1295/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1295 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1295/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευθύμιο Παπαγιάννη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚπολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Τ. του Α., 2. Α. Τ. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε. που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθ.καταθ.953/2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την υπ' αριθ. καταθ. 314/2007 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση-παρεμπίπτουσα αγωγή, της 3ης ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 301/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 867/2010 μη οριστική και 46/2013 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3-6-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 3-1-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου λόγου και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί..- Στην προκειμένη περίπτωση, από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. 4533Γ' και 4534Γ'/10.10.2013 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Λάρισας ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους πρώτο και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων Γ. Τ. και Α. Τ., αντίστοιχα. Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ.-

ΙΙ.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 46/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Ο ήδη αναιρεσείων Ι. Δ. είχε εγείρει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας την από 20.12.2006 και με αριθμό κατάθεσης 953/2006 αγωγή, στρεφομένη κατά των ήδη αναιρεσιβλήτων, με την οποία ιστορούσε ότι ο πρώτος τούτων, Γ. Τ., οδηγώντας το ανήκον στην ιδιοκτησία του δεύτερου εξ αυτών Α. Τ. υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης του κατά την κυκλοφορία του στην τρίτη τούτων ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε από υπαιτιότητά του φθορές και βλάβες στο υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧΕ αυτοκίνητο (ταξί), συνιδιοκτησίας αυτού (ενάγοντος - αναιρεσείοντος) και του Ν.

Γ., καθώς και τον τραυματισμό του, συνεπεία του οποίου κατέστη παραπληγικός και ανίκανος προς εργασία κατά ποσοστό 80%, κατά την σύγκρουση των αυτοκινήτων αυτών, που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή. Με βάση δε αυτό το ιστορικό και επικαλούμενος περαιτέρω ότι κατά των ιδίων ως άνω εναγομένων είχε εγείρει και την από 28.11.2005 προγενέστερη αγωγή, με την οποία ζητούσε αποζημίωση για την θετική και αποθετική ζημία που είχε υποστεί από το ένδικο ατύχημα και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, και επί της οποίας είχε εκδοθεί η υπ' αριθμ. 333/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, η οποία διέταξε την διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης σχετικά με την κατάσταση της υγείας του, ζήτησε όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον έκαστος, να του καταβάλουν ως αποζημίωση α) για την θετική ζημία την οποία υπέστη, το ποσό των 4.992,97 ευρώ, β) για την αποθετική ζημία (διαφυγόντα κέρδη), του χρονικού διαστήματος από 4.1.2005 (ημερομηνία ατυχήματος) μέχρι και 30.4.2020 (ημερομηνία συμπλήρωσης του 65ου έτους της ηλικίας του) το συνολικό ποσό των 808.266 ευρώ, το οποίο κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων και αν δεν μεσολαβούσε το ένδικο ατύχημα θα αποκέρδαινε από την εργασία του ως οδηγού του ως άνω ταξί, και γ) το ποσό των 150.000 ευρώ ως αποζημίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ.

Περαιτέρω, η τρίτη των ως άνω εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων, ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α. και Α.Ε.", άσκησε κατά των ως άνω συνεναγομένων της, Γ. Τ. και Α. Τ., την από 23.3.2007 και με αριθμό κατάθεσης 314/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή, με την οποία επικαλούμενη ότι το προαναφερόμενο υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ ήταν ασφαλισμένο σ' αυτή, ότι μεταξύ των όρων της ασφάλισης περιελαμβάνετο και όρος εξαίρεσης από αυτή, για την περίπτωση που ο οδηγός που θα προκαλούσε ατύχημα με αυτό θα τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος και ότι ο πρώτος εναγόμενος τελούσε κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος σε κατάσταση μέθης, ζήτησε όπως υποχρεωθούν οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι, έκαστος εις ολόκληρον, να της καταβάλουν κάθε ποσό που αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής.

Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 301/2009 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας με την οποία το δικαστήριο εκείνο, λαμβάνοντας υπόψη και το δεδικασμένο που απέρρεε από την υπ' αριθμ. 680/2008 απόφαση του Εφετείου Λάρισας, που είχε εκδοθεί επί της προαναφερόμενης από 28.11.2005 προηγούμενης αγωγής του ενάγοντος, έκανε αμφότερες εν μέρει δεκτές ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμες.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκαν εφέσεις από αμφότερα τα διάδικα μέρη και ειδικότερα α) ο ενάγων της κύριας αγωγής και ήδη αναιρεσείων άσκησε την από 1.12.2009 και με αριθμό κατάθεσης 1646/2009 έφεση, στρεφομένη καθ' απάντων των εναγομένων της εν λόγω αγωγής, και β) η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία άσκησε την από 25.1.2010 και με αριθμό κατάθεσης 32/2010 έφεση, στρεφομένη κατά του ενάγοντος της κύριας αγωγής και των παρεμπιπτόντως εναγομένων.

Επί των εφέσεων αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθμ. 867/2010 παρεμπίπτουσα απόφαση του Εφετείου Λάρισας, με την οποία έγιναν τυπικά δεκτές αυτές και διατάχθηκε η διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, σχετικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντος - εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος.

Μετά δε την διεξαγωγή της εν λόγω πραγματογνωμοσύνης εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 46/2013 οριστική απόφαση του προαναφερόμενου Εφετείου, με την οποία απορρίφθηκαν αυτές ως αβάσιμες κατ' ουσία. Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνεται ο εν μέρει νικήσας ενάγων της κύριας αγωγής με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι' αυτής λόγους, οι οποίοι αναφέρονται στο απορριφθέν πρωτοδίκως και κατ' έφεση αγωγικό κονδύλι των διαφυγόντων κερδών, και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω για ένα έκαστο τούτων ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙΙ.- Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 929 και 298 ΑΚ, συνάγεται ότι αυτός που έπαθε βλάβη στο σώμα ή την υγεία του δικαιούται να αξιώσει και την μελλοντική αποθετική ζημία του (διαφυγόν κέρδος), γιατί λόγω της μειωμένης ικανότητας προς εργασία από βλάβη του σώματος ή της υγείας χάνει τα εισοδήματα από την εργασία, την οποία, έχοντας πλήρη ικανότητα κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα ασκούσε στο μέλλον.

Δεν απαιτείται γι' αυτό βεβαιότητα, αλλά αρκεί πιθανότητα, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πράγμα που πρέπει να προκύπτει από τις ιδιαίτερες περιστάσεις, ιδίως δε από τα μέτρα που λήφθηκαν προς τούτο (ΑΠ 940/2010, ΑΠ 377/2009, ΑΠ 611/2008). Περαιτέρω, η πρόβλεψη του διαφυγόντος κέρδους γίνεται με το μέτρο του μέσου λογικού ανθρώπου και με βάση αντικειμενικά κριτήρια και πρέπει να προβλεφθεί αυτό (διαφυγόν κέρδος) εκ των προτέρων, δηλαδή κατά τον χρόνο του ζημιογόνου γεγονότος.

Θα ληφθούν δηλαδή υπόψη οι ειδικές συνθήκες του χρόνου αυτού, τα τυχόν προπαρασκευαστικά μέτρα που είχαν πάρει τα μέρη κλπ. Μπορεί, όμως, να ληφθούν υπόψη και μεταγενέστερα του ζημιογόνου γεγονότος περιστατικά, που επηρεάζουν την εξέλιξη των πραγμάτων, αν τα επικαλεσθεί και τα αποδείξει ο ενδιαφερόμενος.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, Ολ.ΑΠ 4/2005, ΑΠ 940/2010).

Στην περίπτωση δε που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΑΠ 1704/2008, ΑΠ 625/2008).-

Στην προκειμένη περίπτωση με την προαναφερόμενη στην υπ' αριθμ. ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας κύρια αγωγή, ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων επικαλούμενος ότι συνεπεία του ενδίκου ατυχήματος κατέστη παραπληγικός και ανίκανος προς εργασία κατά ποσοστό 80%, ζήτησε, μεταξύ άλλων, και το ενδιαφέρον εν προκειμένω διαφυγόν κέρδος του, συνιστάμενο στο ποσό το οποίο θα απεκέρδαινε εκμεταλλευόμενος το ανήκον σ' αυτόν κατά ποσοστό 50% υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... επιβατικό αυτοκίνητο δημόσιας χρήσης (ταξί), κατά το χρονικό διάστημα από 4.1.2005, οπότε είχε λάβει χώρα το ένδικο ατύχημα, μέχρι και 30.4.2020, οπότε και θα συνταξιοδοτείτο, με την συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του, και το οποίο ποσόν ανέρχεται, κατά τους υπολογισμούς του ενάγοντος, σε 808.266 ευρώ.

Το κονδύλι αυτό απορρίφθηκε πρωτοδίκως ως αβάσιμο κατ' ουσία και το σχετικό κεφάλαιο της πρωτόδικης απόφασης επλήγη με τον πρώτο λόγο της ως άνω από 1.12.2009 έφεσης του ενάγοντος - νυν αναιρεσείοντος. Από την επισκόπηση δε της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, επί του θέματος τούτου, δέχθηκε τα ακόλουθα : "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων κατά το χρόνο του ατυχήματος εργαζόταν ως οδηγός ταξί και συγκεκριμένα ότι ήταν μαζί με τον Ν.

Γ. συνιδιοκτήτες του με αριθμό κυκλοφορίας ... ΔΧ ταξί σε ποσοστό 50% και συνεκμεταλλευτές της αδείας αυτού. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι οι μηνιαίες αποδοχές του, που του αναλογούσαν σύμφωνα με το άνω ποσοστό του από την εκμετάλλευση του ταξί, αφαιρουμένων των δαπανών λειτουργίας και συντήρησης αυτού, ανέρχονταν πριν το ατύχημα στο ποσό των 4.392,75 ευρώ, ποσό το οποίο κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων μετά βεβαιότητας θα συνέχιζε να αποκερδαίνει από την εργασία του ως οδηγός και συνεκμεταλλευτής ΤΑΧΙ μέχρι την συνταξιοδότησή του στις 30.4.2020 και ότι συνολικά το άνω διάστημα απώλεσε εισοδήματα ποσού 808.266 ευρώ από την άνω αιτία.

Αποδείχθηκε όμως ότι ο ενάγων μετά το ατύχημα και εξαιτίας της ανικανότητός του για εργασία, πώλησε σε τρίτο την αναλογία του στην άδεια ΤΑΧΙ. Επομένως, ενόψει του ότι το διαφυγόν κέρδος αποτελεί το κέρδος το οποίο προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και κυρίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί, εφόσον ο ενάγων δεν διαθέτει πλέον την άδεια ταξί δεν νομιμοποιείται στην αναζήτηση εισοδημάτων από την άνω αιτία (εκμετάλλευση ΤΑΧΙ)".

Παρακατιόν δε το Εφετείο δέχεται περαιτέρω επί του ζητήματος τούτου ότι "Αντίθετα ο ενάγων εφόσον δεν πωλούσε το άνω ποσοστό του στην άδειά του τού ΤΑΧΙ και έχοντας την εκμετάλλευση αυτού κατά το ποσοστό που του αναλογούσε θα μπορούσε εξαιτίας της ανικανότητας του ιδίου για εργασία ως οδηγού ταξί να προσλάβει επαγγελματία οδηγό και να ζητήσει με σχετική αγωγή του το ποσό της μηνιαίας αποζημίωσης αυτού (οδηγού) περιορίζοντας τη ζημία του στο ποσό των αποδοχών του προσληφθέντος οδηγού, είτε εφόσον αιτούνταν το σύνολο των απολεσθέντων εισοδημάτων του από την αδυναμία εκμετάλλευσης της άνω άδειας ΤΑΧΙ να περιορισθεί αυτό κατ' άρθρο 300 ΑΚ στο ποσό των αποδοχών του οδηγού".

Με βάση δε τα ως άνω δεκτά γενόμενα υπ' αυτού ως αποδειχθέντα και τον προαναφερόμενο συλλογισμό του, το δικαστήριο εκείνο οδηγήθηκε στην κρίση ότι "... το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε ομοίως και απέρριψε ως αβάσιμο το σχετικό κονδύλιο, ορθώς το νόμο ερμήνευσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και συνεπώς ο σχετικός λόγος έφεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε, με εσφαλμένη εφαρμογή, τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 929 και 298 ΑΚ, διότι, σύμφωνα με τις ανέλεγκτες παραδοχές του, έκρινε, ότι η εκ μέρους του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος πώληση σε τρίτον της αναλογίας του στην άδεια εκμετάλλευσης του ταξί, η οποία πώληση οφειλόταν στην συνεπεία του ενδίκου ατυχήματος κατάσταση της υγείας του και στην ένεκα ταύτης φυσική αδυναμία του να εκμεταλλεύεται πλέον τούτο, είχε ως αποτέλεσμα να στερηθεί αυτός κατ' ουσίαν το δικαίωμα αποζημίωσής του, υπό μορφή διαφυγόντων κερδών του προαναφερόμενου χρονικού διαστήματος (4.1.2005 έως 30.4.2020), χωρίς, όμως, να δεχθεί ταυτόχρονα και ότι αν δεν μεσολαβούσε το ατύχημα αυτό δεν θα υπήρχε, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων και με βάση τις επικρατούσες κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος συνθήκες, πιθανότητα προσδοκίας κέρδους από την εκμετάλλευση της άδειας του ταξί.

Αντιθέτως δέχθηκε ότι η πώλησή του συνδέεται αιτιωδώς με τον τραυματισμό του αναιρεσείοντος και την από την αιτία αυτή αδυναμία του για εργασία ως οδηγού του ΤΑΧΙ. Διάφορο είναι το θέμα της ερειδομένης στο άρθρο 300 ΑΚ ενστάσεως, με την έννοια του περιορισμού της ζημίας του στο ποσό των αποδοχών του προσλαμβανομένου προς τούτο οδηγού.

Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' Κ.Πολ.Δ. (και όχι και από τον αριθμό 19) πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης την αιτίαση για παραβίαση των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων του ΑΚ, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Η αποδοχή δε του λόγου αυτού, που οδηγεί στην αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά το πληττόμενο με αυτή κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των διατυπουμένων με αυτή λοιπών λόγων αναίρεσης, με τους οποίους πλήττεται το ίδιο παραπάνω κεφάλαιο.-

IV.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιό της και κατά την συναρτωμένη με την όλη έκβαση της δίκης διάταξή της περί δικαστικών εξόδων, β) να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, στο ίδιο δικαστήριο (Τριμελές Εφετείο Λάρισας), η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.), γ) να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσείοντος (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό και δ) να διαταχθεί η επιστροφή στον αναιρεσείοντα του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατατέθηκε από αυτόν για την άσκηση της αναίρεσης (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012, που άρχισε να ισχύει από 2.4.2012, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού) και για το οποίο εκδόθηκε διπλότυπο της Α' Δ.Ο.Υ. Λάρισας, αξίας τριακοσίων (300) ευρώ, του οποίου διπλότυπου ο αριθμός δεν μνημονεύεται στην σχετική πράξη κατάθεσης της αίτησης αναίρεσης.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 46/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων, κατά το κεφάλαιό της περί διαφυγόντων κερδών και κατά την συναρτωμένη με την όλη έκβαση της δίκης διάταξή της περί δικαστικών εξόδων.-

Παραπέμπει κατά τούτο την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.-

Διατάσσει την επιστροφή στον αναιρεσείοντα του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατέθεσε αυτός για την άσκηση της αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε διπλότυπο της Α' Δ.Ο.Υ. Λάρισας, αξίας τριακοσίων (300) ευρώ.- Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3000) ευρώ.-

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 30η Μαΐου 2014. Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 12η Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ