή φέρεται να ασκεί, είτε με συμβολαιογραφική πράξη είτε με προφορική δήλωση σε προγενέστερη συζήτηση καταχωρηθείσα στα πρακτικά.

Στη δικάσιμο που είχε οριστεί αρχικά επί της υποθέσεως (24.10.2016), η ως άνω απολειπόμενη αναιρεσείουσα, είχε παρασταθεί δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Θεόδωρου Πιστιλή, πλην όμως, αφού δεν αποδεικνύεται, όπως προαναφέρθηκε, πληρεξουσιότητα του δικηγόρου που την εκπροσώπησε, δεν παραστάθηκε νόμιμα, ώστε να μην απαιτείται κλήτευσή της στη μετ' αναβολή δικάσιμο.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, αφού δεν αποδεικνύεται ότι η τρίτη αναιρεσείουσα επέσπευσε νόμιμα τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, ούτε ότι αυτή κλητεύθηκε για να παρασταθεί, η συζήτηση της αναίρεσης πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη, ως προς όλους, καθόσον πρόκειται για περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, αφού η απολειπόμενη αναιρεσείουσα, πρωτοφειλέτης, και οι παριστάμενοι αναιρεσείοντες, εγγυητές, άσκησαν ανακοπή κατά της επισπευδόμενης αναγκαστικής εκτέλεσης, αμφισβητώντας την ύπαρξη της κύριας οφειλής (ΑΠ 1946/2017, ΑΠ 338/2017).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς όλους τους διαδίκους.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και νυν Πρόεδρος Αρείου Πάγου ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Ιουλίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ